ย้อนเวลากลับมาเพื่อปิ๊งรัก

หนุ่มหล่อร่างสูงยืนโดดเด่นท่ามกลางหญิงสาวที่เข้ามารายล้อมหมายเรียกร้องความสนใจพวกหล่อนต่างยื้อแย่งที่จะได้ยืนใกล้เขา ขอแค่เขาชายตามองนิดนึงก็ยังดีมีเพียงเธอที่ไม่เคยมองมา...หญิงสาวเดินผ่านไปเหมือนทุกวัน ยิ้มให้คนอื่นอยู่แบบนั้น ไม่คิดเข้าหาหรือสนใจ ยังคงไม่รู้ตัวสักนิดว่าสายตาทั้งคู่ของเขายังคงมองตามอย่างไม่เคยเหนื่อยล้าหากชาติหน้ามีจริงก็คงดี...คำเตือนนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนตัวละครไม่มีอยู่จริงเนื้อหาแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่เน้นความรุนแรงหรือการแก้แค้นไม่เกี่ยวข้องกับผู้คน สถานที่หรือยุคประวัติศาสตร์ชาติสมัยใดทั้งนั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านขอให้ทุกท่านมีความสุขปฐมบท 1“คุณมีคนอื่นทำไม นอกใจฉันทำไม”“ผมไม่มีใคร คุณคิดมาก บ้าไปเองคนเดียว”“คิดเองคนเดียวเหรอ งั้นบอกมา นังนั่นเป็นใคร”“มันไม่มีอะไรทั้งนั้น พวกเราแค่ซ้อมบทกัน”“ซ้อมบทแต่จูบจริงเนี่ยนะ แล้วอีกคนล่ะ ใคร?”“คนไหนอีก”“ก็ยัยนี่ไง แล้วก็ยัยนี่” เปิดภาพแอบถ่ายให้ดู“ไม่มีอะไร พวกหล่อนเข้าหาผมเอง ตัดจบไปแล้ว คุณคิดมากอะไรนักหนา”“สรุปฉันผิด ใช่สิ ฉันผิดที่เลือกคุณเป็นพ่อของลูก ฉันไม

ห่างออกมานอกศาลาสวดอภิธรรมค่อนข้างไกลคือกลุ่มเพื่อนๆ ของลลนาพวกเธอกำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติ“ยัยนาฆ่าตัวตายจริงใช่มั้ย? ฉันไม่แปลกใจ”“นั่นสิ ฉันก็คิดว่างั้น เป็นคุณหนูลูกคนเดียวก็จริง แต่บ้านแตกสาแหรกขาด มีทั้งพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงครบ หึหึ ตลก!”“แต่นางโชคดีได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆ แบบกวินนะ แถมพ่อแม่สามียังรวยมาก เอ็นดูนางสุดๆ ทั้งซื้อบ้านให้แถมส่งแม่บ้านกับคนงานให้รับใช้หลังแต่งงานอีก เรียกว่าข้าทาสบริวารพรั่งพร้อม เป็นคุณหญิงคุณนายเต็มตัว”“อีกอย่าง เพิ่งได้แต่งแท้ๆ ควรดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ถึงจะถูก”“โอ๊ย แกก็ทำเป็นใสซื่อเนาะ นางเป็นคนนิสัยโลภ ทั้งโง่ทั้งบ้า เห็นแก่ตัวเอาแต่ใจไม่สิ้นสุด ดีแค่ไหนก็ไม่พอ นางไม่เคยถูกใจอะไรสักอย่าง”“เอ๊ะ! หรือว่าผัวแอบมีเมียน้อย”“ไม่น่าใช่! ผัวนางเรียบร้อยจะตาย รักนางมากด้วย เชื่อฟังทุกอย่าง ครับๆ ทุกคำ คบกันตั้งแต่ยังเรียนไม่ใช่รึไง ถ้าคนจะมี มันมีนานแล้วไหม”“ใช่ๆ แต่ถ้ามี ต่อให้เป็นแค่กิ๊กล่ะก็ หูตาสัปปะรดอย่างพวกเราเนี่ย ต้องได้ข่าวได้เห็นอยู่แล้ว”“แหม ทำเป็นพูด ถ้ามีจริง แกจะไปเตือนนางรึไง”“เรื่องอะไรต้องไปเตือน แค่มีเรื่องให้เม้ามอยเพิ่มขึ้นอ

“เป็นบ้าอะไรของเธอ?”จู่ๆ เสียงผู้ชายก็ดังขึ้นจากมุมห้องทำลลนาสะดุ้งเฮือก เงยหน้ามองเห็นเป็นผู้ชายตัวสูง หล่อเข้ม มาดเท่ห์ขั้นสุดเหมือนหลุดมาจากอนิเมะคนหนึ่งกำลังนั่งเหยียดเอนหลังพิงพนักโซฟาในท่วงท่ากร้าวใจ ทว่าสีหน้าขรึมเข้มดุดันนั้นแฝงความเอือมระอากับมารยาร้อยเล่มเกวียนของผู้หญิง“คิดจะยั่วควรดูสถานที่หน่อยไหม ที่นี่โรง’บาลครับ ไม่ใช่โรงแรม”ลลนารีบปิดเสื้อพรึบ “อ๊าย เปล่านะ ใครยั่ว”ชายหนุ่มเอียงหน้าเลิกคิ้ว “เธอไง ตื่นมาก็เปิดเสื้อ ถกกระโปรง ทำไม? ของขาดรึไง”“ไอ้บ้า”หมอนคนไข้ข้างตัวลอยฟิ้วล็อคเป้าผู้ชายปากหมาฟึ่บ!แต่เขาดันรับได้ ฮึ่ย!ฝ่ามือใหญ่เหวี่ยงหมอนออกไปให้พ้นใบหน้าคมก่อนเดินเอื่อยเฉื่อยมายืนโดดเด่นที่หน้าเตียงลลนาเบิกตาเงยหน้ามองคนหล่อจนคอแทบหัก สูงจริงๆ ร้อยแปดสิบเกือบร้อยเก้าสิบได้มั้งเนี่ย“อะไร?”เธอถามเมื่อเห็นเขาโน้มใบหน้าลงมาซะใกล้ความหล่อมันกระแทกตากร้าวใจเกินไปเฟ้ย“ถ้าของขาดจริง เรานัดกันได้นะ คืนนี้ที่คอนโดG ถ้าเธอจะเปิดให้ดูขนาดนี้พวกเราลองดูก็ได้” เขากดเสียงแหบพร่า “เพิ่งรู้ว่าเธอก็มีดี ทั้งขาว ทั้ง...อุ่ก”พูดยังไม่ทันจบ เจอหมัดเล็กน็อคเสยคางเข้าให้ช

จังหวะนั้นจู่ๆปรัชญาก็ลุกขึ้นพรวดยืนเต็มความสูง ทำเอากวินที่เตี้ยกว่าต้องถอยหลังถึงสองก้าวอย่างตกใจ เขาเงยหน้ามองสองมือยกขึ้นมากำเป็นหมัด ทำท่าชกมวย แต่เหมือนตั๊กแตนตำข้าวมากกว่า“คุณปัดจะทำอะไรครับ”“จะกลับบ้าน ถอยไป”กวินถอยกรูดอย่างไว หลบซะไกลลลนาที่มองอยู่ไม่รู้จะสังเวชหรือสงสารกวินดี เธอละสายตาจากกวินหันมองปรัชญา เห็นเขาเองก็มองมา ตาเงี้ยะขวางเชียว สุ้มเสียงเย็นยะเยือกขั้นสุดเหมือนอยากฆ่าศพอำพรางใครสักคนตอนบอกเธอว่า“หายไวๆ อย่าเพิ่งรีบตาย คนที่ควรตายไม่ใช่เธอ”“...!?”หญิงสาวมองตามแผ่นหลังของเขาจนหายออกไปจากประตูห้องน่ากลัวอยู่นะเธอสูดลมหายใจลึกยาว ไม่รู้หรอกความหมายแต่ว่า...ทำไมท่าเดินหันหลังของปรัชญาถึงดูคุ้นตานัก!ทันใดนั้นภาพภิกษุในฝันอันยาวนานก็โผล่ขึ้นมาในห้วงความคิดของลลนาอย่างไม่ได้ตั้งใจหากปรัชญาโกนผมห่มจีวรนะใช่เลย!เฮ้อ...ฟุ้งซ่านใหญ่แล้ว ยัยนาเอ๊ย...จะเป็นไปได้ยังไง นายนั่นอนาคตซุปตาร์ตัวท้อป ระดับดาวค้างฟ้าเลยนะหลังจากปรัชญาออกไป กวินที่ควรจะอยู่เฝ้ากลับออกไปอีกคน ด้วยเหตุผลที่ว่าต้องกลับบ้านให้ตรงเวลาห้ามเลท และต้องดื่มนมทานวิตามินก่อนนอนตามสูตรที่แม่ส

ลลนาหัวเราะ “เรื่องเกรดหนูรู้แล้วค่า แค่อาจารย์ทำเป็นไม่เห็นตอนหนูแอบฟุบหลับก็พอค่ะ”“ย่ะ หล่อนก็ควรเลิกเที่ยวดึกๆดื่นๆจะได้มีแรงตื่นไปนั่งเรียนสบายๆ”“โธ่! อาจารย์ขา หนูไม่ได้เที่ยว”“แล้วทำท่าง่วงตลอดเวลา แค่คอนเทนต์รึไง?”“โอ๊ย! ไม่ใช่ค่ะ หนูทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน ถ้าไม่มีเรียนเช้าก็ทำที่คาเฟ่ ไม่มีเรียนบ่ายก็ร้านไอศรีม พอค่ำๆก็ทำร้านบุพเฟ่ แล้วก็ขายของออนไลน์ตอนดึกๆ มีสตรีมเกมส์ได้เงินบ้างนิดหน่อย แต่หนูเล่นเกมส์ไม่เก่ง ก็เลยเน้นขายของค่ะ ขายตอนดึกๆ คนดูเยอะดี”คนฟังเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม “อย่างเธอเนี่ยเหรอทำงานพิเศษ แถมทำซะเยอะ บ้านรวยไม่ใช่เหรอเราน่ะ”ลลนาก้มหน้างุด “บ้านที่รวยของแม่กับพ่อเลี้ยงค่ะ ไม่ใช่ของหนูซะหน่อย อีกอย่างหนูชอบชีวิตที่มีเงินเยอะๆ หนูไม่อยากให้เงินขาดมือก็เลยต้องขยันมากหน่อย”“อย่าบอกว่าถูกไล่ออกจากบ้านอีกแล้ว”ลลนาเบ้ปาก “โห่! อาจารย์ก็พูดซะตรง”ไม่เสียแรงที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาเบอร์ต้นๆสำหรับนิสิตเลยนะคะอาจารย์แม่ ก่อนหน้านี้ เธอไม่น่าขอเข้าพบตอนอยากจะดรอปเรียนเล้ยคิดแล้วก็ตอบเสียงเบา “หนูแค่ทะเลาะนิดหน่อยจนถูกตัดเงินทั้งหมดก็เลยต้