ログインชาติก่อนแต่งงานกับผู้ชายผิดคน เขาแอบมีเมียมีลูกหลังแต่งงานกับเธอ จากนั้นเธอยังถูกคนของนังเมียน้อยสามีฆ่าตาย ด้วยบุญที่สั่งสม เธอได้ย้อนเวลากลับมาช่วงยังเป็นนักศึกษา นั่นคือก่อนแต่งงาน และได้พบกับ 'เขา' อีกครั้ง เธอจึงต้องรีบแก้ไขเรื่องราว อันดับแรกคือเลิกกับแฟนที่เป็นสามีเมื่อชาติที่แล้วซะ ************* พระเอกหล่อมาก รักนางเอกคนเดียว *****
もっと見るหนุ่มหล่อร่างสูงยืนโดดเด่นท่ามกลางหญิงสาวที่เข้ามารายล้อมหมายเรียกร้องความสนใจ
พวกหล่อนต่างยื้อแย่งที่จะได้ยืนใกล้เขา ขอแค่เขาชายตามองนิดนึงก็ยังดี
มีเพียงเธอที่ไม่เคยมองมา...
หญิงสาวเดินผ่านไปเหมือนทุกวัน ยิ้มให้คนอื่นอยู่แบบนั้น ไม่คิดเข้าหาหรือสนใจ ยังคงไม่รู้ตัวสักนิดว่าสายตาทั้งคู่ของเขายังคงมองตามอย่างไม่เคยเหนื่อยล้า
หากชาติหน้ามีจริงก็คงดี...
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน
ตัวละครไม่มีอยู่จริง
เนื้อหาแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
ไม่เน้นความรุนแรงหรือการแก้แค้น
ไม่เกี่ยวข้องกับผู้คน สถานที่
หรือยุคประวัติศาสตร์ชาติสมัยใดทั้งนั้น
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ขอให้ทุกท่านมีความสุข
ปฐมบท 1
“คุณมีคนอื่นทำไม นอกใจฉันทำไม”
“ผมไม่มีใคร คุณคิดมาก บ้าไปเองคนเดียว”
“คิดเองคนเดียวเหรอ งั้นบอกมา นังนั่นเป็นใคร”
“มันไม่มีอะไรทั้งนั้น พวกเราแค่ซ้อมบทกัน”
“ซ้อมบทแต่จูบจริงเนี่ยนะ แล้วอีกคนล่ะ ใคร?”
“คนไหนอีก”
“ก็ยัยนี่ไง แล้วก็ยัยนี่” เปิดภาพแอบถ่ายให้ดู
“ไม่มีอะไร พวกหล่อนเข้าหาผมเอง ตัดจบไปแล้ว คุณคิดมากอะไรนักหนา”
“สรุปฉันผิด ใช่สิ ฉันผิดที่เลือกคุณเป็นพ่อของลูก ฉันไม่ควรคบคนที่หน้าตา”
“ไม่เอาน่า อย่าหาเรื่องผมต่อหน้าลูกได้มั้ย”
“ทำไม กลัวลูกเกลียดเหรอไง อย่าห่วงเลย ยัยนารักคุณจะตาย เกิดมาก็หน้าตาเหมือนคุณอย่างกับแกะ ร้องหาแต่พ่อ ชอบอยู่กับพ่อมากกว่าแม่ตลอด ทั้งที่ฉันคลอดมันแท้ๆ”
“คุณจะน้อยใจอะไรลูกเนี่ย งี่เง่า ไร้สาระ”
“เออสิ ฉันมันงี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่ได้แสนดีขี้อ้อนเหมือนยัยพวกนั้นของคุณ วันๆ จ้องแต่จะเข้าหาคุณ อยากคอยเอาอกเอาใจพะเน้าพะนอคุณตลอดเวลา”
“โธ่เว้ย! รำคาญโว้ย น่าเบื่อฉิบหาย”
“โอ้ย! แล้วคิดว่าฉันไม่เบื่อคุณรึไง ห๊ะ!”
ที่หน้าประตู เด็กหญิงลลนายืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก เธอจึงได้แต่มองพ่อกับแม่ทะเลาะกันลั่นบ้าน ในมือเล็กๆ กำกระดาษผลการเรียนที่มีแต่เกรดสี่เอาไว้แน่น
อุตส่าห์ตั้งใจเรียน ไม่มีใครสนใจเธอเลยสักคน!
จนกระทั่งวันหนึ่ง
ทุกความสนใจของพ่อกับแม่ล้วนพุ่งเป้ามาที่เธอ
“ถ้าพ่อกับแม่เลิกกัน ลูกจะอยู่กับใคร บอกมา!”
เด็กน้อยถึงขั้นเบิกตาอึ้ง ได้ยินแม่พูดอีกว่า
“เลือกเดี๋ยวนี้! ยัยนา”
แล้วพ่อก็พูดด้วยเสียงขึ้นจมูกว่า “ไม่ต้องเลือก แม่เคยมีเวลาให้เหรอไง พ่อเลี้ยงหนูตั้งแต่อายุหนึ่งเดือน ทำไมจะเลี้ยงเดี่ยวไม่ได้ อยู่กับพ่อนะ”
“เฮอะ! พ่อแกมีดีแค่หน้าตาเป็นแค่ดาราหางแถว ไม่ใช่แนวหน้าคิวทองอะไร งานว่างเกือบเดือน อยู่กับพ่อคงไม่แคล้วอดตาย มาอยู่กับแม่ดีกว่า แม่รวยมากนะ มีธุรกิจส่วนตัว ไม่ต้องทนกินคลีน ไม่ต้องกลัวไม่ได้กินอิ่ม”
เด็กหญิงลลนากลัวหิว เกลียดการกินผักเป็นที่สุด เธอจึงเลือกได้ทันที
หลายปีต่อมา
แม่ที่ปกติก็ยุ่งกับงาน วันๆ เอาแต่จัดการธุรกิจจนไม่มีเวลาให้ลูกสาวตัวน้อยอยู่แล้วเป็นทุนเดิม พอแต่งงานกับสามีใหม่ที่เข้าขากันดีก็ยิ่งพากันออกงานสังคมทุกวัน ไปสัมมนาต่างจังหวัดทุกอาทิตย์ ไปเที่ยวต่างประเทศแทบทุกเดือน เรียกได้ว่าสนใจสามีหนุ่มมากกว่าลูกในไส้ รักหลงสามีใหม่โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แค่ทิ้งเงินไว้ให้ลูกที่ขาดเรียนบ่อยไม่ได้ ให้อยู่บ้านกับพี่เลี้ยงตามยถากรรม
ส่วนพ่อก็เปลี่ยนไป กลายเป็นผู้ชายที่ชอบปาร์ตี้ มีสังสรรค์ตลอด มีสาวๆ สวยๆ รุมล้อมมากหน้าหลายตา การงานในวงการบันเทิงรุ่งโรจน์เป็นดาวค้างฟ้า
สุดท้ายพ่อที่เคยบอกว่าห่วงลูก อยากเลี้ยงดู ต้องการอยู่ใกล้ลูกที่สุดก็ค่อย ๆ ห่างหายไป กลายเป็นหนุ่มโสดมีอิสระติดปีกและบินเดี่ยวไม่เหลียวมองหลัง
ทุกคนกินอิ่มนอนอุ่น มีคู่เคียงข้าง ดูมีความสุข
ในขณะที่ลลนาข้างกายกลับเวิ้งว้างว่างเปล่า
หันมองรอบตัวไม่เห็นใคร...
สถานที่คุยงานคือโรงแรมในเครือธรากรุ๊ป หนึ่งในกลุ่มบริษัทธรานิธิกุลเมื่อมาถึงลลนาก็ตื่นเต้นจนก้าวขาไม่ออกไม่เจอพ่อนานมาก มือสั่นไปหมดปรัชญาแซวขำๆ “ทำไม? นั่งมอเตอร์ไซค์จนชิน ตอนนี้นั่งรถยนต์ไม่ถนัดแล้ว?” ลลนาหัวเราะ “ก็แหม วันนี้คุณปัดสุดหล่อลงทุนเปลี่ยนรถให้นั่งก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาค่ะ”ชายหนุ่มรู้ดีว่าอันที่จริงเธอตื่นเต้นเรื่องอะไร “มา เดี๋ยวช่วย” เขาดึงมือเธอมาถูแล้วเป่าเบาๆ อย่างอ่อนโยน “เสกคาถาเพิ่มความกล้า”คนถูกเป่าคาถาถึงกับหลุดยิ้ม“ทำแบบนี้ก็ได้เหรอ”“ได้มั้ง”“ขอบคุณนะ”“ยินดีครับ”เพราะมาก่อนเวลา ปรัชญาจึงพาลลนาหาอะไรกินในโรงแรม กินเสร็จก็มานั่งรอหน้าห้องประชุม ระหว่างนั้นทีมงานก็มาเตรียมสถานที่นิกกี้ทีมโปรดักส์ สกายทีมตลาดและริซชี่ออแกไนซ์เดินมาพร้อมเอเจนซี่ชื่อคิดตี้ที่เป็นตัวกลางติดต่อดาราพอทุกคนเห็นปรัชญาก็ทักทาย“สวัสดีจ้า น้องปัดสุดหล่อ”ปรัชญาค้อมศีรษะให้อย่างไม่ถือตัว “สวัสดีครับ” แม้ไม่ค่อยได้เข้ามาบ่อยๆ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเขาเป็นใคร เห็นครั้งเดียวก็จำได้ขึ้นใจ เป็นลูกชายท่านประธานไม่ว่า แต่เบ้าหน้าฟ้าประทานนี่สิ!“วันนี้ท่านประธานไม่อยู่ พี่ขอควงหนึ่งวัน”
หลังจากรออย่างใจจดใจจ่อ ในที่สุดก็มาถึงวันที่ลลนาตื่นเต้นที่สุดในชีวิต“บ่ายนี้เหรอ ปัดทำยังไงถึงนัดพบได้ เก่งจัง”หญิงสาวหันไปถามชายหนุ่มที่เดินอยู่ด้วยกัน ดวงตาของเธอทอประกายสว่างสดใสยิ่งกว่าครั้งไหน“ฉันเสนอสินค้าตัวใหม่เข้าไปในบริษัทของพ่อไง เป็นแบรนด์ตัวที่พระเอกคนหนึ่งเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่ คนนี้เล่นละครเป็นลูกของพ่อเธอพอดี เรื่องก็เลยง่ายขึ้น”ลลนาตาโต “ถึงขั้นออกสินค้าตัวใหม่เลย?”“อือ ตั้งแต่ออกแบบ เทสสินค้า ทดสอบตลาด ใช้เวลาเดือนนึง จริงๆ ต้องนานกว่านี้ แต่ผลตอบรับดีในระดับเข้าเกณฑ์พอใช้ ฉันก็เลยเสนอผ่านที่ประชุมเร็ว”“ไม่ใช้เส้นเลย ขนาดเป็นลูกเจ้าของบริษัทนะเนี่ย”“คนขยันอยู่ที่ไหนก็ลำบาก ใช้เส้นยาก”“พูดไปเรื่อยมากค่ะ” ลลนาหัวเราะ อันที่จริงต่อให้เป็นลูกท่านประธาน แต่หลักการบริหารยังต้องมีระบบ ความสามารถต้องครบ ไม่อย่างนั้นฐานะที่มีก็ไม่ช่วยอะไร“แล้ววันนี้ ฉันต้องทำยังไงบ้าง”“เธอไปพร้อมกับที่ฉันในฐานะผู้ช่วยประสานงาน แล้วค่อยหาจังหวะเหมาะๆ เข้าหาอาเมฆ”“เย้ ปัดดีที่สุดเลย น่ารัก”ลลนาดีใจจนหูอื้อตาลายไปหมดถึงขั้นกระโดดกอดปรัชญาแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ซักพักพลันนึกขึ้นไ
“อยากไปอยู่นะ แต่จะไปยังไง ถ้าไปแล้วจะเข้าถึงได้มั้ย เคยแฝงตัวเป็นแฟนคลับ แต่อยู่ไกลมาก ถ้าเจอกันคุยต่อหน้าคงไม่ง่ายมั้ง ให้ป่าวประกาศว่าเป็นลูกเหรอ ลูกสาวมาหาพ่อแล้วงี้”ลลนาปฏิเสธ “ไม่ได้เด็ดขาด พ่อปิดความลับเรื่องลูกเมียเอาไว้นะ ขืนพูดออกไปทำพ่อมีปัญหาเรื่องงาน ต้องแย่แน่”“แสดงว่าตั้งแต่โตเป็นสาวยังไม่เคยไปหาพ่อเลย”“ใช่”“แบบนี้ไม่มีใครจำเธอได้น่ะสิ ผู้จัดการนั่นก็ด้วย”“ก็คงใช่อีกนั่นแหละ ไม่เคยเจอกัน”ปรัชญาคิดครู่หนึ่งแล้วว่า “ฉันจะหาวิธีช่วยเอง”ลลนาตาโต “จริงเหรอ”“จริงสิ จะโกหกทำไม”“ว้าว! เยี่ยมไปเลย ขอบคุณนะคุณแฟน”ปรัชญาพูดยิ้มๆ “ไหนรางวัล?”“...”แววตาชายหนุ่มสื่อนัยชัดเจนว่ารางวัลไม่ใช่สิ่งของ แต่เป็นอย่างอื่นอีกแล้ว! ไอ้คนหื่นแม้ใจคิดแต่ลลนากลับหลุบตาจ้องเขม็งมือเรียวๆของปรัชญาที่ปลดกระดุมอีกเม็ดและอีกเม็ด กระทั่งเผยแผงอกแน่นๆ ขาวๆ มีริ้วสีแดงระเรื่อของคนหนุ่มสุขภาพดีที่เลือดลมกำลังสูบฉีดอย่างรุนแรงแหม่! เซ็กซี่ขยี้ใจ น่าลูบไล้สุดๆสตูดิโอส่วนตัวชายคนหนึ่งนั่งอ่านบทละครอยู่นิ่งๆ ท่าทีเคร่งขรึม ทำเอาบรรยากาศรอบกายอึมครึมไม่น่าเข้าหา แต่กลับเปี่ยมเสน่ห์และมีความน่า
“ที่บ้านนายติดต่อพ่อฉันได้ด้วยเหรอ?”แต่เธอที่เป็นลูกกลับติดต่อไม่ได้เนี่ยนะลลนาลุกนั่งถามอีกครั้ง “ติดต่อยังไงน่ะ”ปรัชญาบอกตามตรง “ผ่านผู้จัดการของอาเมฆ”ผู้จัดการของพ่อเหรอ?หญิงสาวนึกถึงผู้จัดการที่ว่า ตอนเธอโทรหาพ่อก็มักเจอผู้จัดการเป็นคนรับสาย หลายครั้งหล่อนจะบอกว่าพ่อไม่ว่าง ทำงานอยู่ ห้ามรบกวนพอเธอโวยวายจะไปหาพ่อให้ได้ หล่อนถึงยอมให้เธอพูดสายกับพ่อ แล้วพ่อก็บอกว่าไม่ว่าง ไม่สะดวกคุย ยุ่งมาก เดี๋ยวงานสะดุดจะไม่ดีครั้งล่าสุดที่ฟูมฟายโทรหาคือเมื่อตอนเธออยู่มัธยมต้น และพ่อก็บอกเองเลยว่าเธอไม่ควรโทรหาอีกเพราะงานอาจมีปัญหา อาชีพพ่อกำลังรุ่งขอให้เธอเข้าใจลลนาเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ปรัชญาฟังทันทีพอเขาฟังจบสีหน้าก็นิ่งสนิท พูดเสียงขรึมว่า “ฉันว่ามันแปลกๆ ตอนแรกเธอว่าพ่อยอมรับงานน้อยลงเพื่ออยู่บ้านเลี้ยงเธอด้วยตัวเอง เห็นได้ชัดว่าเขารักและแคร์เธอมาก จะพูดแบบนั้นได้ไง”“แต่หลายปีก่อนยังไม่มี Ai เลียนแบบเสียงพูดนะ” ลลนาว่า “เสียงที่คุยก็เสียงพ่อ”“แต่ก็มีคนเสียงเหมือนดัดเสียงปลอมเสียงได้นี่ ถึงยังไงก็เป็นการคุยผ่านโทรศัพท์ ไม่ได้เห็นหน้า สมัยนั้นการวีดีโอคอลยังล้าสมัย
ปณิดาโวยวาย “หน็อยแน่ะไอ้น้องคนนี้ ทำเป็นชวนคุยเรื่องอื่นให้พี่เผลอยอมออกไป แกมีทั้งเพ้นเฮ้าส์กับห้องธรรมดาตั้งสองห้อง ยังจะงก”“พี่ก็มีชั้นลอยฟ้าไม่ใช่รึไง กลับไปอยู่ที่ของตัวเอง”“ไม่! ไม่อยากเจอหน้ามัน งอนกันอยู่”“งั้นพี่ก็ขึ้นไปอยู่เพ้นเฮ้าส์ผม ให้อยู่ฟรีไม่ต้องเช่า”“ไม่เอา ไม่อยากอยู่คนเดียว
แล้วที่แย่สุด ๆ ก็คือผู้ชายหน้าตาธรรมดาซึ่งทำให้เธอมั่นใจได้ว่าจะไม่มีเรื่องผู้หญิงแน่นอนอย่างกวินน่ะ ที่แท้กลับมีผีห่าซาตานสิงร่างตอนไหนไม่รู้ ไม่เจ้าชู้แต่กลับนอกใจมาโดยตลอดซะงั้นแล้วเธอก็เพิ่งรู้เช่นเห็นชาติตอนหลังแต่งงานซะได้ จะหย่าก็ไม่ง่าย ทำเรื่องฟ้องหย่าก็ไม่ทัน ดันตายซะก่อน..
คล้อยหลังทุกคน ลลนาค่อยๆเดินออกจากลิฟต์พร้อมผู้ชายคนนั้นตอนเห็นใกล้ๆ เธอก็พลันนึกออก“นายปัด”ปรัชญาหันมอง “จำได้ด้วย?”“ใช่ แต่ก็เกือบจำไม่ได้ นายแต่งตัวมิดชิดเกินมั้ย”“ก็มาโรง’บาล”“อ๋อ เชื้อโรคเยอะ กลัวติดนี่เอง พ่อหนุ่มอนามัย”“กลัวเอาเชื้อโรคข้างนอกมาติดคนป่วยต่างหาก”“อ้อ” เป็นครั้งแรกที่ลล
ลลนาหัวเราะ “เรื่องเกรดหนูรู้แล้วค่า แค่อาจารย์ทำเป็นไม่เห็นตอนหนูแอบฟุบหลับก็พอค่ะ”“ย่ะ หล่อนก็ควรเลิกเที่ยวดึกๆดื่นๆจะได้มีแรงตื่นไปนั่งเรียนสบายๆ”“โธ่! อาจารย์ขา หนูไม่ได้เที่ยว”“แล้วทำท่าง่วงตลอดเวลา แค่คอนเทนต์รึไง?”“โอ๊ย! ไม่ใช่ค่ะ หนูทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน ถ้าไม่มีเรียนเช้า