LOGINเมียลับพี่ชายแสนร้าย (ออสติน:เอย) เขาคือพี่ชายที่ไม่อยากมีน้องสาว เขาคือลูกชายคนเดียวของที่บ้าน เขาคือหลานชายที่ไม่อยากให้ปู่กับย่ามีหลาน เขาคือพี่ชายที่แอบเข้าห้องน้องสาวในตอนกลางคืน! "พี่เกลียดเอยลืมไปแล้วเหรอคะ แล้วพี่มาทำแบบนี้กับเอยทำไม!" -พี่น้องไม่แท้ -ไม่มีนอกกายนอกใจ
View More“เอย กินน้ำหน่อยลูก” เอามือลูบปลอบแผ่นหลังคนตัวเล็ก ที่เอาแต่นั่งร้องไห้ในงานศพของพ่อตัวเอง
โธ่เอ๊ย ช่างน่าสงสารจริง ๆ
แม่ก็ไม่มี พ่อก็ดันมาด่วนจากไปก่อนวัยอันควร หญิงสาววัยสิบแปดปี ก็เลยต้องกลายเป็นคนกำพร้าพ่อแม่
ย้อนกลับไปก่อนหน้า เธอบังเอิญเจอเอยที่โรงพยาบาลคันคาย ตอนพาลูกน้องของสามีไปหาหมอ
ระหว่างนั่งรอ เห็นเด็กสาวคนหนึ่งเอาแต่นั่งร้องไห้
ด้วยความสงสาร ก็เลยเข้าไปถามไถ่ ได้ความว่า พ่อของอีกฝ่ายเป็นโรคมะเร็ง
พอได้ยินอย่างนั้น เธอรีบไปคุยกับหมอเจ้าของไข้ทันที โดยไม่ทันได้รู้ชื่อเด็กน้อยคนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เธออยากช่วย
คำตอบที่ได้รับกลับมาก็คือ
‘คนไข้จะอยู่ได้ไม่ถึงสามเดือนครับ’
‘ระยะสุดท้ายเหรอคะคุณหมอ!’
‘ครับ ระหว่างนี้คงต้องรักษาแบบประคับประคองไปตามอาการ’
“ฮึกคุณย่าขา” เอยสวมกอดอีกคนกลับ จากนี้เธอจะอยู่อย่างไรดี ไม่มีพ่อแล้ว
วันนั้นพ่อบอกหิวข้าว เธอรีบไปขอข้าวกับทางพยาบาล แต่พอเดินกลับมา พ่ออาเจียนเป็นเลือด แล้วก็หมดสติไป
ไม่นาน พยาบาลก็มาแจ้งว่าพ่อของเธอเสียแล้ว
ส่วนเธอ เป็นลมล้มพับลงไป ฟื้นมาอีกทีก็มาเจอคุณย่า
‘พะ...พ่อของหนูเสียแล้วค่ะ’ บอกกับคนที่เธอจำได้ว่าวันนั้นท่านเข้ามาทัก และถามไถ่กับเธอ เพราะตอนนี้เธอไม่รู้จะคุยกับใครแล้ว
น้ำหนึ่งพยักหน้าทั้งน้ำตา เพราะนี่เป็นเคสแรกที่เธอช่วยไม่สำเร็จ เธอจึงรู้สึกเสียใจมาก ๆ
ตั้งแต่วันที่หมอบอกว่าพ่อของเด็กสาวจะอยู่ได้อีกไม่นาน เธอก็ติดต่อกับโรงพยาบาลอยู่ตลอด
กระทั่งวันนี้ เธอกำลังจะออกไปเฝ้าร้านค้าจำหน่ายวัสดุก่อสร้างกับสามี แต่โรงพยาบาลโทรมาบอกว่า เคสที่เธอรับช่วยเหลือเสียชีวิตแล้ว เธอจึงรีบมาที่โรงพยาบาลทันที
เธอทราบชื่อญาติผู้เสียชีวิตว่า ‘เอย’ และผู้เสียชีวิตชื่อ ‘นายพิทักษ์’ ยอมรับว่าเธอจำฝ่ายนั้นไม่ได้เพราะสภาพผอมแห้งติดกระดูก
กระทั่งได้เจอภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของหมอ ทำให้เธอคลับคล้ายคลับคลาว่าอาจจะเป็นคนที่เธอรู้จัก
เธอกลับไปถามเด็กสาวอีกครั้ง ว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน แล้วแม่เป็นใคร
เอยเล่าให้เธอฟังว่า เอยไม่มีแม่ และอยู่กับพ่อเพียงลำพัง จนกระทั่งตอนไปขายของกับพ่อที่ห้าง เธอยิ่งคลับคล้ายคลับคลา ว่าเอยจะคือคนที่เธอเคยให้คอนแทกต์กับหญิงสาวไว้เมื่อหลายปีก่อน
‘เอย เอยจำย่าได้ไหมลูก ย่าคือคนที่เคยให้คอนแทกต์กับหนูเมื่อตอนที่อยู่บนห้างไง’
หญิงสาวเอามือเช็ดน้ำตา พลางนึกย้อนกลับไป ก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายดี ๆ
แต่นึกยังไง ก็นึกไม่ออก จึงส่ายหัวออกมา
‘ย่าคือคนที่แบ่งสกุชชีให้หนูบนห้างวันนั้นไงลูก’
‘คุณย่า....’
‘ใช่ ย่าเอง’ น้ำหนึ่งดีใจที่เด็กน้อยจำตัวเองได้ ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดด้วยความดีใจ แต่พอได้ยินเสียงเด็กน้อยสะอื้นไห้ จึงค่อย ๆ ผละออกมอง
‘คุณย่าขา...พ่อหนูเสียแล้วค่ะ หนูไม่มีพ่อแล้วฮือ ๆ’
‘โธ่ลูก’ น้ำหนึ่งเบะปากตาม ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ร้องไห้ออกมา
‘ไม่เป็นไรนะลูก ย่าจะดูแลหนูเองลูก ย่าสัญญา’
‘เด็กสาวได้ยินอย่างนั้นกระชับกอดคนเป็นย่าแน่น สองคนร้องไห้ด้วยกันนานนับชั่วโมง จนเด็กสาวเป็นลมไปอีกครั้ง’
@สามวันต่อมา
เสร็จจากงานที่บ้านของเอย ซึ่งน้ำหนึ่งอาสาเป็นธุระให้ รวมทั้งดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด
หย่อนสะโพกลงข้างเด็กสาวที่เพิ่งเสียพ่อไป เอยมีท่าทางเหม่อลอย
“เอย...” มือลูบปลอบหลังคนตัวเล็ก สักพักเด็กสาวถึงค่อย ๆ หันมามองหน้าเธอ
“ไปอยู่กับย่านะลูก ย่าไม่อยากให้หนูอยู่ที่นี่คนเดียว ย่าเป็นห่วง” แค่บ้านปูนเปลือยหลังเล็ก ๆ โทรม ๆ หลังคาสังกะสีก็ขึ้นสนิม ลมมาทีจะปลิวบ้างไม่ปลิวบ้าง เธอมองแล้วไม่น่าอยู่เลย
เอยก็เป็นสาวแล้ว
นอกจากเรื่องความปลอดภัย เธอมองอนาคตของหลานด้วย
เธอจะส่งเอยเรียนต่อ
ทว่า คำตอบที่ได้รับกลับมาคือเด็กน้อยส่ายหัว
“หนูไม่ไปค่ะ หนูจะอยู่กับพ่อที่นี่” เอ่ยออกมาเสียงสั่น เธอไม่อยากจากพ่อไปไหน
“แต่พ่อเอยเสียแล้วนะลูก”
“ฮึก” ยิ่งได้ยินประโยคตอกย้ำกลับทำให้น้ำตาไหลพรากออกมา ไม่อยากยอมรับความจริงว่าเธอไม่มีพ่อแล้ว
พ่อที่เป็นทุกอย่างให้กับเธอ
ตั้งแต่แม่ทิ้งเธอกับพ่อเพื่อไปอยู่กับสามีใหม่ เธอก็มีแค่พ่อ
พ่อที่หุงข้าว ทำอาหารให้เธอทาน ไปส่งเธอที่โรงเรียน รวมทั้งไปรับจ้างเพื่อเอาเงินมาซื้อกับข้าวให้ลูก
ทุกวันเกิด ก็จะมีของขวัญสุดพิเศษเป็นตุ๊กตาตัวใหม่ให้ทุกปี
แต่ต่อจากนี้ไม่มีแล้ว นอกจากเธอไม่มีพ่อ ตุ๊กตาตัวใหม่เธอก็ไม่มีอีกแล้ว
“เอยลูก ย่าสัญญาว่าย่าจะดูแลและให้ความรักกับหนู ไม่ต่างจากที่พ่อหนูมีให้เลย”
คนตัวเล็กได้ยินอย่างนั้นยิ่งร้องไห้หนัก ทำเอาน้ำหนึ่งรีบรั้งอีกฝ่ายเข้ามากอดด้วยความสงสารจับใจ อดน้ำตาไหลตามไม่ได้
นั่งปลอบคนตัวเล็กไปด้วย พร้อมเกลี้ยกล่อมอยู่นานนับชั่วโมง แต่เอยกลับเอาแต่ปฏิเสธท่าเดียว จนเธอนึกขึ้นได้ว่า
“พ่อของหนูเคยบอกกับย่าว่า อยากเห็นหนูรับปริญญานะลูก”
เด็กสาวที่นึกขึ้นได้ว่าพ่อของเธอก็เคยบอกแบบนั้นจึงพยักหน้าออกมา
“ไปอยู่กับย่า ย่าจะส่งหนูเรียนต่อจนจบปริญญาตรี แล้วหากหนูเรียนจบเมื่อไหร่ ย่าจะพาหนูเอาใบปริญญากลับมาอวดพ่อนะลูก”
“ค่ะคุณย่า”
น้ำหนึ่งฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะรั้งคนตัวเล็กเข้ามากอดด้วยความรู้สึกโล่งใจ
อย่างน้อย สิ่งที่เธอทำสำเร็จกับครอบครัวนี้ก็คือ การส่งลูกสาวของคนที่ตายเรียนหนังสือ
กริ๊ง ๆเจ้าของร้านเดินออกมาจากในครัวเพื่อมารับลูกค้า แต่กลับเห็นว่าไม่ใช่ลูกค้าอย่างที่เธอคิด เป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวเธอนั่นเอง“อ้าว ‘ณิริน’ มาหาไอด้าเหรอคะลูก” ทักทายเด็กหญิงวัยสิบสองขวบ ก่อนจะรับไหว้เมื่อเด็กน้อยยกมือไหว้เธอมา“สวัสดีค่ะคุณแม่ ณิรินนัดกับไอด้าเอาไว้ค่ะ”“ไอด้ายังไม่มาเลยค่ะ หนูนั่งรอก่อนได้ไหมลูก”“ได้ค่ะ” เด็กหญิงเสื้อฟ้าแขนสั้นแบบตุ๊กตา สวมกระโปรงสีขาวยาวถึงน่อง มีที่คาดผมสีขาวอีกหนึ่งอันพาดบนหัว พาตัวเองเดินไปนั่งรอที่โซฟา ก่อนจะหยิบมือถือออกมาเล่นฆ่าเวลาทุกวันหยุดเธอจะมาหาไอด้าที่ร้านเบเกอรีของแม่อีกฝ่าย ไอด้าชอบนัดเธอมาดูซีรีส์เรื่องใหม่ด้วยกันหลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ เธอก็จะนั่งรถสองแถวจากบ้านมาลงที่หน้าร้านเบเกอรีของแม่ไอด้า“อ้าวยัยณิริน มานานแล้วเหรอ”เสียงกรุ๊งกริ๊งของกริ่งจากประตูทางเข้าร้านเรียกความสนใจให้ณิรินหันไปมอง ก็พบว่าเป็นไอด้า“เพิ่งมา”ไอด้าเดินไปหยุดอยู่ที่หลังเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เพื่อชงน้ำเย็น ๆ มาดื่ม ทั้งของเธอและณิรินทุกวันหยุดเธอก็จะมาขลุกอยู่ที่ร้าน และเธอก็มักจะชวนณิรินมาเล่นที่นี่บ่อย ๆ มาดูซีรีส์กันมากินขนมเค้ก ขนมหวาน กับน้ำหว
@สามปีต่อมากริ๊ง ๆเสียงกระดิ่งจากประตูดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดเข้ามา ทำให้เจ้าของร้านที่กำลังคิดตังค์ค่าขนมให้กับลูกค้าอยู่เงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับปากที่เอ่ยถามออกไป แต่กลับต้องฉีกยิ้มกว้าง“สวัสดีค่า รับอะไรดีคะ พี่ออสติน!” รีบยื่นใบเสร็จกลับให้ลูกค้าพร้อมทั้งเอ่ยคำขอบคุณ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปกระโดดกอดคอคนเป็นสามีที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน มือหนาก็รีบอุ้มที่สะโพกของเมียทันที“คิดถึงจังเลยค่ะ” จับประคองใบหน้าหล่อเอาไว้แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มทั้งสองข้าง พักนี้พี่ออสตินยุ่งมากจึงไม่ค่อยได้มาหาเธอที่ร้านเธอมีความฝันเล็ก ๆ ว่าเธออยากมีร้านเบเกอรีเป็นของตัวเอง พอเรียนจบ เธอก็เลยขอพี่ออสตินว่าอยากลองเปิดร้าน แล้วสามีของเธอก็ซัปพอร์ตดีมาก รีบหาทำเลจนได้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากวิทยาลัยคันคายนอกจากเบเกอรีแล้วยังมีเครื่องดื่มอีกหลายอย่าง ที่เธอได้ไปลงเรียนเพิ่มเติมมา จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็สามปีแล้ว ธุรกิจเล็ก ๆ ของเธอกลับไปได้สวย มีลูกค้าวนเวียนมาอุดหนุนอยู่ตลอด“คิดถึงมาก” หอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ เมื่อก่อนเขามาที่นี่บ่อยมาก แต่พักหลัง ๆ งานยุ่ง ต้องเข้าไปทำงานที่ร้านเต็มตัวเพราะปู่กับย่าเริ่มแก่กันแล้ว
@สามปีต่อมาออสตินมางานแต่งเพื่อนสนิทอย่างไทเกอร์ซึ่งถูกจัดขึ้นในตอนกลางคืน สถานที่จัดงานก็คือหอประชุมโรงเรียนประถมหมู่บ้านคันคายใส่สูทผูกเนกไทอย่างเป็นระเบียบ ไม่ต่างจากออกงานผู้ดีงานอื่น ๆ ส่วนเอยสวมชุดราตรีสีชมพูแบบสายเดี่ยว อวดส่วนโค้งเว้าของร่างกายเล็กน้อย เดินควงแขนของสามีเข้าไปในงานหลังจากเรากลายมาเป็นสามีภรรยากันที่ถูกต้องตามกฎหมาย เราก็ออกงานคู่กันอยู่บ่อยครั้ง“ดีใจด้วยนะมึง” ทันทีที่เจอหน้าฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ออสตินยื่นกล่องของขวัญคนทั้งคู่ ไทเกอร์อยู่ในชุดปกติขาว มีเครื่องหมายทางราชการและตราประดับต่าง ๆ มองแล้วรู้สึกภูมิใจในตัวมันข้างกันมีเจ้าสาวคนสวยดีกรีครูนาฏศิลป์ใส่ชุดแต่งงานสีขาวยืนควงแขนเจ้าบ่าวอยู่ไม่ห่าง“ยินดีด้วยครับครูกวาง”“ขอบคุณมาก ๆ นะคะพี่ออสติน”“ยินดีด้วยนะคะผู้กอง ครูกวาง” หลังจากสามีเอ่ยจบ เอยก็รีบแสดงความยินดีกับพี่ทั้งสอง ก็เห็นคนทั้งคู่พยักหน้ามาให้“ขอบคุณครับ”“ขอบคุณค่ะน้องเอย”“ขอบใจมากมึง หาอะไรกินก่อน” ร้อยตำรวจเอกไทเกอร์ แสนร้าย เอามือแตะที่แขนของเพื่อนสนิท โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้คนทั้งคู่ก็รู้กันออสตินพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินเข้
“อะแฮ่ม ได้เวลาแล้วค่าเด็ก ๆ” น้ำหนึ่งเป็นฝ่ายขึ้นมาตามหลานสาวกับหลานชาย แหม ถ้ามาช้ากว่านี้อาจมีการเสียน้ำเกิดขึ้นก็ได้ ปล่อยให้อยู่ด้วยกันสองคนทีไร จะสิงกันตลอดโดยเฉพาะหลานชายของเธอ ชอบทำรุ่มร่ามกับน้อง“ขัดจังหวะมากย่า” ออสตินส่ายหัว ก่อนจะจับมือน้องเดินลงจากบ้าน ท่ามกลางน้ำหนึ่งที่มองตามหลังด้วยความหมั่นไส้ ก็ไม่ใช่เพราะย่าหรือไงที่ได้เมียคนนี้มาหึย!พิธีหมั้นวันนี้จัดขึ้นตรงกลางโถงในบ้าน เป็นพิธีตามฉบับประเพณีชาวคันคาย คือการนั่งบนพื้นปูพรม ส่วนออสตินกับเอยถูกจับแยกนั่งกันคนละฝั่งญาติผู้ใหญ่ฝั่งออสตินวันนี้คือน้ำหนึ่งกับสามี ส่วนญาติผู้ใหญ่ทางฝั่งของเอยคือพลอยไพลินกับนาวิน รวมทั้งมีญาติผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือให้เกียรติมาเป็นศักดิ์ศรีพยานในการสู่ขอครั้งนี้ด้วยอย่างนายกสุเมธ“เห็นแล้วอยากแต่งเมียอีกรอบจริง ๆ” เอ่ยออกไปพร้อมรอยยิ้ม เห็นบายศรีสู่ขวัญแล้วอดนึกถึงงานแต่งของตัวเองไม่ได้“เมียคนไหนอีกคะพ่อนายกขา...” ชาวบ้านที่มาในงานเอ่ยแซว พอจบประโยคนั้นสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนที่มาในงาน เพราะบางส่วนก็รู้กันว่านายกตำบลคันคายมีเมียมาแล้วสามคนรวมคนปัจจุบัน“ก็ต้องเมียคนปัจจุบันสิครับ ฮ่