Cerita Pendek & Novel เกิดใหม่

ในวันเกิดครบยี่สิบปีของฉัน เพื่อนมหาเศรษฐีของคุณปู่ได้วางรูปภาพหลายรูปไว้ตรงหน้าฉัน และให้ฉันเลือกคนใดคนหนึ่งเป็นสามี ฉันเลือกเฉิงหวายจิ่น บุตรชายคนที่หกของตระกูลเฉิงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ทุกคนที่อยู่ในงานต่างตกตะลึงกันหมด เพราะใครๆ ก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินนั้นมีใจให้กับคุณชายสามแห่งตระกูลเฉิงเพียงผู้เดียว ตามจีบเขามานานหลายปี สารภาพรักต่อหน้าสาธารณชนนับครั้งไม่ถ้วน ชาติที่แล้ว ฉันได้แต่งงานกับเฉิงหวายอันตามที่ปรารถนา เขาก็เลยได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินส่วนใหญ่ของคุณปู่เฉิง แต่หลังจากแต่งงาน เขากลับไปนอกใจฉัน ไปคบกับฉินโหรวน้องสาวของฉัน พ่อแม่ของฉันโกรธมาก จึงส่งน้องสาวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ จึงทำให้เฉิงหวายอันเกลียดฉันเข้าไส้ นับจากนั้นมา เขาก็มีแต่ผู้หญิงสวยๆ มาวนเวียนอยู่รอบตัวอย่างไม่ซ้ำหน้า แต่ละคนต่างก็ดูคล้ายกับฉินโหรวเล็กน้อย เขาปล่อยให้ผู้หญิงเหล่านั้นดูถูกเหยียดหยามฉัน ทำให้ฉันเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรง สุดท้าย เขาแอบเปลี่ยนยาของฉันเป็นยาพิษเรื้อรัง ทำให้ฉันตายขณะตั้งครรภ์ พร้อมกับความแค้นในใจ เมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง ฉันตัดสินใจทำให้พวกเขาได้สมหวังกัน แต่คิดไม่ถึงว่า เมื่อข่าวการหมั้นหมายของฉันกับเฉิงหวายจิ่นแพร่กระจายออกไป เขากลับบ้าคลั่งไปเลย

ทันทีที่ฉันได้ใบขับขี่มา ฉันก็รีบตรงไปโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดเอากระจกตาออกทันที ในชาติที่แล้ว วันแรกของการเปิดเทอม เพื่อนสมัยเด็กของแฟนแอบเอารถฉันไปขับ พาเพื่อนร่วมชั้นสามคนไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าใกล้โรงเรียน เพื่อนสมัยเด็กคนนั้นขับรถซิ่งฝ่าไฟแดงไปตลอดทาง จนชนหญิงตั้งครรภ์กับคนแก่เสียชีวิต แต่เพื่อนร่วมชั้นทั้งสามคนกลับชี้ตัวยืนยันว่าฉันเป็นคนขับรถชนคนตายแล้วหนี ตอนที่ตำรวจเข้าจับกุม ฉันพยายามอธิบายอย่างสุดชีวิตว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กคนนั้นต่างหากที่ขับรถ ทว่าเพื่อนสมัยเด็กกลับโผเข้าสู่อ้อมกอดแฟนของฉัน พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจอย่างหนักว่า “พี่อวี้ ฉันรู้ว่าพี่ไม่ชอบฉัน แต่พี่จะมาใส่ร้ายป้ายสีฉันสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ไม่ได้นะ” แต่หลี่ฝานกลับหยิบกล้องหน้ารถของฉันออกมา ในคลิปวิดีโอ คนที่ขับรถชนคนตายแล้ววิ่งหนีไปอย่างตื่นตระหนกกลับเป็นใบหน้าของฉัน “หลิ่วอวี้ จนป่านนี้เธอยังไม่รู้จักสำนึกผิด แถมยังคิดจะใส่ร้ายคนอื่นอีก” ครอบครัวของผู้เสียชีวิตเห็นดังนั้นก็โกรธแค้นจนคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้ามากระหน่ำแทงฉันถึงสิบแปดแผล เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนเวลากลับมาในวันก่อนที่เพื่อนสมัยเด็กของแฟนจะเอารถฉันไปขับ ……

หลังจากถูกกลั่นแกล้งที่โรงเรียนจนตาย ฉันเกิดใหม่เป็นเด็กคนหนึ่งที่เพิ่งคลอดออกมา กลับพบว่าแม่ของฉันคือคนที่กลั่นแกล้งฉัน แล้วกำลังเรียกฉันว่า ‘เด็กดี’ อย่างระมัดระวัง เด็กดีเหรอ? ฉันพลันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งในอ้อมกอดของเธอ ซ้ำยังจิ้มนิ้วมือไปที่ดวงตาของเธออย่างแรง นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ‘เด็กดี’ อย่างฉัน จะกลับมาแก้แค้น!

พนักงานจบใหม่ป้ายแดงส่งข้อความขอความช่วยเหลือมาในช่อง Slack ของทีมตอนดึกดื่น เธอบอกว่าอพาร์ตเมนต์กำลังน้ำท่วมหลังพายุเฮอร์ริเคนถล่ม และถามว่าน้องชายของฉันจะช่วยขับรถไปส่งเธอที่โรงแรมใกล้ๆ ได้ไหม ในชาติก่อน ฉันใจอ่อน ปล่อยให้เจคไป เช้าวันต่อมา เอมิลี่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเสื้อชั้นในที่ฉีกขาด เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นและกล่าวหาว่าน้องชายของฉันข่มขืนเธอ เจคเพิ่งจะเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาปีหนึ่ง ไม่ว่าเขาจะปฏิเสธอย่างไร ก็ไม่มีใครเชื่อเขาเลย เขาถูกพักการเรียน ธุรกิจของครอบครัวเราได้รับความเสียหายอย่างหนัก พ่อของฉันเส้นเลือดในสมองแตก แม่ล้มป่วยลงด้วยความเครียด เอมิลี่ขี่กระแสความเห็นใจจากสังคม ชนะคดีแพ่งเรียกค่าเสียหายหนึ่งล้านดอลลาร์ ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำของบริษัท และคว้าตำแหน่งโปรโมชันที่ควรจะเป็นของฉันไป เธอยังมาเยาะเย้ยฉันต่อหน้า "ซาราห์ ทุกสิ่งที่ฉันมีในวันนี้ ฉันต้องขอบคุณเธอนะ ถ้าเธอไม่ขอให้เจคไปรับฉันในคืนนั้น ฉันคงมาไม่ถึงจุดนี้หรอก" เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในคืนที่พายุเฮอร์ริเคนพัดถล่ม เอมิลี่กำลังขอความช่วยเหลือในช่อง Slack ของทีม อพาร์ตเมนต์ฉันน้ำท่วม ฝนตกหนักมากจนฉันเรียกรถไปไหนไม่ได้เลย “ซาราห์ น้องชายเธอช่วยขับรถไปส่งฉันที่โรงแรมใกล้ๆ หน่อยได้ไหม?” ฉันเอื้อมมือไปห้ามเจคที่กำลังจะหยิบกุญแจรถไว้ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปในแชท “เจคไปไม่ได้ ส่งที่อยู่ของเธอมา เดี๋ยวฉันติดต่อหน่วยฉุกเฉินและทีมกู้ภัยน้ำท่วมของเมืองให้

หลังจากคนรักที่มีใจให้กันตั้งแต่เด็กๆ ของเจียงเยี่ยนเฉินตายไป เขาก็เกลียดฉันมาตลอดสิบปีเต็ม วันรุ่งขึ้นหลังแต่งงาน เขาก็ยื่นเรื่องต่อหน่วยงานเพื่อขอไปประจำการที่ชายแดน ตลอดสิบปี ฉันส่งจดหมายไปนับไม่ถ้วน พยายามทำดีด้วยทุกทาง แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับมีเพียงประโยคเดียวเสมอ [ถ้าเธอรู้สึกผิดจริงๆ ก็รีบไปตายซะ!] แต่ในตอนที่ฉันถูกโจรลักพาตัวไป เขากลับบุกเข้าไปในรังโจรเพียงลำพัง และช่วยฉันออกมาทั้งที่ถูกยิงไปหลายนัด ก่อนตาย เขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายสะบัดมือฉันทิ้ง “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดในชาตินี้... คือการแต่งงานกับเธอ...” “ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอร้องล่ะ อย่าได้มาข้องเกี่ยวกันอีกเลย...” ในงานศพ แม่ของเจียงเยี่ยนเฉินพร่ำสำนึกผิด “ลูกแม่ แม่ผิดเอง แม่ไม่ควรบังคับลูกเลย...” พ่อของเขามองฉันด้วยความเคียดแค้น “เธอทำให้เจียวเจียวต้องตาย ตอนนี้ยังมาทำให้ลูกชายฉันต้องตายอีก เธอมันนังตัวซวย ทำไมเธอไม่ไปตายซะ?!” แม้แต่หัวหน้าหน่วยที่เคยสนับสนุนให้เราแต่งงานกันในตอนนั้น ก็ยังส่ายหน้าถอนหายใจ “ฉันไม่ควรพรากคนที่รักกันเลย ฉันผิดต่อสหายเจียงจริงๆ” ทุกคนต่างก็รู้สึกเสียดายแทนเจียงเยี่ยนเฉิน รวมถึงฉันด้วย ฉันถูกไล่ออกจากหน่วยงาน ในคืนนั้นฉันจึงกินยาฆ่าแมลงตายอยู่ที่ทุ่งนาร้าง เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในคืนก่อนวันแต่งงาน ครั้งนี้ ฉันตัดสินใจที่จะให้พวกเขาทุกคนสมหวัง

ชาติก่อน บิดาส่งผีเสื้อมายาให้ข้าและน้องสาวคนละตัว เขาบอกว่าหากใครสามารถฝึกสอนจนกลายเป็นสัตว์วิเศษประจำตัวได้ก่อน คนนั้นก็จะได้รับตำแหน่งปุโรหิตหญิงคนถัดไป ข้าอดหลับอดนอนบำเพ็ญเพียรอยู่ตลอดเวลา เพื่อจะฝึกฝนผีเสื้อมายาให้เชื่อง ยอมถึงขั้นใช้เลือดเนื้อของตัวเองผสมลงในยาเพื่อบำรุงเลี้ยงดูมัน ในที่สุด ผีเสื้อมายาก็เกิดดวงจิต กลายเป็นสัตว์วิเศษ ธิดามังกรทั้งเผ่าพันธุ์ร่วมอวยพรให้ข้า แสดงความยินดีที่จะได้กลายเป็นปุโรหิตหญิง ซึ่งนานแสนนานจะปรากฏขึ้นสักคน ใครจะคาดคิด ผีเสื้อมายาตัวนั้นบินวนรอบตัวข้าเพียงครั้งเดียว ก็โบยบินออกไปเกาะไหล่น้องสาวของข้าด้วยท่าทางใกล้ชิดสนิทสนม น้องสาวหันมาหัวเราะเยาะข้า “เจ้าคิดว่าสับเปลี่ยนสัตว์วิเศษได้โดยไม่มีใครล่วงรู้งั้นหรือ คงลืมไปแล้วกระมังว่าพวกมันจดจำผู้เป็นนายได้ตั้งแต่กำเนิด!” ถ้อยคำด่าทอของผู้คนมากมายแทบจับถมข้าในชั่วพริบตา บิดารู้สึกว่าอับอายขายหน้าอย่างยิ่ง จึงสั่งตัดแขนตัดขาข้าต่อหน้าคนทั้งหมด จากนั้นก็โยนข้าลงไปในเพลิงผลาญเก้าสวรรค์ ถูกเผาตายทั้งเป็น น้องสาวกลายเป็นปุโรหิตหญิงของเผ่า ได้รับการกราบไหว้บูชาจากคนนับหมื่น ยามที่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้าย้อนกลับมาในวันที่บิดามอบผีเสื้อมายาให้ ข้าแสยะยิ้มเย็นชาในใจ คราวนี้ข้าจะไม่ฝึกฝนผีเสื้อมายา ดูสิว่าน้องสาวจะยังกลายเป็นปุโรหิตหญิงได้อย่างไร!

หลังกลับชาติมาเกิดใหม่ ฉันตัดสินใจไม่รักเพื่อนที่โตมาด้วยกันอย่างจี้เจ๋อเซิงจนโงหัวไม่ขึ้นอีกแล้ว งานวันเกิดของเขามีป้ายห้ามไม่ให้สุนัขและฉันเข้างาน ฉันจึงไปให้พ้นจากเขาด้วยการไปฮาวาย เขาบอกว่าได้กลิ่นฉันในบ้านแล้วรู้สึกคลื่นไส้ ฉันจึงย้ายออกจากบ้านอย่างว่าง่าย หลังจากเรียนจบเขายังบอกว่าไม่อยากสูดอากาศในเมืองเดียวกับฉัน ฉันจึงรีบออกจากเมืองและไม่กลับไปอีกเลย สุดท้ายเขาบอกว่าการมีอยู่ของฉัน ทำให้หญิงในดวงใจเขาเข้าใจผิดได้ง่าย ฉันพยักหน้าเข้าใจ ผ่านไปไม่นานฉันก็ประกาศความสัมพันธ์ครั้งใหม่อย่างเป็นทางการ ฉันตัดสินใจทำทุกอย่างที่ตรงข้ามกับชาติที่แล้ว แต่เป็นเพราะชาติที่แล้ว หลังจากฉันได้แต่งงานกับจี้เจ๋อเซิงดั่งที่หวังไว้ หญิงในดวงใจเขาก็กระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย เขาบอกว่าฉันเป็นฆาตกร ทรมานฉัน ทารุณฉัน สุดท้ายฉันกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ครั้งนี้ฉันอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ต่อมาฉันเดินจับมือกับแฟนใหม่ ทว่าจี้เจ๋อเซิงโผล่มาขวางกลางถนน ดวงตาสองข้างแดงก่ำ “โจวเผย ถ้าเธอไปกับฉันตอนนี้ ฉันจะยกโทษให้กับสิ่งที่เธอเล่นตลกกับฉัน”

ชาติที่แล้ว หมิงอวิ้นแต่งงานกับ “สามีล่องหน” คนหนึ่ง วันที่คลอดลูก เธอตกเลือดอย่างหนักจนหมดสติไป ส่วนโทรศัพท์ของลี่หานถิงก็ไม่มีใครรับสายเลยสักครั้ง หลังจากหมอกดร่องจมูกเพื่อเรียกสติให้ฟื้นคืนมา เธอก็จับปากกาด้วยมือที่สั่นเทา เซ็นชื่อของตัวเองลงบนใบยินยอมการผ่าตัด วันที่ลูกไข้สูงถึงสี่สิบองศา ลี่หานถิงก็ยังคงไม่เห็นแม้แต่เงาเช่นเดิม เธอต้องอุ้มลูกวิ่งไปโรงพยาบาลเพียงลำพัง การเฝ้าไข้ติดต่อกันสามวันสามคืนทำให้เธอเหนื่อยล้าจนหมดแรง และสลบล้มลงตรงโถงทางเดิน วันที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิต ลี่หานถิงก็ยังคงไม่อยู่ เธอประคองโกศเถ้ากระดูกอันเย็นเยียบของพ่อแม่กลับมาถึงบ้าน ทว่ากลับถูกคุณลุงที่เดินสวนมาตบหน้าเข้าอย่างจัง เขาตวาดด่าว่าเธอแค่ใจผู้ชายคนเดียวยังรั้งไว้ไม่ได้ เป็นเหตุให้พ่อแม่ที่ใช้ชีวิตอย่างมีหน้ามีตามาตลอด ไม่ทันได้เห็นลูกเขยมาส่งเป็นครั้งสุดท้าย สิ้นลมไปโดยที่ตายตาไม่หลับ กระทั่งอายุห้าสิบแปดปี เธอป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย และชีวิตก็ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด