Short
ไร้ใจรักราตรีในชาตินี้

ไร้ใจรักราตรีในชาตินี้

Oleh:  ฤกษ์งามTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10Bab
10.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หลังจากคนรักที่มีใจให้กันตั้งแต่เด็กๆ ของเจียงเยี่ยนเฉินตายไป เขาก็เกลียดฉันมาตลอดสิบปีเต็ม วันรุ่งขึ้นหลังแต่งงาน เขาก็ยื่นเรื่องต่อหน่วยงานเพื่อขอไปประจำการที่ชายแดน ตลอดสิบปี ฉันส่งจดหมายไปนับไม่ถ้วน พยายามทำดีด้วยทุกทาง แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับมีเพียงประโยคเดียวเสมอ [ถ้าเธอรู้สึกผิดจริงๆ ก็รีบไปตายซะ!] แต่ในตอนที่ฉันถูกโจรลักพาตัวไป เขากลับบุกเข้าไปในรังโจรเพียงลำพัง และช่วยฉันออกมาทั้งที่ถูกยิงไปหลายนัด ก่อนตาย เขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายสะบัดมือฉันทิ้ง “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดในชาตินี้... คือการแต่งงานกับเธอ...” “ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอร้องล่ะ อย่าได้มาข้องเกี่ยวกันอีกเลย...” ในงานศพ แม่ของเจียงเยี่ยนเฉินพร่ำสำนึกผิด “ลูกแม่ แม่ผิดเอง แม่ไม่ควรบังคับลูกเลย...” พ่อของเขามองฉันด้วยความเคียดแค้น “เธอทำให้เจียวเจียวต้องตาย ตอนนี้ยังมาทำให้ลูกชายฉันต้องตายอีก เธอมันนังตัวซวย ทำไมเธอไม่ไปตายซะ?!” แม้แต่หัวหน้าหน่วยที่เคยสนับสนุนให้เราแต่งงานกันในตอนนั้น ก็ยังส่ายหน้าถอนหายใจ “ฉันไม่ควรพรากคนที่รักกันเลย ฉันผิดต่อสหายเจียงจริงๆ” ทุกคนต่างก็รู้สึกเสียดายแทนเจียงเยี่ยนเฉิน รวมถึงฉันด้วย ฉันถูกไล่ออกจากหน่วยงาน ในคืนนั้นฉันจึงกินยาฆ่าแมลงตายอยู่ที่ทุ่งนาร้าง เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในคืนก่อนวันแต่งงาน ครั้งนี้ ฉันตัดสินใจที่จะให้พวกเขาทุกคนสมหวัง

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

夫・須藤悠一(すとう ゆういち)の愛人・松岡佑子(まつおか ゆうこ)が妊娠したのを発覚した。

彼の浮気を初めて知った時、私・黒崎静華(くろさき しずか)は狂ったように、家中のものを叩き壊して回った。しかし、今回の私はそうしなかった。

家の骨董の花瓶が高価すぎる。それを壊す気にはなれなかった。

家を出て、通りかかったケーキ屋で、悠一が佑子とベビー用品を買っている姿を偶然見かけることで、食欲など失せることもあった。

ところが、今日のイチゴケーキは、やけに美味かった。

寝る間際、大量に睡眠薬を飲みたくなる衝動が込み上げてきた。

きっとまた、どうしようもなくなり、あのふたりを呪いながら、一番残酷な方法で自分を終わらせようとするのだと思っていた。

そんな時、カウンセラーからメッセージが届いた。

外に出て、できるだけ歩くように、と何度も念を押す内容だった。

だから私は南の島へ飛んだ。

陽の光を浴び、潮風に吹かれながら、まる二十七日間、あのふたりのことを忘れていた。

悠一からの電話が鳴るまで。

「離婚の話、どう考えた?戻ってきて離婚届を出そう。

でもな、安心してくれ。これはあくまで仮の話だ。佑子が産んだら、すぐによりを戻す。お前が知っての通り、俺が愛してるのはいつだってお前だけだ」

彼に言われて、そういえばそんな話もあったな、と思い出した。

でも、今回はもう、疲れてしまった。

彼らとこれ以上、関わりたくなかった。

「佑子が、離婚してくれないなら、子供を堕ろすって言ってるんだ。あの子がどれだけ拗れるか、お前も知ってるだろ?俺にもどうしようも……」

彼はまだ、どうでもいいことを言い続けている。潮風を受けながら、私はほとんど考える間もなく口を開いていた。

「ねえ、いっそのこと、本当に終わりにしない?」

電話の向こうの声が、私の「本当に終わり」という言葉で、ぷつりと途切れた。

しばらくの間があって、聞き間違えたかのように、悠一が尋ねる。

「静華……今、なんて言った?……本当に終わりって、どういう意味だ?」

私は拾った貝殻を指先で弄りながら言った。

「難しい?悠一、つまりはね、あなたとよりを戻すことはないってこと」

「なぜだ?」

彼の声が、すぐに沈む。

「また、俺のこと怒ってるんだろ?

もう約束したじゃないか。佑子が産みさえすれば、すぐにきっぱり別れて、お前のところに戻るって。静華、頼む……もう一度だけ、信じてくれないか?」

信じたことは、あった。

結婚式で、「一生愛する」という彼の言葉を、私は信じた。

私と祖母がすべての貯金で彼の起業を支えた時、「いい暮らしをさせる」という彼の言葉を、私は信じた。

妊娠した私に、彼が膝ついて「佑子とは終わりにする」と誓ったその言葉も、私は信じた。

しかし毎回、現実は容赦なく、私に平手打ちを食らわせてきた。

例えば、今。

電話を切って、まだ十分も経たないうちに、佑子のSNSが更新された。

【あのババアが離婚に同意した途端、彼がすぐにダイヤの指輪を持ってプロポーズしに来てくれたの。ねえ赤ちゃん、パパってば私たちのこと、すっごく愛してるんだね】

添えられていたのは、マタニティ写真だった。

悠一の手が、彼女の膨らんだお腹にそっと触れている。その眼差しはあまりに優しく、胸が痛んだ。

以前なら、これを見ればきっと取り乱して、なりふり構わずふたりを罵っていただろう。

でも、今の私の心はとても静かで、少しも苛立ちを感じることはなかった。

それどころか、彼女の投稿にいいねを押し、コメントまで残していた。

【おふたりの幸せ、お祈りしてる】

同じ界隈で付き合いがある以上、私たちには大勢の共通の友人がいる。

このコメントが流れた途端、事情を知る何人かの友人たちから、私を気遣う声がすぐに届いた。

すぐにまたスマホが震え出し、画面には悠一の名前だ。

「静華、佑子のSNS、見たのか?」

返事を待たずに、彼は一人でまくしたてる。

「佑子がああいうことを書くのは、わざと怒らせようなんて思ってない。

ただ、妊娠してから情緒が不安定でな、つい変なことを考えてしまうんだ。だから、なだめるために指輪を買っただけだ」

そうやって前置きをしてから、彼はようやく本題を切り出した。

「医者からも、彼女に刺激を与えてはいけないって。

だからな、静華、頼む。さっきのコメントといいね、消してくれないか?彼女と、争わないでやってほしい」

彼は、佑子にあの吐き気を催すような投稿を削除しろとは言わないのに、私にはコメントを削除しろと言うのだ。

私は答えなく、削除もしなかった。

やがて、耐えかねたように、悠一が先に口を開いた。

彼はため息をつき、また、私が聞き飽きたあのセリフを繰り返す。

「怒るなよ、いいか?

お前が大好きな、あのケーキを買って、すぐに届けさせるから。な?いい子にしてろ。

もう少しだけ待ってくれ……佑子が産んだら、すべて終わる。そしたら、また元通りだ。いいだろう?」

彼がうまく空っぽの約束を積み上げ、架空の未来を描くのを聞きながら、私は静かに笑みがこぼれた。

「嫌だわ」

夕方の潮風は少し涼しく、私の声も少し冷たかった。

「悠一、いったい何の自信があって、また私たちが元通りになると思えるの?」

あなたが、何度も浮気を繰り返し、愛人を抱きながら愛してるとささやいたその時点で、私たちはもう、終わりよ。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

narumol
narumol
น่าติดตาม อ่านแล้วติดเลย
2025-12-13 16:55:15
0
0
10 Bab
บทที่ 1
หลังจากคนรักที่มีใจให้กันตั้งแต่เด็กๆ ของเจียงเยี่ยนเฉินตายไป เขาก็เกลียดฉันมาตลอดสิบปีเต็มวันรุ่งขึ้นหลังแต่งงาน เขาก็ยื่นเรื่องต่อหน่วยงานเพื่อขอไปประจำการที่ชายแดน ตลอดสิบปี ฉันส่งจดหมายไปนับไม่ถ้วน พยายามทำดีด้วยทุกทาง แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับมีเพียงประโยคเดียวเสมอ [ถ้าเธอรู้สึกผิดจริงๆ ก็รีบไปตายซะ!] แต่ในตอนที่ฉันถูกโจรลักพาตัวไป เขากลับบุกเข้าไปในรังโจรเพียงลำพัง และช่วยฉันออกมาทั้งที่ถูกยิงไปหลายนัด ก่อนตาย เขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายสะบัดมือฉันทิ้ง “สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดในชาตินี้... คือการแต่งงานกับเธอ...” “ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอร้องล่ะ อย่าได้มาข้องเกี่ยวกันอีกเลย...” ในงานศพ แม่ของเจียงเยี่ยนเฉินพร่ำสำนึกผิด “ลูกแม่ แม่ผิดเอง แม่ไม่ควรบังคับลูกเลย...” พ่อของเขามองฉันด้วยความเคียดแค้น “เธอทำให้เจียวเจียวต้องตาย ตอนนี้ยังมาทำให้ลูกชายฉันต้องตายอีก เธอมันนังตัวซวย ทำไมเธอไม่ไปตายซะ?!” แม้แต่หัวหน้าหน่วยที่เคยสนับสนุนให้เราแต่งงานกันในตอนนั้น ก็ยังส่ายหน้าถอนหายใจ “ฉันไม่ควรพรากคนที่รักกันเลย ฉันผิดต่อสหายเจียงจริงๆ” ทุกคนต่างก็รู้สึกเสียดายแทนเจียงเยี่
Baca selengkapnya
บทที่ 2
เจียงเยี่ยนเฉินต้องการยื่นมือมารับใบคำร้องในมือฉันตามสัญชาตญาณ แต่ฉันก็เบี่ยงตัวหลบ “ยังไงก็ต้องส่งให้หัวหน้าหน่วยเก็บเข้าแฟ้มอยู่แล้ว ปกติคุณยุ่งมากนี่ ฉันไปส่งเองดีกว่า” เขามองฉันอย่างสงสัยแวบหนึ่ง “วันนี้เธอเป็นบ้าอะไร?” “ช่างเถอะ แล้วแต่เธอแล้วกัน” ฉันยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ฉันคงจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ เพราะได้เกิดใหม่อีกครั้ง ในที่สุดฉันก็สามารถปล่อยวางตัวเองได้เสียที หลังจากขึ้นรถ เราทั้งคู่ก็ต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรเลยบางทีความเงียบสงบแบบนี้อาจทำให้เขารู้สึกอึดอัด หลังจากกระแอมไอสองที เขาก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน “ได้ ได้ยินมาว่าคืนนี้คณะศิลป์มีการแสดง ถ้าตอนเย็นที่หน่วยไม่มีเรื่องอะไร ฉันจะพาเธอไปดู” ฉันมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ชาติที่แล้ว ฉันเป็นคนเอ่ยปากชวนเอง ตอนนั้นเขาเม้มปากแน่น สีหน้าไม่สบอารมณ์ “ที่ฉันแต่งงานกับเธอ ก็เพราะพ่อแม่บังคับ ไม่ได้จะมาพูดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กับเธอหรอกนะ เธอจำข้อนี้ไว้ให้ดีด้วย!” ดังนั้นครั้งนี้ฉันจึงไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเมื่อเห็นฉันเหม่อลอยไปนาน แววตาของเขาก็ไม่ค่อยพอใจ “ถ้าไม่อยากไปก็ช่างเถอะ...” “ไปสิ!” ฉันพูด
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ฉันไม่ได้โกรธอะไรเลย เพียงแค่นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะตามลำพัง เมื่อมองดูดวงดาวที่พร่างพรายบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ภาพนี้ก็ทำให้ฉันรู้สึกคิดถึงอย่างสุดซึ้ง “ไม่ได้เห็นดาวเยอะขนาดนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ...” ทันใดนั้น ก็มีมือหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง คว้าข้อมือของฉันไว้แน่น เพียะ! ความเจ็บแสบร้อนบนใบหน้าทำให้ฉันยืนนิ่งงงอยู่กับที่ สีหน้าของเจียงเยี่ยนเฉินเคร่งขรึมจนน่ากลัว ไฟโทสะในดวงตาแทบจะพวยพุ่งออกมา “ซูมู่อวี่ เธอมันผู้หญิงใจร้าย กล้าดียังไงส่งคนไปทำให้เจียวเจียวอับอายเสียหน้า จนเธอตกใจกลัว กรีดข้อมือฆ่าตัวตาย” “ฉันยอมแต่งงานกับเธอแล้ว เธอยังมีอะไรไม่พอใจอีก?!” “ต้องบีบให้เธอตาย เธอถึงจะพอใจใช่ไหม?!” เขาระงับความโกรธไว้ไม่อยู่ เงื้อมือขึ้นตบหน้าฉันอย่างแรงอีกครั้ง ฉันไม่มีแม้แต่โอกาสจะอ้าปากพูด ก็ถูกเขาลากขึ้นรถไป เมื่อมาถึงสถานีอนามัย ฉันก็เห็นเหอเจียวเจียวที่ใบหน้าซีดเผือดอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ผ้าก๊อซบนข้อมือของเธอมีเลือดซึมออกมา เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เธอฆ่าตัวตายไม่ใช่ข่าวลือ ตอนที่เข้าไปในห้อง แม้ว่าเธอจะหลับตาแน่น แต่ปากก็ยังคงพึมพำไม่หยุด “ขอโทษค่ะ ฉันไม
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ในห้องผู้ป่วยอีกด้านหนึ่ง เจียงเยี่ยนเฉินที่กำลังป้อนโจ๊กให้เหอเจียวเจียว จู่ๆ ก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่สำคัญกำลังจะจากเขาไป เขาวางชามในมือลง กำลังจะลุกขึ้นเดินจากไป เหอเจียวเจียวก็คว้าข้อมือของเขาไว้ “พี่เจียงคะ ฉันรู้สึกกลัวจัง พี่อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้ไหมคะ?” ท่าทางที่อ่อนแอและไร้ที่พึ่งของเธอ ทำให้เจียงเยี่ยนเฉินรู้สึกอดที่จะสงสารไม่ได้ เขาแทบจะไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะกุมมือของเหอเจียวเจียวแล้วตอบเบาๆ “เจียวเจียว ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่นี่แล้ว” เหอเจียวเจียวซุกเข้าไปในอ้อมอกของเขา มือที่อ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูกค่อยๆ สอดเข้าไปยังส่วนล่างของเขา ลมหายใจของเจียงเยี่ยนเฉินเริ่มหนักหน่วงขึ้น เขาอยากจะเอ่ยปากห้าม แต่กลับให้ความร่วมมือด้วยการปลดเข็มขัดของตัวเอง แสงไฟดับลง ทั้งสองก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปจนยากจะหยุดยั้ง ขณะที่อารมณ์ปรารถนากำลังพุ่งสูง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน “ผู้กองเจียงคะ พ่อแม่ของคุณโทรมาบอกว่าที่บ้านเกิดเรื่อง... ว้าย!” พยาบาลสาวรีบหันหลังกลับทันที เจียงเยี่ยนเฉินเองก็แต่งตัวอย่างลนลาน หลังจากกำชับพย
Baca selengkapnya
บทที่ 5
หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง เขาก็เอ่ยปากขึ้นมา “ผู้กองครับ ตรวจสอบยืนยันแล้วครับ ตอนที่สะพานถล่ม มีรถคันหนึ่งกำลังเดินทางออกไปพอดี...” “คุณซู... เธอก็อยู่บนรถคันนั้นด้วยครับ...” ใบมรณบัตรแบบเรียบง่ายกับใบคำร้องขอแต่งงานที่ถูกตีกลับถูกยื่นมาตรงหน้าเขา เจียงเยี่ยนเฉินรับมาอย่างชาด้าน แต่เมื่อเห็นชื่อเหอเจียวเจียวที่เขียนอยู่บนใบคำร้อง รูม่านตาของเขาก็ขยายกว้างในทันทีเขาพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “ไม่ เป็นไปไม่ได้ ทั้งๆ ที่เธอรักฉันมากขนาดนั้น...”น้ำตาไหลอาบแก้ม หยดลงบนใบคำร้องขอแต่งงาน ทำให้ตราประทับสีแดงสดเลอะเปรอะเปื้อน กระดาษแผ่นบางๆ ในมือ ในวินาทีนี้กลับหนักอึ้งราวกับภูผา เขาทนไม่ได้อีกต่อไป กระอักเลือดออกมาคำโต แล้วล้มฟุบลงบนเตียงเจียงเยี่ยนเฉินฝันยาวมาก ในฝัน ซูมู่อวี่ไม่ได้ตาย พวกเขาทั้งสองคนแต่งงานกันอย่างราบรื่น แต่ชีวิตหลังแต่งงานกลับไม่มีความสุข เขาในฝันไม่ยอมไปพบซูมู่อวี่ เพราะเธอเป็นต้นเหตุให้ผู้หญิงที่เขารักอย่างเหอเจียวเจียวต้องตาย ทั้งสองคนเสียเวลากันไปเปล่าๆ ถึงสิบปีเต็ม สุดท้าย เมื่อรู้ว่าเธอถูกโจรลักพาตัวไป เขาที่อยู่ในฝันกลับไม่คำนึงถึงอันตราย ใ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
“หุบปาก!” ดวงตาทั้งสองฉันงของเจียงเยี่ยนเฉินเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย มือก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเรื่อยๆ “มู่อวี่ไม่มีวันตาย เธอแค่โกรธแล้วก็หนีไปซ่อนตัวเท่านั้น!” “ทั้งหมดเป็นเพราะนังแพศยาอย่างเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยั่วยวนฉันครั้งแล้วครั้งเล่า...” เขาพูดต่อไม่ไหว เห็นได้ชัดว่าตัวเขาเองก็รู้ดีว่าข้ออ้างนี้มันน่าหัวเราะเยาะแค่ไหน เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหายใจลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเหอเจียวเจียวก็รู้สึกกลัวขึ้นมา เธอพยายามดิ้นรน อ้อนวอนขอให้เจียงเยี่ยนเฉินยกโทษให้ “ฉัน ฉันผิดไปแล้วพี่เจียง ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปสักครั้งเถอะนะ...” แต่ในตอนนั้นเอง ฉันงนอกก็มีเสียงห้าวๆ ของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น “เหอเจียวเจียว!” “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกมาแอบซ่อนตัวอยู่ที่นี่!” “นังผู้หญิงสารเลว ผลาญเงินของฉันแล้วยังจะมาหาผู้ชายคนอื่นอีก!” คนที่มาคือลูกชายของผู้จัดการโรงงานในเมือง เขาถีบประตูเข้ามาทีหนึ่ง พอเห็นภาพตรงหน้า คิ้วก็เลิกขึ้นเล็กน้อย “อ้าว ที่แท้ผู้กองเจียงก็ชอบเล่นกับผู้หญิงของคนอื่นเหมือนกันเหรอเนี่ย?” “คุณเป็นคนกำลังจะมีครอบครัวอยู่แล้วนะ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
สมัยที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านก็หวังว่าฉันจะเรียนหมอ เพื่อช่วยเหลือผู้คน ตอนนี้ ก็ถือว่ากำลังพยายามมุ่งหน้าไปสู่เป้าหมายนั้น เพราะทักษะพื้นฐานที่ยอดเยี่ยม ประกอบกับสภาพจิตใจที่ถูกขัดเกลามาจากประสบการณ์ทั้งสองชาติ ฉันจึงได้เข้าไปทำงานในสถานีอนามัยได้สำเร็จ ทุกวันที่ลืมตาขึ้นมาก็คือการตรวจรักษาคนไข้ ค้นคว้าตำรับยา และวางแผนการรักษาต่างๆ แม้ว่าชีวิตจะเรียบง่าย แต่ก็ยังดีที่มันเติมเต็ม แต่การคมนาคมของที่นี่ไม่สะดวกสบาย บางครั้งฉันต้องเดินทางไปรักษาชาวบ้านถึงที่บ้าน มีครั้งหนึ่งที่ใช้เวลานานเกินไป ตอนที่ออกมา ท้องฟ้าก็มืดแล้ว ระหว่างทางกลับ ฉันรู้สึกตลอดเวลาว่าบรรยากาศรอบๆ มันดูเย็นยะเยือกน่ากลัว ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นเพราะอุณหภูมิระหว่างกลางวันกับกลางคืนของที่นี่แตกต่างกันมาก จนกระทั่งฉันเห็นแสงสีเขียวดวงเล็กๆ ราวดวงดาวในความมืดค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ ในใจฉันก็เย็นวาบ ฝูงหมาป่า! ฉันถูกฝูงหมาป่าล้อมไว้โดยไม่รู้ตัว! ในตอนที่ในใจของฉันกำลังสิ้นหวัง ร่างของคนคนหนึ่งที่ถือคบเพลิงก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาคือลู่จื่อหาว เขายืนขวางอยู่ตรงหน้าฉันอย่างหนักแน่น ชักมีดสั้น
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ในตอนนี้กลับร้องไห้ฟูมฟายจนน้ำมูกน้ำตาไหลนองหน้า “ดีจริงๆ มู่อวี่ เธอยังมีชีวิตอยู่...” ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย “ปล่อยมือเถอะเจียงเยี่ยนเฉิน แผลบนตัวคุณปริแล้วนะ!” แต่ไม่ว่าฉันจะออกแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถดึงมือออกมาได้ ในใจฉันเริ่มไม่สบอารมณ์ เสียงก็ดังขึ้นหลายส่วน “ฉันบอกให้คุณปล่อยมือ!” เจียงเยี่ยนเฉินชะงักไป ปล่อยมือฉันอย่างเหม่อลอย ฉันขยับข้อมือเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย “คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” “ฉัน... ฉันมาปราบโจรที่นี่... แต่กลับติดกับดัก...” “ฉันนึกว่าเธอตายไปแล้ว ก็เลยคิดอยู่ตลอดว่าอยากจะทำอะไรเพื่อเธอบ้าง” “เพื่อป้องกันไม่ให้เธอประสบอุบัติเหตุเหมือนกับชาติที่แล้ว ฉันก็เลย...” พอได้ยินมาถึงตรงนี้ ฉันก็เข้าใจในทันทีว่า เขาเองก็ย้อนกลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉัน เขาก็เอ่ยปากอย่างระมัดระวัง “มู่อวี่ เธอ... เธอก็ย้อนกลับมาด้วยเหรอ?” ฉันทำหน้าไร้อารมณ์ เปลี่ยนยาให้เขาตามหน้าที่ “อย่าขยับตัวแรง แผลห้ามโดนน้ำ พยายามกินอาหารรสจืด...” แววตาของเจียงเยี่ยนเฉินค่อยๆ หม่นลงทีละน้อย ในตอนที่ฉันเตรียมจะหันหลังเดินจากไป เขาก็เรียกฉันไว้กะทันห
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เขาเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ฉันส่ายหน้าช้าๆ “คุณติดค้างชีวิตฉันอยู่หนึ่งชีวิต จะชดใช้ได้ยังไง?” พอพูดคำนี้ออกไป เจียงเยี่ยนเฉินใจสลาย “ขอโทษนะ มู่อวี่ ขอโทษ...” ฉันไม่สนใจเขา หันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป หลายวันที่ต่อมา ฉันจงใจเดินเลี่ยงเจียงเยี่ยนเฉิน ลู่จื่อหาวที่มาหาฉันบ่อยๆ สังเกตเห็น เลยอดสงสัยไม่ได้ “คนที่บาดเจ็บนั่นเป็นอะไรกับเธอเหรอ?” ฉันส่ายหน้าเบาๆ “คนในอดีต ไม่อยากพูดถึงอีก” ลู่จื่อหาวเม้มปาก กระแอมไอทีหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเรื่อง “มู่อวี่ เรารู้จักกันมานานขนาดนี้ ที่จริงฉันชอบเธอมาตลอดเลยนะ เธอจะว่ายังไง...”เมื่อมองดูท่าทางที่ดูอึดอัดเล็กน้อยของเขา ฉันกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย บนโลกใบนี้ ไม่มีใครที่จะมาดีกับเราโดยไม่มีเหตุผลหรอก ตลอดสองปีมานี้ ลู่จื่อหาวดูแลฉันทุกอย่าง ความในใจของเขา ฉันเดาออกนานแล้ว เพียงแต่ว่าทั้งชาติที่แล้วและชาตินี้ ฉันถูกความรักทำร้ายจนบอบช้ำไปทั้งตัว ไม่มีอารมณ์จะไปเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่จริงๆ ดูเหมือนจะมองออกว่าฉันลังเล ลู่จื่อหาวรีบโบกมือ “มู่อวี่ เธอก็อย่าลำบากใจเลย ฉันชอบเธอ มันก็เป็นเรื่องของฉัน
Baca selengkapnya
บทที่ 10
ฉันเอ่ยปากอย่างใจเย็น “ฉันกับเขาไม่เคยแต่งงานกันเลย แล้วก็ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น พวกคุณจับฉันมาก็ไม่มีประโยชน์” “เหอะ นังผู้หญิงนี่ ปากดียังไม่เบาเลยนะ!” ชายร่างใหญ่คนหนึ่งหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “พวกเรารู้มาจากสายข่าวแล้ว เธอบอกว่าคนที่เจียงเยี่ยนเฉินรักที่สุดก็คือแก” “วันนี้ข้าก็อยากจะเห็นกับตาสักหน่อย ว่าผู้กองเจียงจะทำเพื่อผู้หญิงของตัวเองได้ถึงขนาดไหน!” ประวัติศาสตร์ราวกับจะซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง ฉันอยากจะดิ้นรน แต่ก็เปล่าประโยชน์ ทำได้เพียงตัดสินใจแน่วแน่ ถ้าหากเจียงเยี่ยนเฉินมาอีกครั้ง ฉันยอมฆ่าตัวตายเสียดีกว่า ดีกว่าจะต้องมาติดค้างบุญคุณอะไรเขาอีก แต่ฉันคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่มาถึงก่อนกลับเป็นลู่จื่อหาว ในขณะที่พวกโจรลักพาตัวกำลังสบถด่า เขาก็แอบพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ได้ โจรลักพาตัวคนหนึ่งก็คว้ามีดขึ้นมา พุ่งเข้ามาหาฉันอย่างโหดเหี้ยม “ถึงตายก็ต้องขอลากใครสักคนไปเป็นเพื่อนด้วย!” เมื่อมองดูคมมีดที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามาทีละน้อย ฉันก็หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ทว่า ความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น ฉันลืมต
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status