Short
เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง

เกิดใหม่ การแก้แค้นของปุโรหิตเผ่ามัง

작가:  เจียงเจียง연재 중
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
8챕터
3.8K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ชาติก่อน บิดาส่งผีเสื้อมายาให้ข้าและน้องสาวคนละตัว เขาบอกว่าหากใครสามารถฝึกสอนจนกลายเป็นสัตว์วิเศษประจำตัวได้ก่อน คนนั้นก็จะได้รับตำแหน่งปุโรหิตหญิงคนถัดไป ข้าอดหลับอดนอนบำเพ็ญเพียรอยู่ตลอดเวลา เพื่อจะฝึกฝนผีเสื้อมายาให้เชื่อง ยอมถึงขั้นใช้เลือดเนื้อของตัวเองผสมลงในยาเพื่อบำรุงเลี้ยงดูมัน ในที่สุด ผีเสื้อมายาก็เกิดดวงจิต กลายเป็นสัตว์วิเศษ ธิดามังกรทั้งเผ่าพันธุ์ร่วมอวยพรให้ข้า แสดงความยินดีที่จะได้กลายเป็นปุโรหิตหญิง ซึ่งนานแสนนานจะปรากฏขึ้นสักคน ใครจะคาดคิด ผีเสื้อมายาตัวนั้นบินวนรอบตัวข้าเพียงครั้งเดียว ก็โบยบินออกไปเกาะไหล่น้องสาวของข้าด้วยท่าทางใกล้ชิดสนิทสนม น้องสาวหันมาหัวเราะเยาะข้า “เจ้าคิดว่าสับเปลี่ยนสัตว์วิเศษได้โดยไม่มีใครล่วงรู้งั้นหรือ คงลืมไปแล้วกระมังว่าพวกมันจดจำผู้เป็นนายได้ตั้งแต่กำเนิด!” ถ้อยคำด่าทอของผู้คนมากมายแทบจับถมข้าในชั่วพริบตา บิดารู้สึกว่าอับอายขายหน้าอย่างยิ่ง จึงสั่งตัดแขนตัดขาข้าต่อหน้าคนทั้งหมด จากนั้นก็โยนข้าลงไปในเพลิงผลาญเก้าสวรรค์ ถูกเผาตายทั้งเป็น น้องสาวกลายเป็นปุโรหิตหญิงของเผ่า ได้รับการกราบไหว้บูชาจากคนนับหมื่น ยามที่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้าย้อนกลับมาในวันที่บิดามอบผีเสื้อมายาให้ ข้าแสยะยิ้มเย็นชาในใจ คราวนี้ข้าจะไม่ฝึกฝนผีเสื้อมายา ดูสิว่าน้องสาวจะยังกลายเป็นปุโรหิตหญิงได้อย่างไร!

더 보기

1화

บทที่1

“임슬기 씨, 폐암 말기입니다. 길어봤자 6개월 정도 남았어요.”

‘폐암?’

임슬기의 두 눈이 휘둥그레졌다.

‘27살밖에 안 됐는데 폐암이라고? 그것도 말기?’

그녀는 두 손을 부들부들 떨면서 믿을 수 없다는 표정으로 물었다.

“선생님, 확실합니까?”

“임슬기 씨 맞아요?”

임슬기는 멍한 표정으로 고개를 끄덕였다.

“그럼 확실합니다. 아직 젊어서 받아들이기 어렵다는 건 알지만 우리도 어쩔 수 없이 알려드려야 하니까요. 지금이라도 입원해서 치료받으면 희망이 조금 있으니까 당장 입원하시죠.”

‘입원?’

그녀는 고개를 숙여 검사 결과서를 몇 번이나 확인했다. 폐암 말기라는 네 글자가 그녀의 가슴을 후벼 파는 것만 같았다.

‘나 아직 젊은데 폐암 말기라니...’

3년 전까지만 해도 임슬기는 명인시 임씨 가문의 딸이었고 남들이 부러워하는 배씨 가문 사모님이었지만 지금은 모든 게 달라졌다.

임씨 가문이 사라졌고 아버지가 세상을 떠났으며 남동생도 행방불명이 되었다. 게다가 임슬기가 사랑했던 남자도 그녀에게서 마음이 떠났고 이젠 목숨마저 잃을 위기에 처했다.

‘내가 뭐 하늘이 노할 짓이라도 저질렀어? 나한테 왜 이러는 건데.’

임슬기는 아무리 생각해도 답을 찾을 수 없었다. 이미 폐암 말기인데 입원해봤자 의미가 없다는 생각에 입원하지 않기로 했다.

병원에서 나온 그녀는 넋이 나간 나머지 막연하기만 했고 앞으로 어찌해야 할지도 생각나질 않았다.

2년 전 유산하고 폭우가 쏟아지던 그날, 배정우는 임슬기를 별장 밖으로 내쫓았다. 그 바람에 그녀는 밤새 비를 맞았다. 아마도 그때 폐암이 생겼을 가능성이 컸다.

그녀는 목적 없이 걸었다. 얼마나 걸었을까, 갑자기 파도 소리가 들려 고개를 들었는데 그 순간 눈시울이 뜨거워졌다.

이곳은 4년 전 임슬기와 배정우가 처음 만났던 해변이었다.

그녀는 발걸음을 멈추었다. 눈앞에 4년 전 그들의 모습이 마치 영화처럼 나타났다. 그런데 모든 게 갑자기 깨져버리더니 배정우가 차갑게 노려보았다. 그 모습은 임슬기를 뼛속까지 미워하는 듯했다.

대체 무엇 때문에 모든 게 달라졌을까?

임슬기는 심장이 쿵 내려앉는 것 같아 검사 결과서를 꽉 움켜쥐었다.

어쩌면 이 사랑도 그녀의 생명처럼 끝내야 할 때가 왔나 보다.

그녀는 해변으로 내려가 허리를 굽혀 신발과 양말을 벗은 다음 차가운 바닷물에 발을 담갔다. 그러다가 문득 한 가지 생각이 떠올랐다.

‘차라리 이혼하자.’

최고의 사랑은 놓아주는 것이라 했다. 그렇게 그녀를 미워한다면 이혼해서 서로에게 자유를 돌려주는 게 낫겠다는 생각이 들었다.

이곳에서 시작되었으니 이곳에서 끝을 내야 했다.

임슬기는 배정우에게 전화를 걸었다.

“바빠?”

전화기 너머로 배정우의 짜증 섞인 목소리가 들려왔다.

“또 무슨 일로 전화했어?”

“나 지금 바닷가 왔는데 널 만나고 싶어.”

그러자 배정우가 코웃음을 쳤다.

“임슬기, 제발 좀 귀찮게 하지 마. 너랑 있을 시간 없어.”

“정우야, 우리 이혼하자.”

배정우가 대답하기도 전에 임슬기가 계속하여 말했다.

“주소 보내줄게. 와서 얘기해.”

전화를 끊은 그녀는 배정우에게 주소를 보낸 후 휴대폰을 꺼버렸다.

그녀는 답을 듣는 게 두려웠다. 답을 듣긴 해야겠지만 이 기회에 얼굴이라도 보고 싶었다. 그리고 그 주소를 보면 그가 마음이 흔들리진 않을까 하는 기대도 조금 있었다.

시간이 얼마나 지났을까, 임슬기의 뒤에서 갑자기 분노에 찬 목소리가 들려왔다.

“임슬기, 스스로 목숨을 끊으면 정우의 동정을 살 수 있을 거라고 생각해?”

연다인이 바닷가에 서서 이미 바닷물에 발을 담근 임슬기를 보며 차갑게 말했다.

“정우가 널 얼마나 미워하는지 알아? 네가 죽으면 오히려 기뻐할걸?”

임슬기는 가슴을 칼로 도려내듯 아팠다.

그녀와 배정우는 자유연애 끝에 결혼했다. 그때 그녀는 임씨 가문의 딸이었고 그는 명인시 최고의 재벌이었다. 집안 형편도 비슷해서 그야말로 모두가 선망했던 커플이었다.

결혼할 당시 배정우는 임슬기를 평생 아껴주겠다고 약속했다. 두 사람이 결혼한 지 1년이 채 되지 않았을 무렵 임슬기가 유산하고 병원에 입원한 적이 있었는데 그때 배정우는 실종되기라도 한 것처럼 코빼기도 보이지 않았다.

그리고 다시 나타났을 땐 마치 다른 사람이 된 것 같았다. 임슬기에게 차갑게 대했고 매일 밤 집에 들어오지도 않았다.

얼마 지나지 않아 임씨 가문은 부도났고 아버지는 투신자살했으며 남동생도 행방불명이 되었다.

임슬기는 배정우가 적어도 위로는 해줄 거라고 생각했지만 돌아오는 건 싸늘함뿐이었다. 그렇게 2년이라는 시간 동안 그녀는 실망에서 점차 절망으로 바뀌었다.

그리고 때마침 폐암 말기 진단까지 받은 터라 이혼하려고 했던 것이었다.

하지만 이곳에 그녀의 절친인 연다인이 올 거라고는 전혀 예상치 못했다. 그녀가 자살할 줄 알고 올 생각도 없었던 건가?

“나 여기 있는 거 어떻게 알았어?”

그러자 연다인이 피식 웃었다.

“정우는 회의할 때 항상 휴대폰을 나한테 맡겨. 어떻게 알았을 것 같아?”

임슬기는 창백한 입술을 깨물었다.

“연다인, 난 널 친구라 생각했는데 지금까지 내 남편을 탐내고 있었던 거야?”

“탐낸다고?”

연다인이 비웃으며 말했다.

“임슬기, 기억 상실증 걸렸어? 지난 2년 동안 정우가 행사에 참석할 때마다 항상 내가 따라갔잖아. 그것만 봐도 모르겠어?”

그 소리에 임슬기는 심장이 쿵 내려앉았다. 당연히 잊지 않았다. 어찌 잊을 수 있겠는가?

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Thansiri
Thansiri
บทที่ 4 อ่านและหงุดหงิดมากกก โอ๊ยๆ ใครก็ได้บอกที ไม่ได้เป็นคนเดียว🥲
2026-04-10 10:53:25
0
0
8 챕터
บทที่1
“ร้อยวันหลังจากนี้จะมีการเลือกปุโรหิตอีกครั้ง น้องสาวของเจ้าพรสวรรค์ไม่โดดเด่น บิดาคิดว่าเจ้าน่าจะมีโอกาสฝึกฝนสัตว์วิเศษมากกว่า และกลายเป็นปุโรหิตหญิงคนถัดไป”“นี่เป็นผีเสื้อมายาที่บิดาเลือกให้เจ้าเองกับมือ บิดาหวังจะได้เห็นวันที่เจ้าประสบความสำเร็จนะ”ใบหน้าบิดาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาตบบ่าของข้าด้วยความเอ็นดูและเมตตาความรู้สึกตอนที่โดนตัดแขน ถูกจับโยนลงไปในเพลิงผลาญและถูกเผาทั้งเป็น หวนกลับมาในเสี้ยวพริบตานั้น ร่างกายของข้าอดสั่นสะท้านไม่ได้คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะได้ย้อนกลับมาอีกครั้งยามนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นชาติก่อน ข้าก็รู้สึกขมปร่าในใจ ข้าลอบกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง อยากจะฆ่าสองพ่อลูกหน้าไม่อายนี่ให้ตายเสียเดี๋ยวนี้!บิดาวางผีเสื้อมายาลงบนปลายนิ้วของข้าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะสั่งให้คนมอบคัมภีร์โบราณให้ข้าม้วนหนึ่ง“จื่อหลิง นี่เป็นวิชาลับสำหรับฟูมฟักผีเสื้อมายาที่บิดาค้นหาและรวบรวมมาให้เจ้า ความหวังของตระกูลเยวี่ยทั้งหมด ฝากไว้กับเจ้าแล้วนะ”ข้าข่มความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านในใจ แสดงสีหน้าเคารพนบนอบและกล่าวขอบคุณ“ข้าจะไม่ทำให้ความทุ่มเทของท่านพ่อต้องสูญเปล่าเจ้าค่ะ”
더 보기
บทที่2
หลังจากเดินออกมาไกลแล้ว ข้าก็เอาคัมภีร์ลับที่ได้มาไปเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างไม่ลังเลชาติก่อน บิดาฝากฝังกับข้าอย่างหนักแน่น ถึงขั้นช่วยสั่งสอนจนเข้าใจความหมายที่ยากหยั่งภายในเนื้อหาด้วยข้าคิดว่าในที่สุดบิดาก็แบ่งความรักความเอาใจใส่ ให้ข้าที่มีพรสวรรค์มากกว่าหนึ่งส่วนแล้วจนกระทั่งความตายมาเยือน ข้าถึงมองออกทะลุปรุโปร่ง ว่าเขายังคงลำเอียงเข้าข้างเยวี่ยจื่อหลิงแบบไร้เงื่อนไขเพราะว่าเขารังเกียจมารดา ดังนั้นเลยเดียดฉันท์ข้ายิ่งกว่าอะไร ขนาดโดนเยวี่ยจื่อหลิงใส่ร้ายซึ่งๆ หน้า เขาก็ยังไม่ให้โอกาสข้าได้เอ่ยแก้ตัวแม้แต่ประโยคเดียว แล้วยังเผาข้าจนตายทั้งเป็นอีกเขาเอาใส่ใจและทุ่มเทให้ข้าถึงเพียงนั้น เพราะอยากให้ข้าฝึกฝนสัตว์วิญญาณแทนน้องสาวเท่านั้นเองผีเสื้อมายาที่ได้รับมา ก็เป็นสิ่งที่บิดาเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว?พอคิดได้แบบนี้ ข้าจึงหยิบกระจกหยกออกมา แล้วส่องบนตัวผีเสื้อมายาอย่างละเอียดมิเสียแรงที่เขาตั้งใจเลือกเฟ้นมาอย่างดี ขนาดตรงหนวดของมัน ตอนที่ตกกระทบแสงอาทิตย์ยังทอประกายระยิบระยับเลยพริบตาต่อมา เพลิงโลกันตร์ก็ผุดขึ้นกลางฝ่ามือของข้า เผามันจนตายทั้งเป็นผีเสื้อมายาส่ง
더 보기
บทที่3
ฉันไม่เชื่อหรอกว่าใต้หล้าจะมีเรื่องบังเอิญถึงเพียงนี้อย่าบอกนะว่าบิดาแอบส่งสายลับมาไว้ข้างกายข้า ข้อมูลรั่วไหลออกไปแล้ว?ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง ข้าก้าวฉับๆ ตรงไปข้างหน้า แล้วดึงชายแขนเสื้อธิดามังกรคนนั้นไว้“เจ้าว่าอะไรนะ? เยวี่ยจื่อชิงฝึกฝนสมุนไพรจนเกิดสติปัญญาหรือ?”ธิดามังกรคนนั้นยังไม่ทันจะได้ตอบ เยวี่ยจื่อชิงที่มีผู้คนห้อมล้อมทั้งหน้าหลัง ก็หยิบสมุนไพรวิเศษออกมาพร้อมรอยยิ้ม“ถูกต้อง ยังไม่ได้บอกเรื่องน่ายินดีกับพี่สาวเลย ตอนนี้ท่านพูดอะไรออกมา สมุนไพรของข้าก็ฟังรู้เรื่องหมดแล้ว”ข้ายื่นมือออกไปตรงหน้าสมุนไพรต้นนั้น ใบอ่อนของมันก็ยื่นมาพันรอบนิ้วของข้าด้วยความผูกพันทันทีข้าเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ จากนั้นก็ปล่อยพลังจิตออกไปหยั่งเชิง สมุนไพรต้นนั้นก็แผ่รัศมีที่ข้าคุ้นเคยมากที่สุดออกมามันคือสัตว์วิญญาณที่ข้าใช้จิตวิญญาณของตัวเองบ่มเพาะเลี้ยงดู!“มันคือสมุนไพรของข้า!”กล่าวจบ ข้าก็ปลดปล่อยพลังจิตออกไป มองเห็นสมุนไพรในมือเยวี่ยจื่อชิงทำท่าจะบินตรงมาทางข้าข้าทนไม่ไหวอีกต่อไป เตรียมจะยื่นมือออกไปคว้าไว้เยวี่ยจื่อชิงที่หูตามือไวรีบปัดมือของข้าอย่างร
더 보기
บทที่4
เขาก้าวออกมาข้างหน้าแล้วตบหน้าข้าอย่างไม่ออมแรง“เจ้าคิดว่าข้าไม่ได้ยิน เรื่องที่เจ้ากล่าวหาว่าชิงชิงขโมยสัตว์วิญญาณของเจ้าไปหรือไง?”“เจ้าเป็นลูกสาวของปุโรหิตแท้ๆ แต่กลับกล้าพูดโกหกพกลม ใส่ร้ายน้องสาวแท้ๆ! เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”“วันนี้เจ้าไม่ต้องเข้าร่วมงานพระราชสมภพของราชามังกรแล้ว กลับไปเก็บตัวทบทวนความผิดซะ หากยังไม่สำนึกอีก แม้แต่ตำแหน่งเจ้าสำนักเจ้าก็อย่าหวังจะได้เป็น!”ภายในหนึ่งวันนั้น มีข่าวลือแพร่ไปทั่วเผ่ามังกรพวกนางบอกว่าพลังฝึกปรือทั้งหมดที่ข้าบำเพ็ญอย่างยากลำบากล้วนใช้ทางลัด หากพิจารณากันจริงๆ แล้วเยวี่ยจื่อชิงมีพรสวรรค์มากกว่ายังไม่ทันฝึกฝนสัตว์วิญญาณได้ พวกนางก็มั่นใจแล้วว่าเยวี่ยจื่อชิงจะได้เป็นปุโรหิตหญิงคนถัดไป ธิดามังกรแต่ละคนต่างพยายามจะเอาอกเอาใจนางข้ามองสมุนไพรที่อยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าเฉยเมย จมดิ่งสู่ภวังค์ความคิด“เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าเยวี่ยจื่อชิงใช้วิธีการแบบไหนกันแน่ ถึงสามารถสับเปลี่ยนสัตว์วิญญาณของข้าได้?”ข้าคิดแล้วคิดอีก ก่อนจะแหงนหน้าหัวเราะลั่น“ตำแหน่งปุโรหิตหญิงเป็นของเจ้างั้นหรือ? ข้าไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก!”ข้าปาดน้ำตาที่รินไหลออกมา
더 보기
บทที่5
ทั้งที่เป็นตอนเที่ยงซึ่งแดดแรงจัด แต่ข้ากลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจร่างกายของข้ากำลังสั่นเทิ้ม กระทั่งจะหายใจยังยากลำบากต่อให้จะขโมยสัตว์วิญญาณของข้าไป แต่ลำพังความสามารถของเยวี่ยจื่อชิงไม่มีทางทำได้แน่เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้ข้าสับสนจนคิดไม่ตกตอนนั้นเอง เยวี่ยจื่อชิงก็สังเกตเห็นข้า นางจึงส่งยิ้มมีเลศนัยแปลกมาทางข้า“พี่สาว ไม่พบกันนานนะ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเลือกปุโรหิตหญิงแล้ว สัตว์วิญญาณของท่านฝึกฝนไปถึงไหนแล้วล่ะ?”นางขยับเข้ามาใกล้ข้าอย่างอวดดี เอ่ยด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย“ต่อให้สัตว์วิญญาณเกิดสติปัญญาแล้ว แต่ความพยายามของเจ้าก็สูญเปล่าอยู่ดี เพราะว่าน้องสาวคนนี้ฝึกฝนสัตว์วิญญาณสีม่วงได้แล้ว”“สัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งสุดในใต้หล้าอยู่ในมือของข้า ตำแหน่งปุโรหิตหญิงก็ต้องเป็นของข้าเช่นกัน! เจ้าถูกกำหนดมาให้ด้อยกว่าข้าเสมอ!”นางคล้ายกำลังมองสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง ใช้มือตบแก้มข้าเบาๆ อย่างดูแคลน ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปความเดือดดาลของข้าพุ่งสูงเทียมฟ้าอย่างฉับพลัน ข้าแผดเสียงลั่นถามนาง“เจ้าใช้วิชาชั่วร้ายแบบไหนกันแน่ เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงขโมย...”ทว่าข้ายังไม่ทันพูดจบประ
더 보기
บทที่6
วันต่อมา ข้าไปที่ลานทำพิธีของเผ่ามังกรตามที่สัญญาไว้ในสถานที่แห่งนั้นมีธิดามังกรมารวมตัวกันจำนวนมาก ทุกคนต่างเฝ้ารอให้สัตว์วิญญาณระดับสูงสุดปรากฏกาย“เจ้าว่าพวกเขาสองคนพี่น้อง ใครจะได้รับเลือกเป็นปุโรหิตหญิง?”“ต้องเป็นชิงชิงอยู่แล้ว! นางฝึกฝนสัตว์วิญญาณสีม่วงได้ นั่นเป็นระดับสูงสุดเลยนะ ใครยังจะเหนือกว่านางได้?”“เจ้าตกข่าวเกินไปแล้ว พี่สาวจอมขี้ขลาดของนางหวาดกลัวจนขอถอนตัวออกจากการแข่งขันไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตำแหน่งปุโรหิตหญิงต้องเป็นของชิงชิงแน่นอน”“ชิงชิงเก่งกาจมากจริงๆ สมแล้วที่เป็นแบบอย่างของเผ่ามังกร”ถึงแม้ยามนี้ผู้คนทั้งหลายจะชื่นชมยกย่องเยวี่ยจื่อชิงแค่ไหน นางกลับไม่แสดงสีหน้ายินดีปรีดาแม้แต่น้อยหากสังเกตดูดีๆ จะเห็นว่านางหวาดกลัวถึงขั้นตัวสั่นด้วยซ้ำ ขนาดริมฝีปากยังซีดขาวเลยทุกคนรบเร้าให้นางรีบใช้พลังจิตประสานกับสัตว์วิญญาณ แต่เยวี่ยจื่อชิงเพียงแค่กำก้อนหินในมือเอาไว้แน่นนางรู้ดีกว่าใคร ว่าก้อนหินในมือนางไม่มีทางเชื่อฟังคำสั่งนับตั้งแต่ข้าปิดด่านและตัดสินใจล้มเลิกการฝึกสัตว์วิญญาณ ก้อนหินในมือของนางก็กลายเป็นของไร้ประโยชน์แล้วเพื่อทำลายบรรยากาศที่หนักอึ้ง
더 보기
บทที่7
เยวี่ยจื่อชิงเห็นท่าทางสบายอกสบายใจของข้า ก็เดือดดาลจนกัดฟันกรอดๆนางมองสำรวจรอบตัวข้าด้วยความหวาดระแวงรอบหนึ่ง ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้บิดาที่อยู่ด้านหลัง พร้อมกับคลี่ยิ้มมีเลศนัย“พี่สาว ท่านนี่ไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ นะ วันนี้ข้าจะเปิดโปงท่านต่อหน้าทุกคนเอง!”นางกล่าวจบก็หยดเลือดจากปลายนิ้วลงบนก้อนหิน“สัตว์วิญญาณระดับสูงสุด ได้โปรดแสดงอภินิหารอันยิ่งใหญ่ ผสานรวมกับข้าด้วยเถิด!”สิ้นเสียงของนาง นกกระเรียนจำนวนหนึ่งก็บินผ่านท้องฟ้า เมฆที่ขอบฟ้าปรากฏระลอกคลื่นสีแดง“ดีมาก นี่เป็นนิมิตหมายมงคล ข้าตัดสินใจแล้ว! ตำแหน่งปุโรหิตหญิงยกให้ชิงชิงเป็นผู้สืบทอด!”พอบิดาเป็นนิมิตประหลาดบนท้องฟ้า ก็ปรบมือหัวเราะลั่นด้วยความดีใจ ประกาศคำสั่งออกมาทันใดผู้คนที่ได้ยินแบบนั้น ก็พากันหันไปคุกเข่าก้มศีรษะให้เยวี่ยจื่อชิงอย่างพร้อมเพรียง“คารวะปุโรหิตหญิงคนแรกของเผ่ามังกร——”ข้ายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน ไม่คิดปิดบังความเย็นชาในดวงตาอีกต่อไป สายตาจ้องตรงไปทางเยวี่ยจื่อชิงนางถูกสายตาของข้าทำให้ตกใจจนเผลอก้าวถอยหลัง จากนั้นก็ยกมือชี้หน้าข้าด้วยท่าทางดุร้าย“เยวี่ยจื่อหลิง เจ้าไม่ได้ยินหรือ
더 보기
บทที่8
“ปีศาจ? มีเพียงวิชาต้องห้ามโบราณเท่านั้นถึงจะอัญเชิญสิ่งชั่วร้ายแบบนี้ออกมาได้? เยวี่ยจื่อหลิงเจ้ากล้าใช้วิชาต้องห้ามที่ขัดต่อกฎสวรรค์หรือ? เจ้ามันเป็นนังแพศยาสารเลว!”เยวี่ยจื่อชิงปรี่เข้ามาทำร้ายข้าด้วยท่าทางคลุ้มคลั่ง ดวงตาของนางแดงก่ำเหมือนถูกจิตมารครอบงำข้าใช้เลือดสาบาน โครงกระดูกขยับมาขวางตรงหน้าข้า แล้วฟาดเยวี่ยจื่อชิงลอยออกไปไกลสิบกว่าเมตรเมื่อเห็นการต่อสู้ตรงหน้า บิดาที่คุกเข่าอยู่กับพื้นก็ไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมา ข้าจึงคลี่ยิ้มแปลกประหลาดข้าใช้ปลายกระบี่เชยคางของเขาขึ้นมา จ้องมองดวงตาที่หวาดผวาของเขาแน่นิ่ง“ท่านพ่อ นางมีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าข้ากันนะ? ชีวิตของนางก็อยู่รอดมาได้เพราะวิชาต้องห้ามโบราณไม่ใช่หรือไง”เขาส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว เอ่ยขอโทษข้าด้วยเสียงตะกุกตะกัก“จื่อหลิงเจ้าพูดเรื่องอะไรกัน พ่อยอมรับว่าที่ผ่านมาลำเอียงเข้าข้างน้องสาวของเจ้าเล็กน้อย แต่ข้าจะไปใช้วิชาลับต้องห้ามได้อย่างไร?”ข้าฟันแขนของเขาจนขาดกระเด็นโดยไม่กระพริบตา มองเขาล้มลงไปดิ้นพล่านกับพื้นด้วยความเจ็บ“ท่านบอกว่าลำเอียงเล็กน้อยงั้นหรือ สังหารมารดาของข้าเพื่อเมียน้อยที่ท่านเลี้ยงดูเอาไว้ข้างนอก
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status