บทที่ 10 The One Who Saw Through It

หลังจากที่แทนกล้าที่จะแนะนำตัวกับมีนา เขาก็เริ่มที่จะได้พูดคุยกับเจ้าของร้านที่มีความสามารถด้านไอทีเหลือล้นคนนี้ในเรื่องต่าง ๆ แม้ว่าเธอจะยังไม่บอกตอบคำถามตรง ๆ ทั้งหมดกับเขาอย่างที่เขาต้องการก็ตาม แต่เธอก็ชี้แนะแนวทางอย่างใจดี ทำให้เขารู้ตื่นเต้นที่จะหาความรู้เพิ่มเติมยิ่งกว่าเดิมซะอีก

            เด็กหนุ่มที่ยังเป็นนักศึกษายังไม่มีความกล้าที่จะถามเรื่องส่วนตัวมากเท่าไรนัก เพราะแต่ละครั้งที่พวกเขาจะมีโอกาสได้พูดคุยกัน ต้องเป็นตอนที่เจ้าของร้านสาวว่างเท่านั้น หากมีลูกค้าเข้ามาก็อดที่จะได้พูดคุยกันไป พูดตามตรงเพราะแบบนั้นทำให้เรามีโอกาสได้พูดคุยกันน้อย เนื่องจากลูกค้าเข้ามาเกือบตลอด และเขาก็ต้องมีเรื่องการที่จะได้พูดคุยกันมันเลยน้อย

            แต่ก็ยังมีเรื่องสงสัยหนึ่งที่เด่นชัดมากในใจของแทน มีนาผู้เป็นเจ้าของร้านมีความสามารถด้านการเขียนโค้ดมากจริง ๆ ทำไมคนแบบนี้มาเปิดร้านกาแฟแทนที่ไปทำงานให้ตรงสายล่ะ? ชายหนุ่มมั่นใจได้ว่าเธอต้องเรียนมาด้านนี้เฉพาะ ไม่มีทางที่ความรู้ระดับนี้จะมาจากการศึกษาส่วนตัว

            เอาล่ะ ถ้ามีเวลาเขาจะลองถามดูคราวหน้าล่ะกัน

***

            ซึ่งความพิเศษของแอป LatteCode นั้นไม่มีทางที่จะมีแค่นักศึกกาชายคนเดียวที่มองเห็นมันได้ แต่ส่วนใหญ่จะให้ความสนใจไปทางข้อความพวกนั้นที่หลายคนได้รับมากกว่า

            ซึ่งหากมองลงลึกไปรูปแบบการทำงานของมันก็แค่เมนูออนไลน์เท่านั้น แต่สิ่งที่พิเศษของมันก็คือข้อความที่แอปจะส่งเข้ามาหลังจากที่ทำการเสิร์ฟเมนูแล้ว และข้อความพวกนั้นแหละที่ทำให้ลูกค้าหลายคนกลับมาที่ร้านนี้อีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            ข้อความสั้น ๆ ที่มาได้ตรงเวลาและตรงใจ

            เรื่องแบบนี้หากมีครั้งเดียวเรียกว่าบังเอิญ หากเกิดขึ้นครั้งที่สองเรียกว่าโชคชะตา แต่หากเกิดขึ้นครั้งที่สามมันเรียกว่ารูปแบบ

            มาร์คเองก็คิดว่าตัวเองเป็นหนึ่งในคนแรก ๆ ที่ค้นพบขุมทรัพย์นี้อย่างไม่ที่ไม่มีใครคาดคิดแน่นอน แอป LatteCode สามารถสร้างไวรัลได้มากมายจากข้อความที่จับใจพวกนี้ สามารถสร้างความภักดีต่อแบรนด์ให้ลูกค้าได้อย่างน่าเหลือเชื่อ และยังสามารถทำนายผู้ใช้ได้ดีกว่านี้หากมีการข้อร้องเข้าถึงข้อมูล

            ไม่คิดบ้างเหรอว่าแอปธรรมดา ๆ ที่มีพื้นที่เพียงเล็กน้อย ไม่ได้มีขอการเข้าถึงข้อมูลภายในเครื่องจะทำการทำนายอารมณ์ หรือ คาดเดารูปแบบความรู้สึกของคนสั่งได้ยังไง เขาอยากจะแกะโค้ดทุกตัวที่เขียนแอปนี้ขึ้นมาว่าทำได้อย่างไร ถ้าเขารู้...เขาสามารถดัดแปลงมันไปทำอะไรได้อีกมากมายจนคาดไม่ถึง

            การที่มีแอปที่สามารถเข้าถึงอารมณ์ ความรู้สึกของผู้ใช้ได้เหมือนเปิดหนังสืออ่านแบบนี้ สามารถชี้นำให้ผู้ใช้ทำอะไรได้มากมายมากว่าแค่ส่งข้อความโง่ ๆ ไปเท่านั้น

หากตอนนี้โมโหเหรอ? แวะร้านนี้เพื่อนั่งพักหน่อยไหม?

ตอนนี้กำลังเศร้าเหรอ? ไปดูอะไรที่สนุกหน่อยไหมล่ะ?

หิวเหรอ ไปกินร้านนี้สิ!

            แล้วที่แน่นอนว่ามาร์คที่คิดเรื่องอย่างนี้ได้ก็ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็น Data Analyst หรือก็คือนักวิเคราะห์ข้อมูลที่ทำหน้าที่ในการนำข้อมูลขนาดใหญ่ของลูกค้ามาวิเคราะห์ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ไม่ว่าจะเป็นการวิเคราะห์หาข้อมูลธุรกิจเชิงลึก ก่อนจะนำมาทำเป็นรายงานเพื่อประกอบการตัดสินใจ รวมไปถึงการวางแผนกลยุทธ์ให้ตอบโจทย์เป้าหมายที่วางไว้ให้สำเร็จ

            แล้วที่สำคัญคนที่เป็น Data Analyst จะต้องมีความเข้าใจทางด้านธุรกิจอยู่บ้าง เนื่องจากต้องเจอกับข้อมูล ความต้องการของลูกค้า และโจทย์ต่าง ๆ ที่ท้าทายอยู่ตลอดเวลา ทำให้ต้องมีทักษะติดตัวอย่าง ความรู้ด้านสถิติ ความสามารถในการแสดงข้อมูลที่มีความซับซ้อนให้เข้าใจได้ง่าย ความเข้าใจในเรื่องของฐานข้อมูล รวมถึงทักษะในการใช้เครื่องมือต่าง ๆ เช่น MS Excel, MS Access หรือ SQL การเขียนโค้ด เป็นต้น

            ถ้าเขาบอกทางบริษัทแล้วว่าร้านเล็ก ๆ แบบนี้มีโค้ดที่รวบรวมข้อมูลเชิงลึกได้โดยที่แทบไม่ต้องแตะข้อมูลภายในเครื่องของผู้ใช้ เขามั่นใจเลยว่าทางบริษัทจะต้องตื่นเต้นมากแน่นอน สมัยนี้ให้ความสำคัญกับความปลอดภัยส่วนตัวมาก หากแต่ขอเข้าถึงข้อมูลที่ผู้ใช้คิดว่าไม่สำคัญเพิ่มอีกนิด เขาแทบจะจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะเอาไปส่งเสริมการค้าได้มากแค่ไหน...

            ไม่ว่ายังไงก็ต้องลองขอซื้อโค้ดมาก่อน

            “สวัสดีครับคุณปิแอโตร ผมมาร์คจากแผนกวิเคราะห์ครับ ผมเพิ่งเรื่องที่น่าสนใจเมื่อไม่นานมากนี้ ไม่ทราบว่า...”

มาร์คคุยกับเจ้านายเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเขาอธิบายสิ่งที่ตัวเองค้นพบไปแล้วเขาก็ได้รับไฟเขียวพร้อมกับตัวเลขของเงินสนับสนุนตัวหนึ่ง

            ชายหนุ่มถึงกับยิ้มเมื่อเห็นตัวเลข 7 หลักแบบนี้ เจ้าของร้านกาแฟคงไม่มีอะไรให้ปฏิเสธใช่ไหม? ยังไงพวกเขาก็ไม่ได้ซื้อทั้งแอป แค่ของซื้อโค้ดบางส่วนออกไปเท่านั้น

            “ยินดีต้อนรับค่ะ”

“ครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้สะดวกเจรจาทางด้านธุรกิจกันไหมครับ?”

“ธุรกิจ?”

เจ้าของร้านสาวทวนเบา ๆ อย่างสงสัย

“ครับ”

“หากเป็นซัพพลายเออร์ ฉันมีเจ้าประจำแล้วค่ะ หากแต่เป็นเนยหรือครีมแล้วล่ะก็...”

“ผมไม่เป็นเซลล์ขายของพวกนั้นครับ”

มาร์ครีบเบรกทันทีก่อนที่หญิงสาวจะเข้าใจผิดไปมากกว่าเดิม

“อ้าว ก็เรื่องธุรกิจไม่ใช่เรื่องนี้เหรอคะ? หรือว่าจะมาขอซื้อแฟรนไชส์? อันนี้คงต้องขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ พอดีร้านนี้ไม่ได้ทำแฟรนไชส์และไม่สะดวกเปิดเพิ่ม”

หญิงสาวก็เคยเจอคนถามเรื่องแฟรนไชส์มาพอสมควรหลังจากเห็นว่ามีลูกค้าเข้ามาในร้านไม่ได้ขาด หญิงสาวเลยต้องรีบปฏิเสธ อย่างไรการเปิดร้านนี้ก็เพื่อแก้เหงา ไม่ใช่เพื่อเงินเท่าไรอยู่แล้ว เธอจึงรีบปฏิเสธคนที่มาถามเรื่องนี้ไป

“ไม่ใช่เรื่องนั้นด้วยครับ”

ชายหนุ่มรีบปฏิเสธทันทีก่อนจะรีบพูดก่อนที่จะไม่มีโอกาส

“ที่ผมมาในวันนี้เพราะสนใจเรื่องแอป LatteCode ครับ”

“...มันก็แค่แอปเมนูออนไลน์ทั่วไป”

หญิงสาวมีท่าทีป้องกันตัวทันทีที่มาร์คถามถึงเรื่องนี้

“ไม่ครับ ผมมองเห็นความพิเศษของมันได้อย่างชัดเจนเลย มันแตกต่างจากแอปทั่วไปในตลาดมากจะเรียกว่าอยู่คนละระดับเลยก็ยังได้”

“พูดเกินไปแล้วค่ะ แอปแบบนี้ไปจ้างใครด้านนอกก็เหมือนกันทั้งนั้น”

“ถ้าแบบนั้นผมขอซื้อโค้ดบางส่วนจากคุณเลยก็น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ ถ้าบอกว่าจ้างใครก็เหมือนกัน” มาร์คถามเข้าประเด็นทำให้หญิงสาวดูอึดอัด

ก่อนจะเข้ามาขอซื้อโค้ดจากหญิงสาวตรง ๆ แบบนี้ไม่มีทางที่ชายหนุ่มจะไม่ทำการตรวจสอบมาก่อนว่าใครเป็นคนสร้างแอปนี้ ซึ่งน่าแปลกที่พบว่าแอปนี้ไม่ได้ผู้สร้างจากบริษัทใด ๆ เลย แต่มาจากส่วนบุคคลหรือก็คือเจ้าของร้านตรงหน้าเป็นคนสร้างแอปนี้ขึ้นมาเองหรือไม่ก็ต้องรู้จักกับคนที่เขียนแอปนี้

“ฉัน...”

หญิงสาวที่ดูเหมือนลังเลทำให้มาร์คคิดว่าตัวเองได้โอกาสที่ดีจึงรีบพูดขึ้นมาอีก

“หากกังวลเรื่องค่าลิขสิทธิ์แล้วล่ะก็ไม่ต้องกังวล ผมมาจากบริษัท JIO เรื่องนี้เราคุยกันได้อย่างแน่นอน”

มาร์คพูดด้วยความมั่นใจก่อนจะหยิบกระดาษบนเคาน์เตอร์มาเขียนตัวเลย 6 หลักลงไป

มันทำให้มีนาขมวดคิ้ว ตัวเองนี้ค่อนข้างสูงจากการตั้งใจซื้อโค้ดบางส่วนจากเธอไป เพราะแอปนี้ค่อนข้างเรียบง่าย สร้างใหม่ขึ้นได้ไม่ยาก ซึ่งตัวที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ของแอปนี้อยู่ที่ส่วนของ A.I. ที่เรียนรู้เกี่ยวกับการแสดงออก อารมณ์ พฤติกรรมของมนุษย์และข้อความที่เหมาะสมต่อสภาวะแบบนั้น

“เรื่องเงินมัน...ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ขอทราบได้ไหมว่าต้องการเอาโค้ดส่วนไหนของแอปไป”

หญิงสาวเจ้าของร้านถามด้วยความอยากรู้

“ผมต้องการส่วนที่เรียนรู้เกี่ยวกับอารมณ์และข้อความ ผมสนใจมากว่าคุณเขียนส่วนนั้นออกมาได้ยังไง”

มาร์คพูดอย่างตื่นเต้น

“อืม...ฉันเกรงว่าคงจะขายให้ไม่ได้หรอกค่ะ”

มีนาที่รู้แล้วว่าชายตรงหน้าต้องการโค้ดส่วนไหนเธอก็รู้สึกกลัวว่าจะเหตุการณ์ซ้ำอย่างบอกไม่ถูก และปฏิเสธไป

“อย่ารีบตัดสินใจสิครับ หรือ...คิดว่ามันน้อยเกินไป ถ้างั้นผมเพิ่มได้แน่นอน”

มาร์คที่เห็นว่าเจ้าของร้านปฏิเสธเขาก็แก้ไขตัวเลขเป็น 7 หลักทันที

“...”

มีนาเริ่มเกิดความลังเล ทำให้มาร์คคิดว่าตัวเองกดดันพอแล้ว ประจวบเหมาะกับที่มีนักศึกษาชายคนใหม่เข้ามาพอดี เขาจึงถือว่าถอยหลังหนึ่งเพื่อจับไม่ใช่กลยุทธ์ที่แย่

“งั้นเอาเรื่องนี้ไปคิดให้ดี ๆ นะครับ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาเลย เราสามารเจรจากันได้ ถ้าต้องการคุยเรื่องนี้ต่อก็ติดต่อมาทางเบอร์นี้ได้เลย ผมไม่รบกวนธุรกิจของคุณแล้ว”

ชายหนุ่มจากบริษัทใหญ่กล่าวด้วยความมั่นใจก่อนส่งมอบนามบัตรให้ แล้วเดินออกไปจากร้านทิ้งให้หญิงสาวมองนามบัตรด้วยหัวใจที่สับสนวุ่นวายจนแทบไม่สังเกตเลยว่าแทนได้เข้ามาในร้านแล้ว

“พี่มีนา”

“...”

“พี่มีนา พี่มีนา!”

“ส่งเสียงดังทำไมเนี่ย”

“ก็พี่ไม่ตอบ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า ไหวไหม?”

“พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกแทน พี่แค่มีเรื่องต้องให้คิดสักหน่อยก็เท่านั้นเอง เอ๊ะ! ลูกค้าสั่งเพิ่มแล้ว เราก็ไปหาที่นั่งก่อนที่จะไม่ว่างดีกว่า ไป ๆ”

หญิงสาวตอบอย่างคลุมเครือก่อนจะรีบไล่แทนออกไปอย่างมีพิรุธ

ชายเมื่อกี้เขามาพูดเรื่องอะไรกันแน่?