บทที่ 3

ระยะปลอดเพื่อน

ตอนที่ 3

รถญี่ปุ่นคันโตสนิทนิ่งในซองจอดของลานจอดรถหน้าอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ที่คงจะมีบริษัทค่อนร้อยอยู่บนนั้น เพราะเห็นว่ายังเหลือเวลาอีกเล็กน้อยก่อนที่จะเข้างาน ฉันก็รีบต่อสายหาโซ่ทันที

แม้สิบสายแรกมันยังปฏิเสธที่จะรับ แต่หลังจากที่รัวพิมพ์แชตส่งไปด่า สายที่สิบเอ็ดรอสายแค่อึดใจเพื่อนก็รับในที่สุด และฉันก็ร้องถามเสียงดังทันที

“โซ่! นี่มันเรื่องบ้าอะไร?”

‘ใจเย็น ๆ’

น้ำเสียงขบขันจากปลายสายยิ่งทำให้อุณหภูมิของร่างกายพุ่งสูงขึ้น และเสียงที่เปล่งออกไปก็หวีดแหลมยิ่งกว่าเดิม

“จะเย็นได้ยังไง? โซ่ให้เรามาอยู่กับสองได้ยังไง?”

‘ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย เพื่อนกันทั้งนั้น’

“ไม่ตลกเลยนะ เราจะย้ายออก หาห้องให้เราใหม่ด้วย”

‘มันเต็มหมดแล้ว ก็เหลือแค่ห้องนั้นแหละ’

“ก็แล้วทำไมไม่บอกก่อนว่าคนที่ต้องอยู่ด้วย…”

‘ก็แยมบอกเองว่าอยู่กับใครก็ได้ ขอแค่เป็นคนไว้ใจได้ก็พอ’

“แต่ต้องไม่ใช่สองไหม?”

‘ไอ้สองมันก็ไว้ใจได้ที่สุดแล้วไง’

“ไม่รู้แหละ จะให้ทนมองหน้ากันเข้าไปได้ยังไง?”

ฉันโอดครวญอย่างหนักอกหนักใจ ซบหน้าลงกับพวงมาลัยอย่างหมดอาลัยตายอยาก ในขณะที่ปลายสายเงียบอยู่ครู่ก็ถอนหายใจเบา ๆ

‘เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ไม่ต้องไปคิดมากหรอกน่า’

“จะไม่ให้คิดได้ยังไง? รู้ไหมเมื่อกี้นี้สองบอกว่านี่เป็นแผนของเราที่ต้องการใกล้ชิดมันอีกครั้ง!”

‘ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ’

“ไม่เห็นจะขำ นี่ซีเรียสนะ”

‘มันก็กวนตีนไปเรื่อยแหละ คนอย่างมันจะมีอะไร’

“แต่…”

‘มันอาจจะแค่อยากคุยด้วยมั้งแยม ไม่มีอะไรหรอก’

“เรื่องให้ชวนคุยมีเป็นล้าน ต้องยกประเด็นนี้มาคุยด้วยหรือไง?”

‘งั้นเดี๋ยวเราไปคุยกับมันให้เอง’

“เราจะย้ายออก โอนเงินมัดจำคืนมาเลย” ฉันเอ่ยต่ออย่างเอาแต่ใจ ทว่าปลายสายกลับปฏิเสธทันควัน

‘ไม่ได้หรอก เราโอนเงินให้เฮียไปแล้ว’

“เราก็ไม่มีทางเลือกงี้?”

‘อยู่ ๆ ไปเหอะน่า ถือว่ากลับมาเจอเพื่อนเก่า’

“เพื่อนเก่ากับผีอะสิ”

‘ไว้เราคุยกับไอ้สองให้แล้วกัน’

“คุยว่าไง?”

‘ให้มันเลิกแหย่แยมไง’

“ฝันไปเหอะ หน้าหนายิ่งกว่าปูนโบกตึก”

‘เออเหอะน่า เดี๋ยวคุยให้ แค่นี้’

“ก็ถ้าเกิดว่าห้องอื่นมีคนย้ายออกต้องมาบอกเราทันทีนะ”

‘เออ ๆ’

แม้จะรู้ว่าปลายสายเอ่ยตอบส่ง ๆ แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจเสียงดัง คว้ากระเป๋าลงเดินลงจากรถอย่างหงุดหงิดใจ

และไม่ใช่แค่โซ่หรอกที่ต้องโทรหา ถึงตอนนี้เมื่อเห็นว่าแชตเฟซบุ๊กของลันตาขึ้นสถานะออนไลน์แล้ว ก็ไม่รอช้าต่อสายหาเพื่อนทันที พลางก็สับเท้าเดินตามคนอื่น ๆ ที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวอาคารไปด้วย

เสียงสัญญาณดังอยู่ครู่ปลายสายก็รับ ฉันเม้มปากแน่นอยากจะด่าเพื่อนให้สักยก แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่ยปากถามให้รู้ความแน่ชัดเสียก่อน

“แกทำงี้หมายความว่ายังไง?”

‘โธ่แยม แกโกรธเหรอ?’

“แกบอกมาก่อนว่าทำไมถึงได้ไปเมืองนอกกะทันหันแบบนี้?”

‘…’

ขาสองข้างหยุดยืนตรงหน้าลิฟต์ตัวหนึ่ง ทันได้เห็นผู้ชายคนสุดท้ายพยายามจะเบียดตัวแทรกเข้าไปในลิฟต์ที่อัดด้วยคนเกือบสิบจนแน่น ทำเอาคนอื่น ๆ ต้องขยับพื้นที่ให้กัน

ฉันส่งสัญญาณบอกให้คนพวกนั้นไปก่อนได้เลย หมดล็อตนี้ก็เหลือแค่ฉันกับคนที่เพิ่งเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ก็เท่านั้น ไม่รู้จะเบียดกับคนอื่นไปเพื่ออะไร

“ลัน มีอะไรก็บอกมาเร็ว ๆ” ฉันกรอกเสียงใส่โทรศัพท์เอ่ยถามลันตาอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายเงียบเสียงไป

‘โธ่แยม จริง ๆ ฉันก็อยากจะอยู่กับแกนะ’

“เลิกอ้อมค้อมแล้วพูดมาสักที”

‘ฉันตามผู้ชายมา’

“ผู้ชายคนไหนอีก?”

‘ก็พอลไง คนที่บอกว่าเขาบินไปหาที่ไทยบ่อย ๆ’

“นี่คือเหตุผล?”

‘อย่าโกรธสิ ตอนแรกก็ว่าจะอยู่ที่ไทยต่ออีกหน่อย แต่งานของพอลรอช้าไม่ได้ต้องรีบกลับ แล้วฉันก็…’

ฉันได้แต่กลอกตามองบนฟังเพื่อนเล่ารายละเอียดอย่างเหลืออด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต่อให้โวยวายยังไงลันก็คงจะไม่กลับมาในเร็ววันนี้เป็นแน่ สุดท้ายเลยทำได้เพียงพ่นลมหายใจหงุดหงิดแล้วเอ่ยปัญหาของตัวเองทันที

“แกรู้ไหมว่าฉันต้องอยู่กับใคร?”

‘ทำไม? เพื่อนร่วมห้องคนใหม่เป็นตาแก่พุงพลุ้ยหรือไง?’

“สอง”

‘สองไหน?’

“สองไง”

“ไอ้สอง?”

“แกฟังไม่ผิดหรอก โซ่มันให้เราแชร์ห้องกับสอง”

‘Oh my god’

“ใช่ และแกก็ดันมาเทฉันอีกคน”

‘แยม…’

“จะบ้าตายแล้วนะเอาจริง”

‘ใจเย็น ๆ แกก็อดทนอยู่ไปก่อนไม่ได้เหรอ?’ น้ำเสียงของลันฟังดูเห็นอกเห็นใจระคนไปกับความขบขันเหมือนโซ่ไม่มีผิด

“ไม่ทนก็ต้องทน มัดจำก็จ่ายไปแล้ว ขอคืนก็ไม่ได้ แถมคอนโดดี ๆ ที่อยู่ใกล้ที่ทำงานแบบนี้หายากจะตาย แถมย่านนี้ยังรถติดนรกแตกสุด ๆ”

‘งั้นก็ทนไปก่อน’

“ยังคิดไม่ตกเลยว่าจะทนยังไงไหว นี่ขนาดเจอกันไม่พ้นยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ลมแทบจับแล้ว แถมสองก็ชอบถอดเสื้อเดินร่อนเหมือนเมื่อก่อน และตอนนี้ก็คือกล้ามเอยอะไรเอย แค่เห็นก็น้ำลายหกแล้ว”

‘ฮ่า ๆ ๆ ๆ แน่ใจนะว่าต้องใช้คำว่าทน’

“ทนดิ อุตส่าห์ทำใจมาได้ตั้งนาน จู่ ๆ ก็วนกลับมาเจอกันอีกแบบนี้ แถมต้องอยู่ห้องเดียวกันด้วย กว่าจะหมดสัญญาตั้งปีนึง”

ฉันร้องบอกเพื่อนอย่างหงุดหงิดใจ จังหวะเดียวกันลิฟต์อีกตัวก็เปิดออกพอดิบพอดี ผู้ชายคนที่ยืนอยู่ข้างกันเดินเข้าไปก่อน และฉันก็เดินตามเข้าไป ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงสัญญาณจากปลายสายก็ขาดไปด้วย

ฉันหลับตาลงอย่างหนักอก เดินถอยหลังพิงเข้ากับผนังด้านในของตัวลิฟต์ และเพิ่งได้มีโอกาสหันไปมองคนข้าง ๆ ซึ่งกดลิฟต์ไปที่ชั้นเดียวกัน ใจคิดว่าจะเอ่ยทักทายเผื่อว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงาน

หากแต่ตาสองข้างกลับต้องเบิกโตอย่างตระหนกตกใจ แม้อีกฝ่ายจะมีแมสก์สีดำปิดอยู่ครึ่งหน้า แต่แค่เห็นนัยน์ตาสีเข้ม กับเรียวคิ้วหนาที่เลิกขึ้นเล็กน้อยตอนที่ประสานสายตากัน ขาสองข้างก็แทบจะทรุดลงไปกอง

ร่างสูงข้างกายหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะดึงเอาแมสก์ออกราวกับเป็นการเฉลยไปในตัว

สองที่โผล่มายืนอยู่ตรงนี้ได้ไงไม่อาจทราบได้ กำลังยกยิ้มกว้าง ยืนกอดอกพิงไหล่เข้าหาตัวลิฟต์อย่างสบายอารมณ์

“สอง” ฉันเผลอส่งเสียงประหลาด กลืนน้ำลายหนืดเหนียวลงคออย่างยากลำบาก แต่ก็พยายามจะเอ่ยต่อ “สองตามเรามาหรือยังไง?”

ทว่าอีกคนกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม น้ำเสียงหยอกเย้าเอ่ยสวนในทันที

“ทีนี้ใครแน่ที่หลงตัวเอง?”

“ก็แล้วทำไมมานี่ได้ แถมยังไปชั้นเดียวกัน…”

ฉันอึกอักเสียงแผ่วลงทุกขณะ คนข้าง ๆ ไม่ตอบคำถาม และจังหวะเดียวกันลิฟต์ก็มาถึงที่หมายบนชั้นที่ 24

ประตูลิฟต์เปิดออก แผ่นป้ายอะคริลิกที่ระบุว่าชั้นนี้เป็นที่ทำการของสำนักงานบริษัทใดแปะหราโดด ๆ เพียงป้ายเดียว

อีกคนเป็นฝ่ายเดินนำออกไปก่อน ในขณะที่ฉันยิ่งรู้สึกประสาทจะกินรายชั่วโมง สองหยุดยืนนิ่ง เหลียวสายตามองกลับมาพร้อมทั้งพยักหน้าเรียก

“ออกมาดิ ถึงแล้ว”

“…”

แม้ใจจะวุ่นวายหนักแต่ฉันก็ต้องระงับสติตัวเองเอาไว้ สาวเท้าเดินตามออกไปอย่างช่วยไม่ได้เพราะอย่างไรก็มาถูกที่แล้วจริง ๆ

ยังไม่ทันที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยถามถึงสิ่งที่คับอกข้องใจ สองกลับเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นก่อนด้วยกระแสเสียงกวนโทโสเหมือนเคย

“ก็ไหนว่าไม่ได้ชอบแล้ว”

“ก็ไม่…”

“แล้ว… ที่ว่าน้ำลายหกคืออะไร?”

“…”

แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ ในขณะที่ฉันได้แต่ใบ้กิน เพราะเพิ่งระลึกได้ว่าเมื่อครู่พล่ามอะไรให้ลันตาฟังบ้าง

ที่แย่คือ… ไม่ใช่แค่ลันคนเดียวที่ได้ยิน…

คู่สนทนาตรงหน้าเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม พร้อมกันก็ยกมือขึ้นจับป้ายชื่อพนักงานที่คล้องคอของตนอยู่ สายตาจ้องมองมาที่ป้ายแบบเดียวกันบนหน้าอกฉัน ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงขัน ๆ

“นี่ก็บังเอิญปะ? ทำงานที่เดียวกันงี้?”

“…”

ให้ตาย… นี่มันวันนรกแตกหรือยังไง…