เข้าสู่ระบบอาการที่ผมเป็นในตอนนี้…ทั้งสายตาที่ไม่สามารถหยุดมองอีกคนได้ รวมถึงก้อนเนื้อที่กลางอกเต้นตุบ ๆ เป็นจังหวะรัวเร็วราวกับผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก จะบอกว่าผม… ตกหลุมรักเข้าอย่างจัง… ก็ไม่ผิดนัก… ยิ่งมองคนที่เพิ่งรู้จักกัน ใจก็ยิ่งเต้นแรงยิ่งแยมเองก็ลอบมองมาเหมือนกันผมก็แทบจะกลั้
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 4 หลายปีก่อน การเปิดเรียนของมหา’ลัยเริ่มต้นขึ้นแล้ว ทุกคนรอบข้างต่างก็เป็นนิสิตใหม่ หลังจากต้องอดทนนั่งฟังพวกพี่ว้ากอยู่นานกว่าสองชั่วโมง สุดท้ายผมก็ตัดสินใจว่าจะโดดรับน้องให้มันรู้แล้วรู้รอด หลังจากนั่งกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารในซอยข้างมหา’ลัยเสร็จ เ
“เหนื่อยไหม?” คนข้าง ๆ หันมาเอียงคอมองด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจจนผมหลุดขำ “เหนื่อยอะไร?” “ก็สองทำทุกอย่างเลยนี่” สายตาเบนมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างเอาไว้ “เหนื่อยก็บ้า เราแรงเยอะจะตาย มีพลังงานให้ใช้อีกเหลือเฟือ” “…” “กินข้าวเลยปะ? เราทำข้าวต้มกุ้งไว้”
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 3 หลายเดือนต่อมา ตอนนี้จะบอกว่าผมเป็นพ่อบ้านเต็มตัวก็ไม่ผิดนัก… ถึงจะทำงานไปด้วย แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านผมเป็นคนจัดการเองทั้งหมด แยมกลับไปทำงานแล้วตั้งแต่สองเดือนหลังคลอด แม้จะอยากให้เมียพักอีกสักหน่อย แต่เจ้าตัวยืนยันว่ากลับมาแข็งแรงดีแล้ว เลยไม่อ
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 2 หลายเดือนต่อมา ช่วงนี้แยมท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีเลยต้องหยุดงานรอคลอดมาได้สามเดือนเข้าให้แล้ว เป็นผมที่ยังทำงานอยู่ทุกวันกลับบ้านมาก็เห็นเมียนอนหลับไปแล้วเหมือนทุกที เห็นพี่เจี๊ยบบอกว่าท้องแรกมักจะดูไม่ค่อยออกเพราะว่าเป็นท้องสาว ท้องจะเล็ก ๆ เท่าที่ม
ก็อารมณ์คนท้อง อยากจะกินอะไรใหม่ ๆ แทบทุกวันนั่นแหละ และผมก็พร้อมจะบึ่งไปซื้อให้เสมอ ห่วงก็แต่ช่วงที่แยมจะต้องอยู่บ้านคนเดียวหากท้องแก่ ใครมันจะมาหาข้าวหาปลาให้กินตอนกลางวัน โอเค… มันมีแอปฯ ให้สั่ง แต่ผมเองนี่แหละที่อยากจะเป็นคนบริการเมีย… หลังจากได้เกาเหลาเลือดหมูมาแล้ว กลับมาถึงบ
“เอากันดีกว่า” “สองบ้า…” คนตัวเล็กทว่าอุดมไปด้วยเนื้อนมไข่ถูกจับให้พลิกหันกลับมา ริมฝีปากเราประกบกันทันที ผมยังคงเป็นคนนำทางให้เหมือนกันกับครั้งแรกเพราะเจ้าตัวคงไม่เคยผ่านเรื่องพวกนี้มาก่อน และจากการร่วมรักกันคราวก่อนก็เห็นได้ชัดว่าผมเป็นคนเปิดบริสุทธิ์เพื่อนสนิทตัวเอง
“นอนอยู่อย่าไปกวน” “อืม นั่นดิ” “หมดธุระยัง?” “โห! มันไล่เว้ย” “แค่นี้แหละ กูจะนอนเหมือนกัน” “เออ ๆ ไว้เจอกัน” แล้วมันก็เดินออกไป ส่วนผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิมถอนหายใจเสียงดัง รู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าได้คุยกับไอ้โซ่เสียอีก ไอ้หลีเป็นเพื่อนผมก็จ
ระยะปลอดเพื่อนตอนที่ 23 หลายวันต่อมา เหตุการณ์ในชีวิตประจำวันดำเนินไปอย่างเร่งรีบ ฉันกับสองแทบจะไม่มีเวลาคุยกันถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งคู่ แค่กลับมาก็ต้องเดินหน้าติดต่อประสานงานหลาย ๆ เรื่อง อีกทั้งยังต้องแก้งานครั้งสุดท้าย และครั้งสุดท้ายของครั้งสุดท้ายหลายต่อหลายรอบ
“ยะ… อย่ามอง”ฉันพยายามจะหนีบขาเข้าหากันแต่อีกคนกลับหยักยิ้มมุมปาก ดันปลายเข่าให้เปิดทางอีกครั้ง และแม้ว่าจะอาย แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้มีใครมาเห็นของสงวนเข้า แต่ฉันก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรอีกสองอยากจะมอง… ก็ให้มอง… สายตาของคนที่นั่งอยู่เลื่อนมองยังจุดนั้น ก่อนที่ขาสองข้างของฉั







