บทที่ 400

เมื่อนึกถึงท่าทีเย็นชาของเซ่าเยว่ เธอดูเหมือนเด็กสายวิทย์ สาขาก็เป็นวิทยาศาสตร์ด้วย เธอยังจะเกี่ยวข้องกับศิลปะได้อีกเหรอ? เมื่อเทียบกับการวาดภาพแล้ว การแข่งรถดูจะเข้ากับบุคลิกของเซ่าเยว่มากกว่านิดหน่อย

“ค่ะ นี่เป็นงานอดิเรกที่เป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวที่เจอในตอนนี้ค่ะ” ซ่งอี่ฉิงกล่าว

เจียงเฉินหานหลุบตาลง เผลอคิดว่าเซ่าเยว่น่าจะเกิดอารมณ์ชั่ววูบถึงได้ไปเดินเล่นที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ เธอไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับศิลปะมากนัก

แต่ช่วยไม่ได้ เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเซ่าเยว่เลย

เจียงเฉินหานย่อมให้ความสำคัญกับความชอบที่น่าจะเป็นไปได้

ในใจของเขาต้องการให้เซ่าเยว่กลับมา เขาจำเป็นต้องก้มหัวไปเอาใจเธอสักครั้งสองครั้ง ถึงแม้ว่าเขายังไม่คุ้นชินและก็ไม่ชอบรูปแบบความสัมพันธ์แบบนี้ก็ตาม

แต่เจียงเฉินหานต้องยอมรับว่า เขาชอบดวงตาของเซ่าเยว่ที่คอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาคนเดียวมากกว่า

ในเมื่อนี่เป็นสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธแล้ว

เดิมทีเซ่าเยว่รักเขา ขอเพียงเขาเคลื่อนไหวก่อนก็จะสามารถเกลี้ยกล่อมให้เซ่าเยว่กลับมาได้อย่างง่ายดาย เจียงเฉินหานมีความมั่นใจในตัวเองเช่นนี้

ซางจื้อเหนียนสิ้นเปลืองแร