บทที่ 8

บทที่ 4 จูบได้ไหม

“หกเดือนไม่ขาดไม่เกิน ถ้าเธอเบี้ยวละก็ เห็นดีกันแน่ รักคุณ!” คำขู่ของเขาทำให้เจ้าของห้องต้องยกมือทาบอก

“น่ากลัวมาก” เธอเน้นเสียงพลางส่งยิ้มให้เขา จากนั้นก็ขยับตัวเข้าไปใกล้จนชิด แล้ววางมือบนหน้าอกแข็งแกร่ง

“เริ่มเลยไหมคะ” รักคุณเอ่ยถาม

“อยากมากเหรอ ของขาดหรือไง” มือหนาบีบคางเล็กให้แหงนหน้าขึ้นมองสบกัน

“อยากเช็กของว่าดีหรือเปล่า ของบางอย่างมันต้องจับต้องคลึงถึงจะรู้ว่าดีจริง ดูแค่ภายนอกที่มีอะไรต่ออะไรห่อไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

เธอหัวเราะคิกคักอย่างพอใจ ห่อหมกเขาก็ห่อใหญ่น่าดูนะเนี่ย

“อ้อ อีกอย่างที่คุณควรรู้ รักไม่ใช้ของร่วมกับใคร ในระหว่างหกเดือนนี้ คุณนอนได้แค่กับรัก”

นิ้วเรียวของเธอไล้ตามกรอบหน้าหล่อเหลา หัวคิ้วของคนตัวโตขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม นอนแค่กับเธอ

“นอนแค่กับเธอเนี่ยนะ! มันจะเกินไปไหมรักคุณ” เสียงของเขาบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์อย่างมาก รักคุณคอแข็งขึ้นมาทันที นี่เขามันผู้ชายประเภทไหนกัน

มั่วไม่เลือกหรือไง!

“เกินไปยังไง” เธอเชิดหน้าเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์

“จะให้ฉันกินของไม่อร่อย จำเจตั้งหกเดือนเนี่ยนะ” คำพูดของเขาว่าบาดลึกกลางใจเธอแล้ว แต่สายตาที่ส่งมานั้นยิ่งกว่า นี่เขาจะดูถูกเธอเกินไปแล้ว

“เอ๊ย!” เสียงร้องอย่างตกใจของดีแลนเมื่อรักคุณขยับตัวขึ้นนั่งบนตักคนปากเสีย มือทั้งสองข้างจับสองข้างแก้ม 

“ยังไม่ได้กิน รู้ได้ไงว่าไม่อร่อย”

“อื้อ” เจ้าของตักแกร่งโดนขโมยจูบจากสาวเจ้าบนตัก ตามทฤษฎีเขาว่าไงนะ อ้อ ดูดกลีบปากก่อนใช่ไหม คนอ่อนประสบการณ์แต่ทฤษฎีแน่นดูดกลีบปากล่างของเขาเบา ๆ ยิ่งดูดเธอยิ่งรู้สึกว่าปากเขานุ่มเหลือเกิน

เมื่อดูดกลีบปากล่างเขาแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็ใช้ปลายลิ้นเลียไล้และรุกล้ำเข้าโพรงปากนุ่ม

จากนั้นก็ตวัดลิ้นหยอกล้อกับลิ้นของเขา

“โอ๊ย!” ร่างบอบบางของรักคุณปลิวถลาลงไปกองกับพื้น เมื่อเจ้าของตักผลักเธอออก อีกนิดเดียวคงต้องเรียกว่าถีบแล้ว

“ฉันไม่จูบ!!!”  

“นี่คุณ! มีเซ็กซ์มันก็ต้องเริ่มจากจูบไหม” คนที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นตะโกนเถียงคนนั่งอยู่บนโซฟาอย่างถือดี

“หึ! มันก็ใช่ ถ้ามีเซ็กซ์กับคนที่เราชอบน่ะนะ แต่ไม่ใช่เซ็กซ์จากการบังคับ” นอกจากถ้อยคำที่เชือดเฉือนแล้ว สายตาของเขาก็ไม่ต่างกัน ราวกับจะฆ่าเธอให้ได้

กร้าวใจจริง ผู้ชายได้ยากเนี่ย รักคุณชอบ!

“ไหนบอกว่าเด็ด แค่จูบก็ไม่ได้ เรียกว่าเด็ดตรงไหนเนี่ย” หญิงสาวแค่นยิ้ม ทำท่าจะปีนขึ้นตักของอีกฝ่าย หน้าตาแตกตื่นของเขาทำให้เธอต้องกลั้นขำ

“แค่นั่งตัก ไม่จูบ ว่าแต่กอดได้ไหม” เธอกะพริบตาปริบ ๆ ส่งสายตาอ้อนวอน ดีแลนเมินหน้าไปทางอื่น ไม่ยอมสบนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มนั่น

“แค่กอดก็พอได้” เขาตอบเสียงเบา คนฟังยิ้มหวาน รีบกระโดดขึ้นตัก

“อุ่นจัง” ร่างเล็กสวมกอดเขาแน่น รำพึงราวกับละเมอ เสียงถอนหายใจของเขาทำเธอยิ้ม

แค่กอดเอง ถึงกับถอนหายใจเลยเหรอพ่อคุณ

“เรื่องระหว่างเราต้องเป็นความลับ”

“ได้ค่ะ รักจะไม่บอกใคร”

“ถ้ามีคนนอกรู้เรื่องระหว่างเรา สัญญาร่วมเตียงของเราก็จบกัน และคุณต้องยอมขายหุ้นให้ผม”

“อ้าว ถ้าหลุดจากคุณล่ะ”

“ถ้าหลุดจากผม ผมยินดีให้คุณปรับ คุณจะปรับเท่าไหร่” คนอย่างดีแลน หวัง ไม่มีทางให้เรื่องนี้หลุดออกไปได้ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

“อือ ปรับเท่าไหร่ดี หรือปรับเป็นอะไรดีนะ” ใบหน้างามทำท่าครุ่นคิด จากนั้นเธอก็ยิ้มออกมาอย่างที่เขาไม่ชอบเลยสักนิด

“สัญญาของเราจะขยายขึ้นอีกหกเดือน ได้ไหม” เธอถาม สายตาแอบเหลือบมองริมฝีปากแดงฉ่ำของคนตรงหน้า ผู้ชายอะไรหอมทั้งตัว แค่ปากก็หวานจนใจเธอเจ็บ เสียดายเหลือเกินที่เขาไม่ให้จูบ

 

“ได้ ถ้าหลุดจากผม ผมยินดีให้คุณปรับ” ดีแลนตอบอย่างยินดี เขาไม่มีทางให้เรื่องระหว่างเธอกับเขาหลุดแน่นอน

เธอยิ้มดีใจกับคำตอบของเขา สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหล่อในระยะใกล้

“หอมแก้มได้ไหม” คำถามที่ทำคนฟังต้องขมวดคิ้ว รักคุณจำเป็นต้องขยายคำถามของเธอให้เขาเข้าใจ

“รักหอมแก้มคุณได้ไหม ไม่จูบ”

คนโดนขอหอมแก้มใช้ความคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายินยอม รอยยิ้มกว้างของคนบนตักสว่างไสว เธอใช้มือประคองใบหน้าหล่อเหลา

ริมฝีปากบางกำลังจะจดข้างแก้มเขา แต่เธอต้องชะงักเมื่อเขาพูดประโยคถัดมา

“ให้หอมแค่ครั้งเดียวนะ”

“ครั้งเดียว” รักคุณพึมพำ ครั้งเดียวเอง หกเดือนร้อยแปดสิบกว่าวัน เขาให้เธอหอมครั้งเดียวเนี่ยนะ