พิศวาสฆาตกรรม

"เป็นยังไงบ้าง..."

"แย่ครับ สารวัตร... มันปิดปากเงียบสนิท ใจแข็งชะมัด ต้องยอมรับเลย"

 พนักงานสอบสวนรายงานด้วยสีหน้าหนักใจ"งั้นเหรอ... ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง"

"ครับสารวัตร"

เมื่อลูกน้องผละออกไป สารวัตรหนุ่มใหญ่ยังคงนั่งเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เพียงครู่เดียวเขาก็ลุกพรวด คว้าเสื้อนอกมาสวมแล้วก้าวยาวๆ ออกจากห้องทำงาน ตรงดิ่งไปยังลานจอดรถ ก่อนจะทะยานรถคู่ใจออกไปด้วยความเร็ว

"โอ้โห... มาอย่างกับพายุเลยนะสารวัตรรูปหล่อ" เจ้าของบ้านทักขึ้นเมื่อเห็นผู้มาเยือน"หิวน้ำว่ะ... ขอน้ำเย็นๆ สักแก้วสิ"

"รับ 'น้ำมีสี' หน่อยไหมล่ะ?"

อีกฝ่ายหยั่งเชิงพลางยิ้มกริ่ม"วันนี้ขอผ่านก่อน ต้องกลับเข้าโรงพักอีก""งานด่วนขนาดนั้นเลย?"คนถามเดินกลับมาเอนหลังนั่งเอกเขนกบนเก้าอี้หวาย สายตามองเพื่อนสนิทสมัยเรียนที่เป็นถึงนายตำรวจตระกูลดังด้วยรอยยิ้มกว้าง ขณะที่ฝ่ายมาถึงรีบคว้าน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว

"ไปทำอะไรมาวะ ถึงได้ดูร้อนรุ่มกระหายน้ำขนาดนี้"

"สอบปากคำจนคอแห้งน่ะสิ... นี่ก็เพิ่งปลีกตัวออกมา""คดีด่วนเรื่องอะไรล่ะ?"

"เรื่องเจ้าพ่อผับ"

"ทำไม... มันมีอะไรคืบหน้าเหรอ?"

"มันเลี้ยงพวกมือปืนเอาไว้เยอะพอสมควร... พอเกิดเรื่องทีไรก็ทำเอาปวดหัวทุกที"

 เรืองรบพ่นลมหายใจทิ้งพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิด

"ไอ้พวกนี้มันใช้อำนาจเงินปิดปากคน ฟาดหัวไปทีเดียวพยานก็เงียบกริบ ผมอยากให้มันซัดทอดไปถึงตัวลูกพี่มันใจจะขาด... แต่มันไม่ได้ดั่งใจเลยจริง ๆ"

ศรัทธาขยับตัวนั่งเอกเขนก สายตาหรี่มองเพื่อนสนิทอย่างพินิจ

 "นายก็รู้ข้อเท็จจริงทั้งหมดอยู่เต็มอกนี่หว่า ทำไมต้องรอให้ไอ้พวกกระจอกนั่นซัดทอดด้วยล่ะ"

"พูดน่ะมันง่าย..."

เรืองรบแค่นยิ้มมุมปาก "เพราะนายไม่ได้มาอยู่ในจุดเดียวกับฉันไง จะได้งัดข้อกับพวกมันลูกเดียวได้ ระบบมันซับซ้อนกว่านั้น"ศรัทธาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้น

"ท่าทางวันนี้นายมาแปลกนะรบ... คงไม่ได้แค่ตั้งใจมาเยี่ยมพ่อ หรือมาหาน้องสาวกับน้องเขยตามปกติแน่ ๆ... ใช่ไหม?"

เรืองรบนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับออกมาตรง ๆ

"เออ... ฉันอยากจะมาขอความช่วยเหลือหน่อย"

"คนอย่างนายเนี่ยนะ! จะมาขอความช่วยเหลือจากฉัน?"

ศรัทธาอุทานลั่นบ้าน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจจนเกือบจะเป็นการล้อเลียนจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็วิ่งตึกตักเข้ามา ร่างกลมป้อมของเด็กหญิงตัวน้อยโผเข้าสู่อ้อมกอดของเรืองรบอย่างคุ้นเคยทันที

"สวัสดีค่ะ คุณลุงรบ!"

"โอ้โห... หวัดดีจ้ะสาวน้อย"

เรืองรบเปลี่ยนโหมดทันควัน เขาอุ้มร่างอ้วนป้อมนั้นขึ้นสูง ยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงฝังจมูกลงบนแก้วนุ่มแดงเรื่อของหลานสาวด้วยความรักใคร่

"ชื่นใจจังเลย"

"หนูรู้แล้วว่าต้องเป็นรถคุณลุงแน่ ๆ แต่คุณแม่บอกว่าไม่ใช่ค่ะ"

 เด็กหญิงเจื้อยแจ้วพร้อมรอยยิ้ม"แล้วคุณแม่หายไปไหนเสียล่ะครับ?"

เรืองรบถามพลางลูบหัวหลานสาวเบาๆ

"คุณแม่แวะเข้าครัวเตรียมของว่างให้คุณลุงอยู่ค่ะ"

ท่าทีแง่งอนนั้นชัดเจนจนศรัทธาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงแซวบุตรสาวด้วยความหมั่นไส้

"แหม... วันนี้หนูแก้วไม่สนใจคุณพ่อเลยนะครับ ลืมกันไปเลยหรือเปล่าเนี่ย"

"ก็คุณพ่อ แก้วเห็นหน้าจนเบื่อแล้วนี่คะ"

 เจ้าตัวเล็กตอบพลางทำปากยื่นโชว์ความแสบสัน เธอวาดวงแขนเล็ก ๆ โอบรอบคอผู้เป็นลุงแน่นขึ้น ก่อนจะก้มลงฝังจมูกเล็กลงบนแก้มสากของชายหนุ่มจนเต็มรักเรืองรบหัวเราะร่วนเสียงดังลั่นบ้าน เมื่อเห็นสีหน้าปั้นยากของเพื่อนรักที่พ่วงตำแหน่งน้องเขยที่โดนลูกสาวตัวเอง 'เท' เข้าให้แบบเต็ม ๆ

"ลูกแก้ว... คุณลุงกำลังคุยธุระกับคุณพ่ออยู่หรือเปล่าคะ หนูรบกวนเวลาผู้ใหญ่หรือเปล่าเอ่ย"

เสียงหวานใสที่ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าของบ้านสาว รดา เดินนวยนาดเข้ามาในห้องรับแขกด้วยท่วงท่ากิริยาที่ดูเรียบร้อยและอ่อนหวานอย่างเป็นธรรมชาติ เธอเป็นหญิงสาวที่สะดุดตาด้วยใบหน้าอิ่มเอิบรับกับรูปหน้าดูหมดจด ผิวพรรณของเธอขาวเนียนละเอียดและมีสีระเรื่อชมพูดูสุขภาพดี โดยเฉพาะริมฝีปากอิ่มสวยที่เป็นสีชมพูระเรื่อธรรมชาติ แม้ใบหน้าหวานนั้นจะปราศจากการแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางใด ๆ แต่กลับดูผ่องใสชวนมองผมสีดำขลับที่ยาวตรงสลวยถูกปล่อยให้ทิ้งตัวลงมาถึงกลางหลัง ยิ่งส่งให้เธอดูเป็นคนเรียบร้อยและน่ารักจับใจ รดายกมือไหว้ทำความเคารพพี่ชายด้วยรอยยิ้มละมุน ก่อนจะเดินไปนั่งเคียงข้างสามีทางด้าน ศรัทธา ผู้เป็นสามี เขานั่งอยู่ในท่าทางสบาย ๆ เผยให้เห็นรูปร่างที่ดูโปร่งและสูงเพรียว ผิวของเขาขาวจัดดูสะอาดสะอ้าน บุคลิกโดยรวมดูสะโอดสะองและภูมิฐานแบบคนเจ้าสำอางแต่ยังคงความคล่องแคล่ว เขาขยับแขนขึ้นโอบพนักพิงหลังภรรยาอย่างรักใคร่

"วันนี้พี่รบมาถึงนี่ได้ เข้าไปพบคุณพ่อหรือยังคะ"

รดาเอ่ยถามพลางเอียงใบหน้ามองพี่ชาย

"ยังเลยรดา... เดี๋ยวพี่ค่อยไปหา วันนี้ตั้งใจมาธุระกับสามีเราหน่อย"รดาเอียงคอมองสามีที่นั่งข้างๆ ด้วยความสงสัย "เรื่องอะไรหรือคะ?"

"ไม่ด่วนมากหรอก เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน... แต่ตอนนี้เอาเรื่องนี้ก่อน"

เรืองรบว่าพลางกระชับอ้อมกอดรวบร่างอ้วนป้อมของหลานสาวเอาไว้แนบอกอย่างแสนรักและทะนุถนอมแม้จะดูเคร่งขรึมในแบบนายตำรวจ แต่ เรืองรบ ก็มีเค้าโครงหน้าและผิวพรรณที่ถอดแบบมาจากรดาผู้เป็นน้องสาวไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่ผิวของเขากลับเข้มขึ้นกว่าหลายเฉดจากการตรากตรำโดนลมโดนแดดในสนามทำงาน ใบหน้าของเขาดูคมคายและดุดันกว่าศรัทธาอย่างเห็นได้ชัด

เครื่องหน้าทุกส่วนรับกับเส้นผมหยักศกสีเข้มที่ตัดแต่งเป็นระเบียบเขามีรูปร่างสูงสง่าและมีช่วงไหล่ที่กว้างกำยำกว่าน้องเขยที่ดูสะโอดสะอง เมื่อยืนเทียบกันแล้ว เรืองรบจึงดูเป็นนายตำรวจที่รูปหล่อเฟี้ยวและดูเปี่ยมไปด้วยอำนาจในทีเรืองรบว่าพลางกระชับอ้อมกอดรวบร่างอ้วนป้อมของหลานสาวเอาไว้แนบอกอย่างแสนรัก กิริยาอ่อนโยนนั้นช่างขัดกับภาพลักษณ์นายตำรวจสายแข็งกร้าวที่เพิ่งละทิ้งมาเมื่อครู่