Chapter 20 สิ่งที่กำลังเผชิญ           

ความจริงฉันจะลุกนานแล้ว หิวก็หิว แล้วกลิ่นไข่เจียวนั่นมันได้หอมตลบอบอวลไปทั่วห้อง ฉันก็แค่กลัวเสียฟอร์มก็เลยแกล้งหลับต่อ แต่เมื่อเขาพูดแบบนั้นฉันก็เลยรีบลุกขึ้น แล้วหยิบจานข้าวมานั่งกินที่โซฟา

ก่อนที่เขาจะหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป ฉันนั่งทานข้าวต่อแต่มันก็อร่อยดี หรือเป็นเพราะฉันหิวก็ไม่รู้มันเป็นไข่เจียวที่อร่อยที่สุดในโลก ที่ฉันเคยกินมาเลย ฉันรับประทานจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือข้าวสักเม็ด จากนั้นตาลุงนั่นก็เดินออกมาจากห้องน้ำ                                                  

"ทานข้าวเสร็จแล้วก็วางจานไว้ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องเก็บมันดึกแล้ว"                                     

ฉันไม่ได้พูดตอบอะไรเขาไป แต่ได้เดินตรงไปที่เตียง จังหวะที่ฉันกำลังจะล้มตัวลงนอน เสียงทุ้มของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง                            

"อย่าเพิ่งนอนเพิ่งทานข้าวเสร็จอาหารยังไม่ย่อยมาคุยกันก่อน" ฉันลุกนั่งพิงกับหัวเตียงอยากรู้เหมือนกันเขาจะคุยอะไรกับฉัน              

"อีกสองวันจะพาไปงานเลี้ยงเตรียมตัวเอาไว้" ฉันนึกว่าเขาจะพูดเรื่องวันนี้เสียอีก ไปกับคุณฟ้ามุ่ยมาทั้งวัน ทำไมไม่ชวนเขาไปก็ไม่รู้ไม่ต้องมาชวนฉันเลย                                                                 

"ไปในฐานะอะไร" ที่ฉันพูดออกไปแบบนั้นเพราะยังงอนเขาอยู่       

"ในฐานะเมียของพ่อเลี้ยงตะวัน"                                                 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก ตอนนี้หัวใจฉันมันเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ที่ฉันไม่อยากบอกใครว่าฉันเป็นอะไรกับเขา ก็แค่อยากแน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะรับฉันเข้ามาในชีวิตของเขาหรือยัง ไม่ใช่เป็นแค่เพียงเมียในข้ออ้าง ที่ตีตราในทะเบียนสมรส เพราะกระดาษแผ่นเดียวมันการันตีความสัมพันธ์ของคู่ชีวิตไม่ได้              

ในวันงานแขกที่มาร่วมแสดงความยินดีกับฟ้ามุ่ย ต่างก็คุ้นเคยกัน วันนี้เป็นอีกวันที่พ่อเลี้ยงตะวันเป็นห่วง นั่นคือเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ แน่นอนมันต้องมาคู่กันกับงานเลี้ยง                                              

"จำได้ไหมที่บอกอยู่ใกล้ๆ ฉันห้ามเดินไปไหนคนเดียว"                  

"ลุง..ประวัติศาสตร์มันคงไม่ซ้ำรอยหรอกมั้ง"                                 

"ระวังไว้ดีที่สุด"                                                                          

"ค่ะ..นาราจะระวังโอเคนะ" พอลงจากรถแล้ว เราสองคนก็เดินตรงไปในงาน โดยมีคุณฟ้ามุ่ยกับแม่เลี้ยงป๋ายฟ้ายืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน           "พ่อเลี้ยงมาช้าจังเลย ฟ้ามุ่ยรอตั้งนานแล้ว"                      

เธอไม่พูดเปล่าแต่ยังเดินมาคล้องแขนพ่อเลี้ยงตะวัน สิ่งที่ฟ้ามุ่ยทำนั้น ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่านารากำลังไม่พอใจ การแสดงสีหน้าเรียบเฉยนั่นคือการแสดงออก ซึ่งความไม่พอใจของเธอเขาพอเดาได้               

"คุณฟ้ามุ่ยครับนี่นารา..ภรร..."                                                    

"พ่อเลี้ยงตะวันเชิญทางนี้หน่อย ท่านผู้ว่ากำลังอยากพบพอดีเลย"   ผมกำลังจะแนะนำนาราให้ฟ้ามุ่ยได้เข้าใจ ว่าเธอคือภรรยาของผม แต่เสียงของแม่เลี้ยงป๋ายฟ้าก็ดังแทรกมาเสียก่อน                             

“ไปพบท่านผู้ว่าเถอะค่ะ นาราจะรออยู่ตรงนี้"                               

"ไปด้วยกันจะอยู่คนเดียวได้ยังไง"                                    

“พ่อเลี้ยงตะวันไปพบท่านผู้ว่าก่อนเถอะ ปล่อยให้สาวๆ เขาคุยกันรอไปก่อน"                                  

ผมจำใจเดินออกไป แต่ก็อดที่จะหันกลับไปมองเธอไม่ได้ นาราส่งยิ้มกลับมาให้ผมเป็นเชิงบอกว่าเธออยู่ได้ ผมจึงรีบเดินออกไปกับแม่เลี้ยงป๋ายฟ้า ส่วนฟ้ามุ่ยต้องยืนรับแขก เธอจึงได้แต่มองตามหลังพ่อเลี้ยงตะวัน อย่างเสียดาย ไม่อย่างนั้นคงเดินเข้าไปด้วยแล้ว                                           

"อ้าวพ่อเลี้ยงคำตา เชิญค่ะขอบคุณนะคะ สำหรับของขวัญ" ชายหนุ่มส่งของขวัญให้กับฟ้ามุ่ย แต่สายตาของเขากลับมองมายังผู้หญิงที่ยืนข้างๆ ท่าทางของเขาสนใจเธอเสียจนเก็บอาการไม่อยู่         

"นี่ใครเหรอฟ้ามุ่ย"                                                         

ฟ้ามุ่ยชำเลืองหางตามองมาที่ฉัน พร้อมทั้งยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย                           

"เธอมาจากไร่นับดาวชื่อนารา"                                        

ฟ้ามุ่ยรู้ดีว่าพ่อเลี้ยงอินตาไม่ค่อยกินเส้นกับพ่อเลี้ยงตะวัน และเธอก็ไม่ชอบนารา ตอนนี้ฟ้ามุ่ยพอจะเดาสถานการณ์ออก ว่าพ่อเลี้ยงอินตากำลังสนใจในตัวนาราอย่างมาก และถ้าผู้หญิงคนไหนที่พ่อเลี้ยงอินตาสนใจก็ไม่เคยรอดเลยสักราย                                                                      

"นาราช่วยเทคแคร์พ่อเลี้ยงอินตา แขกพิเศษของฉันให้หน่อยสิ"      

"แต่ว่าฉัน.."                                                                               

"ขอร้องเถอะนะนารา ช่วยหน่อยนะ ไม่มีใครว่างเลย ฉันก็ต้องรับแขก ไหนจะดูแลเพื่อนๆ ของฉันอีก" เธอรีบพูดแทรกขึ้น ขณะที่ฉันยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ ฉันไม่ชอบสายตาของพ่อเลี้ยงอินตา เวลาที่เขามองมายังฉัน เขาดูเจ้าชู้และน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้                                      

"คิดว่าช่วยเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงก็แล้วกันนะนารา" เมื่อฟ้ามุ่ยพูดออกมาแบบนั้น ฉันไม่รู้จะปฏิเสธเธอยังไงดี ก็เลยต้องตามน้ำไปก่อน                                                                                   

"ก็ได้แล้วต้องพาพ่อเลี้ยงไปนั่งตรงไหน"                                        

"เธอเห็นซุ้มตรงนั้นไหม นั่นแหละซุ้มตรงนั้น พาพ่อเลี้ยงไปตรงนั่งเลย ขอบใจมากนะเชิญค่ะพ่อเลี้ยง"ฉันเดินนำพ่อเลี้ยงอินตาตรงไปยังซุ้มที่ฟ้ามุ่ยบอก ซุ้มนี้ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงาม น่าจะพิเศษกว่าซุ้มอื่นๆ เมื่อฉันนั่งลงที่เก้าอี้โดยมีพ่อเลี้ยงอินตานั่งข้างๆ แล้วพนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามา                             

"คุณนาราจะรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ"                                           

"ขอน้ำเปล่าค่ะ"                                                                         

"หึ!หึ!..ฉันชอบจริงๆ ผู้หญิงที่ดื่มน้ำเปล่า ที่ไร่นับดาวมีของดีทั้งคนทั้งไร่ แบบนี้นี่เองพ่อเลี้ยงตะวันถึงชอบ"                                                   

แค่เสียงหัวเราะของเขาก็ทำให้ฉันขนหัวลุกแล้ว เขาอาจจะดูดีสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่เลย เขาน่ากลัวมากกว่าที่จะตรึงใจ เพราะยังไงฉันก็ไม่มีทางที่จะมองใครนอกจากตาลุงนั่น   

“เธอดูไม่ใช่คนแถวนี้เธอมาอยู่ที่นี่นานหรือยัง"                              

"ฉันเพิ่งย้ายมาไม่นานค่ะ"                                                          

"ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใครมาจากไหน ไม่ต้องแนะนำตัวให้ฉันรู้จักก็ได้ เพราะฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้น"

 เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นมาที่ฉันอีกครั้ง มันช่างเป็นสายตาที่น่ากลัวเหลือเกิน ตาลุงบ้านั่นก็ไปนานจัง ฉันไม่รู้จักใครที่นี่และในเวลานี้ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในดงเสือ ทั้งซ้ายและขวาคนของพ่อเลี้ยงอินตามีแต่น่ากลัวทั้งนั้น                                             

"ฉันคุยไม่เก่งขอตัวนะคะ"                                                           

ฉันกำลังจะลุกขึ้นแต่เขาดึงแขนฉันไว้ แล้วไล้ลงมาเรื่อยๆ ก่อนจะลูบที่หลังมือของฉันนี่มันโรคจิตชัดๆ  ฉันสะบัดมือออกให้พ้นจากมือหนาของเขา แต่เขากลับกุมแน่นเข้าไปอีก                                            

"ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ"คราวนี้ เขายอมปล่อยมือฉันอย่างว่าง่าย ฉันจึงรีบเดินออกมาหาตาลุงนั่น แต่ก็ไม่เจอ คุยอะไรของเขานักหนาก็ไม่รู้                                             

ผมคุยธุระกับท่านผู้ว่าและเหล่าบรรดาเจ้าของไร่องุ่นทั้งหลาย เพราะเวลานี้ไร่กำลังประสบปัญหาโรคราน้ำค้าง จึงใช้เวลานาน ตอนนี้ใจผมมันกระวนกระวายไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ป่านนี้นาราจะเป็นอย่างไร ว่าจะพาเมียมาเปิดตัวทุกอย่างผิดแผนไปหมดเลย                                    

"ดูพ่อเลี้ยงตะวันจะมีเรื่องอะไรกังวลนะ มีอะไรหรือเปล่า"              

"ครับผมเป็นห่วงภรรยา พอดีทิ้งเธอไว้คนเดียวข้างนอกนานแล้ว เธอไม่รู้จักใครที่นี่"  

“ภรรยา!" ทุกคนพูดออกมาพร้อมกัน                                           

"พ่อเลี้ยงตะวันแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" ตอนนี้แม่เลี้ยงป๋ายฟ้าดูจะเป็นเดือดเป็นร้อน เพราะเธอหมายมั่นปั้นมือ จะเอาพ่อเลี้ยงตะวันมาเป็นลูกเขยให้ได้ตั้งแต่แรก                                                 

"พอดีเราจดทะเบียนสมรสกันไว้ก่อน ยังไม่ได้จัดงานครับ"              

"เด็กสมัยนี้แปลกนะ ทำไมไม่ทำอะไรให้มันถูกต้องตามประเพณีเสียก่อน"                          

“ผมเข้าใจหนุ่มสาวสมัยนี้ แต่ก็ยินดีด้วยนะพ่อเลี้ยงตะวัน" เมื่อม่านผู้ว่าพูดจบประโยค ผมยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ อย่างน้อยผมก็ได้บอกทุกคนว่ามีภรรยา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ประกาศกลางงานก็ตามที