LOGINนารา หญิงสาวต่างจังหวัดอายุยี่สิบปี รูปร่างผอมเพรียวแลดูสมส่วน เธอเป็นหญิงสาวน่ารัก มองโลกในแง่ดี บ๊องแบ๊ว ใครเห็นต่างก็ชอบในความสดใสน่ารักของเธอ แต่ใครเล่าจะรู้ลึกๆ แล้ว หญิงสาวแค่สร้างมันขึ้นมา เพื่อเป็นกำแพงในใจที่ปวดร้าว เมื่อบิดากับมารดาต้องหย่ากัน เธอเจ็บลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจ แต่ยังทำตัวสดใสร่าเริง เพื่อให้มารดากับน้องชายรับรู้ว่าเธอสามารถ ที่จะเป็นเสาหลักที่ดีและแข็งแรงให้กับครอบครัวได้ พอจบมัธยมปลาย เธอตัดสินใจเรียนต่อแค่อนุปริญญา เพราะหวังว่าเรียนจบมาแล้วจะได้หางานทำทันที เพื่อให้น้องชายเพียงคนเดียวที่อายุห่างกันกับเธอเพียงแค่สองปีได้เรียนต่อ และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่นาทีน้องชายคนเดียวของเธอสอบติดแพทย์ นาราไม่ลังเลเลย เมื่อเรียนจบเธอรีบเดินทางไปหาป้าที่กรุงเทพฯทันที ทั้งที่ขาดการติดต่อกันมานานหลายปีแล้ว เธอหวังจะไปขออาศัยระหว่างที่หางานทำ ชีวิตของเธอจะผกผันแปรเปลี่ยนหักเหเพียงใด เมื่อเดินทางมากรุงเทพฯ ครั้งนี้
View More“키스는 됐어.”
설이 고개를 들자 지훈이 먼저 얼굴을 돌렸다. 입술은 그의 턱 아래에 닿았다가 미끄러졌다. 목에 두르려던 손까지 밀려나자 설은 어쩔 줄 모르고 베개 끝을 움켜쥐었다. 침대는 여전히 흔들리고 있었다. 남편은 입을 맞추는 것만 거절했을 뿐, 하던 일을 멈출 생각은 없어 보였다.
“그냥, 잠깐만…….”
“왜. 어디 아파?”
설은 고개를 저었다. 아프다고 하면 그가 그만둘 것 같았다. 그만두면 다음 달까지 기다려야 했다. 그렇게 생각하는 자신이 더 서러워 입술 안쪽을 깨물었다. 오늘이 무슨 날인지 말하고 싶었는데, 지금 꺼내면 기념일을 핑계로 다정하게 대해 달라고 매달리는 꼴이 될 것 같았다.
지훈의 흰 셔츠 소매가 뺨을 스쳤다. 커프스까지 그대로였다. 설은 저만 벗고 있는 게 새삼 견딜 수 없어 그의 옷자락을 잡았지만, 그는 손목을 잡아 베개 옆에 내려놓았다.
“옷 구겨져. 가만히 있어.”
얼마 지나지 않아 침대가 조용해졌다. 지훈은 이불 밖으로 나가 물티슈를 뽑았다. 설이 옆으로 조금 비켜 주기도 전에 그가 몸을 닦기 시작했다. 다 쓴 것을 휴지통에 버린 뒤에야 설 쪽으로 상자를 밀었다.
“너도 쓸래?”
그녀는 대답하지 않았다. 지훈은 벨트를 채우며 시계를 보았다. 방에 들어올 때 설이 확인한 시간에서 겨우 오 분이 지나 있었다. 식탁에는 아직 자르지 않은 케이크가 있었다.
“오늘이 배란일 맞지?”
설이 작게 고개를 끄덕였다.
“이번엔 됐으면 좋겠네. 매달 이렇게 날짜 맞추는 것도 보통 일이 아니야.”
지훈은 피곤하다는 듯 목 뒤를 문질렀다. 설은 이불 아래에서 손가락을 폈다가 오므렸다. 지난 삼 년 동안 임신에 좋다는 말만 들으면 입에도 대지 않던 한약까지 삼켰다. 약 때문에 속이 울렁거려도 참았고, 병원 예약이 바뀔 때마다 제 일정부터 옮겼다. 오늘도 그렇게 겨우 맞춘 날이었다. 그런데 남편이 피곤한 얼굴을 하자, 입에서는 엉뚱한 말이 나왔다.
“미안해.”
말하고 나니 서러웠다. 두 사람의 아이를 기다리는 일인데, 남편에게 시간을 내 달라고 할 때마다 자신만 무언가를 구걸하는 기분이었다.
함께 기다려 주면 안 되느냐고, 아이가 생기지 않아도 전처럼 안아 주면 안 되느냐고 묻고 싶었다. 하지만 지훈은 대꾸 없이 휴대전화를 집어 들었다. 설은 그의 옆얼굴을 바라보다가 이불을 고쳐 덮었다. 더는 미안하다고 말하고 싶지 않아, 대신 내일 일정에 관한 이야기를 꺼냈다.
“내일 제주도 가. 투자사랑 만나기로 했어.”
“갑자기?”
“지난주에… 말했었는데.”
지훈은 화면에 시선을 둔 채 고개를 끄덕였다.
“요즘 몸 만든다고 하지 않았어? 무리하지 마.”
그 말에 잠깐 기대가 생겼다. 걱정하는 걸까 싶어 그를 보았지만, 다음 말은 달랐다.
“괜히 컨디션 망쳐 놓고 또 한 달 미루지 말고.”
설은 서류 가방 쪽으로 눈을 돌렸다. 지난 석 달 동안 수정한 제안서보다 병원에 제출한 기록이 더 두꺼워졌다. 그래도 내일만은 자기 일을 이야기하고 싶었다.
지훈의 전화가 울렸다. 화면을 확인한 그는 곧바로 일어나 창가로 갔다.
“어. 끝났어.”
설은 이불 위에 내려놓았던 손을 움켜쥐었다.
“지금 갈게.”
통화가 끝나자 그가 재킷을 들었다. 설은 이번에는 돌아서기 전에 붙잡았다.
“오늘 꼭 나가야 해?”
“회사 일이야.”
“잠깐만 있다 가면 안 돼? 오늘은…….”
지훈이 식탁 쪽을 보았다. 설도 따라 보았다. 상자에서 반쯤 꺼낸 케이크 위에 작은 숫자 초가 놓여 있었다. 3이었다.
그가 말했다.
“기념일이라고 일을 안 할 수는 없잖아.”
설은 그제야 알았다. 잊은 게 아니었다.
문이 닫히자 침실이 갑자기 넓어졌다. 그녀는 한동안 일어나지 못했다. 조금 전까지만 해도 그의 등을 밀어내고 싶었는데, 지금은 이 밤이 헛되지 않기만을 바랐다. 아이가 생기면 달라질 거라는 생각을 또 하고 있었다. 결혼 전, 딸이 생기면 설을 닮았으면 좋겠다며 배에 손을 얹던 사람이니 한 번쯤은 돌아올 것 같았다.
침대 아래에 떨어진 리본을 발견한 건 물을 마시러 일어났을 때였다. 낮에 회사로 찾아온 유리가 두고 간 선물이었다.
‘언니, 오늘 꼭 열어 봐. 형부 있을 때.’
그때의 장난스러운 목소리가 떠올랐다. 뚜껑을 열자 가느다란 레이스와 끈이 손끝에 걸렸다. 속옷이었다. 그 아래 카드가 놓여 있었다.
「결혼 3주년 축하해! 형부도 가끔은 눈이 즐거워야지. 언니가 조금만 신경 써 봐!」
설은 들고 있던 것을 내려놓았다. 동생의 웃는 얼굴을 떠올리자 더 부끄러웠다. 혹시 지훈이 자신에 대해 무슨 말을 했을까. 키스를 피하는 남편 앞에서 이런 것까지 입고 기다렸다면 어땠을까.
그녀는 속옷을 접지도 못하고 상자를 닫았다.
그 시각, 유리의 아파트 현관문이 열렸다. 지훈이 들어서자 유리가 그의 재킷을 받아 바닥에 떨어뜨렸다. 설이 잡았을 때 구겨진다던 셔츠를 이번에는 그가 먼저 벗어 소파에 던졌다.
“형부, 언니 선물은 봤어?”
유리가 가운을 벌렸다. 조금 전 설이 상자에 도로 넣은 것과 같은 레이스였다.
지훈의 시선이 내려갔다.
“왜. 언니한테는 별로였어?”
그는 대답 대신 유리의 얼굴을 끌어당겼다. 아내에게 허락하지 않았던 입맞춤은 길었다.
ผ่านไปสองปี นาราคลอดลูกชายชื่อว่าน้องซัน ที่แปลว่าพระอาทิตย์ หรือว่าดวงตะวันนั่นเอง เพื่อให้สอดคล้องกับบิดาและอาของเขา ทุกคนรักและเอ็นดูเด็กชายเป็นอย่างมาก เพราะที่นี่เงียบเหงามานานไม่มีเด็กมาวิ่งเล่น ไม่มีเสียงหัวเราะ แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป ทุกคนต่างติดน้องซันกันแจแม้แต่มารดาของพ่อเลี้ยงตะวันเอง ยังไม่ยอมกลับกรุงเทพฯ เลย อยากอยู่กับหลานมากกว่า นับดาวก็เลยต้องอยู่ที่นี่ด้วยและได้เรียนรู้งานที่ไร่องุ่นมากขึ้น โดยมีเมืองรามคอยสอนจนทั้งคู่พัฒนาจากคู่กัดเป็นมาเป็นคู่รัก "ชอบไหมนาราสวยหรือเปล่า ชอบแบบนี้ไหม" นาราโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเธออายุเพียงแค่ยี่สิบสอง แต่ก็ดูแลลูกและสามีได้ไม่ขาดตกบกพร่อง สมกับที่พ่อเลี้ยงตะวันเลือกเธอมาเป็นคู่ชีวิต "อืม... สวยแล้ว" นาราพูดออกไปขณะที่พ่อเลี้ยงตะวัน กำลังจัดแจงให้คนงานที่รับทำซุ้มดอกไม้ ออกมาให้มันสวยงามที่สุด เพราะมันคืองานสำคัญของเขาและนารา นั่นคืองานแต่งของพวกเขาทั้งสอง"แม่จั๊บ" น้องซันยังพูดไม่ชัด แต่ก็พอเข้าใจในภาษาที่พูด เมื่อเด
เมื่อปรับความเข้าใจกันได้ พ่อเลี้ยงตะวันก็ได้พานาราบินกลับเมืองไทยทันที เพราะกลัวว่าท้องของเธอนั้นใหญ่ขึ้นมาก การเดินทางจะลำบาก หากช้ากว่านี้อาจจะได้คลอดอยู่ที่ฝรั่งเศส ซึ่งพ่อเลี้ยงตะวันไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น เขาอยากให้ลูกอยู่กับธรรมชาติมากกว่า หญิงสาวท้องแก่เดิมต้วมเตี้ยมออกมาชมไร่ในตอนเช้า ทุกย่างก้าวเธอเฝ้าระวังเวลาย่ำเดินช้าๆ สามีของเธอมองมา พ่อเลี้ยงตะวันไม่ก็ช้ารีบวิ่งเข้ามาหาเธอทันที "คุณแม่ครับ บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้รอพ่อก่อน จะเดินมาที่ไร่ต้องมีคนคอยพยุงข้างๆ " พ่อเลี้ยงตะวันเอ็ดภรรยาออกมาเพราะความห่วงใย "ไม่เป็นไรหรอกน่า... นาราท้องนะลุงไม่ป่วย จะต้องให้มีคนคอยพยุงตลอดเวลาแบบนั้น ยังเดินไหว ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ" "ยังไงพ่อก็เป็นห่วงแม่กับลูกอยู่ดีแหละครับ" สรรพนามของเขาเปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่ฝรั่งเศสแล้ว พ่อเลี้ยงตะวันมักเรียกตัวเองว่าพ่อและเรียกแทนนาราว่าแม่เสมอ แต่มันก็น่ารักดีนารารู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง ที่มีพ่อเลี้ยงตะวันคอยอยู่เคียงข้าง ไม่ห่าง
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของสามีหนุ่ม เมื่อภรรยาสาวของเขา ก้มหน้าก้มตากินอาหารทุกอย่าง ที่เขาทำด้วยความเอร็ดอร่อยๆ เธอหิวหรือว่าเขามีฝีมือด้านการทำอาหารกันแน่นะ กว่าเธอจะรู้ตัว อาหารในชามบนโต๊ะก็เกลี้ยงหมดแล้ว เมื่อนาราเงยหน้าขึ้นมา พบว่าสามีของเธอนั้นได้นั่งกอดอก พร้อมทั้งส่งยิ้มมาให้เธอ นาราส่งยิ้มแหยๆ ให้กับเขาไป ก่อนจะหยิบแก้วน้ำมาดื่มอย่างเขินๆ "กลัวเสียน้ำใจ กินซะเกลี้ยงเลยนะแม่" เขาพูดพร้อมทั้งส่งยิ้มกว้างมาที่นาราอีกครั้ง จากนั้นพ่อเลี้ยงตะวันก็ลุกเดินอ้อมมาที่เธอ ก่อนที่เขาจะนั่งลงคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมทั้งจับมือของเธอมากุมเอาไว้ ใบหน้าอันหล่อเหลาเงยขึ้นสบตาคู่สวยของภรรยา “ขอโอกาสสักครั้งจะได้ไหมนารา ครั้งเดียวก็พอ เพราะว่ามันจะไม่มีครั้งต่อไป ฉันขอสัญญาว่าฉันจะดูแลหัวใจของฉันให้ดี และดีกว่าเดิม ฉันไม่เคยมีอะไรเกินเลยกับผู้หญิงคนไหน เพราะหัวใจของฉัน มันมีแค่เธอเพียงคนเดียวนะ นารา!" ฉันยังคงเบือนหน้าห
รูปร่างอวบของหญิงสาวท้องป่อง กำลังนอนในท่าตะแคงซ้าย โดยมีร่างบึกบึนของสามีหนุ่มนอนอยู่เคียงข้าง มือขวาของเขาโอบไปที่เอวอวบของภรรยา ฝ่ามือหนาวางแนบไว้ที่ท้องนูน หญิงสาวค่อยๆ พลิกตัวแล้วขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะพบว่าเธอไม่ได้นอนที่เตียงนี้เพียงลำพังแต่มีร่างหนากำยำนอนเคียงข้างพร้อมทั้งโอบเธออยู่ นารามองขึ้นไปที่เพดาน มองซ้ายขวาก่อนจะมองไปรอบๆ ห้อง ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยรูปของเธอในอิริยาบถต่างๆ นี่เขาตามเธอมาตั้งนานแล้ว แต่ทำไมเขาถึงพึ่งปรากฏตัว ที่แท้ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างรั้ว ใช่ต้องเป็นพ่อเลี้ยงตะวันแน่ๆ สามีของเธอ นาราค่อยๆ ยกแขนชายหนุ่มออกจากตัวของเธออย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเขาจะตื่น ก่อนจะค่อยๆ ดันตัวเองขึ้นนั่ง ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นยืนก็ต้องตกใจ เมื่อมือหนาโอบมาที่เอวของเธอ เขาค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ พร้อมทั้งสวมกอดเธอไว้จากทางด้านหลังในท่านั่ง "นาราฉันขอโทษ ขอโทษกับทุกอย่างที่ผ่านมา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้ ฉันขอโทษ ได้โปรดยกโทษให้ฉันสักครั้งจะได้ไหม" คำขอโทษของเขาสำหรับฉันตอนนี้ มันแทบจะไม่มีความหมาย
วันนี้ฉันอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า เพราะหมอนัดและคุณคเชนทร์จะทำหน้าที่เป็นโชเฟอร์ขับรถให้กับฉัน ความจริงฉันนั่งแท็กซี่ไปก็ได้ แต่เขาไม่ยอมก็เลยจำใจต้องไปกับเขา เมื่อรถแล่นมาถึงโรงพยาบาลแห่งหนึ่งของกรุงปารีส ฉันเดินลงจากรถตรงเข้าไปข้างในโรงพยา
"พลอยไม่ได้เป็นอะไร แค่จะไปฝากท้องเฉยๆ " "ฮ๋า พลอยท้องเหรอ แล้วเดวิดรู้เรื่องนี้หรือเปล่า"ขณะที่พลอยบอกว่าท้องสีหน้าของพ่อเลี้ยงตะวันก็ดูตกใจมาก เพราะเขาคิดว่าเรื่องนี้เดวิดควรจะรับทราบ “พลอยยังไม่ได้บอกเดวิดเ
หลายวันแล้วทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มจะลงตัว ผมโทรให้แม่กับนับดาวมาดูแลไร่แทน ซึ่งผมเองก็ยังต้องการให้นับดาวเรียนรู้งานที่ไร่ด้วย โดยวานให้เมืองรามเป็นคนช่วยและสอนงานให้กับน้องสาว ในระหว่างที่ผมจะต้องเดินทางไปต่างจังหวัด “พี่แน่ใจนะว่าเพื่อนของ
เมื่อเดินทางมาถึงกรุงเทพฯ ผมกับนาราก็ตรงไปที่บริษัททันที เพราะแม่ของผมและอาทิตย์ได้เตรียมแถลงข่าวที่นั่น อาทิตย์เป็นคนจัดการทุกอย่างรวมทั้งเรื่องแอนนี่ เธอได้สารภาพคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือฟ้ามุ่ย ผมไม่อยากเอาเรื่องฟ้ามุ่ย เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดี และยาวนานของแม่เลี้ยงป๋ายฟ้ากับไร่ของผมซึ