รักต่างวัยของเจ้านายจอมเก๊ก

รักต่างวัยของเจ้านายจอมเก๊ก

last updateLast Updated : 2026-01-24
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
48Chapters
1.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นารา หญิงสาวต่างจังหวัดอายุยี่สิบปี รูปร่างผอมเพรียวแลดูสมส่วน เธอเป็นหญิงสาวน่ารัก มองโลกในแง่ดี บ๊องแบ๊ว ใครเห็นต่างก็ชอบในความสดใสน่ารักของเธอ แต่ใครเล่าจะรู้ลึกๆ แล้ว หญิงสาวแค่สร้างมันขึ้นมา เพื่อเป็นกำแพงในใจที่ปวดร้าว เมื่อบิดากับมารดาต้องหย่ากัน เธอเจ็บลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจ แต่ยังทำตัวสดใสร่าเริง เพื่อให้มารดากับน้องชายรับรู้ว่าเธอสามารถ ที่จะเป็นเสาหลักที่ดีและแข็งแรงให้กับครอบครัวได้ พอจบมัธยมปลาย เธอตัดสินใจเรียนต่อแค่อนุปริญญา เพราะหวังว่าเรียนจบมาแล้วจะได้หางานทำทันที เพื่อให้น้องชายเพียงคนเดียวที่อายุห่างกันกับเธอเพียงแค่สองปีได้เรียนต่อ และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่นาทีน้องชายคนเดียวของเธอสอบติดแพทย์ นาราไม่ลังเลเลย เมื่อเรียนจบเธอรีบเดินทางไปหาป้าที่กรุงเทพฯทันที ทั้งที่ขาดการติดต่อกันมานานหลายปีแล้ว เธอหวังจะไปขออาศัยระหว่างที่หางานทำ ชีวิตของเธอจะผกผันแปรเปลี่ยนหักเหเพียงใด เมื่อเดินทางมากรุงเทพฯ ครั้งนี้

View More

Chapter 1

Chapter 1 การพบเจอ

“키스는 됐어.”

설이 고개를 들자 지훈이 먼저 얼굴을 돌렸다. 입술은 그의 턱 아래에 닿았다가 미끄러졌다. 목에 두르려던 손까지 밀려나자 설은 어쩔 줄 모르고 베개 끝을 움켜쥐었다. 침대는 여전히 흔들리고 있었다. 남편은 입을 맞추는 것만 거절했을 뿐, 하던 일을 멈출 생각은 없어 보였다.

“그냥, 잠깐만…….”

“왜. 어디 아파?”

설은 고개를 저었다. 아프다고 하면 그가 그만둘 것 같았다. 그만두면 다음 달까지 기다려야 했다. 그렇게 생각하는 자신이 더 서러워 입술 안쪽을 깨물었다. 오늘이 무슨 날인지 말하고 싶었는데, 지금 꺼내면 기념일을 핑계로 다정하게 대해 달라고 매달리는 꼴이 될 것 같았다.

지훈의 흰 셔츠 소매가 뺨을 스쳤다. 커프스까지 그대로였다. 설은 저만 벗고 있는 게 새삼 견딜 수 없어 그의 옷자락을 잡았지만, 그는 손목을 잡아 베개 옆에 내려놓았다.

“옷 구겨져. 가만히 있어.”

얼마 지나지 않아 침대가 조용해졌다. 지훈은 이불 밖으로 나가 물티슈를 뽑았다. 설이 옆으로 조금 비켜 주기도 전에 그가 몸을 닦기 시작했다. 다 쓴 것을 휴지통에 버린 뒤에야 설 쪽으로 상자를 밀었다.

“너도 쓸래?”

그녀는 대답하지 않았다. 지훈은 벨트를 채우며 시계를 보았다. 방에 들어올 때 설이 확인한 시간에서 겨우 오 분이 지나 있었다. 식탁에는 아직 자르지 않은 케이크가 있었다.

“오늘이 배란일 맞지?”

설이 작게 고개를 끄덕였다.

“이번엔 됐으면 좋겠네. 매달 이렇게 날짜 맞추는 것도 보통 일이 아니야.”

지훈은 피곤하다는 듯 목 뒤를 문질렀다. 설은 이불 아래에서 손가락을 폈다가 오므렸다. 지난 삼 년 동안 임신에 좋다는 말만 들으면 입에도 대지 않던 한약까지 삼켰다. 약 때문에 속이 울렁거려도 참았고, 병원 예약이 바뀔 때마다 제 일정부터 옮겼다. 오늘도 그렇게 겨우 맞춘 날이었다. 그런데 남편이 피곤한 얼굴을 하자, 입에서는 엉뚱한 말이 나왔다.

“미안해.”

말하고 나니 서러웠다. 두 사람의 아이를 기다리는 일인데, 남편에게 시간을 내 달라고 할 때마다 자신만 무언가를 구걸하는 기분이었다.

함께 기다려 주면 안 되느냐고, 아이가 생기지 않아도 전처럼 안아 주면 안 되느냐고 묻고 싶었다. 하지만 지훈은 대꾸 없이 휴대전화를 집어 들었다. 설은 그의 옆얼굴을 바라보다가 이불을 고쳐 덮었다. 더는 미안하다고 말하고 싶지 않아, 대신 내일 일정에 관한 이야기를 꺼냈다.

“내일 제주도 가. 투자사랑 만나기로 했어.”

“갑자기?”

“지난주에… 말했었는데.”

지훈은 화면에 시선을 둔 채 고개를 끄덕였다.

“요즘 몸 만든다고 하지 않았어? 무리하지 마.”

그 말에 잠깐 기대가 생겼다. 걱정하는 걸까 싶어 그를 보았지만, 다음 말은 달랐다.

“괜히 컨디션 망쳐 놓고 또 한 달 미루지 말고.”

설은 서류 가방 쪽으로 눈을 돌렸다. 지난 석 달 동안 수정한 제안서보다 병원에 제출한 기록이 더 두꺼워졌다. 그래도 내일만은 자기 일을 이야기하고 싶었다. 

지훈의 전화가 울렸다. 화면을 확인한 그는 곧바로 일어나 창가로 갔다.

“어. 끝났어.”

설은 이불 위에 내려놓았던 손을 움켜쥐었다.

“지금 갈게.”

통화가 끝나자 그가 재킷을 들었다. 설은 이번에는 돌아서기 전에 붙잡았다.

“오늘 꼭 나가야 해?”

“회사 일이야.”

“잠깐만 있다 가면 안 돼? 오늘은…….”

지훈이 식탁 쪽을 보았다. 설도 따라 보았다. 상자에서 반쯤 꺼낸 케이크 위에 작은 숫자 초가 놓여 있었다. 3이었다.

그가 말했다.

“기념일이라고 일을 안 할 수는 없잖아.”

설은 그제야 알았다. 잊은 게 아니었다.

문이 닫히자 침실이 갑자기 넓어졌다. 그녀는 한동안 일어나지 못했다. 조금 전까지만 해도 그의 등을 밀어내고 싶었는데, 지금은 이 밤이 헛되지 않기만을 바랐다. 아이가 생기면 달라질 거라는 생각을 또 하고 있었다. 결혼 전, 딸이 생기면 설을 닮았으면 좋겠다며 배에 손을 얹던 사람이니 한 번쯤은 돌아올 것 같았다.

침대 아래에 떨어진 리본을 발견한 건 물을 마시러 일어났을 때였다. 낮에 회사로 찾아온 유리가 두고 간 선물이었다.

‘언니, 오늘 꼭 열어 봐. 형부 있을 때.’

그때의 장난스러운 목소리가 떠올랐다. 뚜껑을 열자 가느다란 레이스와 끈이 손끝에 걸렸다. 속옷이었다. 그 아래 카드가 놓여 있었다.

「결혼 3주년 축하해! 형부도 가끔은 눈이 즐거워야지. 언니가 조금만 신경 써 봐!」

설은 들고 있던 것을 내려놓았다. 동생의 웃는 얼굴을 떠올리자 더 부끄러웠다. 혹시 지훈이 자신에 대해 무슨 말을 했을까. 키스를 피하는 남편 앞에서 이런 것까지 입고 기다렸다면 어땠을까.

그녀는 속옷을 접지도 못하고 상자를 닫았다.

그 시각, 유리의 아파트 현관문이 열렸다. 지훈이 들어서자 유리가 그의 재킷을 받아 바닥에 떨어뜨렸다. 설이 잡았을 때 구겨진다던 셔츠를 이번에는 그가 먼저 벗어 소파에 던졌다.

“형부, 언니 선물은 봤어?”

유리가 가운을 벌렸다. 조금 전 설이 상자에 도로 넣은 것과 같은 레이스였다.

지훈의 시선이 내려갔다.

“왜. 언니한테는 별로였어?”

그는 대답 대신 유리의 얼굴을 끌어당겼다. 아내에게 허락하지 않았던 입맞춤은 길었다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
48 Chapters
Chapter 1 การพบเจอ
หญิงสาวต่างจังหวัดอายุยังน้อย ต้องระหกระเหินจากบ้านเกิดเมืองนอนมา หวังจะหางานทำ เพื่อสานฝันให้กับน้องชายเพียงคนเดียวได้เรียนต่อ ใครจะรู้ว่าโชคชะตากำลังจะเล่นตลกกับชีวิตของเธอ ครอบครัวที่อบอุ่น บ้านที่เคยเป็นบ้าน เวลานี้มันแตกสาแหรกขาด ตั้งแต่บิดาของเธอนอกใจผู้เป็นมารดาไปมีหญิงอื่น จากนั้นนาราก็ไม่เคยหวังอะไรจากผู้เป็นบิดาอีกเลย ไม่คิดจะขอความช่วยเหลือ แม้ในวันที่ตกทุกข์ได้ยาก เธอก็พร้อมที่จะฝ่าฟันไปด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เธอก็มุ่งมั่นตั้งใจเอาไว้แล้ว จะหางานทำให้ได้ ยังไงก็จะไม่ถอย ไม่ว่าจะเป็นงานหนักหรืองานเบาเธอก็จะไม่เกี่ยง จะไม่เลือกงานใดๆ ทั้งสิ้น ความฝันของน้องชายคือสิ่งที่จุดประกายให้เธอสู้ อย่างน้อยก็มีป้าที่พอจะพึ่งพาได้ หากว่าเธอไปอาศัยอยู่ที่นั่น คนที่นาราเป็นห่วงที่สุดในเวลานี้คือผู้เป็นมารดา หากเธอกับนาทีไม่อยู่บ้าน นางคงจะโดดเดี่ยว เมื่ออยู่ที่บ้านคนเดียว ความเหงาของมารดานั้นคงทวีคูณเป็นสองเท่า แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น หากนาทีเรียนจบทุกอย่างจะเหมือนเดิมจะได้อยู่กันพร้อมหน้
Read more
Chapter 2 โอปาของนารา
บ้านหลังนี้ได้เปลี่ยนไปเยอะเลย ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์หรือว่ามุมต่างๆ ของบ้าน บ่งบอกถึงรสนิยมคนอยู่อาศัย ดูอบอุ่นเป็นผู้ใหญ่และน่าค้นหา มันทำให้ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้ การจัดบ้านแบบนี้น่าอยู่กว่าบ้านที่ป้าเคยจัดเสียอีก ฉันมัวแต่ก้มดูโน่นนี่นั่นจนลืมไปว่าเวลานี้ฉันได้ยืนอยู่ใกล้ๆ กับชายแปลกหน้า ฉันเผลอเลอขนาดนี้เลยเหรอ หากว่าเขาทำอะไรฉัน คิดไม่ดีไม่ร้ายกับฉันอะไรจะเกิดขึ้น ฉันค่อยๆ หันกลับไปมองเขา แต่ภาพที่เห็นทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจ “โอปา” ฉันสตั๊นไปสิบวิ “คนอะไรหล่อวัวตายควายล้ม เกิดจากท้องพ่อท้องแม่มาไม่เคยเห็นใครหล่ออะไรป่านนี้มาก่อนโอ๊ย! ใจนาราละลายแล้ว” ฉันบ่นพึมพำเบาๆ แต่ต่อให้เบาแค่ไหน เขาก็คงได้ยิน เพราะมันดึกเงียบสงัดขนาดนี้ แม้แต่เสียงหายใจฉันเขายังได้ยินเลย “ถ้าฉันหล่อแล้ววัวตายควายล้ม ฉันขอไม่หล่อดีกว่าบาปกรรมเปล่าๆ” “โอ๊ย..ลุง” ฉันลากเสียงยาว
Read more
Chapter 3 ทางเลือกสุดท้าย
ผมจะบ้าตาย คำว่าแต่ ไม่มีผลอะไรในประโยคบอกเล่าของผมเลยยัยนี่ร้ายไม่เบา “แต่เธอต้องทำงานบ้านทั้งหมดแทนแม่บ้าน ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นเธออยู่บ้านเดียวกับฉัน เดี๋ยวเขาจะมองเธอไม่ดีแล้วเอาไปนินทาในทางเสียหายได้” “ขอบคุณมากลุง ขอบคุณมากนะคะ งานบ้านสบายมากไม่มีปัญหา แค่ลุงให้ฉันพักที่นี่ก็ดีมากแล้ว ขอบคุณนะลุง” ฉันพนมมือขึ้นไหว้เขาอย่างอ่อนน้อมอีกครั้ง อย่างน้อยเขาก็เป็นห่วงชื่อเสียงของฉัน สุภาพบุรุษพ่อของลูกชัดๆ ความคิดบ้าบอของฉันก็บังเกิดขึ้น แม้ว่าเขาจะขี้เก๊กไปหน่อยก็เหอะ “เธอนอนห้องซ้ายมือนะ นอนได้ใช่ไหม แล้วรู้ใช่ไหมห้องไหน” “นั่นมันห้องเก่าที่ฉันเคยมาพักที่นี่ ช่วงปิดเทอม และเวลามาเยี่ยมป้าสา ไปแล้วนะลุง ฉันง่วงมากเลยตอนนี้ ยืนไม่ตรงแล้วเนี่ย ขอบคุณค่ะลุง” ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นบันได แต่ก็ยังคงตะโกนขอบคุณเขาอยู่ร่ำไป ในระหว่างที่เดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน “ยัยเด็กบ้าเอ้ย! เธอนี่มันจริงๆ เลย” ผมบ่นพึมพำเบาๆ ก
Read more
Chapter  4 ผิดแผน
ฉันเดินออกมาจากร้านอาหารตามสั่ง ในใจก็คิดว่าเขาจะรับเราไหมนะ ยังไงก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะทำงานที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถึงเขาไม่รับก็ไม่เป็นไรลองดูก็แล้วกัน ฉันเดินเข้ามาหน้าโรงงานตรงไปที่ป้อมยาม ซึ่งเป็นทางเข้าโรงงาน และมียามวัยกลางคนนั่งอยู่ในป้อมทางเข้า "ลุงคะ หนูมาสมัครงานต้องไปสมัครที่ไหนคะ" "หนูเดินไปที่ตึกสูงๆ ตรงนั้นนะเห็นไหม" ลุงแกชี้ไปยังตึกฝั่งขวามือที่อยู่ห่างจากตรงนี้พอสมควร ซึ่งมันมีแต่ตึกสูงๆ ทั้งนั้น จนฉันทำหน้างงๆ ออกมา ทำให้ลุงยามเริ่มหันมาพูดกับฉันอีกครั้ง "แล้วหนูก็เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวาขึ้นบันไดไปชั้นสอง แล้วก็เลี้ยวขวาอีกทีหนึ่ง ไปถึงจะมีป้ายบอก หนูก็ตรงไปที่ฝ่ายบุคคลนะ" "โอ้โห! เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาด้วยเหรอลุง ขอบคุณนะคะ" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณลุง แล้วเดินตรงไปยังตึกนั่น ตามที่ลุงบอก โรงงานนี้ใหญ่มากจริงๆ ถึงว่าทำไมติดป้ายรับสมัครพนักงานหลายอัตรา ฉันเดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาตามที่ลุงบอก จากนั้นฉันก็ตรงไปยังห้องของฝ่ายบุคคล "สวัสดีค่ะหนูมาสมัครงานค่ะ" ฉันพูดพร้อ
Read more
Chapter 5 หลงเด็ก
ในขณะที่นับดาวกำลังร่ายยาว เสียงเพลงสายเรียกเข้ามือถือของผมก็ดังขึ้น ผมเอานิ้วชี้ขึ้นมาจุปาก เพื่อให้น้องสาวเงียบไว้ เพราะเบอร์โทรเข้าเป็นของมารดา "เงียบเลยนะน้อง คุณนายแม่โทรมาคงเป็นเรื่องเจสซี่แน่ๆ" แล้วผมก็หยิบโทรศัพท์มากดรับสาย "สวัสดีครับคุณหญิงลินดา มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" ผมพูดเสียงหวานออดอ้อนไปตามสาย "แกไม่ต้องมาพูดดีเลยนะตาภู แกรู้ไหมว่าตอนนี้หนูเจสซี่เขาเสียใจแค่ไหน ทำไมแกเป็นคนแบบนี้ ไม่มีความรับผิดชอบปล่อยผู้หญิงไว้แบบนั้นได้ยังไง ความเป็นสุภาพบุรุษของแกหายไปไหนหมด" มารดาผมร่ายยาวราวกับพระเทศน์ ไม่รู้ว่านางไปหลงเสน่ห์อะไรของเจสซี่ ถึงได้เข้าข้างกันมากขนาดนี้ "แม่ครับพอดีผมมีนัดกับลูกค้ารายสำคัญ ก็เลยขอตัวออกมาก่อน" "แกไม่ต้องมาแก้ตัวเลยนะ! ฉันโทรหาเลขาแกแล้ว แกไม่ได้ไปไหน ลูกค้าอะไรนั่นก็ไม่มี เย็นนี้แกไปรับหนูเจสซี่มาทานข้าวที่บ้านเลยนะ ตาภู แม่มีเรื่องจะคุยด้วย " "เย็นนี้ผมไม่ว่างครับแม่"
Read more
Chapter 6 หลงเด็กมาก
ผมอุ้มเธอเข้ามาในห้อง ก่อนจะวางคนตัวเล็กลงบนที่นอนเบาๆ เพราะกลัวเธอตื่น ขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นนั้น นาราได้กระชากแขนผมอย่างแรง จนผมเสียจังหวะล้มถลาลงไปทับร่างเล็กของเธอเอาไว้ ผมพลิกกายออก แต่แขนอีกข้างของผมถูกเธอทับเอาไว้ "อย่าไป! ได้โปรดอย่าไป! อยู่กับหนูเถอะนะอย่าไป" เธอฝันร้ายหรือเป็นอะไร ทำไมถึงรั้งใครไว้ไม่ให้ไป เธอมีปมอะไรในใจหรือเปล่า ถึงได้ละเมอซ้ำๆ กับคำเดิมๆ "นอนซะนะ ไม่เป็นไรแล้ว" ผมพูดพร้อมกับใช้มืออีกข้าง ปัดปอยผมหน้าม้าของเธอเสยขึ้นเบา ๆ เพราะแขนอีกข้างของผมโดนเธอทับเอาไว้ ใช้หนุนแทนหมอนเรียบร้อยแล้ว ผมค่อย ๆ ดึงแขนออกแต่เธอก็ร้องเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน "อย่าไป! อยู่กับหนูนะ! อยู่กับพวกเราเถอะได้โปรดอย่าไปเลย ฮึกฮื้อ!” คราวนี้เธอละเมอออกมา พร้อมกับเสียงสะอื้นเบา ๆ น้ำตาของเธอไหลซึมเล็ดออกมาให้เห็น คงมีอะไรทำให้เธอสะเทือนใจ ถึงกับต้องเก็บเอามาฝันร้าย พร้อมกับละเมอแบบนี้ ใครกันที่ทิ้งเธอไป
Read more
Chapter 7 อ้อมกอดที่โหยหา     
"อย่าบอกนะว่าลุงลักหลับฉัน! ฮือๆ! เวอร์จิ้นฉันจบกันเกมแล้ว!" โป๊ก! "นี่แหนะ!” เขาเขกมาที่หัวฉันหนึ่งโป๊กอย่างแรง จนฉันต้องเอามือลูบไปมาเบาๆ ไอ้ลุงบ้าเนี่ย เขกลงมาได้ยังไงก็ไม่รู้เจ็บชะมัดเลย "ฉันไม่มีวันทำอะไรบ้าๆ แบบที่เธอคิดหรอกนะ! เธอไม่ใช่สเปกฉัน เด็กแก่แดดอย่างเธอยังไม่ทันหย่านมด้วยซ้ำ และเมื่อคืนเธอเป็นคนกระชากลากฉุดให้ฉันอยู่เอง ฉันพยายามจะลุกไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมดึงฉันไว้เกาะติดยังกับตังเม" "อย่ามาเนียนฉันไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่นอน แล้วลุงเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง และฉันขึ้นมาบนห้องได้ยังไง" "ฉันเป็นคนอุ้มเธอขึ้นมาเองแหละ" "นั่นไง! ว่าละ! ลุงแอบแต๊ะอั๋งฉันใช่ไหมล่ะ แล้วทำไมไม่ปลุก ให้ฉันลุกเดินขึ้นมาเองก็ได้ ทำไมต้องอุ้
Read more
Chapter 8 อ้อมกอดที่โหยหา2
"สวัสดีค่ะแม่ คิดถึงแม่ที่สุดในโลกเลยจุ๊บ!" "คิดถึงแม่แล้วทำไมหนูไม่โทรมา รู้ไหมแม่รอหนูโทรมาทุกวันเลยรอแล้วรอเล่าก็ไม่โทร จนแม่ต้องโทรหา" "นาราขอโทษค่ะแม่ พอดีหนูยุ่งๆ อยู่กับการสมัครงานค่ะแม่" ฉันพูดไปพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่มันไหลเล็ดออกมา เพราะความคิดถึงผู้เป็นมารดา แต่ฉันก็พยายามกลั้นเอาไว้ พร้อมกับทำเสียงให้เป็นปกติ เพราะกลัวว่าแม่จะเป็นห่วง "แล้วหนูได้งานทำหรือยัง ถ้ามันหายากก็กลับมาบ้านเรานะนารา มาช่วยแม่ขายของก็ได้" ที่บ้านของฉันเปิดร้านขายของชำ ร้านไม่เล็กไม่ใหญ่มากกลางๆ มีลูกจ้างหนึ่งคน คอยช่วยแม่ขายของ เพราะตอนที่ฉันกับน้องไปเรียน แม่ไม่มีคนช่วยหลังจากนั้นก็จ้างเขามาโดยตลอดจนถึงทุกวันนี้ "ไม่เป็นไรค่ะแม่ งานที่นาราไปสมัครเขาเรียกแล้วค่ะพรุ่งนี้ก็จะได้ไปทำงานแล้ว โรงงานก็อยู่ใกล้ๆ กับบ้านป้าสาด้วยนะคะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนารานะคะ"
Read more
Chapter 9 ท่านประธาน
"นารา! ใครชื่อนารา!" ฉันก็งงๆ มันคงไม่ใช่ฉันหรอกมั้ง ชื่อฉันอาจจะไปซ้ำกับคนอื่นก็ได้ คนที่ใช้ชื่อเดียวกันในโลกนี้มีเยอะแยะ "ใครชื่อนารา น้ำใจงามประเสริฐยิ่งเจริญทรัพย์” นั่นไงนามสกุลชั้นที่แม่ตั้งให้ไม่มีซ้ำใครแน่นอน "ฉันเองค่ะ" "ตามฉันมา" "แต่ฉันยังไม่ได้สแกนนิ้วมือเลยนะคะ" "ไม่ต้องสะกงสแกนมาแล้วตามฉันมา" ฉันทำหน้างงๆ แต่ก็เดินตามพี่คนสวยไป ฉันมาทำอะไรที่นี่ นั่นคือคำถามระหว่างที่ฉันเดินตามพี่คนสวยไป สักพักก็ถึงตึกอีกฟากที่นี่น่าจะเป็นบริษัท เพราะมันเต็มไปด้วยออฟฟิศ และน่าจะเป็นเจ้าเดียวกันกับโรงงานแค่แยกกันออกมาเฉยๆ "เธอรออยู่ที่นี่ก่อนนะเดี๋ยวฉันมา" พูดเสร็จพี่คนสวยก็เดินเข้าไปด้านใน ปล่อยให้ฉันยืนเก้ๆ กังๆ อยู่คนเดียว สักพักพี่คนสวยก็เดินออกมา แล้
Read more
Chapter 10 เมียในสมรส
"พี่ภูนั่นคือวิธีเดียวที่จะหยุดคุณแม่กับคุณเจสซี่ได้ น้องจะไม่ช่วยแล้วนะ ถ้าพี่ยังลังเลคิดเอาเองก็แล้วกัน คิดให้ดีๆ ด้วย น้องกลับแล้วนะไม่ทานข้าวด้วยหรอก ไม่อยากเป็น กอ ขอ คอ ใคร" พูดจบประโยคนับดาวก็ลุกขึ้นก้าวเดินออกไป ปล่อยให้ผมปวดหัวกับแผนการของเธอ แผนการบ้าบออะไรใครเขาจะยอมหลายวันต่อมาผมนั่งที่อยู่ภายในห้องทำงาน แต่ในสมองกลับนึกถึงแผนการของน้องสาวตัวแสบ หรือว่าผมจะทำตามแผนที่นับดาวบอกดีนะ นี่ก็ใกล้วันเกิดผมแล้ว ต้องทำอะไรสักอย่าง เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงตัดสินใจเปิดประตูลงไปที่ฝ่ายบัญชีทันที "นารามานี่ก่อน” ผมพูดพร้อมกับเดินไปคล้องแขนของเธอ ให้ตามมาท่ามกลางความมึนงงของเหล่าพนักงานในออฟฟิศ "เดี๋ยว! นี่ลุงมาได้ไงเนี่ย แล้วนี่จะพาฉันไปไหน" นาราพูดพร้อมกับพยายามสะบัดแขนของเธอออก ให้พ้นจากวงแขนของผม "ท่านประธานเป็นลุงนารา โอ้! ทุกคนเธอเป็นหลานท่านประธานเชียวนะ!” พนักงานคนหนึ่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status