รักต่างวัยของเจ้านายจอมเก๊ก

รักต่างวัยของเจ้านายจอมเก๊ก

last updateHuling Na-update : 2026-01-24
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
48Mga Kabanata
1.3Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

นารา หญิงสาวต่างจังหวัดอายุยี่สิบปี รูปร่างผอมเพรียวแลดูสมส่วน เธอเป็นหญิงสาวน่ารัก มองโลกในแง่ดี บ๊องแบ๊ว ใครเห็นต่างก็ชอบในความสดใสน่ารักของเธอ แต่ใครเล่าจะรู้ลึกๆ แล้ว หญิงสาวแค่สร้างมันขึ้นมา เพื่อเป็นกำแพงในใจที่ปวดร้าว เมื่อบิดากับมารดาต้องหย่ากัน เธอเจ็บลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจ แต่ยังทำตัวสดใสร่าเริง เพื่อให้มารดากับน้องชายรับรู้ว่าเธอสามารถ ที่จะเป็นเสาหลักที่ดีและแข็งแรงให้กับครอบครัวได้ พอจบมัธยมปลาย เธอตัดสินใจเรียนต่อแค่อนุปริญญา เพราะหวังว่าเรียนจบมาแล้วจะได้หางานทำทันที เพื่อให้น้องชายเพียงคนเดียวที่อายุห่างกันกับเธอเพียงแค่สองปีได้เรียนต่อ และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่นาทีน้องชายคนเดียวของเธอสอบติดแพทย์ นาราไม่ลังเลเลย เมื่อเรียนจบเธอรีบเดินทางไปหาป้าที่กรุงเทพฯทันที ทั้งที่ขาดการติดต่อกันมานานหลายปีแล้ว เธอหวังจะไปขออาศัยระหว่างที่หางานทำ ชีวิตของเธอจะผกผันแปรเปลี่ยนหักเหเพียงใด เมื่อเดินทางมากรุงเทพฯ ครั้งนี้

view more

Kabanata 1

Chapter 1 การพบเจอ

篠原ことは(しのはら ことは)は昼間に東雲翔真(しののめ しょうま)と婚姻届を提出し、その夜にはすでに二人の新居に入っていた。

食卓には、彼女が心を込めて用意したキャンドルディナーが並んでいた。

だが今、ことははソファに座りながら翔真に電話をかけ、血走った目でノートパソコンの画面を睨みつけていた。

画面には、情欲に染まった翔真の整った顔が映っている。

吐き気を催すような声がはっきりと聞こえてくる。

着信音が鳴った時、ことはの頭は真っ白で、翔真が出たらどう切り出せばいいか考えもまとまらなかった。

だが翔真は着信表示を一瞥し、わずかに躊躇ったのち、欲に突き動かされて何の迷いもなく無視を選んだ。

その瞬間、ことはの最後のこだわりは完全に砕け散った。

彼女はほとんど感覚を失った手で、ノートパソコンを力いっぱい閉じる。

篠原寧々(しのはら ねね)の勝ちだ。

彼女は、ことはとは22年間の幼なじみ、たった一日すら夫婦でいられなかったその相手を誘惑することに成功したのだ。

-

昼間どうやって荷物を運び込んだのか、その通りにことはは元通りに戻した。ディナーもきれいに片付け、まるで最初からそこに来ていなかったかのよう。

アパートに戻ると、ことはは力を使い果たしたように布団にくるまる。

スマホが鳴るまで。

翔真からの折り返しかと思ったが、実際には寧々が勝ち誇って連絡してきたのだった。

「ことは、あたしの方が先に翔真を手に入れたのよ」電話越しに、女の得意げな声が響く。

ことはは指先が白くなるほどスマホを握りしめ、感情を押し殺して静かに言った。「おめでとう」

寧々は大いに満足し、さらに煽る。「彼があたしに気がないなら、どうしてあたしに触れたのかしら?」

気があるかどうかなんて関係ない。ことはにとって、それはもう立派な裏切りだった。

現実を無理やり受け入れたことはは冷たく笑う。「そうね。そんなに自信があるなら、もっと頑張ってみたら?彼があなたのために私と離婚してくれるかどうか」

そう言い残すと、彼女は電話を切った。

本当は、ことはにはわかっていた。寧々は本気で翔真を愛しているわけではない。ただ、自分がまだ大切に思っているわずかなものを一つずつ奪っていきたいだけなのだ。

だけど、なぜ自分がそんな報いを受けなければならないんだ。

二人が生まれた時に取り違えられたのは、篠原家の仇敵の仕業だった。寧々が鬱病になったのは、彼女の後の養父母が追い詰めたせい。

八年前、自分が篠原家の本当の娘ではないと知ったとき、ことはは自ら家を出ることを申し出たが、篠原家はそれを許さなかった。六年前に寧々が戻ってきたとき、ことはは再び家を出ることを願い出たが、篠原家は育ての恩を理由に、実の両親を探すと約束して彼女を無理に引き留めた。

この数年間、ことはは篠原家でできるだけ透明人間のように振る舞った。身分も兄も両親も本来のものではなかったすべてを寧々に譲り、決して過度に関わらなかった。

しかし篠原家は約束を果たさず、ことはを寧々のはけ口にしていた。

翔真と結婚して篠原家から逃れられると思ったが、寧々によって最後の頼みの綱も絶たれた。

そしてことはが唯一信じていた人も、彼女を裏切った。

ことはは布団にくるまり、酸欠になりそうなくらいに泣きながらうとうとしかけていたところ、突然腰を誰かに抱きしめられる。首筋にキスされた瞬間、体が硬直した。相手は翔真だった。

「ことは」翔真は優しく呼びかけた。「今日は新居に引っ越す約束だったのに、どうして来なかったんだ?」

「生理が来て、お腹が痛いの」彼女の弱々しい声は言い訳をより真実味のあるものにし、翔真の行動を抑える。

「君の生理はいつも正確だったのに、今回はどうして2週間も早いんだ?」

「たぶん先日寒さに当たったせいかも」

翔真は仕方なくことはの鼻先をつつきながら言った。「これからもそんなに薄着でいるつもりか?待っていろ、豆乳を温めてくる」

ことはは答えず、慌てて出て行く彼の背中を見つめながら、額に腕を乗せて心が引き裂かれる思いをした。

彼女の心の中では、翔真はいつもこんなに気遣いができて優しかった。彼女のすべての好みや習慣を覚え、生理の日を把握し、事前に豆乳やカイロを用意してくれた。学生時代から社会人になるまで、彼の身の回りや車の中にはいつもことはの緊急用アレルギー薬やのど飴が置かれていた。

誰もが、心から自分だけを見つめてくれる男を手に入れたことはを羨ましがっていた。

確かに、ことはが篠原家で受けたプレッシャーや苦しみは、翔真の存在によって癒されていた。ことはが篠原家に留まることを選んだのも、半分は翔真のためだった。

翔真はすぐに豆乳を運んで戻り、もう片方の手にはカイロを持っていた。「ことは、はい、これを飲んで。そのあと、お腹をさすってあげる」

ことはの顔色は確かに優れず、ぐったりしている。

豆乳を受け取り、彼女は形だけ二口飲んだ。

それを見て、翔真は辛抱強く宥める。「よしよし、全部飲んで」

ことはは飲みたくなくて話題を逸らす。「翔真、どうして夜に電話に出なかったの?」

その言葉に、翔真の目が一瞬泳いだが、ことはは見逃さなかった。

彼女は、翔真がどんな説明をするのかを待つ。

次の瞬間、翔真はことはの髪を撫でながら、落ち着いた口調で言った。「親父がやっと実権を譲ってくれたのは知ってるだろ。このタイミングで成果を出さないといけないんだ。ごめんな、会議中で携帯をマナーモードにしてて気づかなかったんだ」

あまりに平然とした言い訳に、ことはは悲しげに笑う。

かつて彼は、この人生ずっと誠実で裏切らず、何も隠さないと約束してくれたのに。

ことはは聞いた。「じゃあ、後でどうして一言も連絡くれなかったの?」

翔真は申し訳なさそうに答えた。「連絡しようとは思ってたけど、忙しくてうっかり忘れてしまった。ほら、終わったらすぐ戻ってきただろ?ことは、今回が初めてなんだ。許してくれないか?」

初めての過ちね……ふん、そんなもの、簡単に許せるわけがない。

彼はやったのだ。それどころか、言い訳まで用意していた。浮気なんて、一度やれば、次はもう止まらない。

翔真の顔が近づいてくるのを見て、ことはは眉を寄せ、吐き気の波が込み上げてきた。彼女は顔をそらし、かすれた声で言った。「鎮痛剤、持ってきて。今回、本当に辛いの」

翔真はカイロを置き、慌てて薬を取りに行く。

もともと狭いアパートで、今はひどく静かだったから、ことはには翔真が引き出しを探す音までよく聞こえる。ちょうどそのとき、彼の携帯が鳴った。翔真はほとんど瞬時に出て、足早にバルコニーの方へ向かって通話を始める。

その慌ただしい動きだけで、ことはには分かった。翔真がどれほど動揺し、何かを悟られまいとしているかが。

彼女は無言で目を閉じる。誰からの電話かなんて、考えるまでもなかった。きっと寧々からだ。

翔真はすぐに電話を切り、鎮痛剤を見つけて寝室へ戻ってきた。

「ことは、ほら、薬を飲んで。まだ辛いようなら病院に行こう。前は本当に心臓が止まるかと思った」今の彼の優しさも心配も、ことはの目にはただの皮肉にしか映らなかった。

ことはは鎮痛剤を飲み込み、さりげなく尋ねた。「こんな時間に誰から?」

翔真の表情が一瞬こわばり、すぐに言い訳を口にした。「明日の予定を確認するって、秘書からさ」

伏せた睫毛の影に、ことはの目の奥にある痛みが隠れている。わずか10分足らずの間に、翔真は二度も嘘をついた。

そのとき彼女は気づいた。もしかすると、22年間寄り添ってきたこの男のことを、自分は結局なにも分かっていなかったのかもしれない。

その時、今度は彼女の携帯が鳴った。兄の篠原涼介(しのはら りょうすけ)からの着信だ。

「兄さん」

受話器の向こうから、沈んだ男の声が届いた。「寧々が手首を切った」

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
48 Kabanata
Chapter 1 การพบเจอ
หญิงสาวต่างจังหวัดอายุยังน้อย ต้องระหกระเหินจากบ้านเกิดเมืองนอนมา หวังจะหางานทำ เพื่อสานฝันให้กับน้องชายเพียงคนเดียวได้เรียนต่อ ใครจะรู้ว่าโชคชะตากำลังจะเล่นตลกกับชีวิตของเธอ ครอบครัวที่อบอุ่น บ้านที่เคยเป็นบ้าน เวลานี้มันแตกสาแหรกขาด ตั้งแต่บิดาของเธอนอกใจผู้เป็นมารดาไปมีหญิงอื่น จากนั้นนาราก็ไม่เคยหวังอะไรจากผู้เป็นบิดาอีกเลย ไม่คิดจะขอความช่วยเหลือ แม้ในวันที่ตกทุกข์ได้ยาก เธอก็พร้อมที่จะฝ่าฟันไปด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เธอก็มุ่งมั่นตั้งใจเอาไว้แล้ว จะหางานทำให้ได้ ยังไงก็จะไม่ถอย ไม่ว่าจะเป็นงานหนักหรืองานเบาเธอก็จะไม่เกี่ยง จะไม่เลือกงานใดๆ ทั้งสิ้น ความฝันของน้องชายคือสิ่งที่จุดประกายให้เธอสู้ อย่างน้อยก็มีป้าที่พอจะพึ่งพาได้ หากว่าเธอไปอาศัยอยู่ที่นั่น คนที่นาราเป็นห่วงที่สุดในเวลานี้คือผู้เป็นมารดา หากเธอกับนาทีไม่อยู่บ้าน นางคงจะโดดเดี่ยว เมื่ออยู่ที่บ้านคนเดียว ความเหงาของมารดานั้นคงทวีคูณเป็นสองเท่า แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น หากนาทีเรียนจบทุกอย่างจะเหมือนเดิมจะได้อยู่กันพร้อมหน้
Magbasa pa
Chapter 2 โอปาของนารา
บ้านหลังนี้ได้เปลี่ยนไปเยอะเลย ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์หรือว่ามุมต่างๆ ของบ้าน บ่งบอกถึงรสนิยมคนอยู่อาศัย ดูอบอุ่นเป็นผู้ใหญ่และน่าค้นหา มันทำให้ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้ การจัดบ้านแบบนี้น่าอยู่กว่าบ้านที่ป้าเคยจัดเสียอีก ฉันมัวแต่ก้มดูโน่นนี่นั่นจนลืมไปว่าเวลานี้ฉันได้ยืนอยู่ใกล้ๆ กับชายแปลกหน้า ฉันเผลอเลอขนาดนี้เลยเหรอ หากว่าเขาทำอะไรฉัน คิดไม่ดีไม่ร้ายกับฉันอะไรจะเกิดขึ้น ฉันค่อยๆ หันกลับไปมองเขา แต่ภาพที่เห็นทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจ “โอปา” ฉันสตั๊นไปสิบวิ “คนอะไรหล่อวัวตายควายล้ม เกิดจากท้องพ่อท้องแม่มาไม่เคยเห็นใครหล่ออะไรป่านนี้มาก่อนโอ๊ย! ใจนาราละลายแล้ว” ฉันบ่นพึมพำเบาๆ แต่ต่อให้เบาแค่ไหน เขาก็คงได้ยิน เพราะมันดึกเงียบสงัดขนาดนี้ แม้แต่เสียงหายใจฉันเขายังได้ยินเลย “ถ้าฉันหล่อแล้ววัวตายควายล้ม ฉันขอไม่หล่อดีกว่าบาปกรรมเปล่าๆ” “โอ๊ย..ลุง” ฉันลากเสียงยาว
Magbasa pa
Chapter 3 ทางเลือกสุดท้าย
ผมจะบ้าตาย คำว่าแต่ ไม่มีผลอะไรในประโยคบอกเล่าของผมเลยยัยนี่ร้ายไม่เบา “แต่เธอต้องทำงานบ้านทั้งหมดแทนแม่บ้าน ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นเธออยู่บ้านเดียวกับฉัน เดี๋ยวเขาจะมองเธอไม่ดีแล้วเอาไปนินทาในทางเสียหายได้” “ขอบคุณมากลุง ขอบคุณมากนะคะ งานบ้านสบายมากไม่มีปัญหา แค่ลุงให้ฉันพักที่นี่ก็ดีมากแล้ว ขอบคุณนะลุง” ฉันพนมมือขึ้นไหว้เขาอย่างอ่อนน้อมอีกครั้ง อย่างน้อยเขาก็เป็นห่วงชื่อเสียงของฉัน สุภาพบุรุษพ่อของลูกชัดๆ ความคิดบ้าบอของฉันก็บังเกิดขึ้น แม้ว่าเขาจะขี้เก๊กไปหน่อยก็เหอะ “เธอนอนห้องซ้ายมือนะ นอนได้ใช่ไหม แล้วรู้ใช่ไหมห้องไหน” “นั่นมันห้องเก่าที่ฉันเคยมาพักที่นี่ ช่วงปิดเทอม และเวลามาเยี่ยมป้าสา ไปแล้วนะลุง ฉันง่วงมากเลยตอนนี้ ยืนไม่ตรงแล้วเนี่ย ขอบคุณค่ะลุง” ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นบันได แต่ก็ยังคงตะโกนขอบคุณเขาอยู่ร่ำไป ในระหว่างที่เดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน “ยัยเด็กบ้าเอ้ย! เธอนี่มันจริงๆ เลย” ผมบ่นพึมพำเบาๆ ก
Magbasa pa
Chapter  4 ผิดแผน
ฉันเดินออกมาจากร้านอาหารตามสั่ง ในใจก็คิดว่าเขาจะรับเราไหมนะ ยังไงก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะทำงานที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถึงเขาไม่รับก็ไม่เป็นไรลองดูก็แล้วกัน ฉันเดินเข้ามาหน้าโรงงานตรงไปที่ป้อมยาม ซึ่งเป็นทางเข้าโรงงาน และมียามวัยกลางคนนั่งอยู่ในป้อมทางเข้า "ลุงคะ หนูมาสมัครงานต้องไปสมัครที่ไหนคะ" "หนูเดินไปที่ตึกสูงๆ ตรงนั้นนะเห็นไหม" ลุงแกชี้ไปยังตึกฝั่งขวามือที่อยู่ห่างจากตรงนี้พอสมควร ซึ่งมันมีแต่ตึกสูงๆ ทั้งนั้น จนฉันทำหน้างงๆ ออกมา ทำให้ลุงยามเริ่มหันมาพูดกับฉันอีกครั้ง "แล้วหนูก็เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวาขึ้นบันไดไปชั้นสอง แล้วก็เลี้ยวขวาอีกทีหนึ่ง ไปถึงจะมีป้ายบอก หนูก็ตรงไปที่ฝ่ายบุคคลนะ" "โอ้โห! เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาด้วยเหรอลุง ขอบคุณนะคะ" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณลุง แล้วเดินตรงไปยังตึกนั่น ตามที่ลุงบอก โรงงานนี้ใหญ่มากจริงๆ ถึงว่าทำไมติดป้ายรับสมัครพนักงานหลายอัตรา ฉันเดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาตามที่ลุงบอก จากนั้นฉันก็ตรงไปยังห้องของฝ่ายบุคคล "สวัสดีค่ะหนูมาสมัครงานค่ะ" ฉันพูดพร้อ
Magbasa pa
Chapter 5 หลงเด็ก
ในขณะที่นับดาวกำลังร่ายยาว เสียงเพลงสายเรียกเข้ามือถือของผมก็ดังขึ้น ผมเอานิ้วชี้ขึ้นมาจุปาก เพื่อให้น้องสาวเงียบไว้ เพราะเบอร์โทรเข้าเป็นของมารดา "เงียบเลยนะน้อง คุณนายแม่โทรมาคงเป็นเรื่องเจสซี่แน่ๆ" แล้วผมก็หยิบโทรศัพท์มากดรับสาย "สวัสดีครับคุณหญิงลินดา มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" ผมพูดเสียงหวานออดอ้อนไปตามสาย "แกไม่ต้องมาพูดดีเลยนะตาภู แกรู้ไหมว่าตอนนี้หนูเจสซี่เขาเสียใจแค่ไหน ทำไมแกเป็นคนแบบนี้ ไม่มีความรับผิดชอบปล่อยผู้หญิงไว้แบบนั้นได้ยังไง ความเป็นสุภาพบุรุษของแกหายไปไหนหมด" มารดาผมร่ายยาวราวกับพระเทศน์ ไม่รู้ว่านางไปหลงเสน่ห์อะไรของเจสซี่ ถึงได้เข้าข้างกันมากขนาดนี้ "แม่ครับพอดีผมมีนัดกับลูกค้ารายสำคัญ ก็เลยขอตัวออกมาก่อน" "แกไม่ต้องมาแก้ตัวเลยนะ! ฉันโทรหาเลขาแกแล้ว แกไม่ได้ไปไหน ลูกค้าอะไรนั่นก็ไม่มี เย็นนี้แกไปรับหนูเจสซี่มาทานข้าวที่บ้านเลยนะ ตาภู แม่มีเรื่องจะคุยด้วย " "เย็นนี้ผมไม่ว่างครับแม่"
Magbasa pa
Chapter 6 หลงเด็กมาก
ผมอุ้มเธอเข้ามาในห้อง ก่อนจะวางคนตัวเล็กลงบนที่นอนเบาๆ เพราะกลัวเธอตื่น ขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นนั้น นาราได้กระชากแขนผมอย่างแรง จนผมเสียจังหวะล้มถลาลงไปทับร่างเล็กของเธอเอาไว้ ผมพลิกกายออก แต่แขนอีกข้างของผมถูกเธอทับเอาไว้ "อย่าไป! ได้โปรดอย่าไป! อยู่กับหนูเถอะนะอย่าไป" เธอฝันร้ายหรือเป็นอะไร ทำไมถึงรั้งใครไว้ไม่ให้ไป เธอมีปมอะไรในใจหรือเปล่า ถึงได้ละเมอซ้ำๆ กับคำเดิมๆ "นอนซะนะ ไม่เป็นไรแล้ว" ผมพูดพร้อมกับใช้มืออีกข้าง ปัดปอยผมหน้าม้าของเธอเสยขึ้นเบา ๆ เพราะแขนอีกข้างของผมโดนเธอทับเอาไว้ ใช้หนุนแทนหมอนเรียบร้อยแล้ว ผมค่อย ๆ ดึงแขนออกแต่เธอก็ร้องเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน "อย่าไป! อยู่กับหนูนะ! อยู่กับพวกเราเถอะได้โปรดอย่าไปเลย ฮึกฮื้อ!” คราวนี้เธอละเมอออกมา พร้อมกับเสียงสะอื้นเบา ๆ น้ำตาของเธอไหลซึมเล็ดออกมาให้เห็น คงมีอะไรทำให้เธอสะเทือนใจ ถึงกับต้องเก็บเอามาฝันร้าย พร้อมกับละเมอแบบนี้ ใครกันที่ทิ้งเธอไป
Magbasa pa
Chapter 7 อ้อมกอดที่โหยหา     
"อย่าบอกนะว่าลุงลักหลับฉัน! ฮือๆ! เวอร์จิ้นฉันจบกันเกมแล้ว!" โป๊ก! "นี่แหนะ!” เขาเขกมาที่หัวฉันหนึ่งโป๊กอย่างแรง จนฉันต้องเอามือลูบไปมาเบาๆ ไอ้ลุงบ้าเนี่ย เขกลงมาได้ยังไงก็ไม่รู้เจ็บชะมัดเลย "ฉันไม่มีวันทำอะไรบ้าๆ แบบที่เธอคิดหรอกนะ! เธอไม่ใช่สเปกฉัน เด็กแก่แดดอย่างเธอยังไม่ทันหย่านมด้วยซ้ำ และเมื่อคืนเธอเป็นคนกระชากลากฉุดให้ฉันอยู่เอง ฉันพยายามจะลุกไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมดึงฉันไว้เกาะติดยังกับตังเม" "อย่ามาเนียนฉันไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่นอน แล้วลุงเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง และฉันขึ้นมาบนห้องได้ยังไง" "ฉันเป็นคนอุ้มเธอขึ้นมาเองแหละ" "นั่นไง! ว่าละ! ลุงแอบแต๊ะอั๋งฉันใช่ไหมล่ะ แล้วทำไมไม่ปลุก ให้ฉันลุกเดินขึ้นมาเองก็ได้ ทำไมต้องอุ้
Magbasa pa
Chapter 8 อ้อมกอดที่โหยหา2
"สวัสดีค่ะแม่ คิดถึงแม่ที่สุดในโลกเลยจุ๊บ!" "คิดถึงแม่แล้วทำไมหนูไม่โทรมา รู้ไหมแม่รอหนูโทรมาทุกวันเลยรอแล้วรอเล่าก็ไม่โทร จนแม่ต้องโทรหา" "นาราขอโทษค่ะแม่ พอดีหนูยุ่งๆ อยู่กับการสมัครงานค่ะแม่" ฉันพูดไปพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่มันไหลเล็ดออกมา เพราะความคิดถึงผู้เป็นมารดา แต่ฉันก็พยายามกลั้นเอาไว้ พร้อมกับทำเสียงให้เป็นปกติ เพราะกลัวว่าแม่จะเป็นห่วง "แล้วหนูได้งานทำหรือยัง ถ้ามันหายากก็กลับมาบ้านเรานะนารา มาช่วยแม่ขายของก็ได้" ที่บ้านของฉันเปิดร้านขายของชำ ร้านไม่เล็กไม่ใหญ่มากกลางๆ มีลูกจ้างหนึ่งคน คอยช่วยแม่ขายของ เพราะตอนที่ฉันกับน้องไปเรียน แม่ไม่มีคนช่วยหลังจากนั้นก็จ้างเขามาโดยตลอดจนถึงทุกวันนี้ "ไม่เป็นไรค่ะแม่ งานที่นาราไปสมัครเขาเรียกแล้วค่ะพรุ่งนี้ก็จะได้ไปทำงานแล้ว โรงงานก็อยู่ใกล้ๆ กับบ้านป้าสาด้วยนะคะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนารานะคะ"
Magbasa pa
Chapter 9 ท่านประธาน
"นารา! ใครชื่อนารา!" ฉันก็งงๆ มันคงไม่ใช่ฉันหรอกมั้ง ชื่อฉันอาจจะไปซ้ำกับคนอื่นก็ได้ คนที่ใช้ชื่อเดียวกันในโลกนี้มีเยอะแยะ "ใครชื่อนารา น้ำใจงามประเสริฐยิ่งเจริญทรัพย์” นั่นไงนามสกุลชั้นที่แม่ตั้งให้ไม่มีซ้ำใครแน่นอน "ฉันเองค่ะ" "ตามฉันมา" "แต่ฉันยังไม่ได้สแกนนิ้วมือเลยนะคะ" "ไม่ต้องสะกงสแกนมาแล้วตามฉันมา" ฉันทำหน้างงๆ แต่ก็เดินตามพี่คนสวยไป ฉันมาทำอะไรที่นี่ นั่นคือคำถามระหว่างที่ฉันเดินตามพี่คนสวยไป สักพักก็ถึงตึกอีกฟากที่นี่น่าจะเป็นบริษัท เพราะมันเต็มไปด้วยออฟฟิศ และน่าจะเป็นเจ้าเดียวกันกับโรงงานแค่แยกกันออกมาเฉยๆ "เธอรออยู่ที่นี่ก่อนนะเดี๋ยวฉันมา" พูดเสร็จพี่คนสวยก็เดินเข้าไปด้านใน ปล่อยให้ฉันยืนเก้ๆ กังๆ อยู่คนเดียว สักพักพี่คนสวยก็เดินออกมา แล้
Magbasa pa
Chapter 10 เมียในสมรส
"พี่ภูนั่นคือวิธีเดียวที่จะหยุดคุณแม่กับคุณเจสซี่ได้ น้องจะไม่ช่วยแล้วนะ ถ้าพี่ยังลังเลคิดเอาเองก็แล้วกัน คิดให้ดีๆ ด้วย น้องกลับแล้วนะไม่ทานข้าวด้วยหรอก ไม่อยากเป็น กอ ขอ คอ ใคร" พูดจบประโยคนับดาวก็ลุกขึ้นก้าวเดินออกไป ปล่อยให้ผมปวดหัวกับแผนการของเธอ แผนการบ้าบออะไรใครเขาจะยอมหลายวันต่อมาผมนั่งที่อยู่ภายในห้องทำงาน แต่ในสมองกลับนึกถึงแผนการของน้องสาวตัวแสบ หรือว่าผมจะทำตามแผนที่นับดาวบอกดีนะ นี่ก็ใกล้วันเกิดผมแล้ว ต้องทำอะไรสักอย่าง เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงตัดสินใจเปิดประตูลงไปที่ฝ่ายบัญชีทันที "นารามานี่ก่อน” ผมพูดพร้อมกับเดินไปคล้องแขนของเธอ ให้ตามมาท่ามกลางความมึนงงของเหล่าพนักงานในออฟฟิศ "เดี๋ยว! นี่ลุงมาได้ไงเนี่ย แล้วนี่จะพาฉันไปไหน" นาราพูดพร้อมกับพยายามสะบัดแขนของเธอออก ให้พ้นจากวงแขนของผม "ท่านประธานเป็นลุงนารา โอ้! ทุกคนเธอเป็นหลานท่านประธานเชียวนะ!” พนักงานคนหนึ่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status