สัมภาษณ์สด ผ่าน!

“เอาล่ะ..นายจ้างอย่างผม คงต้องปรับปรุงตัวเสียใหม่สักหน่อย แต่ก็คงไม่ใจกว้างมากนักหรอกนะ..คุณจอมขวัญเพื่อให้คุณได้เรียนรู้การทำงานครั้งแรกในชีวิต ผมก็จะให้โอกาสคุณ เอาเป็นว่าผมให้คุณเรียนรู้งานเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นถ้าคุณยังต้องเรียนรู้งานอยู่อีก ผมก็คงต้องเชิญคุณไปเรียนรู้งานกับนายจ้างรายอื่นแทน และเป็นอันตกลงว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ ผมจะให้คุณได้หาประสบการณ์จากเลขาของผม.. คุณศักดิ์ดาเชิญข้างในหน่อยครับ” เจ้านายเน้นเสียงเรียกชื่อหล่อนในรอบวันอย่างจงใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่จอมขวัญก็ชักจะจำไม่ได้แล้ว

  ในดวงตายังคงมีแววเชือดเฉือนปะปนกับคำพูดอยู่ดี อะ..อะไรนะ เดี่ยวก่อน..นี่หล่อนยังไม่โดนไล่ออกหรอกหรือนี่ แถมจะได้เรียนรู้งานจากเลขาของเขาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ก่อนที่จะพิจารณาว่าผ่านหรือไม่ผ่านเพื่อเป็นผู้ช่วยเลขาของเขาอย่างนั้นหรือ เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม

  พลันได้ยินเจ้านายหนุ่มกดอินเตอร์คอม เรียกคุณศักดิ์ดาเข้ามาพบและแนะนำหล่อนให้รู้จัก พร้อมกับมอบหมายให้สอนงานหล่อนทุกอย่างภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ ถ้าหากว่าผ่านโปรฯแล้ว เธอต้องติดตามบอสไปที่หัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งเป็นสาขาที่กำลังเปิดใหม่และจะต้องอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสามถึงหกเดือนหรืออาจจะมากกว่านั้น แล้วแต่ว่าโครงการจะเสร็จสิ้นเมื่อไหร่

 จอมขวัญยังรู้สึกอึงอลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเฉียบพลันทันด่วน หลังจากที่ท่านประธานแนะนำให้หล่อนได้รู้จักกับเลขาของเขาแล้ว เจ้าของร่างสูงสง่าก็เดินหายลับออกไปจากห้องทำงาน ไม่ได้เหลือบแลมาทางพนักงานที่ขาดประสบการณ์อย่างเธอแม้แต่น้อย หากก่อนไปยังหันกลับมากำชับกับเลขาส่วนตัว ฝากฝังคุณศักดิ์ดาให้เขาสอนงานให้หล่อนได้ทุกเรื่อง ทุกอย่างต่อจากนี้ไป เธอจะมีพี่เลี้ยงคนใหม่แล้วสินะ คุณศักดิ์ดาดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งจากการที่ได้พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง ไม่ถือตัว เหมือนอย่างคนบางคน ทราบภายหลังว่าเลขาของเจ้านายมีครอบครัวแล้วและภรรยากำลังท้องแก่ใกล้คลอดด้วย

 จอมขวัญก้าวเท้าออกจากอาคาร เอ็ม ไอ พี เกือบทุ่ม พกพาความงุนงงสงสัยหนักกว่าครั้งแรกที่ไปสัมภาษณ์งานเสียอีก เมื่อกลับมาถึงที่พักได้ก็ทิ้งตัวนอนแผ่หลากับที่นอนแสนนุ่ม พลางนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในวันนี้ แต่ก็อดขำกับความช่างกล้าและบ้าบิ่นของตัวเองเมื่อช่วงกลางวันไม่ได้ ทุกอย่างกลับตาลปัตรจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียวล่ะ

 หล่อนจะได้เป็นถึงผู้ช่วยเลขาของเจ้านายในเอ็ม ไอ พี เลยหรือนี่ ไม่อยากจะเชื่อเลย เก็บความตื่นเต้นไว้ไม่ไหวแล้ว ต้องโทรหาใครสักคนเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ ไม่อย่างนั้นละก็อกแตกตายแน่ ก่อนอื่นคงต้องโทรบอกทางบ้าน ว่าเธอต้องออกไปทำงานต่างจังหวัด ถ้าหากผ่านโปรฯ อันแสนสั้น แม่ถึงกับเอ็ดตะโรเสียยกใหญ่ ทำไมต้องไปด้วยในเมื่อเขามีเลขาอยู่แล้วบ่นว่าเป็นสาวเป็นนาง จะไปทำงานกับผู้ชายหนุ่ม ๆ ได้ยังไงกัน

  

  เธอต้องอธิบายจนปากเปียกปากแฉะ ยกแม่น้ำทั้งร้อยสาย จนหมดเงินค่าโทรศัพท์ไปหลายบาท กว่าคุณแม่จะยอมใจอ่อน วางสายจากแม่บังเกิดเกล้า ก็ถึงคิวของเพื่อน ๆ ที่ต้องคุยทับให้หนำใจ หลังจากที่โดนพวกนั้นเคยดูถูกว่าเธอไม่มีทางได้ทำงานที่นี่อย่างแน่นอน จนคิดว่าคงครบหมดทุกคนแล้ว จะขาดก็แต่คนสำคัญสุดที่ตอนนี้ คนคนนั้นอยู่ไกลถึงต่างประเทศนู่น ค่าโทรต่างประเทศก็แพงแสนแพง ฉันจะเอาตังค์ที่ไหนโทรหาเธอล่ะล้อมดาว แค่นี้ก็กระเบียดกระเสียรจะแย่อยู่แล้ว เอาไว้เงินเดือนออกก่อนค่อยโทรก็แล้วกันนะเพื่อนรัก

  คนที่หล่อนอยากโทรหามากที่สุดในตอนนี้ ก็โทรมาหาเองราวกับปาฏิหาริย์ ประหนึ่งว่ามีโทรจิตส่งถึงกันก็ไม่ปานเจ้าตัวเองก็ไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่า อยู่ดี ๆ ทำไมยัยเพื่อนสนิทถึงโทรมาหาหลังจากที่ติดต่อกันล่าสุด เมื่อตอนที่ได้เข้าไปทำงานที่เอ็ม ไอ พี ใหม่ ๆ จากนั้นก็หายต๋อมไปจนคิดว่าเพื่อนรักคงเรียนหนัก แต่ถ้าให้โทรไปหาก็คงไม่ไหวเพราะค่าโทร 

  แพงเหลือเกิน เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นเพียงครั้งเดียว เบอร์ที่โชว์อยู่หน้าจอบ่งบอกว่ามาจากต่างประเทศ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนสนิท จอมขวัญรีบกดรับทันที

“ฮัลโหล ที่รัก ดีใจที่สุดเลย รู้ได้ไงว่ากำลังคิดถึงมาก ๆ มีเรื่องจะเล่าให้ตัวฟังเยอะแยะไปหมดเลยรู้ไหม” คนเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ละล่ำละลักบอกเพื่อนสาว

“นี่ ๆ อะไรกันยัยจอมจุ้นไม่ต้องรีบพูดขนาดนั้นก็ได้ เรายังไม่รีบวางสายตัวหรอกน่า” เสียงใสแจ๋วจากปลายสายแกล้งแซวเพื่อนรักอย่างอารมณ์ดี

“ไม่ให้รีบได้ไงล่ะ ค่าโทรต่างประเทศแพงลิบลิ่วขนาดนี้”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เราเป็นคนโทรหาตัวนะ ไม่ใช่ตัวโทรหาเราซะหน่อย เอ..หรือว่าจะวางสายแล้วให้โทรมาหาเราดี

ไหมนะ”

“ไม่ดีเลย ๆ ยัยล้อมอย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะใจแป้วหมด แล้วเป็นไงมาไงล่ะ ถึงโทรมาหา หลังจากที่หายต๋อมไปเลย นึกว่าลืมเพื่อนโลโซคนนี้ไปซะแล้ว”

“จะบ้าเหรอ เออ..ขอโทษนะพอดีว่าช่วงนี้กำลังเรียนหนักน่ะ เอ้อ! ว่าแต่ตัวเถอะ เป็นไงบ้างที่ทำงานได้ยินข่าวว่าจะได้ออกไปต่างจังหวัดด้วยนี่”

“เอ๊ะ! นี่ตัวรู้ได้ยังไงว่าเราจะออกไปต่างจังหวัดด้วย หรือว่ามีเพื่อนคนไหนคาบข่าวไปบอกก่อนเราเองซะอีกเนี่ย” จอมขวัญถามออกไประคนสงสัย ว่าทำไมเพื่อนรักถึงได้รู้ข่าวเร็วนัก

“ก็พี่ชายเราน่ะสิ จู่ ๆ ก็โทรมาถามข้อมูลเกี่ยวกับจอมตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน ตอนที่พี่เขามาประชุมที่นี่ เรายังแปลกใจอยู่เลย ว่าทำไมพี่เขาถึงได้ซักข้อมูลของตัวซะละเอียดยิบ”

“เดี๋ยวก่อนยัยล้อม นี่ตัวมีพี่ชายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เท่าที่รู้เราคบกันมากว่าสี่ปี ไม่ยักรู้ว่าตัวมีพี่ชายเลยนี่นา แล้วไหงอยู่ดี ๆ พูดเรื่องพี่ชายอะไรของเธอเนี่ย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรามิทราบ อธิบายมาเร็ว ๆ เข้า”

“อ้าว! นี่เรายังไม่เคยเล่าให้ตัวฟังหรอกเหรอว่า พี่ชายคนนี้น่ะเป็นลูกชายของลุงกับป้าเราเอง ทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมกับรีสอร์ต จำไม่ได้เหรอเพื่อน งานวันเกิดเราเมื่อตอนปีสี่ พี่เขายังมางานอยู่เลย ตอนนั้นเขาเนื้อหอมอย่างกับอะไรดี เพิ่งกลับมาจากเมืองนอกใหม่ ๆ หมาด ๆ พี่เขาเป็นลูกครึ่ง แม่เป็นคนอังกฤษส่วนพ่อเป็นคนไทยซึ่งก็คือคุณลุงเราเอง จำได้หรือยังตอนนั้นตัวยังเคยพูดว่า 'อยากใช้นามสกุลเดียวกับพี่ตัวจังเลยล้อม' จำได้ไหมจ๊ะ?”

  ภาพในอดีตค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นมาเมื่อไม่นานนี้เอง หลังจากที่เพื่อนรักเท้าความถึงอดีตกาลที่ผ่านมา ในงานวันเกิดครบรอบยี่สิบสามปีของคุณหนูล้อมดาว ก้องกังวาลไกล เหล่าบรรดาเพื่อนพ้องมาร่วมงานวันเกิดค่อนข้างหนาตาเนื่องจากถือว่าเป็นการเลี้ยงรุ่นไปในตัว ภายในงานจัดอย่างใหญ่โตมโหฬาร ราวกับงานแต่งก็ไม่ปาน มีทั้งแขกเหรื่อของพ่อแม่เพื่อนมีทั้งคุณหญิงคุณนายมากันแน่นขนัดไปหมด