เฮียสี่อยากมีเมีย

Chapter 01พาร์ทสี่คฤหาสน์หรูเสี่ยสามภายในห้องโถงขนาดใหญ่ มีชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังพร่ำบ่นลูกชายตัวดีของเขาอย่างหัวเสีย“อาสี่อ่า ลื้อโตแล้วนา อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ ทำไมต้องให้ป๊ามาคอยบ่นลื้อตลอดเลยวะ ลื้อก็อีกคนนะ ชอบตามใจลูกชายจนเคยตัว”“เอาน่าเฮีย...ลูกโตแล้วนะ เฮียบ่นไปก็เท่านั้นแหละน่า”“ใช่ป๊า ที่ม้าพูดก็ถูก หนูโตแล้ว ป๊าบ่นไปก็เท่านั้นแหละ”ผมนั่งหน้านิ่งบนโซฟา เอาเท้าขึ้นไขว่ห้างแล้วเลื่อนไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวป๊าน่ะมักจะบ่นแบบนี้มาตั้งแต่ผมอายุเข้ายี่สิบต้นๆ จนตอนนี้จะเข้าสามสิบแล้วก็ยังไม่เลิกบ่น ก็เรื่องเดิมๆ แหละครับ แต่วันนี้มีเพิ่มมาคือเรื่อง 'เมื่อไหร่ผมจะมีเมียสักที' เพราะป๊าอ้างว่าอยากจะอุ้มหลานเต็มทนแต่เมียมันจะหากันได้ง่ายๆ เสียที่ไหนกันเล่า ผมหล่อ ผมรวย สายเปย์โอนไว แต่โดนเททิ้งเหมือนเศษอาหารประจำ!! ทำไมน่ะเหรอ หึ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ToT“ก็เพราะโตแล้วไงถึงต้องมีเมียได้แล้ว ลื้อจะรออะไรวะ รอให้ป๊าแก่ตายก่อนหรือยังไงกัน” ป๊าพูดเสียงดังพลางมองมาที่ผมอย่างไม่เข้าใจ“เมียมันหากันได้ง่ายๆ ที่ไหนล่ะป๊า ป๊าก็เห็นว่าหนูคบกับใคร

“ไอ้เชี่ยมาร์ค!! เบาๆ หน่อยไอ้สลัด ล้านนึงเยอะไปแล้วไอ้เพื่อนปากส้นบาทา” พี่สี่หันไปกระซิบพร้อมกัดฟันพูดใส่ข้างหูพี่มัคคึเพื่อนรักของเขา“นี่พี่กำลังจะบอกว่า...”“เฮียสนใจ...อยากจะได้น้องตะไคร้มาเป็นเมียจ้ะ ถ้ายอมหนูจะสบายไปทั้งชีวิตเลย” พี่สี่มันพูดโพล่งขึ้นมาแล้วจ้องมองฉัน“โหย...จะบ้าและพี่ ตลกละ โรคจิตหรือเปล่านะ! มาขอกันดื้อๆ แบบนี้เลยเรอะ นี่ถ้าพ่อหนูได้ยินนะ...กบาลพี่ได้แยกเป็นสี่แฉกไปแล้ว เผลอๆ ได้ไปนอนให้น้ำเกลืออยู่โรงบาลด้วย”“อะแฮ่ม...งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ กลัวกบาลจะแยก แหะๆ”พี่มัคคึรีบพูดขึ้นแล้วชิ่งเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วเหลือไอ้พี่สี่ที่ตอนนี้นั่งนิ่งจ้องหน้าฉันอย่างไม่ลดละสายตาเลยแม้แต่นิด “ขอจีบได้เปล่าครับ...ตะไคร้คนสวย”“ไม่ได้!!” ฉันรีบตอบปฏิเสธไปในทันที“ไม่ได้...แปลว่าได้ใช่มั้ย” “หืม...ไม่ได้ก็แปลว่าไม่ได้โว้ย!! พี่นี่เข้าใจอะไรยากจริงๆ” ฉันโวยวายแล้วลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไปหมับ! พี่สี่ลุกขึ้นยืนแล้วคว้าแขนฉันไว้ก่อนจะดึงเบาๆ ให้ตัวฉันเข้าไปใกล้ชิดกับตัวเขา “พี่หล่อนะ...แถมรวยด้วย”“โห...หล่อรวยแล้วยังไงเล่า ปล่อยหนูเลยนะไม่อย่างนั้นพี่โดนดีแน

Chapter 02บนรถประจำทางวันนี้เป็นวันอะไรก็ไม่รู้ ตอนเที่ยงที่โรงอาหารคนก็แออัด พอตกเย็นมาขึ้นรถประจำทางกลับบ้านคนก็ดันเยอะอีก หาที่นั่งไม่ได้ฉันเลยต้องยืนเอา และก็ไม่ได้ยืนเพียงคนเดียวด้วยนะคะ มีน้ำหนึ่งเพื่อนรักและก็เฮียสี่ยืนด้วย ใช่ค่ะเฮียสี่ยืนด้วย!! ฉันปฏิเสธไม่ยอมขึ้นรถกลับไปกับพี่เขาเพราะอยากจะนั่งรถประจำทางกลับเองเหมือนเคย และพี่สี่ก็ดูเหมือนจะไม่ยอมในตอนแรก แต่ที่สุดก็ต้องยอมให้ฉันนั่งรถประจำทางโดยพี่แกจะนั่งมาด้วย ฉันนี่ยกนิ้วให้เลย...ยกนิ้วกลางให้เลยค่ะ!!“ตะไคร้...กูว่ามึงมายืนตรงกลางดีกว่านะ กูรู้สึกเกร็งๆ ว่ะเพื่อนรัก” น้ำหนึ่งมันกระซิบบอกเบาๆ เพราะตอนนี้ฉันให้มันยืนคั่นกลางระหว่างฉันกับพี่สี่ ตอนนี้สายตาเขาก็ไม่วายที่จะจ้องมองฉันอย่างไม่ลดละ คนอะไรก็ไม่รู้รถมีก็ไม่ขับกลับ ดันจอดทิ้งไว้ที่มหาวิทยาลัยแล้วขึ้นรถประจำทางตามฉันมา“มึงชอบไม่ใช่เหรอได้อยู่ใกล้ๆ ผู้ชายอะ” ฉันตอบกลับมัน“กะ...ก็ใช่ แต่เฮียเขาบอกกับกูว่าจีบมึงอยู่ไง มึงก็ควรจะมายืนอยู่ตรงนี้สิ ว่าไปกลิ่นตัวหอมมาก หอมจนอยากจะจับมาดมๆ แล้วก็...” น้ำหนึ่งมันพูดแล้วยกยิ้มน้อยๆ “เฮ้อ มึงนี่นะ...หลบไปๆ กูยื

วันต่อมาร้านเค้กเลิฟเลิฟ“นี่พี่สี่...พี่จะตามรังควานหนูไปถึงไหนกันเนี่ย คนอะไรตีมึนเก่งสุดๆ ไปเลย” ฉันพูดพลางนั่งส่ายหน้าอย่างเอือมๆ แล้วตักเค้กสุดแสนอร่อยเข้าปาก“ก็เฮียบอกแล้วว่าอยากได้หนูมาเป็นเมียไง หนูนั่นแหละตีมึนสุดๆ ไปเลย สวยก็สวยดันใจร้ายชะมัด” พี่สี่พูดพลางหยิบแก้วกาแฟเย็นมาดื่ม “ถ้ายอมเป็นเมียเฮียนะ...จะพามากินของอร่อยๆ แบบนี้ทุกวันเลย และจะพาไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ กระเป๋าสวยๆ แบบไม่มีจำกัดเลยแหละ”“อย่าเอาของพวกนี้มาล่อหนูเลยน่า...มันไม่ได้ผลหรอก” ฉันเบ้ปากใส่พี่สี่ แล้วตักเค้กกินต่ออย่างเอร็ดอร่อย “หนูขอถามอะไรหน่อยสิ...”“ได้ครับ...ถามมาเลย”“ทำไมพี่ถึงอยากมีเมีย และทำไมถึงต้องเป็นหนู ขอความจริงนะพี่ ตอบมาตามจริงเลยนะ” ฉันวางช้อนลงบนจานเค้กแล้วตั้งหน้าตั้งตารอฟังในสิ่งที่พี่สี่จะพูด“คือ...ถ้าให้พูดก็ป๊าเฮียน่ะแกอยากจะอุ้มหลานไง เลยบังคับให้เฮียมีเมียสักทีจะได้มีหลานให้แกอุ้มไวๆ”“แล้วยังไงต่อ...” “ป๊าบอกว่าถ้าภายในเดือนนี้เฮียยังหาเมียไม่ได้จะให้ไปแต่งงานกับยัยหมูดาวลูกสาวของเพื่อนป๊าน่ะ”“ก็แต่งไปสิพี่ ไม่เห็นต้องมาลำบากวิ่งตามหนูแบบนี้เลย” ฉันไม่เข้าใจจริงๆ พ

“ตะไคร้รอเฮียอยู่ตรงนี้นะ ห้ามเข้าไปเด็ดขาด!” ว่าจบพี่สี่ก็วิ่งว่อนไปทั่วเพื่อหาอะไรบางอย่างก่อนจะเจอสิ่งนั้น มันเป็นผ้าห่มขนาดใหญ่ พี่สี่ทำมันให้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำแล้วเอามาคลุมตัวเองไว้ก่อนจะเดินลุยเข้าไปในบ้านของฉันเฮ้ย…ไอ้หนุ่มมันอันตรายนะเว้ย!ระวังนะไอ้หนุ่มไฟมันแรงขึ้นเรื่อยๆ!!เสียงผู้คนต่างร้องตะโกนบอกกับพี่สี่ว่ามันอันตรายเพราะตอนนี้ไฟเริ่มลุกขึ้นเรื่อยๆ แต่พี่เขาไม่ได้สนใจที่จะฟังกลับเดินเข้าไปในบ้านหวังจะช่วยพ่อกับแม่ของฉันฉันทำอะไรไม่ถูกแล้วในตอนนี้ ได้แต่นั่งร้องไห้ตัวสั่นเทากลัวว่าพ่อกับแม่จะเป็นอะไรไป และก็ห่วงพี่สี่ด้วย...ไม่นานนักพี่สี่ก็ออกมาพร้อมกับแบกแม่ฉันที่หมดสติไว้บนหลังโดยมีผ้าห่มที่ชุบน้ำคลุมตัวออกมา ชาวบ้านที่เห็นก็รีบเข้าไปช่วยพยุงแม่ฉันมานอนรอรถพยาบาล เมื่อเห็นแบบนั้นฉันก็รีบวิ่งเข้าไปหาแม่ทันที “มะ...แม่จ๋า แม่อย่าเป็นอะไรนะ ฮือๆ” ฉันลูบที่ใบหน้าแม่แล้วร้องไห้ไม่หยุด ก่อนจะสังเกตเห็นว่าพ่อฉันยังไม่ได้ออกมาด้วย และตอนนี้พี่สี่ก็เดินกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง ตอนนี้ไฟมันลุกแรงขึ้นกว่าเดิมเสียงรถดับเพลิงก็ดังขึ้นมาและมีพนักงานหลายคนพากันวิ่งและลา