บทที่ 1.9

หลังโรงเรียนเลิกเคลวินเดินออกมาจากประตูใหญ่ เดินตรงไปที่สถานีรถไฟใต้ดิน เขาไม่ต้องการให้คนขับรถมารับส่งเพราะมันน่ารำคาญ ช่วงเวลาที่อยู่เมืองไทยเขาอยากใช้ชีวิตให้เรียบง่ายที่สุด ดังนั้นเมื่อรู้จักเส้นทางดีเขาจึงบอกป้ากับลุงว่าจะมาโรงเรียนด้วยตัวเอง

เดินไปได้ไม่เท่าไหร่เขาก็เจอกับเด็กข้างบ้าน เด็กสาวคุยกับเพื่อนและหัวเราะอย่างสนุกสนาน โดยไม่ได้สนใจหันมามองเขาที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย

เคลวินนึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มนั้นแล้วอดที่จะนึกถึงตัวเขาเองตอนยังเด็กขึ้นมาไม่ได้ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็เพียงแค่ยิ้มรับ มองโลกในแง่ดี ทั้งบริสุทธิ์ และไร้เดียงสา เขาเองก็เคยเป็นแบบนั้นเมื่อนานมาแล้ว ทว่าสถานการณ์ต่างๆ เปลี่ยนให้เขาต้องสร้างเกราะกำบังตัวเองขึ้นมา เพื่อที่จะใช้ชีวิตอยู่กับสังคมอีกแบบ สังคมของนักธุรกิจที่จะต้องสวมหน้ากากเข้าหากัน ไม่เว้นแม้แต่ทายาทของนักธุรกิจเหล่านั้น

เมื่อลงจากรถไฟใต้ดินเคลวินก็เดินทอดน่องมาเรื่อยๆ กระทั่งเจอเข้ากับเด็กข้างบ้านอีกครั้งที่ร้านสะดวกซื้อทางเข้าหมู่บ้าน ในมือของเด็กสาวมีไอศกรีมแท่งรสบลูเบอร์รี่ รอยยิ้มสดใสที่ส่งมายังเขา ทำให้เขารีบเดินทั้งยังทำเป็นมองไม่เห็น

“นายเองก็กลับรถไฟใต้ดินเหมือนกันเหรอ ไม่ยักกะเห็นเลย” มิรินเดินตามเขาจนทัน “เปิดเทอมวันแรกเป็นยังไงบ้าง” ปากเล็กๆ นั่นยังคงชวนคุยทั้งที่เขาเพียงเดินเงียบปาก

“ดูท่านายจะเรียนเก่งนะ ได้อยู่ห้องเอด้วย แต่ก็อย่างว่าแหละนายมาจากอเมริกานี่ คงจะเก่งภาษาอังกฤษ ฉันนะเพราะเกรดภาษาอังกฤษ ทำให้ผลการเรียนแทนที่จะดี กลับตกลงมาอยู่ระดับกลางๆ เสียอย่างงั้นเลย”

เสียงพูดเจื้อยแจ้วด้านหลัง ทำให้คนที่เคยชินกับความเงียบอย่างเคลวินหงุดหงิดขึ้นมา “นี่...” เคลวินหันหน้ากลับมาอย่างเหลืออด

แต่ว่า...

“ขะ ขอโทษ ก็นายเล่นหันหน้ากลับมากะทันหันเองนี่นา ฉันเลยหลบไม่ทัน” มิรินตาโตรีบขอโทษเขา

เกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ ไอศกรีมรสโปรดที่เริ่มละลายไปบ้างแปะลงไปบนอกเสื้อของเคลวิน ตอนที่เขาหันกลับมาหา

“เป็นความผิดของฉันสินะ” เคลวินกัดฟันกรอดใบหน้าเย็นชายิ่งดูเย็นเยียบแทบจะแช่แข็งคนที่ยืนตัวลีบอยู่ตรงหน้า

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” มิรินรีบล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้เขา แต่ปรากฏว่ายิ่งเช็ดมันยิ่งเลอะเข้าไปใหญ่

“พอแล้ว!” เคลวินเหลืออดจึงตวาดออกไป

“ฉันขอโทษ” มิรินย่นคอเพราะเสียงตวาดนั้น เด็กสาวยืนนิ่งอย่างสำนึกผิด ไม่มีทีท่าว่าจะวิ่งหนีเหมือนคนอื่นๆ

เคลวินได้แต่คิดว่ามิรินนั้นเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโต จึงไม่รู้ว่าอารมณ์ของเขานั้นกำลังคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ หากคนทั่วไปพวกเขาควรรีบหนีไปให้ห่าง

เด็ก...มักจะไม่รู้ว่าตอนไหนสมควรหนี ตอนไหนสมควรตอแย

“เก็บคำขอโทษของเธอเอาไว้ แล้วอยู่ห่างๆ ฉันก็พอ” เคลวินตะคอกแล้วหมุนตัวก้าวฉับๆ เดินหนีมา เขาโล่งใจที่คราวนี้อีกฝ่ายไม่ได้เร่งฝีเท้าเดินตามเขามาอย่างเมื่อครู่

“ทำไมเจอกันทีไรฉันถึงต้องทำเรื่องให้เขาโกรธอยู่เรื่อยเลยนะ” มิรินบ่นคนเดียวเสียงละห้อยเดินคอตกกลับบ้านเพียงลำพัง

“ไปเรียนวันแรกเป็นยังไงบ้างจ้ะ” กานดาเอ่ยถามเมื่อเห็นเคลวินเดินเข้าบ้านมา

“ไม่มีอะไรน่าสนใจครับ” เคลวินเอ่ยเสียงเรียบแล้วเดินต่อ

“อ้าว แล้วนั่นเสื้อไปเลอะอะไรมาล่ะ” กานดาเหลือบไปเห็นคราบเลอะบนตัวเคลวินแล้วอดแปลกใจไม่ได้ เนื่องจากปกติเคลวินเป็นคนรักสะอาดเอามากๆ

“เปล่าครับ ผมขอตัวนะครับ” เคลวินก้มลงมองเห็นเสื้อตัวเองแล้วหงุดหงิดขึ้นมาอีก

ผู้เป็นป้าได้แต่มองตามด้วยความสงสัย รู้ว่าเคลวินเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัวไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ และการที่เขาไม่ยอมเปิดใจให้ใครทำให้เขาไม่ค่อยมีเพื่อน ในใจหวังว่าการที่เขาไปโรงเรียนใหม่ ได้เจอเพื่อนใหม่ สภาพแวดล้อมใหม่ๆ อาจจะทำให้เขาค่อยๆ ปรับตัวเอง ยอมรับผู้คนมากขึ้น

วิรัญญาเลิกคิ้วมองลูกสาวที่เมื่อเช้ามีรอยยิ้ม แต่ตอนกลับมาท่าทีกลับหงอยๆ “ออกจากบ้านไปหน้าบานแก้มปริ ทำไมตอนกลับมาบ้านหน้าหุบกลายเป็นลูกหมาคอตกไปได้นะ”

“แม่คะมีอะไรกินบ้างคะ” เด็กสาวพูดจบก็ทิ้งตัวลงไปบนโซฟาอย่างคนหมดแรง

“กินผลไม้ไปก่อนแล้วกันนะจ้ะใกล้เวลาอาหารเย็นแล้วเปิดเทอมวันแรกเป็นยังไงบ้าง” วิรัญญาลูบผมหน้าม้าเด็กสาวที่หลบตาพิงพนักโซฟา

“ดีค่ะแม่ ได้เรียนห้องเดียวกันกับยายเปิ้ลด้วย เราสองคนนั่งด้วยกันอีกเทอมแล้ว” มิรินยิ้มกว้างตอนพูดถึงทิพวัลย์

“ก็ดีนี่จ้ะ แล้วทำไมกลับมาหน้างี้หุบเชียว”

“ก็ เมื่อกี้หนูทำไอศกรีมเลอะเสื้อเคลวิน ดูเหมือนเขาโกรธมากเลย” มิรินหน้าย่นเล่าให้แม่ฟังแล้วถอนหายใจ

“เคลวิน หลานคุณพี่กานดาเหรอจ้ะ”

“ค่ะแม่” มิรินตอบเสียงเซ็งๆ