บทที่ 1.8

ประธานโรงเรียนขึ้นกล่าวเปิดพิธีเพื่อต้อนรับน้องใหม่ ก่อนที่ผู้อำนวยการของโรงเรียนจะขึ้นให้โอวาสต่อ

“มีมี่ นั่นมันพี่เหมันต์นี่” ทิพวัลย์เอ่ยกระซิบกับมิรินด้วยความตื่นเต้น “นั่นก็พี่แดน อู้ย...ล้อ หล่อ”

“จะตื่นเต้นอะไรนักหนา รู้อยู่แล้วว่าพี่เขาเข้าเรียนที่นี่”

มิรินมองเพื่อนขำๆ สายตามองไปยังรุ่นพี่ทั้งสองที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด เพราะพวกเขาเป็นกรรมการนักเรียน

ไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้จักแดน หรือ ดนุวัศ วรวัฒนกำจร เพราะเขาคือหนึ่งในทายาทของบริษัทในเครือเจเอ็มอี หลานชายอีกคนของกานดานั่นเอง

ส่วนอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ดนุวัศ คือเหมันต์ สุทธิวรกานต์ ทายาทนักธุรกิจชื่อดังที่ไม่ว่าใครก็ต้องร้อง ‘อ๋อ’ เมื่อได้ยินนามสกุลดัง เพราะกิจการของครอบครัวเขาก็คือห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง

“ก็แหมใครจะไม่ตื่นเต้นล่ะ พี่เขาทั้งเก่ง เรียนดี หล่อก็หล่อบ้านก็รวย เป็นถึงลูกชายผู้อำนวยการที่นี่ด้วย” ทิพวัลย์พูดจบก็มองไปที่ดนุวัศอีกรอบ

มิรินขมวดคิ้วเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ ...เคลวินเองก็ถือว่าเป็นทายาทอีกคนของ ‘วรวัฒนกำจร’ เช่นกัน แม้จะไม่ใช่สายตรง เพราะไม่ได้ใช้นามสกุลของอารยา

มองไปรอบๆ ก็พบว่าเขานั่งรวมอยู่กับเหล่านักเรียนชายด้วยกัน ใบหน้าเย็นชาไม่สนใจรอบข้างทำเอาเพื่อนๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ ทั้งยังไม่กล้าชวนคุย แผ่นหลังตรงแน่วของเขาดูสะดุดตากว่าคนอื่น เส้นผมที่มีโทนสีน้ำตาลอ่อน ทำให้มองปราดเดียวก็หาเขาเจอ

จ้องเพลินๆ เด็กสาวก็ต้องสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ เคลวินดันหันกลับมา ทั้งสองสบตากันสักพักแต่ก็ยังเป็นมิรินที่ส่งยิ้มให้ และเคลวินก็ยังคงเป็นฝ่ายที่ส่งสายตากลับมาอย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็...หันกลับไป

“อะไรกัน แน่ใจนะว่ารู้จักกัน ทำไมเขาดูเย็นชาจัง สายตางี้ทำเอาขนลุกเลย” ทิพวัลย์เหมือนจะสังเกตเห็น

“ตอนแรกที่เขาเจอฉันมันไม่น่าประทับใจมั้ง” มิรินแลบลิ้นออกมาอย่างซุกซน นึกถึงเหตุการณ์วันแรกที่ทั้งสองคนเจอกันก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“มีอะไรน่าขำสายตาเขาน่ากลัวจะตาย” ทิพวัลย์ขมวดคิ้วสงสัย

กว่าชั่วโมงที่การปฐมนิเทศดำเนินไป กระทั่งในที่สุดนักเรียนทั้งหมดก็ถูกปล่อยตัวกลับไปยังห้องเรียน เคลวินเดินออกมาจากห้องน้ำตึกเรียน เขาพบว่ามีรุ่นพี่คนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก ที่เขารู้ก็เพราะดูจากสัญลักษณ์จากเข็มที่ปักบนคอเสื้อ อีกฝ่ายน่าจะเป็น...รุ่นพี่ปีสอง

เขาไม่ได้ใส่ใจนักเพียงแต่เดินผ่านไปเฉยๆ

“นายคือลูกชายของคุณป้าอารยาใช่ไหม” เสียงเรียบเอ่ยถามขึ้นทำเอาเคลวินชะงักและหันกลับมามอง

“แม้เราจะไม่เคยเจอกัน แต่ฉันมั่นใจเพราะนายดูคล้ายท่านมาก” ดนุวัศพูดต่อทั้งยังเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเคลวิน สองคนมีส่วนสูงที่น่าทึ่งเมื่อยืนเผชิญหน้ากันแบบนี้ แต่ยังไงเคลวินก็ดูจะสูงกว่าเล็กน้อย

“ฉันชื่อดนุวัศ นายจะเรียกว่าแดนก็ได้” ดนุวัศแนะนำตัวตัวเองแต่เคลวินเพียงแค่มองเขานิ่ง “หึๆ เย็นชาเหมือนพ่อสินะ”

เคลวินมองเขาด้วยดวงตาเย็นเยียบยิ่งขึ้น เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยถึงผู้เป็นพ่อ

“อยู่ที่นี่ก็ทำตัวดีๆ หน่อยล่ะ ระบบรุ่นพี่รุ่นน้องที่นี่แตกต่างจากที่อเมริกามาก” พูดจบก็เดินสวนไปอีกทาง ทว่าคล้ายเปลี่ยนใจจึงยื่นมือมาตบไหล่เคลวินเบาๆ “ยินดีต้อนรับสู่เจเอ็มอี” ดนุวัศยิ้มมุมปากก่อนเดินจากไป

เคลวินเพียงปรายตามองเล็กน้อย แล้วเดินกลับไปยังห้องเรียน เขาได้ยินกานดาพูดถึงอยู่เหมือนกันว่ามีลูกพี่ลูกน้องของเขาเรียนอยู่ที่นี่สองคน

ดนุวัศ วรวัฒนกำจร เรียนอยู่ปีสอง

ดารารัศมิ์ วรวัฒนกำจร เข้าเรียนปีเดียวกับเขา

เมื่อครู่เจอไปแล้วหนึ่ง อีกคนที่เป็นน้องสาวที่คิดว่าคงอีกไม่นานคงได้เจอ สงครามการแย่งชิงมรดกของตระกูลวรวัฒนกำจร เขาได้ยินมานานแล้ว เพราะมีคนเคยตราหน้าว่าเขาเป็นคนนอก

ใช่..เขาเป็นคนนอก เพียงเพราะเขาคือ ‘เคลวิน หลี่’ เพราะเขาใช้ชื่อสกุลของพ่อ ไม่ใช่เพราะเขาไม่ใช่ ‘วรวัฒนกำจร’  ถึงจะเป็นอย่างนั้นเขากลับครอบครองหุ้นของบริษัทในเครือเจเอ็มอีถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์

ป้าของเขาเคยบอกว่า วิสาข์ ผู้เป็นน้าของเขาคือผู้บริหารของเจเอ็มอีไฮสคูล น้าของเขาคนนี้เป็นคนหัวสูงทั้งยังเข้มงวด  ที่สำคัญยังเป็นคนที่แสดงออกมากที่สุดว่าไม่พอใจที่เขามีหุ้นคนเดียวถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งที่ลูกๆของเธอมีกันเพียงแค่สามเปอร์เซ็นเท่านั้น ดังนั้นการที่เขาเข้าเรียนเจเอ็มอีไฮสคูล เขาก็อาจจะต้องเจอกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก

วันแรกของการเรียนไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่เขาคิด แม้จะรู้สึกรำคาญสายตาหลายคู่ที่คอยแอบมอง เรื่องนี้เขาออกจะเคยชิน เพราะแม้แต่ตอนที่เขาเรียนอยู่ในอเมริกาเองก็ไม่ได้แตกต่างน

คนส่วนมากเพียงแค่รู้ว่าเขาคือลูกชายของหลี่ชิง ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องอ้าปากค้าง เพราะพ่อของเขามีธุรกิจหลายอย่างที่ประสบความสำเร็จ