บทที่ 1.10

“แล้วไปทำอีท่าไหนล่ะ เจอกันวันแรกกระโดดลงไปทับเขา คราวนี้ก็ไปทำไอศกรีมเลอะเสื้อเขาอีก ลูกแม่นี่ซุ่มซ่ามจริงๆ น่าเห็นใจเคลวินเขานะ”

“แม่คะ” มิรินกระเง้ากระงอดแต่เสียงแตรรถหน้าบ้านดังขึ้นเสียก่อนจึงได้แต่ลุกขึ้นมาดู “คุณพ่อกลับมาแล้ว!” มิรินรีบวิ่งออกมารับทินกรที่เพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน “คุณพ่อขา”

เสียงตะโกนทั้งที่รถยนต์เพิ่งจะขับรถเข้าบ้าน ทำให้เคลวินที่ยืนอยู่ที่ระเบียงห้องอดที่จะหันไปมองไม่ได้ ภาพการพบกันหลังเลิกงานอันอบอุ่นของพ่อลูก ภาพที่เขาภาวนาให้เกิดขึ้นกับเขาสักครั้งในชีวิต ทว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเลย...

ฉากพ่อลูกกำลังทักทายพูดคุยกันอย่างอบอุ่น ไม่นานก็มีคนเป็นแม่ที่เดินออกมา พูดคุยถามไถ่ ทักทายหยอกล้อ แบ่งปันสิ่งต่างๆ ระหว่างวันให้กันและกันได้รับรู้

...เคลวินเบือนหน้าหนีด้วยบหน้าเย็นชา ไม่ลืมที่จะปิดม่านอย่างแรง

“ตรงนี้มีคนนั่งหรือเปล่า” เสียงทุ้มถามขึ้นข้างๆ ทำให้เคลวินหันหน้ากลับมาจากหน้าต่างห้องเรียน

“ไม่มี” ตอบสั้นๆ จากนั้นหันกลับยังทิศทางเดิม

“อืม งั้นฉันนั่งนะ” เด็กหนุ่มนั่งลงข้างๆ เคลวิน ไม่สนสายตาตกใจของเหล่าเพื่อนในห้อง เพราะพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้ามาใกล้ จริงๆ แล้วพวกเขาถึงขั้นพูดถึงรังสีอำมหิตอะไรทำนองนั้น เพราะมันเหมือนมีบางอย่างในตัวเคลวินที่ทำให้พวกเขา...กลัว

หลังจากได้นั่งเรียนด้วยกันไม่นาน เคลวินพบว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนใช้ได้ ทั้งสองคนชอบความเงียบเหมือนกัน ไม่ชอบเซ้าซี้คนอื่นเหมือนกัน ตลอดเวลาที่นั่งเรียนทั้งสองแทบจะไม่สนใจ และไม่หันมาพูดคุยกันเลย

“ภควัต เรียกวัตเฉยๆก็ได้” เขาแนะนำตัวเมื่อเคลวินหันไปมอง

“เคลวิน” ทั้งสองยื่นมือออกมาจับมืออีกฝ่ายอย่างเคยชินตามหลักสากล ภควัตเข้าใจได้ดีเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายย้ายมาจากต่างประเทศ เท่านั้นจริงๆ จากนั้นก็ไม่ได้คุยอะไรกัน ต่างคนต่างนั่งเรียน

เห็นภควัตจดโน้ตย่ออย่างตั้งอกตั้งใจ เคลวินอดทึ่งไม่ได้เมื่อเทียบกับสมุดโน้ตของตัวเอง

“นายไม่ไปกินข้าวเหรอ” ภควัตเอ่ยถามเสียงเรียบ

“สักเดี๋ยว” เคลวินตอบเสียงเรียบ

“อืมงั้นฉันไปละ” ภควัตไม่เซ้าซี้เดินออกไปเงียบๆ

ที่โรงอาหารมิรินนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน ทุกคนต่างซุบซิบพูดถึงเรื่องต่างๆ อย่างสนุกสนาน หัวข้อยังคงหนีไม่พ้นเรื่องของ ดาเรีย หรือดารารัศมิ์ วรวัฒนกำจร เด็กสาวที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าห้อง

เพื่อนในห้องต่างก็ให้ความเกรงอกเกรงใจเด็กสาวคนนี้  เพราะเธอเป็นถึงลูกสาวของผู้บริหารชั้นสูงของเจเอ็มอีไฮสคูล ซึ่งแน่นอนว่าเธอถูกเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องด้วยเสียงเป็นเอกฉันท์

มิรินได้แต่แอบสงสัย ดารารัศมิ์กับดนุวัศจะรู้จักกับเคลวินเปล่า

มิรินมีเพื่อนใหม่อีกสองคน จิรา กับรุ่งนภา ทั้งสองคนเป็นเพื่อนที่เรียนอยู่ในห้องเดียวกัน ทั้งสี่คนจับกลุ่มกันและตกลงเป็นเพื่อนที่ถ้าจะไปไหนก็จะขอไปด้วย

“มีอะไรกันเหรอ” มิรินหันไปมองบ้าง

“เขาอยู่ห้องเอน่ะ เห็นว่าชื่อเคลวิน” รุ่งนภารีบก้มหน้าลงเมื่อพบว่าเคลวินกำลังจะเดินผ่านตน

“นี่ เขาหล่อนะว่าไหม เย็นชาแต่มีเสน่ห์” จิราเสริม

“ไม่มีนักเรียนหญิงคนไหนไม่รู้จักเขาเลยล่ะ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ยังไม่มีใครกล้าเข้าไปคุยกับเขาเลย ฉันเองก็ไม่กล้านะกลัวว่าจะหายใจไม่ออกตอนที่เขาปล่อยรังสีอำมหิตออกมาน่ะ” รุ่งนภาหัวเราะ

“แต่เขาหล่อนะว่าไหม ทำยังไงดีฉันว่าฉันตกหลุมรัก” จิราประสานสองมือทำหน้าหวานซึ้ง

“เพ้อเจ้อ ฉันก็เห็นแกตกหลุมรักทุกวันนั่นแหละ” รุ่งนภาส่ายหน้า

ในขณะที่เพื่อนๆ ต่างกลัวเคลวิน มิรินกลับไม่ได้ใส่ใจทั้งยังขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเขาเดินไปนั่งคนเดียว

“นี่ ฉันว่าเธออย่าบอกว่ารู้จักเขาดีกว่า” ทิพวัลย์กระซิบเสียงเบา

“ทำไมละ” มิรินงง

“รู้ไหมว่าตอนนี้เขานะเป็นขวัญใจสาวๆ ในโรงเรียนเราไปแล้ว ต่างคนต่างก็แย่งกันว่าใครจะจีบเขาก่อนแต่ก็กลัวจะเสียหน้า แม้แต่รุ่นพี่เองก็ไม่เว้น แฟนคลับเขาเยอะขนาดนี้อยู่ห่างๆ เอาไว้เถอะ เพื่อสวัสดิภาพและความสงบสุขของเธอเอง” ทิพวัลย์กระซิบเสียงเบาลงอีก

“ขนาดนั้นเลยเหรอ...แต่ทำไมเขาถึงนั่งกินข้าวคนเดียวล่ะ” มิรินมองไปรอบๆ โรงอาหาร ถึงแอบเห็นว่าเหล่านักเรียนหญิงต่างก็แอบมองเขา แต่เวลาเขาหันไปมองก็หลบกันแทบไม่ทัน

“มีอะไรน่ากลัวกัน ทำท่าทางอย่างกับเขาเป็นปีศาจ” มิรินรู้สึกเคืองแทนเคลวินนิดๆ เพราะทุกคนต่างก็ให้ความสนใจในตัวเขาแต่กลับแสดงออกว่ากลัวเขาไปด้วย ตกลงว่าเขาน่าสนใจ หรือว่าน่ากลัวกัน