LOGIN"แม่พาย!" อธิสะดุ้งสุดตัวเมื่อเปิดไฟห้องนอนแล้วเจอคนเป็นแม่ยืนกอดอกใบหน้าถมึงทึงอยู่กลางห้องนอน ถึงว่าวันนี้ไม่เห็นดักรออยู่ข้างล่าง นึกว่าโดนพ่อแทนจัดหนักหลับไปเสียแล้ว
"แม่พายมาทำอะไรห้องอธิเงียบๆครับ อธิตกใจหมดเลย ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีกครับ" อธิพูดเสียงอ่อนเสียงหวานเดินเข้าไปกอดออดอ้อนออเซาะคนเป็นแม่
"ก็มารออธิไง รู้ว่าต้องไปรับน้องไนท์แต่เช้า ทำไมพึ่งกลับนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว" พรพระพายถามด้วยสุ้มเสียงไม่กราดเกรี้ยวหากแต่วางอำนาจอยู่ในที
"จะตีสองแล้วอธิไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ เดี๋ยวไปรับไนท์ไม่ทัน ม๊วฟๆ" อธิไม่ตอบคำถามแสร้งทำเป็นร้อนรนก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำก็หอมแก้มนวลของคนเป็นแม่ฟอดใหญ่ทั้งซ้ายขวา
"อธิยังไม่ตอบแม่พายเลยนะว่าทำไมถึงกลับมาป่านนี้" พรพระพายถามเสียงดังทั้งๆที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายไปไหนมา แต่ก็ถาม แล้วก็ไม่มีเสียงของลูกชายตอบกลับมาเช่นเคย
"อธิอาบน้ำก่อนครับ เดี๋ยวขึ้นเครื่องไปรับน้องไนท์ของแม่พายไม่ทันนะ" อธิโผล่หน้ามาบอกคนเป็นแม่ พร้อมทั้งโยนเสื้อผ้าใส่ตระกร้า
พรพระพายเดินมาที่ตะกร้าผ้าหยิบเสื้อของลูกชายขึ้นมาก่อนจะดมหากลิ่นน้ำหอมผู้หญิงแล้วก็เป็นดั่งที่เธอคิด เธอจึงสำรวจหาร่องรอยอื่นๆแล้วก็พบรอยลิปสติกบนปกเสื้อสองสามรอย เธอจึงหยิบเสื้อตัวนั้นติดมือมานั่งรอลูกชายบนเตียง
"แม่พายอย่าพึ่งบ่นอธินะคร้าบบบ ไว้อธิกลับมาแล้วอธิจะนั่งให้แม่พายบ่นทั้งวันเลย" อธิเดินออกมาจากห้องน้ำ คนเป็นแม่ก็ยื่นเสื้อไปตรงหน้าอย่างต้องการคำอธิบาย
"ที่กลับมาช้าเพราะไปหลงระเริงกับผู้หญิงพวกนี้ อธิก็รู้ว่าแม่พายไม่ชอบ"
"อธิก็แค่สนุกๆ ไม่ได้จะเอามาเป็นลูกสะใภ้แม่พายซะหน่อย" อธิว่าพลางแต่งตัวไปด้วย
"แล้วถ้าเกิดพลาดพลั้งขึ้นมาหล่ะ แม่พายทำใจยอมรับไม่ได้หรอกนะ"
"ระดับนี้แล้วไม่มีพลาดหรอกครับ แม่พายอย่าคิดมากนะครับ อธิไปนะเดี๋ยวไม่ทัน" พูดจบก็หอมแก้มคนเป็นแม่ไปอีกฟอด ก่อนจะคว้ากุญแจรถออกไปทันที
"จริงๆเลยลูกคนนี้ ทำไมโตแล้วถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้นะ" พรพระพายพูดด้วยความเหนื่อยหน่ายหัวใจ
อธินอนหลับบนเครื่องบินทันทีที่เครื่องบินทะยานขึ้นท้องฟ้าด้วยความอ่อนเพลียจากการใช้แรงไปเยอะกับบทรักสุดร้อนแรงกับเมจิ แต่ยังไม่ทันจะได้หลับเต็มอิ่มเขาก็มาถึงท่าอากาศยานภูเก็ต
เดย์กับยูมิ มารอส่งลูกสาวที่สนามบิน และนั่งรออธิออกมาจากด้านใน เพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯในวันนั้นเลย ส่วนเดย์กับยูมิต้องเดินทางไปประเทศอังกฤษเพื่อเข้าร่วมประชุมผู้ประกอบการโรงแรมระดับโลก
"ตื่นเต้นหรอลูก"
"ค่ะป๊า"
"ตื่นเต้นที่จะได้ไปเรียนหรือตื่นเต้นที่จะได้เจอพี่อธิ" ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเมื่อคนเป็นแม่พูด
"ตื่นเต้นที่ไปเรียนค่ะ แล้วก็ตื่นเต้นที่จะได้เจอพี่อธิด้วย" ไนท์บอกไปตามความรู้สึกของตัวเอง สามปีแล้วที่เธอไม่ได้เจออธิ พี่ชายที่แสนดีของเธอ แต่ก็ไม่มีใครเคยรู้ว่าจริงๆแล้วเธอแอบรักพี่ชายคนนี้
ตั้งแต่ที่อธิเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัยเขาก็ไม่ได้ตามแทนไทกับพรพระพายมาเที่ยวที่โรงแรมของครอบครัวเธอที่ภูเก็ตอีก เพราะเขาโตแล้ว มีโลกส่วนตัวมากขึ้น โดยที่แทนไทกับพรพระพายก็ปล่อยให้ลูกๆเป็นอิสระในทุกด้านเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยกันทุกคน
"หลานชายพี่เดย์คงโตเป็นหนุ่มหล่อเต็มตัวแล้ว"
"โตแล้ว แล้วก็เพลย์บอยสุดๆ ต่างจากอาชิคนละขั้ว"
"แล้วป๊ารู้ได้ไงคะ" ไนท์ถาม เธอก็พอจะรู้บ้างตามแอพพลิเคชั่นที่เขาเล่นอย่าง I*******m
"ก็ลุงแทนบอกนะสิ ป้าพายกลัวว่าพี่อธิพี่ชายที่แสนดีของไนท์จะไปคว้าผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็นลูกสะใภ้ เล่นควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า" เดย์ว่า ไนท์ก็ฟังด้วยความตั้งใจ แต่ก็รู้สึกแปลบๆที่หัวใจ
"นั่นใช่อธิไหมคะ" ยูมิถามพลางชี้ไปที่ผู้ชายตัวสูงที่เดินออกมา
"ใช่ค่ะ พี่อธิ" ไนท์ตอบด้วยความมั่นใจ ก่อนจะวิ่งไปหาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ไม่เจอกันนานตัวเขาโตขึ้นมากๆ แต่เธอเสียอีกที่ตัวเท่าเดิม
"คิดถึง" ไนท์พุ่งตัวเข้ากอดอธิบอกคิดถึงเหมือนอย่างที่เธอทำทุกครั้งที่เจอเขา
"ไนท์" อธิตะลึงงันไปชั่วขณะ ไนท์ดูโตขึ้น สวยขึ้นมากในความคิดของเขา ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ มือหนาวางลงบนศีรษะของเธออย่างเอ็นดู
"อะแฮ่ม" เดย์กระแอมกระไอ อย่างคนห่วงลูกสาว ถึงทั้งคู่จะเคยกอดกันแต่นั่นมันก็ตอนที่ไนท์ยังเด็ก แต่ตอนนี้เธอโตเป็นสาวแล้ว
"อาเดย์ อายูมิ สวัสดีครับ" อธิยกมือไหว้เดย์กับยูมิ ทั้งคู่ก็รับไหว้
"ลำบากอธิเลยต้องมารับไนท์ถึงที่นี่" ยูมิพูด
"ไม่เป็นไรเลยครับ ไนท์ก็เหมือนน้องสาวของผม ผมคงไม่ปล่อยให้น้องสาวต้องเดินทางคนเดียว" อธิบอก ไนท์ก็กอดรัดลำแขนแกร่งของเขายิ้มหน้าระรื่น
"ไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าเครื่องจะออก" เดย์พูด ทุกคนก็ไปนั่งรับประทานอาหารเช้าร่วมกันที่ร้านอาหารของท่าอากาศยาน ก่อนจะแยกย้ายกันเดินทาง
"มีอะไรหรือเปล่า พี่เห็นไนท์เอาแต่จ้องหน้าพี่ตั้งแต่ที่ร้านอาหารละ" อธิถามขึ้นขณะนั่งอยู่บนเครื่องบินเมื่อรู้สึกว่าดวงตากลมโตกำลังจับจ้องเขาอยู่จึงหันไปมองและก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
"ไนท์แค่กำลังคิดว่าพี่อธิดูเปลี่ยนไปเยอะเลย"
"ยังไง?"
"พี่อธิสูงขึ้นตั้งเยอะ แล้วก็หล่อมากๆด้วย"
"พูดแบบนี้อยากได้อะไร วันนี้พี่ไม่มีขนมให้ไนท์หรอกนะ"
"ไนท์โตแล้ว พี่อธิไม่ต้องมาให้ขนมไนท์หรอก"
"ก็จริง ไม่เจอสามปีไนท์ก็โตขึ้นมากเลยรู้ไหม" พูดจบอธิก็ยกมือคิดปิดปากหาวหวอดๆ
"ง่วงหรอคะ ถ้าง่วงพี่อธินอนตรงนี้ก็ได้นะ เหมือนที่พี่อธิชอบให้ไนท์นอนตอนที่ไนท์ง่วง" ไนท์ว่าพลางตบที่ไหล่ตัวเองเบาๆ เมื่อก่อนถ้าเธอง่วงนอนเขาก็จะให้เธอซบที่ไหล่หรือนอนหนุนตักของเขา
"ถ้าเมื่อยก็ปลุกพี่เลยนะ" พูดจบเขาก็ซบลงที่ไหล่มนแล้วหลับตาลง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองมือเล็กที่ลูบลำแขนแกร่งของเขาเหมือนที่เขาเคยทำให้เธอตอนที่เธอยังเป็นเด็กเพื่อกล่อมให้หลับ เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
2 ปีผ่านไป"ชีวาจ๋า" ร่างสูงเดินเข้ามาสวมกอดคนรักแล้วหอมแก้มนุ่มนิ่มซ้ายขวา ที่กำลังนั่งแกะปูให้พ่อแม่ของเขา เมื่อวันนี้บุคคลทั้งสองอยากกินอาหารซีฟู๊ดด้วยความขะมักเขม้น ด้วยความใส่ใจ อย่างที่เธอมักทำเป็นประจำตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะลูกสะใภ้ ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะยังไม่ได้แต่งงานกันอย่างถูกต้องก็ตาม"เสียงหวานมาแบบนี้ไม่ค่อยน่าไว้ใจ พี่โฬมจะเอาอะไร" ชีวาแสร้งว่าชายคนรักอย่างไม่จริงจังนัก"ไม่ได้จะเอาอะไรสักหน่อย" โฬมขโมยจูบชีวาไปอีกหนึ่งที แล้วแย่งค้อนมาจัดการปูเสียเองอย่างชำนาญ ตั้งแต่มีเธอเขามักจะหยิบจับช่วยเธอทำอะไรต่อมิอะไร จากที่ไม่เคยทำมาก่อน จนบัดนี้เขาสามารถทำได้อย่างชำนาญ ยิ่งสร้างความพอใจแก่ธนกรกับนนทวรรณเป็นอย่างยิ่งที่ลูกชายเพียงคนเดียวเปลี่ยนไปในทางที่ดีจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากผู้ชายรักสนุก เที่ยวเตร่ไปวันๆ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบสูง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุข"แล้วมีอะไรคะ ทำไมถึงดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ" ชีวาถามต่อเมื่อสีหน้าของโฬมดูจะระรื่นกว่าปกติ"ไอ้อธิมันเจอไนท์แล้วนะ""จริงเหรอคะ ได้เจอกันสักทีเกือบสี่ปีเลยนะที่วาต้องเห็นพี่อธิทนทุกข์กับการรอ
หนึ่งปีผ่านไป ตอนนี้ชีวาเรียนอยู่ปีสี่ โฬมเข้าดำรงตำแหน่งผู้บริหารแทนธนกรพ่อของเขาตั้งแต่ที่เรียนจบ ที่ตอนนี้ได้ไปเที่ยวรอบโลกกับนนทวรรณคู่ชีวิตหลังช่วยลูกชายสะสางเรื่องต่างๆ เสร็จสิ้นโฬมเป็นทั้งผู้บริหาร และเรียนต่อในระดับปริญญาโทในคราวเดียวกัน ซึ่งเขาทำออกมาได้ดีทั้งสองอย่าง โดยมีชีวาอยู่ข้างกาย คอยเป็นกำลังใจ และผู้ช่วยของเขา"พี่โฬมจะพาวาไปไหน" ชีวามองเส้นทางตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นระทึก เธอจำเส้นทางนี้ได้ดี และจำได้อย่างไม่มีวันลืม สี่ปีแล้วที่เธอไม่เคยผ่านเส้นทางนี้ และไม่คิดที่จะผ่านด้วย"เดี๋ยวชีวาก็รู้" โฬมยื่นมือมากุมมือเล็กที่เย็นเฉียบไว้เขากุมมือเธอไว้ตลอดทางจนรถมาหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านชั้นเดียวแต่กว้างขวางโอ่อ่า ดีไซน์ทันสมัยด้วยรูปทรงที่มีเอกลักษณ์ ผนังด้านนอกตกแต่งด้วยโทนสีเทา เสริมด้วยผนังไม้ ฝ้าไม้ และเชิงชายไม้ ให้บรรยากาศโดยรวมดูอบอุ่มนุ่มนวล ด้านหน้าและด้านข้างมีเฉลียงไม้แนวยาวเพิ่มความสวยงามโดดเด่นให้กับตัวบ้านได้เป็นอย่างดี"เข้าบ้านกัน บ้านของชีวาไง" โฬมเปิดประตูลงจากรถเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งชีวา มืออุ่นหนายื่นไปตรงหน้าหมายให้เธอจับมือของเขาไว้"วาไม่ลงนะ
หลังจากดื่มด่ำ พึงพอใจในรสสัมผัสที่ปรนเปรอให้กันอย่างเร่าร้อน โฬมจูบแก้มใสและปากอวบอิ่ม ก่อนจะเคลื่อนตัวลงมาครอบปากดูดอมยอดอก จูบกลางอก แล้วลุกขึ้นพากันไปล้างตัว ก่อนจะกลับมานอนกอดก่ายในอ้อมกอดกันและกันด้วยความปรีเปรม"พี่ทั้งรัก ทั้งหลงชีวามาก ชีวารู้ไหม" ริมฝีปากอุ่นหนาจูบลงที่ไหล่มนและซอกคอหอม ร่างเล็กตอบกลับด้วยการจูบซ้ำๆ ที่ปากอุ่นหนานั้น"ทั้งชีวิตของวาไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อน ในใจวามีแต่พี่โฬมคนเดียว ไม่ว่าวันข้างหน้าพี่โฬมจะเป็นยังไง วาก็จะรักพี่โฬม ไม่มีวันทิ้งพี่โฬม จะดูแลพี่โฬมจนกว่าจะตายจากกัน เพราะพี่โฬมคือทุกอย่างในชีวิตวา อย่าทำร้ายหัวใจของวาอีกนะ" มือเรียวเล็กประคองใบหน้าหล่อเหลาไว้ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยสองข้างแก้มและริมฝีปากหยักหนา ส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเขาอย่างเต็มเปี่ยม ถ่ายทอดความรู้สึกที่อยู่ในใจร้อยเรียงออกมาเป็นคำพูดหวานหู"พี่ขอโทษที่ทำให้ชีวาต้องร้องไห้ ต่อจากนี้ไปผู้ชายคนนี้จะทำให้ผู้หญิงคนนี้มีแต่ความสุขไปชั่วชีวิต ชีวาก็เป็นทุกอย่างในชีวิตพี่นะ ที่รักของพี่" โฬมตื้นตันจนน้ำตารื้นขึ้นมา จมูกแดง หน้าแดง บรรจงจูบไปทั่วใบหน้าหวาน จูบปากอวบอิ่ม
"ชีวาจ๋า ทำอะไรอยู่คร้าบบบ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มหวานเลี่ยนหูดังมาก่อนที่เจ้าของน้ำเสียงนั้นจะมาถึงตัวผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ทั้งสองคนไม่ได้แสดงความรักกันอย่างลึกซึ้ง ทั้งที่ร่างกายเรียกร้อง ชีวาเองก็รู้สึกวูบวาบตามเนื้อตัวอยู่บ่อยครั้งเมื่อได้ใกล้ชิดกับโฬม เขาก็ขยันเข้ามากอด มาหอม มือไม้ก็ไม่อยู่นิ่งคอยแต่จะลูบไล้ผิวเนื้อเนียน"วาจะทำอาหารเย็น วันนี้คุณพ่ออยากกินแกงเลียงกุ้ง" ชีวาบอกพลางเปิดตู้แขวนหมายจะหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่โฬมฉวยผ้ากันเปื้อนมาสวมให้ตัวเองเรียบร้อย ก่อนหยิบมาสวมหัวให้ชีวาบ้าง สองมือโอบไปด้านหลังเพื่อช่วยผูกผ้า แต่ยังคงอ้อยอิ่งโอบกอดร่างเล็กอยู่อย่างนั้น ผูกไม่สำเร็จสักที เพราะมัวแต่ขโมยหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ทั้งซ้ายและขวา ร่างเล็กเบือนหน้าหนีด้วยความจั๊กจี้เมื่อได้สัมผัสหนวดเคราครึ้มที่เขาไม่ยอมโกน ใช้มือยันอกไว้ ตีเบาๆ"พี่โฬม วาจั๊กจี้ ทำไมไม่โกนหนวด แล้วเมื่อไหร่จะผูกเสร็จ นานแล้วนะ" ชีวาทักท้วง"ก็ชีวาไม่ยอมโกนให้ อยู่เฉยๆ สิ ดิ้นไปมาเชือกมันก็คอยจะหลุดมืออยู่เรื่อย" โฬมทำเสียงดุไม่จริงจังนัก มือไม้ก็คอยลูบคลำสะโพกอวบตึงแน่น เลยฉวยโอกาสบีบก้นเบาๆ จนชีวาหัวเราะด้วยความจั๊
"ชีวา พี่ไม่เลิกนะ อย่าหนีพี่ไป" โฬมละเมอก่อนจะสะดุ้งตื่นในช่วงสายของอีกวัน เมื่อฝันเห็นผู้หญิงที่เขารักกำลังเดินจากเขาไป ในฝันเขาพยายามยื้อพยายามรั้ง แต่เธอก็ยังหนีเขาไป น้ำตาของความเจ็บปวดไหลรินออกมา"โฬมลูก โฬมเป็นอะไร" นนทวรรณถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อลูกชายทำมือราวกับกำลังไขว้คว้าอะไรบางอย่างกลางอากาศ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมหยาดน้ำตา"แม่ พ่อ ชีวาล่ะครับ" โฬมถามขึ้นอย่างร้อนใจ เมื่อเขามองหาเธอรอบห้องก็ไม่เห็นเธอเลย แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เขาจำได้ว่าเขากอดอ้อนวอนเธออยู่ที่บ้าน"โฬมจะทำอะไร!!" ธนกรตกใจเมื่อลูกชายของเขากำลังดึงสายน้ำเกลือที่อยู่ตรงหลังมือออก ก่อนจะรั้งลูกชายไว้ไม่ให้ทำอะไรบ้าๆ"พ่อปล่อย!! ผมจะไปหาชีวา ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีชีวา" โฬมโวยวายเมื่อถูกคนเป็นพ่อขัดขวาง มือหนากระชากสายน้ำเกลือจนหลุด เลือดสีแดงสดไหลออกมาเปอะเปื้อน นนทวรรณรีบกดปุ่มที่หัวเตียงเรียกพยาบาล"โฬมไม่สบายนะ ตั้งสติ แล้วฟังพ่อก่อน" ธนกรตะคอกใส่ลูกชายให้ได้สติ"ปล่อยผมเถอะ...ฮึก...ถ้าไม่มีชีวา ผมอยู่ไม่ได้ ผมรักชีวาเหลือเกิน...ฮึก" น้ำตาของลูกผู้ชายจะไหลลงมาอีกครั้ง ร่างสูงทุบลงที่อกข้างซ้ายอย่างแร
"ขอพี่พักสายตาแป๊บนะ" น้ำเสียงของโฬมแหบแห้ง ก่อนจะอิงศีรษะไปกับไหล่มน เมื่อขึ้นมานั่งอยู่บนเครื่องบินรอเวลาเครื่องออกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ"ไม่สบาย?" ชีวาเอ่ยถามเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว"เมื่อคืนอากาศเย็น คงปรับตัวไม่ทัน แต่ไม่เป็นอะไรมาก ชีวาไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกนะ" ใบหน้าหล่อยามนี้เป็นสีแดงระเรื่อ เสียงพร่าเบา ริมฝีปากแหกผาก"ไม่ได้เป็นห่วงซะหน่อย" ชีวาบอกเสียงแข็ง แต่ก็อดมองสำรวจใบหน้าของเขาไม่ได้ ยื่นมือหมายจะสัมผัสหน้าผากกว้างเพื่อวัดอุณหภูมิ แต่ก็ชักมือกลับด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองที่คั่งค้างอยู่ในใจ ภาพของเขากับผู้หญิงคนนั้นยังติดตาไม่จางหาย แต่ก็ยอมให้เขาใช้ไหล่ของเธอแทนหมอน"ขับไหวแน่นะ ให้ขับให้ไหม" ชีวามองคนข้างๆ ที่เข้านั่งประจำที่คนขับอย่างไม่วางใจ เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่ยังคงแดงเรื่อเพราะพิษไข้"พี่ขับไหว ได้นอนพัก ดีขึ้นเยอะแล้ว" น้ำเสียงของเขายังคงแหบแห้ง ก่อนจะขับเคลื่อนรถของตนออกจากสนามบิน"ทำไมถึงมาที่บ้านล่ะ ไหนบอกว่าคุณแม่เข้าโรงพยาบาล" โฬมเลี้ยวรถเข้ามาในซอยบ้านของเขา"เออ...พ่อบอกว่าพาแม่ออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้า" โฬมอึกอัก"ไหนบอกว
แสงแดดยามเช้าสอดส่องทะลุผ่านม่านบางเข้ามากระทบกับเปลือกตาคู่สวยของไนท์ ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพลางขยี้ตาและบิดขี้เกียจไปมา แต่ก็ยังคงกอดเจ้ากระต่ายหูยาวสีขาวไว้กลิ่นหอมของอาหารโชยเข้ามาจากประตูห้องนอนที่แง้มไว้ ไม่รอช้าเธอลุกจากเตียงนอน ไม่ลืมที่จะจัดแจงผ้าห่มผืนหนานุ่มให้เรียบร้อยตามนิสัยท
"เอาของไปเก็บที่คอนโดก่อน แล้วค่อยไปหาแม่พายนะ" อธิพูดขึ้นขณะขับเคลื่อนรถออกจากสนามบิน"แล้วแต่พี่อธิเลย ไนท์ยังไงก็ได้อยู่แล้ว""แล้วแต่พี่ตลอดแหละเรา" มือหนาเอื้อมมาจับหัวทุยเล็กโยกเบาๆอย่างเอ็นดูRrrrrrrrrrr"ว่าไง" อธิใส่หูฟังแบบบูลทูธ แล้วกดรับสายทันที(.........................)"วันนี้ฉันไม่
ไนท์ ไลลาลิณ ลูกสาวสุดรักสุดหวงของเดย์ ตรัยคุณ อดีตบอดี้การ์ดที่เป็นมากกว่าบอดี้การ์ดของแทนไท กับยูมิ ยลดา กำลังจะจากอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ มหาวิทยาลัยเดียวกับลูกๆของแทนไทในคณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาระบบสารสนเทศธุรกิจ เพื่อเตรียมความพร้อมที่จะขึ้นเป็นผู้บริหารหลังเรียนจบ
อธิ อธิศ ปี4 คณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ลูกชายคนเล็กของแทน แทนไท กับพาย พรพระพาย ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคนเป็นแม่ เพราะความออดอ้อน ช่างเอาอกเอาใจ รู้ใจคนเป็นแม่ไปเสียทุกอย่าง จึงทำให้พรพระพายหลงลูกชายคนนี้เป็นอย่างยิ่งลูกชายที่ดี ที่น่ารักของแม่ แต่ก็ได้ส่วนร้ายๆ โหดๆของคนเป็นพ่อมาเ







