เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา

เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา

last updateLast Updated : 2026-11-13
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
8Chapters
9views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"เมื่อความจนต้อนให้อยู่ในมุมอับ ศักดิ์ศรีที่เคยหวงแหน... จึงถูกตีราคาเป็นเพียงเศษเงิน" 'สายธาร' หญิงสาวที่ต้องแบกรับชีวิตของลูกน้อยทั้งสองคนจนตรอกถึงขีดสุด เธอตัดสินใจขายศักดิ์ศรีและร่างกายให้กับ 'คาร์เตอร์ ฮาร์ลัน' มาเฟียไร้หัวใจแห่งโลกมืด เพื่อแลกกับเงินก้อนโตมาต่อลมหายใจให้ลูก สำหรับเขา... เธอเป็นเพียง 'สินค้า' และ 'ยานอนหลับ' ชั้นดีที่ใช้เงินซื้อมาเพื่อระบายอารมณ์ --- "ดูสภาพเธอตอนนี้สิ..." คาร์เตอร์สบตากับเธอผ่านเงาสะท้อน "เหมือนอะไร? หืม... เหมือนผู้หญิงหิวเงินในบาร์ ที่เขาเรียกว่า ‘กะหรี่’ น่ะ รู้จักมั้ย?"

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ค่ำคืนของความจน

 

กลิ่นอับชื้นของไม้ผุผสมกับควันยากันยุงคือความคุ้นเคยเดียวในบ้านเช่าหลังเล็กท้ายซอย เสียงลมพัดปะทะสังกะสีเก่าเบา ๆ ย้ำเตือนถึงความเงียบเหงาในยามค่ำคืน ที่นี่คือโลกทั้งใบของ สายธาร หญิงสาววัยยี่สิบแปดปี และเด็กน้อยอีกสองคนที่เธอเรียกว่า ‘ลูก’

ผิวที่เคยขาวเนียนบัดนี้คล้ำแดดจากการตรากตรำทำงาน ดวงตาคู่สวยที่ควรเปล่งประกายตามวัยกลับหม่นหมองและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“แม่จ๋า... หนูหิว”

เสียงเล็กแผ่วเบาของ ต้นข้าว เด็กหญิงวัยสี่ขวบดังขึ้น ร่างเล็กบอบบางเอนซบไหล่คนเป็นแม่ด้วยดวงตาปรือปรอย

สายธารเม้มริมฝีปาก ลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกน้อยเบา ๆ พยายามฝืนยิ้มทั้งที่ในอกตีบตัน

“รอแม่อีกนิดนะ เดี๋ยวแม่ทอดไข่เจียวให้กิน”

ถัดไปไม่ไกล ต้นน้ำ พี่ชายวัยห้าขวบกำลังง่วนอยู่หน้าเตาถ่าน มือเล็ก ๆ พยายามพัดเตาจนควันโขมงเข้าตา แต่เด็กชายก็ยังหันมาฉีกยิ้มกว้าง

“แม่ค้าบ เดี๋ยวน้ำช่วยก่อไฟให้นะค้าบ”

ภาพตรงหน้าทำให้สายธารขอบตาร้อนผ่าว เด็กสองคนนี้ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ แต่เป็นลูกของพี่สาวที่จากไป ทิ้งไว้เพียงหนี้สินและชีวิตเล็ก ๆ สองชีวิตที่ไม่มีใครเหลียวแล สำหรับสายธาร... เด็กสองคนนี้คือครอบครัวที่เหลืออยู่ และเธอสาบานกับตัวเองว่าจะปกป้องพวกเขาจนกว่าจะหมดลมหายใจ

ชีวิตของเธอวนเวียนอยู่กับความเหนื่อยล้า กลางวันทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าอ่างล้างจานในร้านอาหารตามสั่ง มือเปื่อยซีดจากน้ำยาล้างจาน โดยมีเด็กสองคนนั่งรออยู่มุมครัวคอยช่วยหยิบจับจานชามตามประสาเด็ก

“ต้นน้ำ เอาจานนี้ไปวางโต๊ะป้าหน่อยลูก”

“ค้าบแม่!” เด็กชายรับคำแข็งขัน วิ่งเตาะแตะเอาชนะความหนักของจานไปส่งถึงที่

แม้จะลำบาก แต่พนักงานในร้านก็เอ็นดูสามแม่ลูกที่ขยันขันแข็งและไม่เคยปริปากบ่น

แต่พอพระอาทิตย์ตกดิน... โลกของสายธารก็เปลี่ยนไป

เธอจำใจต้องล้างคราบคราบน้ำยาล้างจาน สวมกระโปรงสั้นราคาถูกและเสื้อเชิ้ตสีดำรัดรูป แม้จะเกลียดสายตาแทะโลมของพวกลูกค้าในบาร์เหล้าแค่ไหน แต่เธอไม่มีสิทธิ์เลือก เงินทิปและค่าจ้างรายวันคือต่อลมหายใจของเธอกับลูก

ห้องเก็บของแคบ ๆ หลังเวทีที่เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่และโซฟาขาด ๆ คือที่พักพิงของเด็ก ๆ ในยามวิกาล

“นั่งรอแม่ตรงนี้นะ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด” สายธารยื่นไอศกรีมแท่งเล็กให้ลูกชาย

“นี่ไอติม แบ่งน้องกินนะลูก เดี๋ยวแม่เลิกงานแล้วจะรีบมารับ”

“ค้าบแม่” ต้นน้ำรับไปถือไว้ ยิ้มแป้นก่อนจะหันไปแบ่งให้น้องสาว

สายธารก้มลงจูบหน้าผากเด็กทั้งสอง ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาทุกครั้งที่ต้องทิ้งลูกไว้ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ แต่เธอทำได้เพียงหันหลัง ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความวุ่นวายหลังม่านพลาสติก

เสียงเบสจากลำโพงดังกระหึ่ม กลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนกับควันบุหรี่ลอยคลุ้ง สายธารปั้นรอยยิ้มการค้า เดินถือถาดเครื่องดื่มลัดเลาะไปตามโต๊ะ

เธอต้องคอยเบี่ยงตัวหลบมือสะเปะสะปะของลูกค้าขี้เมา อดทนต่อคำพูดแทะโลม เพียงเพื่อแลกกับทิปไม่กี่สิบบาท ในใจพะวงหน้าพะวงหลังถึงเด็กสองคนที่หลังร้านตลอดเวลา

ทว่าความอดทนของเธอถูกกระชากขาดสะบั้น เมื่อเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากโซนหน้าบาร์

สายธารหันขวับไปมอง ก่อนที่หัวใจจะร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ต้นน้ำกับต้นข้าวกำลังยืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้าชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิท ที่ปลายรองเท้าหนังราคาแพงระยับของเขามีคราบไอศกรีมสีหวานหกเลอะเทอะ

“ขะ... ขอโทษครับคุณลุง ต้นน้ำไม่ได้ตั้งใจ” เด็กชายพูดเสียงสั่นเครือ พยายามดึงน้องสาวไปหลบด้านหลัง

“แม่จ๋า...” ต้นข้าวเริ่มเบะปาก น้ำตาเอ่อคลอ

สายธารทิ้งถาดในมือ วิ่งถลาเข้าไปดึงลูกทั้งสองคนมากอดไว้ด้านหลังทันที เธอก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผู้ชายตรงหน้า น้ำเสียงสั่นพร่าเอ่ยละล่ำละลัก

“ขอโทษค่ะ... ฉันเป็นแม่ของเด็กเอง ขอโทษแทนลูกด้วยนะคะ ฉันจะเช็ดให้เดี๋ยวนี้ค่ะ”

มือบางที่สั่นเทารีบล้วงผ้าเช็ดหน้าเก่า ๆ ออกมาเตรียมจะก้มลงเช็ดรองเท้าให้ แต่ชายคนนั้นกลับชักเท้าหลบเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบและเย็นเยียบกวาดมองเธอและเด็กทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่มีการโวยวาย ไม่มีคำด่าทอ... แต่รังสีคุกคามที่แผ่ออกมาทำให้สายธารหายใจไม่ออก

ความเงียบที่น่าอึดอัดถูกทำลายลงเมื่อเจ้าของบาร์วิ่งหน้าตื่นเข้ามา

“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ สายธาร! นี่มันเรื่องอะไร!” เสี่ยเจ้าของร้านหันไปโค้งคำนับชายชุดดำปะหลก ๆ “ผมขอโทษแทนพนักงานด้วยนะครับคุณลูกค้า เดี๋ยวผมจัดการเองครับ!”

ชายในชุดสูทยังคงยืนนิ่ง ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เขามองรอยเปื้อนบนรองเท้าด้วยสายตารังเกียจเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านไปพร้อมกับผู้ติดตาม โดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

แต่การจากไปของเขา คือจุดเริ่มต้นฝันร้ายของสายธาร

“ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาเด็กมาเพ่นพ่านหน้าร้าน!” เจ้าของบาร์หันมาตะคอกใส่หน้าเธอ เสียงดังจนลูกค้าโต๊ะอื่นหันมามอง

“ถ้าแขกวีไอพีเขาไม่พอใจขึ้นมา ร้านฉันจะซวยไปด้วยรู้มั้ยฮะ!”

สายธารได้แต่ก้มหน้านิ่ง สองมือกอดลูกที่กำลังสะอื้นไห้ไว้แน่น

“ขอโทษค่ะเฮีย... หนูไม่มีที่ฝากลูกจริง ๆ”

“ไม่มีที่ฝากก็หาทางสิ! คราวหน้าถ้าปล่อยให้เด็กออกมากวนใจลูกค้าอีก เธอไม่ต้องมาทำงานที่นี่!”

คำขาดนั้นทำให้สายธารต้องรีบก้มหัวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมา เธอรู้สึกเหมือนถูกจับแก้ผ้าประจานกลางร้าน

“แม่ขอโทษนะลูก... ไม่ร้องนะ” เธอกระซิบปลอบต้นข้าวที่ซุกหน้าสะอื้นอยู่กับอก

ไม่มีใครรู้หรอกว่า... ภายใต้คำว่าขอโทษนั้น ในใจของเธอเต็มไปด้วยความอับอายและความกลัวที่จับขั้วหัวใจมากแค่ไหน กลัวเหลือเกินว่าพรุ่งนี้จะไม่มีเงินซื้อข้าวให้ลูกกิน

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
ตอนที่ 1 ค่ำคืนของความจน
กลิ่นอับชื้นของไม้ผุผสมกับควันยากันยุงคือความคุ้นเคยเดียวในบ้านเช่าหลังเล็กท้ายซอย เสียงลมพัดปะทะสังกะสีเก่าเบา ๆ ย้ำเตือนถึงความเงียบเหงาในยามค่ำคืน ที่นี่คือโลกทั้งใบของ สายธาร หญิงสาววัยยี่สิบแปดปี และเด็กน้อยอีกสองคนที่เธอเรียกว่า ‘ลูก’ผิวที่เคยขาวเนียนบัดนี้คล้ำแดดจากการตรากตรำทำงาน ดวงตาคู่สวยที่ควรเปล่งประกายตามวัยกลับหม่นหมองและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“แม่จ๋า... หนูหิว”เสียงเล็กแผ่วเบาของ ต้นข้าว เด็กหญิงวัยสี่ขวบดังขึ้น ร่างเล็กบอบบางเอนซบไหล่คนเป็นแม่ด้วยดวงตาปรือปรอยสายธารเม้มริมฝีปาก ลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกน้อยเบา ๆ พยายามฝืนยิ้มทั้งที่ในอกตีบตัน“รอแม่อีกนิดนะ เดี๋ยวแม่ทอดไข่เจียวให้กิน”ถัดไปไม่ไกล ต้นน้ำ พี่ชายวัยห้าขวบกำลังง่วนอยู่หน้าเตาถ่าน มือเล็ก ๆ พยายามพัดเตาจนควันโขมงเข้าตา แต่เด็กชายก็ยังหันมาฉีกยิ้มกว้าง“แม่ค้าบ เดี๋ยวน้ำช่วยก่อไฟให้นะค้าบ”ภาพตรงหน้าทำให้สายธารขอบตาร้อนผ่าว เด็กสองคนนี้ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ แต่เป็นลูกของพี่สาวที่จากไป ทิ้งไว้เพียงหนี้สินและชีวิตเล็ก ๆ สองชีวิตที่ไม่มีใครเหลียวแล สำหรับสายธาร... เด็กสองคนนี้คือครอบครัวที่เหลืออ
last updateLast Updated : 2026-10-28
Read more
ตอนที่ 2 ค่ำคืนที่ว่างเปล่า
เพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดใจกลางมหานคร แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องล่างส่องลอดกระจกบานใหญ่เข้ามา กระทบแผ่นหลังกว้างที่ชื้นหยาดน้ำของชายหนุ่มในชุดคลุมอาบน้ำสีดำสนิทดวงตาคมปลาบทอดมองความวุ่นวายของเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับใหล... ทว่าเบื้องลึกในอกเขากลับมีเพียงความเงียบงันและว่างเปล่าคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ในวัยเพียงยี่สิบหกปี ก้าวขึ้นมาเหยียบจุดสูงสุดของวงการมืดได้เร็วกว่าใครในรุ่นเดียวกัน เขาคือมัจจุราชในคราบนักธุรกิจ อำนาจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากเงินและคาวเลือดทำให้ทุกคนต่างก้มหัว บนโต๊ะเจรจาเขาคือความเยือกเย็นที่ไร้ความปรานี และในสนามรบ... เขาคือความดิบเถื่อนที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงต่อหน้ามือหนาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะหินอ่อน เสียงส้นสูงกระทบพื้นห้องดังแทรกเข้ามา พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมสตรีราคาแพงที่ลอยเตะจมูกหญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองในชุดชั้นในลูกไม้สีดำก้าวเข้ามาหาอย่างมั่นใจ ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีสดเหยียดยิ้มยั่วยวน"คืนนี้คุณดูเงียบไปนะคะ คาร์เตอร์..."ชายหนุ่มปรายตามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟา นัยน์ตาเย็นเยียบมองทะลุผ่านร่างเธอราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงธาตุอากาศ"ไม่ต้องพูด..
last updateLast Updated : 2026-10-28
Read more
ตอนที่ 3 เช้าที่สิ้นหวัง
กลิ่นควันจากเตาถ่านลอยปะปนกับความหอมจาง ๆ ของน้ำซุป ภายในบ้านไม้เช่าหลังเก่าที่ฝาผนังเริ่มผุพัง สายธารใช้ทัพพีคนไข่ที่ตีไว้ให้กระจายตัวในน้ำเดือดปุด ๆ ‘ต้มจืดไข่น้ำ’ เมนูที่ราคาถูกที่สุดและทำบ่อยที่สุด ถูกยกขึ้นจากเตาสำหรับเป็นมื้อเช้าของเด็ก ๆ ในวันนี้หญิงสาวทอดถอนใจแผ่วเบา ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ“ขอโทษนะลูก... ช่วงนี้เราต้องประหยัดกันหน่อย”เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายกำลังบอกความรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเมื่อกลิ่นอาหารเช้าลอยคลุ้ง เธอจึงเดินไปที่มุมห้องซึ่งมีเสื่อเก่าปูทับด้วยผ้าห่มบาง ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ คนเก่งของแม่”ต้นน้ำลืมตาปรือเป็นคนแรก เด็กชายหาวหวอดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตา“แม่ค้าบ... วันนี้กินอะไรค้าบ”“วันนี้แม่ทำต้มจืดไข่น้ำของโปรดไงลูก”“เย้! ต้นน้ำชอบไข่ในน้ำซุป”เสียงใสแจ๋วกับรอยยิ้มกว้างของลูกชาย ทำให้ความเหนื่อยล้าในใจของคนเป็นแม่ทุเลาลง ส่วนต้นข้าวที่เพิ่งตื่นก็รีบชูมือขึ้นสุดแขน ประสานเสียงเจื้อยแจ้ว“หนูก็ฉอบด้วยค่า!”สายธารหลุดยิ้มอ่อนโยน เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกทั้งสองเบา ๆ“งั้นรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วมากินข้าวกันนะลูก”ต้นน้ำกับต้นข
last updateLast Updated : 2026-10-28
Read more
ตอน 4 ไม่มีที่ไป<
ลมเย็นยะเยือกพัดหอบเอากลิ่นดินชื้นมาเตือนล่วงหน้า ท้องฟ้าขมุกขมัวถูกย้อมด้วยสีเทาเข้ม บีบคั้นความรู้สึกจนชวนให้อึดอัดไม่ต่างจากหยาดฝนที่กำลังตั้งเค้าจะเทกระหน่ำสายธารยืนหลบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าโรงเรียนประถม สองมือกระชับเสื้อกันฝนตัวเก่าสีขุ่นไว้แนบอก นัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงคอยสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลาวันนี้เธอไม่ได้ไปล้างจานที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่หวาดผวาจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบเมื่อเช้าจะย้อนกลับมาดักรอที่บ้านอีกไหม หรือพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรถ้ารู้ว่าเธอยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ สิ่งเดียวที่รั้งสติของเธอไว้ คือความปลอดภัยของลูกเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ตัดขาดความคิดอันว้าวุ่น เด็กนักเรียนวิ่งกรูเกรียวกันออกมาทีละกลุ่ม“แม่จ๋า!”“แม่ค้าบ!”ทันทีที่เห็นหน้าแม่ ต้นน้ำและต้นข้าวก็วิ่งถลาเข้ามาหา รอยยิ้มสดใสของเด็กทั้งสองยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สายธารย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างเล็ก ๆ เข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นเหงื่อเปรี้ยว ๆ ปนกลิ่นฝุ่นจากสนามเด็กเล่น กลับเป็นยาขนานเอกที่ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นกลัวของเธออบอุ่นขึ้นอย่างน
last updateLast Updated : 2026-10-28
Read more
ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตาย
ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตายเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องในความอับชื้นกลิ่นคาวสนิมและเลือดสดคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงจากหลอดไฟเปลือยเหนือศีรษะที่ส่องกระทบร่างของชายคนหนึ่ง ซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในสภาพยับเยิน เลือดปนเหงื่อไหลซึมจากบาดแผลบนใบหน้าหยดลงสู่พื้น เสียงหอบหายใจกระชั้นสั่นเทาราวกับสัตว์ที่กำลังถูกต้อนให้จนตรอกคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกที่พาดพันอยู่บนแผงอกแกร่ง ท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ขัดกับบรรยากาศนองเลือดตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองชายบนเก้าอี้ด้วยความว่างเปล่า... ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่ก็ไร้ซึ่งความปรานีเช่นกัน“กูถามอีกครั้ง... ไอ้คาร์ตันส่งมึงมาป่วนคลังสินค้ากูใช่มั้ย”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดดันจนคนฟังชาวาบไปถึงกระดูกชายบนเก้าอี้เม้มปากแน่น ขบกรามจนตัวสั่น ไม่ยอมปริปากพูดคาร์เตอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ อย่างรำคาญใจ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใช้หัวรองเท้าหนังบดขยี้มันช้า ๆ ก่อนจะก้
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรี
ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรีสายฝนยังคงสาดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้อง แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นสายธารยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ร่างบอบบางเปียกปอนลู่แนบไปกับผิวเนื้อ ผมที่เคยรวบไว้หลุดลุ่ยตกลงมาปรกพวงแก้มซีดเซียว ดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าเธอกลั้นใจ เค้นเสียงสั่นพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับพายุฝน“ถ้าฉัน… ขาย คุณจะซื้อมั้ยคะ”คำพูดนั้นหลุดออกไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่พังทลาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะหลุดปากพูดประโยคที่น่าสมเพชขนาดนี้ออกมาได้คาร์เตอร์ไม่ขยับตัวตอบรับ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กยังคงเยียบเย็นและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเวทนาหรือความประหลาดใจ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบร่มสีดำของบอดี้การ์ดด้านหลังเขาเท่านั้นที่ดังแทรกความเงียบร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงไฟนีออนหน้าร้านที่กะพริบติดๆ ดับๆ ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปช้าๆ จนสายธารที่ยืนกำชายกระโปรงอยู่รู้สึกตัวลีบเล็กลงเรื่อยๆ“หึ…”เสียงแค่นหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอแกร่ง มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและกรีดลึกยิ่งกว่าเม็ดฝนที่สาดซัด คาร์เ
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทาง
ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทางท้องฟ้าหลังฝนสางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีมืดสนิท สวนทางกับแสงไฟนีออนริมทางที่ทยอยสว่างขึ้น สายธารกระชับร่างของต้นข้าวที่หลับซบอยู่บนบ่าให้แน่นขึ้น มืออีกข้างกำมือต้นน้ำที่เดินย่ำน้ำแฉะๆ เลียบกำแพงอิฐชื้นตะไคร่ กลิ่นเหม็นอับของขยะเปียกฝนลอยเตะจมูก แต่ความหวาดผวาทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจมัน"แม่ค้าบ... เราจะไปไหนกันเหรอ" ต้นน้ำเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตแดงช้ำจากการร้องไห้และง่วงงุน"หาที่หลบฝนก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่หาทางได้" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ทั้งที่ในใจมืดแปดด้านความหวังแรกของเธอคือร้านก๋วยเตี๋ยวท้ายซอยที่เคยคุ้นเคย หญิงสาวตั้งใจจะขอยืมพื้นที่เล็กๆ หลังร้านให้เด็กๆ ได้นั่งพักหลบละอองฝน แต่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เจ้าของร้านกลับชะเง้อมองซ้ายมองขวาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธทันที"ช่วงนี้อย่าเลยสายธาร... พวกทวงหนี้มันมาวนเวียนบ่อย ถ้ามันเห็นว่าฉันช่วยเธอ เดี๋ยวจะเดือดร้อนกันหมด"คำว่า 'เดือดร้อน' ปิดประตูความหวังบานแรกจนสนิท สายธารฝืนยิ้มจางๆ "เข้าใจค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ" เธอค้อมหัวให้แล้วพาเด็กๆ เดินเลี่ยงออกมาสายธารล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอแ
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลง
ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลงกลิ่นเขม่าดินปืนคละคลุ้งปะปนกับความชื้นของพายุฝน ปลอกกระสุนทองเหลืองที่เพิ่งผ่านการลั่นไกทดสอบเมื่อครู่ กลิ้งขยับตามแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาบนพื้นคอนกรีตคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน นั่งพิงขอบโต๊ะเหล็กตัวใหญ่ในมุมหนึ่งของโกดังหมายเลขสิบเจ็ด ในมือหนาคีบซิการ์ชั้นดี ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เพดานที่มีคราบเขม่าเกาะเกรอะกรัง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองไปยังประตูม้วนเหล็กที่เปิดแง้มไว้ คล้ายกำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคนที่เขา 'รู้' อยู่แล้วว่าต้องมามุมปากหยักกระตุกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ"บอสครับ..." ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาค้อมศีรษะ "คนคุมทางรายงานว่า มีผู้หญิงมาขอพบ... เธอพาเด็กมาด้วยสองคนครับ"คาร์เตอร์นิ่งไปชั่วอึดใจ เขาวางซิการ์ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ ปล่อยให้สายควันจางๆ ลอยผ่านใบหน้าเยียบเย็น"เปิดประตูให้เข้ามา"คำสั่งสั้นห้วน ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเสียงกลอนและเฟืองเหล็กดัง กริ๊ก... ครืดดด... แสงไฟสีสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามาพร้อมกับร่างบอบบางที่ก้าวล่วงล้ำเขตแดนสายธารยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อกันฝนเก่าๆ และเส้นผมเปียกชื้นลู่แนบไปกับ
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status