เด็กนายใหญ่ (Set รักไม่ผิด)

เสียงเบสของดนตรีกระหึ่มแรงทะลุโสตจนฟอร์สะเทือน นักท่องราตรีเบียดกันแน่นขนัดในคืนสุดสัปดาห์ แสงไฟหลากสีไหลวนวูบวาบไปทั่วผับหรูของจังหวัดท่องเที่ยวชายทะเลชื่อดัง เสียงหัวเราะ เสียงชนแก้ว ความสนุกสนานรายล้อมรอบตัว กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งปะปนจนแยกชนิดยี่ห้อไม่ออก

พุดพิชญาเด็กสาววัย 19 ปี อยู่ในชุดเสื้อยืดโปโลสีดำเก็บชายเสื้อเรียบร้อยเข้าคู่กับกางเกงผ้าสีเดียวกัน ร่างบางเดินถือถาดตัวลีบ หลบนักท่องเที่ยวเพื่อไปยังหลังร้าน หลังจากนำเหล้าไปเสิร์ฟที่โต๊ะตามคำสั่งเสร็จเรียบร้อย เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานยังลอยตามเข้ามา แม้จะเบาลงไปบ้างพอให้โล่งหู และคลายจังหวะการเต้นของหัวใจลงเล็กน้อย  ทว่ายังไม่ทันได้วางถาด เสียงของนุจรี หัวหน้างานเสิร์ฟของร้านก็จัดแจงสั่งงานต่อ

“พุด ขึ้นไปประจำห้อง svip แทนจุ๊บแจ้งให้พี่หน่อย” เจ้าของชื่อก้มหน้ารับคำสั่งอย่างว่าง่าย เพราะตนเป็นแค่ลูกจ้าง ต้องทำงานตามหน้าที่อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

พุดพิชญากำลังเรียนชั้นปีที่สองในมหาวิทยาลัยประจำจังหวัด แต่เธอไม่เคยใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ เพราะต้องเจียดเวลามาทำงานหารายได้พิเศษเลี้ยงครอบครัวที่ตัวเองรับหน้าที่เป็นเสาหลัก หลังจากกำพร้าแม่ไปตั้งแต่เด็ก

ก่อนหน้านั้นพ่อของเธอเคยเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี ทำงานในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งของจังหวัด มีตำแหน่งเป็นระดับผู้จัดการและทำงานอย่างขยันขันแข็งเสมอมา แต่อยู่ ๆ พ่อก็ลาออกจากงานด้วยเหตุผลบางประการที่ไม่เคยบอกให้คนในครอบครัวรับรู้ หลังออกจากงานพ่อก็เริ่มมีความเครียดสะสม หันไปดื่มเหล้า หนักกว่านั้นคือติดการพนันเพราะความคิดชั่ววูบที่แค่ต้องการหาเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว ทว่ายิ่งเล่นก็ยิ่งถลำลึก จนกลายเป็นหนี้สินล้นตัวจนถึงทุกวันนี้ วันดีคืนดีก็มีเจ้าหนี้มาทวงเงินถึงหน้าบ้าน

หญิงสาวทนอยู่ในสภาพเช่นนั้นไม่ได้ จึงตัดสินใจหางานทำระหว่างเรียน  ทั้งรับจ้างทำงานตามร้านอาหาร รับจ้างทำการบ้าน ทำรายงานให้เพื่อน ใครจ้างวานให้ทำอะไรที่ได้เงินเธอทำหมด เพื่อหาเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว รวมถึงค่าเทอมของตัวเองและของน้องชายวัย 17 ปี ที่กำลังคึกคะนองและมีเรื่องให้ได้ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน  

พุดพิชญาเริ่มทำงานที่ผับแห่งนี้มาได้เกือบหนึ่งเดือน โดยรวมเธอพอใจกับเงินเดือนและทิป รวมถึงสวัสดิการอื่น ๆ ที่มากกว่าสถานบันเทิงอื่นเกือบเท่าตัว และแน่นอนว่าที่นี่งานหนัก เพราะเป็นผับอันดับหนึ่งของจังหวัด ทำให้มีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาไม่ขาดสาย บางคืนเดินเสิร์ฟจนขาลาก กว่าจะได้เงินแต่ละบาทเหนื่อยแทบขาดใจ แต่ต่อให้เหนื่อยยังไง เธอก็ยังอดทนเพื่อพ่อและน้องชายเพียงคนเดียวได้เสมอ

“แขกโซนนั้นทิปหนัก ดีไม่ดีคืนนี้พุดได้มากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนอีก” พี่นก หรือรักชนกเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่กระซิบให้กำลังใจ   

“ค่ะ พี่นก” พุดพิชญายิ้มรับ รักชนกเป็นคนพาเธอมาสมัครงานที่นี่ จึงเป็นเหมือนพี่เลี้ยงคอยช่วยเหลือ แนะนำการทำงานให้กับพุดพิชญาด้วยดีเสมอมา เธอจึงเคารพและเชื่อฟังอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

“อืม ! ไปเถอะ ถ้าเลิกเลท ไลน์บอกพี่ด้วยแล้วกัน”

“ได้ค่ะ ไว้เจอกันตอนเลิกงานนะคะ” พุดพิชญารับคำ จากนั้นก็ตามนุชจีซึ่งเป็นหัวหน้างานเข้าไปในผับตรงไปยังโซน SVIP ที่เธอต้องทำงานในคืนนี้

โดยปกติพุดพิชญารับหน้าที่เสิร์ฟในโซนด้านล่างของร้าน แต่วันนี้เพื่อนร่วมงานลาป่วยกันไปหลายคน ประจวบกับเป็นคืนวันเสาร์ จึงมีลูกค้าจำนวนมาก พนักงานของร้านงานล้นมือกันทุกคน จึงต้องกระจายกันไปช่วยโซนอื่น ๆ โดยเฉพาะโซน SVIP ที่ถูกจองเต็มทุกห้อง แต่พนักงานที่ประจำโซนกลับมีไม่เพียงพอ

ร่างบอบบางสมส่วนก้าวมาหยุดหน้าหมายเลขห้อง 1 หน้าห้องมีชายฉกรรจ์ตัวล่ำหน้าโหดสองคนยืนคุมบริเวณประตูทางเข้า เธอรู้มาว่าแขกด้านในห้องนี้มีดีกรีไม่ธรรมดา เพราะเป็นถึงพี่ชายของเมียนายใหญ่ ซึ่งเป็นเจ้าของผับแห่งนี้

“หนูมาชงเหล้าค่ะ” เธอบอกเสียงเรียบ หนึ่งในนั้นมองสำรวจเพียงชั่วครู่ เห็นว่าเป็นพนักงานของผับ จึงยอมถอย เปิดประตูก้าวนำเธอเข้าไปในห้อง

เสียงเพลงสนุกสนาน คลอเสียงหัวเราะดังลอยมา กระทั่งเมื่อเธอเดินมาหยุดตรงหน้าแขกหนุ่มที่นั่งเอกเขนกบนโซฟาตัวใหญ่ แขนทั้งสองกางออกโอบประคอง PR สาวสวยของร้านไว้ซ้ายขวา

“นายครับ เด็กเสิร์ฟมาเพิ่มครับ” บอดี้การ์ดหน้าดุรายงาน นายเงยขึ้นมอง พยักหน้าเป็นสัญญาณรับรู้ จากนั้นคนพามาส่งก็เดินออกจากห้องไป พุดพิชญากวาดสายตามองรอบตัว ยังเห็นบอดี้การ์ดยืนประจำอยู่ในห้องอีกสองคน แค่มาเที่ยวผับยังมีคนติดตามเป็นขบวน สมกับที่เป็นพี่ชายของภรรยานายใหญ่

นอกจากผับที่นี่แล้ว ‘นายใหญ่’ ยังมีอีกหลายธุรกิจ     ครอบคลุมทุกจังหวัดชายทะเลแถบตะวันออกที่ขึ้นชื่อเรื่องกาสิโนระดับโลก ซึ่งผับที่เธอทำงานอยู่ก็เป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่งธุรกิจของนายใหญ่เท่านั้น

“เพิ่งมาเหรอ ไม่เคยเห็นหน้า” เสียงแหบเจือฤทธิ์แอลกอฮอล์เอ่ยขึ้น สายตาของแขกหนุ่มไล่เลียเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่ปิดบัง 

 “ค่ะ” พุดพิชญาตอบสั้น วางแก้วเหล้าที่ชงเรียบร้อยลงบนโต๊ะอย่างสุภาพ กำลังจะขยับออก แต่มือกระด้างกลับฉวยข้อมือบางของเธอไว้ หญิงสาวข่มความรังเกียจและไม่พอใจไว้ภายใต้ใบหน้าแย้มยิ้มอย่างที่เด็กเสิร์ฟเช่นเธอพึงปฏิบัติกับลูกค้าระดับ vvip ของผับหรูที่ตัวเองทำงานอยู่ หญิงสาวพยายามบิดข้อมือออกอย่างสุภาพ แต่ก็ไม่ได้ง่าย

 “เธอหลบไป ส่วนหนูมานั่งนี่” อีกฝ่ายผลัก PR สาวสวยฝั่งขวาของตนออก จากนั้นก็บังคับดึงข้อมือของพุดพิชญาจนเธอเสียหลักนั่งลงแทนที่

พุดพิชญาฝืนยิ้ม สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อระงับความรู้สึกหลากหลาย นึกถึงค่าจ้างและหนี้สิน พร้อมทั้งปัญหาทางบ้านที่รออยู่ จึงตัดสินใจนั่งนิ่ง ๆ บนโซฟาหนานุ่มข้างแขกหนุ่ม 

หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย เก็บไม้เก็บมือไม่ให้อีกฝ่ายถึงเนื้อถึงตัว แต่พื้นที่ของโซฟาจำกัด อีกฝ่ายปล่อยร่างของ PR สาวอีกคนแล้วหันมาโอบเธอทั้งสองแขน พุดพิชญาพยายามดันตัวเองออก กลิ่นเหล้าคละคลุ้งจนเธอแทบกลั้นหายใจ

“กรุณาปล่อยด้วยค่ะ” เธอเอ่ยเสียงแข็งตามความรู้สึกที่เริ่มคุกรุ่นข้างใน

 “ทำงานกลางคืนอย่างนี้ อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลย เอาใจฉันดี ๆ ฉันจ่ายให้เธอได้ไม่อั้น”

“ฉันไม่ได้ต้องการเงินคุณ ฉันมาทำแค่หน้าที่เสิร์ฟเท่านั้น” แม้เสียงจะเริ่มสั่น แต่แววตาเธอกลับแข็งกร้าว เมื่ออีกฝ่ายเอนกายเบียดเธอจนแทบนอนราบไปกับโซฟา มือแข็ง ๆ นั่นบีบข้อมือบางจนเจ็บ พุดพิชญามองหาคนช่วย สอง PR สาวมองหน้ากันเลิกลัก ถึงอยากจะช่วย แต่กลับไม่มีใครขยับตัว เพราะมีบอดี้การ์ดหน้าดุทั้งคู่ยืนกันท่าไว้

“งั้นก็ช่วยเสิร์ฟความสุขให้ฉันหน่อยได้ไหมล่ะ”

“ปล่อยนะ” หญิงสาวเบี่ยงหน้าหนี รู้สึกขยะแขยงสัมผัสนั้นเต็มทน  

“ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ หรืออยากได้มากกว่านี้ สวย ๆ แบบเธอ อยากได้เท่าไร ฉันจ่ายให้ได้” พุดพิชญาหยุดดิ้นรนชั่วขณะ แววตาหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นครุกรุ่นด้วยเพลิงโทสะ เมื่ออีกฝ่ายก้มลงซุกซอกคอเธอ หญิงสาวส่ายหน้าหนี ทั้งทุบทั้งข่วน พยายามผลักร่างหนาหนักให้พ้น แต่ไม่ง่ายเลย มือบางไขว่คว้าสะเปะสะปะบนโต๊ะกระจกที่วางเครื่องดื่ม กระทั่งสามารถคว้าบางอย่างได้ และไม่ลังเลที่จะยกสิ่งนั้นขึ้นมาฟาดใส่ร่างหนักที่ทับลงมาบนตัวเธอไปเต็มแรง

เพล้ง !

โอ๊ย !