LOGIN"เอาของไปเก็บที่คอนโดก่อน แล้วค่อยไปหาแม่พายนะ" อธิพูดขึ้นขณะขับเคลื่อนรถออกจากสนามบิน
"แล้วแต่พี่อธิเลย ไนท์ยังไงก็ได้อยู่แล้ว"
"แล้วแต่พี่ตลอดแหละเรา" มือหนาเอื้อมมาจับหัวทุยเล็กโยกเบาๆอย่างเอ็นดู
Rrrrrrrrrrr
"ว่าไง" อธิใส่หูฟังแบบบูลทูธ แล้วกดรับสายทันที
(.........................)
"วันนี้ฉันไม่ว่าง"
(........................)
"พูดให้รู้เรื่อง ถ้าว่างจะโทรไป แค่นี้นะ ขับรถอยู่" พูดจบก็กดวางสายทันที
"ถ้าพี่อธิไม่ว่าง พี่อธิส่งไนท์ที่คอนโดแล้วไนท์ไปหาลุงแทนกับป้าพายเองก็ได้นะ คอนโดกับบ้านลุงแทนก็ไม่ได้ไกลกันมาก ไนท์นั่งแท็กซี่ไปเองได้"
"ไม่ได้ ไนท์ห้ามนั่งแท็กซี่ตามลำพังรู้ไหม มันอันตราย"
"พี่อธิเป็นห่วงไนท์หรอ"
"เป็นห่วงสิ ไนท์เป็นน้องสาวพี่ พี่จะไม่เป็นห่วงได้ไง แล้วอีกอย่างพี่ก็ไม่ได้มีธุระอะไรด้วย และที่สำคัญถ้าพี่ไม่พาไนท์ไปกินข้าวที่บ้านแต่กลับหนีไปเที่ยวกับสาวๆ แม่พายได้หยิกพี่เนื้อเขียวแน่" ใบหน้าหวานสลดลงเมื่อได้ฟังคำพูดของคนข้างๆ ที่มองตรงไปข้างหน้าอย่างตั้งใจขับรถ ที่แท้ก็เป็นสาวๆของเขาโทรมานี่เอง
ตราบใดที่เขายังคิดกับเธอเพียงแค่น้องสาวเธอก็คงต้องทำหน้าชื่นอกตรมรักเขาข้างเดียว แต่ขอแค่มีเขาข้างๆเป็นพี่ชายที่แสนดีแบบนี้เธอก็มีความสุขแล้ว พอคิดได้ดังนั้นใบหน้าหวานก็ระบายยิ้มออกมา
"มองหน้าพี่แล้วยิ้มแบบนี้หมายความว่าไง" อธิหันมาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ไนท์แค่ดีใจที่มีพี่อธิอยู่ข้างๆ"
"ขนาดนั้นเลย เสียดายที่พี่เอวากับพี่เอรินแยกบ้านไปแล้วไม่งั้นไนท์ได้มีพี่สาวอีกสองคนอยู่ข้างๆ แต่ยังไงไนท์ก็ไม่เหงาหรอกเพราะมีน้องบัวจอมแสบอยู่"
"พูดแล้วก็คิดถึงเจอกันครั้งสุดท้ายตอนงานแต่งพี่เอวาที่เชียงรายแล้วก็ไม่ได้เจออีกเลย ตอนนั้นน้องบัวสองขวบตอนนี้น้องบัวก็สี่ขวบแล้วสิ"
"ใช่ สองขวบว่าแสบแล้ว ตอนนี้แสบยิ่งกว่าเดิม ยิ่งโตยิ่งแสบจริงๆ"
"ตอนงานแต่งพี่เอวากับพี่เดลไนท์นึกว่าจะได้เจอพี่อธิ แต่พี่อธิก็ไม่ได้ไป"
"ตอนนั้นพี่ไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่สิงคโปร์สองเดือนเลยไม่ได้ไป"
"ไนท์ว่าไปบ้านพี่อธิก่อนดีกว่า พี่อธิจะได้ไม่ต้องขับรถย้อนไปย้อนมา" ไนท์บอกเมื่อใกล้ถึงบ้านแทนไท
"พี่ก็แล้วแต่ไนท์" ริมฝีปากหนาเผยยิ้มกว้าง ส่วนคนข้างๆก็ยิ้มจนตาหยี
"อาไนท์ สวัสดีค่ะ" เสียงใสๆของบัวดังขึ้นทันทีที่รถซุปเปอร์คาร์คันหรูของอธิจอดหน้าบ้านแล้วไนท์ก้าวเท้าลงมาจากรถ
"สวัสดีค่ะน้องบัวคนสวย" ไนท์ย่อตัวลงแล้วหอมแก้มใสของน้องบัวทั้งสองข้าง
"พอมีอาไนท์ก็ลืมอาอธิเลยนะ" อธิเอ่ยเสียงกระเซ้า
"อาอธิก็ชอบไปกับสาวๆจนลืมน้องบัวเหมือนกัน" น้องบัวบอกน้ำเสียงงอนๆ
"ใครจะไปลืมหลานสาวคนสวยได้หล่ะครับ ขอหอมทีเดี๋ยวอาพาไปซื้อชุดสวย"
"อาอธิชอบเอาชุดสวยมาล่อ"
"หรือว่าน้องบัวจะไม่เอา"
"เอาสิค่ะ ให้อาไนท์ไปช่วยเลือกด้วยนะ"
"ได้สิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" พูดจบก็หอมแก้มหลานสาวฟอดใหญ่สลับซ้ายขวา
"มากันแล้วหรอลูก...คิดถึงจังเลย" น้ำเสียงใจดีของพรพระพายดังขึ้น ก่อนจะอ้าแขนออกกว้างเพื่อรอรับกอด อธิจะเดินเข้าไปกอดคนเป็นแม่แต่ก็ต้องเก้อไป เพราะเธอเดินเข้าไปกอดไนท์
"สวัสดีค่ะป้าพาย ไนท์ก็คิดถึงป้าพายมากๆเลยค่ะ" ไนท์ยกมือไหว้ แล้วสวมกอดคนเป็นป้า
"เดินทางมากันเหนื่อยๆเข้าบ้านกันดีกว่า" น้ำเสียงนุ่มทุ้มของแทนไทดังขึ้น
"สวัสดีค่ะลุงแทน" ไนท์ยกมือไหว้แทนไท เขาก็รับไหว้พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น
"เข้าบ้านกันค่ะ" พรพระพายกอดประคองหลังไนท์เข้าบ้าน แทนไทก็จูงมือหลานสาวตัวน้อยเดินตามไป
"นี่ทุกคนลืมอธิคนหล่อกันหรือเปล่าครับ เห่อหลานสาวจนลืมลูกชายกันเลยนะ" อธิว่าด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักพร้อมทั้งเดินตามทุกคนเข้าบ้าน
ไนท์อยู่ร่วมรับประทานอาหารเย็นกับทุกคน ต่างพูดคุยซักถามสารทุกข์สุขดิบกันตามภาษาของคนในครอบครัวจนเวลาล่วงเลยไปจนดึก
"วันจันทร์อธิพาน้องไปจัดการเรื่องเรียนให้เรียบร้อยรู้ไหม" พรพระพายพูด
"ครับแม่พาย"
"แล้วไนท์แน่ใจหรอลูกว่าจะอยู่ที่คอนโดคนเดียวไเด้" แทนไทถาม
"ได้ค่ะลุงแทน"
"อธิไปส่งน้องได้แล้วลูกดึกมากแล้ว น้องจะได้พักผ่อน"
"ไนท์ไปก่อนนะคะ ถ้าจัดของเสร็จไนท์จะมาหาป้าพายกับลุงแทน สวัสดีค่ะ"
"จะมาเมื่อไหร่ก็บอก ป้าพายจะได้ให้พี่อธิไปรับ อธิไปรับน้องให้แม่พายได้ตลอดใช่ไหมลูก"
"ได้ตลอดเลยครับ ใครจะกล้าขัดใจแม่พาย"
"ก็ลองดูสิ เรื่องเมื่อวานยังไม่ได้ชำระความเลยนะ"
"อธิไปส่งไนท์ก่อน แล้วจะกลับมาให้แม่พายบ่นทั้งคืนเลยครับ"
"ให้มันแน่ ส่งน้องเสร็จแล้วกลับบ้านไม่ใช่ไปหาสาวๆที่ไหนอีก" พรพระพายเอ่ยดักคอ
"คร้าบบบ" ตบปากรับคำคนเป็นแม่เสร็จก็ขับรถไปส่งไนท์ที่คอนโด
"พรุ่งนี้ค่อยจัดของก็ได้มั่ง คืนนี้อาบน้ำนอนพักผ่อนก่อน" อธิพูดขึ้นเมื่อยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขึ้นมาบนห้องพักสุดหรูชั้นบนสุดของคอนโดมิเนี่ยม
"ไนท์ยังไม่ง่วง" ปากบอกไม่ง่วง แต่ก็ยกมือขึ้นมาปิดปากหาวหวอดๆ
"แน่ใจนะว่าไม่ง่วง...ไปอาบน้ำ พี่จะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าไนท์จะหลับ" อธิยิ้มขำคนบอกไม่ง่วงนอน ทั้งที่หาวแล้วหาวอีกตั้งแต่ขึ้นรถ แต่เพราะแปลกที่มากกว่าถึงยังไม่ยอมนอน
"จริงๆนะ พี่อธิจะรอให้ไนท์หลับก่อนแล้วค่อยกลับ" ไนท์ถามด้วยน้ำเสียงดีใจ เพราะเธอรู้สึกไม่ชินกับการที่ต้องอยู่คนเดียว นี่ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องอยู่ห่างจากพ่อแม่
"แล้วก็บอกว่าอยู่คนเดียวได้"
"ก็มันยังแปลกที่อยู่ ไนท์ยังไม่ชิน" ไนท์บอกเสียงอ่อย
"ไปอาบน้ำ เดี๋ยวคืนนี้พี่นอนเป็นเพื่อน"
"ค่ะ" พูดจบก็เดินละลิ่วเข้าห้องไปอาบน้ำ
อธิลงไปเอาเสื้อผ้าที่รถก่อนจะขึ้นมาอาบน้ำ แต่ก็ไม่ลืมที่จะโทรบอกคนเป็นแม่
"พี่อธิ" ไนท์อยู่ในชุดนอนกระโปรงแขนยาวสีขาวเดินกอดตุ๊กตากระต่ายหูยาวสีขาว เป็นตุ๊กตาที่อธิซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดตอนเธออายุสิบสองปี เอ่ยบอกเสียงยานคาง
"หืม?" อธินั่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขกที่กำลังจดจ่ออยู่กับสมาร์ทโฟนในมือเงยหน้าขึ้นมามอง
"พี่อธิลูบหลังให้ไนท์ จนกว่าไนท์จะหลับได้ไหม"
"อืม" เขาตอบรับในลำคอก่อนจะลุกเดินตามเธอไป
ไนท์ล้มตัวลงนอนภายใต้ผ้าห่มผืนหนานุ่ม อธิก็ล้วงมือเข้าไปใต้ผ้าห่มลูบหลังให้ มือข้างหนึ่งลูบหลังข้างหนึ่งก็จับยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาพลางเลื่อนไปเลื่อนมา
"อื้อ" ไนท์ครางอย่างพอใจ ปากกระตุกยิ้มเมื่อเขาลูบหลังให้ถูกใจ ก่อนจะหลับไปอย่างรวดเร็ว
"เด็กน้อย" อธิเอ่ยพลางยกยิ้มอย่างเอ็นดูในตัวน้องสาวที่ยังคงเหมือนเด็กน้อย เด็กน้อยมากๆ
เมื่อเห็นเธอหลับสนิทเขาก็ออกมานอนที่โซฟาในห้องรับแขก จริงๆมีห้องนอนอีกห้องแต่ไม่ได้ทำความสะอาดไว้ เขาก็นอนตอบแชทตอบไลน์สาวๆไปเรื่อย กว่าจะหลับเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบตีสามด้วยนอนดึกจนเป็นความเคยชิน
2 ปีผ่านไป"ชีวาจ๋า" ร่างสูงเดินเข้ามาสวมกอดคนรักแล้วหอมแก้มนุ่มนิ่มซ้ายขวา ที่กำลังนั่งแกะปูให้พ่อแม่ของเขา เมื่อวันนี้บุคคลทั้งสองอยากกินอาหารซีฟู๊ดด้วยความขะมักเขม้น ด้วยความใส่ใจ อย่างที่เธอมักทำเป็นประจำตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะลูกสะใภ้ ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะยังไม่ได้แต่งงานกันอย่างถูกต้องก็ตาม"เสียงหวานมาแบบนี้ไม่ค่อยน่าไว้ใจ พี่โฬมจะเอาอะไร" ชีวาแสร้งว่าชายคนรักอย่างไม่จริงจังนัก"ไม่ได้จะเอาอะไรสักหน่อย" โฬมขโมยจูบชีวาไปอีกหนึ่งที แล้วแย่งค้อนมาจัดการปูเสียเองอย่างชำนาญ ตั้งแต่มีเธอเขามักจะหยิบจับช่วยเธอทำอะไรต่อมิอะไร จากที่ไม่เคยทำมาก่อน จนบัดนี้เขาสามารถทำได้อย่างชำนาญ ยิ่งสร้างความพอใจแก่ธนกรกับนนทวรรณเป็นอย่างยิ่งที่ลูกชายเพียงคนเดียวเปลี่ยนไปในทางที่ดีจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากผู้ชายรักสนุก เที่ยวเตร่ไปวันๆ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบสูง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุข"แล้วมีอะไรคะ ทำไมถึงดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ" ชีวาถามต่อเมื่อสีหน้าของโฬมดูจะระรื่นกว่าปกติ"ไอ้อธิมันเจอไนท์แล้วนะ""จริงเหรอคะ ได้เจอกันสักทีเกือบสี่ปีเลยนะที่วาต้องเห็นพี่อธิทนทุกข์กับการรอ
หนึ่งปีผ่านไป ตอนนี้ชีวาเรียนอยู่ปีสี่ โฬมเข้าดำรงตำแหน่งผู้บริหารแทนธนกรพ่อของเขาตั้งแต่ที่เรียนจบ ที่ตอนนี้ได้ไปเที่ยวรอบโลกกับนนทวรรณคู่ชีวิตหลังช่วยลูกชายสะสางเรื่องต่างๆ เสร็จสิ้นโฬมเป็นทั้งผู้บริหาร และเรียนต่อในระดับปริญญาโทในคราวเดียวกัน ซึ่งเขาทำออกมาได้ดีทั้งสองอย่าง โดยมีชีวาอยู่ข้างกาย คอยเป็นกำลังใจ และผู้ช่วยของเขา"พี่โฬมจะพาวาไปไหน" ชีวามองเส้นทางตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นระทึก เธอจำเส้นทางนี้ได้ดี และจำได้อย่างไม่มีวันลืม สี่ปีแล้วที่เธอไม่เคยผ่านเส้นทางนี้ และไม่คิดที่จะผ่านด้วย"เดี๋ยวชีวาก็รู้" โฬมยื่นมือมากุมมือเล็กที่เย็นเฉียบไว้เขากุมมือเธอไว้ตลอดทางจนรถมาหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านชั้นเดียวแต่กว้างขวางโอ่อ่า ดีไซน์ทันสมัยด้วยรูปทรงที่มีเอกลักษณ์ ผนังด้านนอกตกแต่งด้วยโทนสีเทา เสริมด้วยผนังไม้ ฝ้าไม้ และเชิงชายไม้ ให้บรรยากาศโดยรวมดูอบอุ่มนุ่มนวล ด้านหน้าและด้านข้างมีเฉลียงไม้แนวยาวเพิ่มความสวยงามโดดเด่นให้กับตัวบ้านได้เป็นอย่างดี"เข้าบ้านกัน บ้านของชีวาไง" โฬมเปิดประตูลงจากรถเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งชีวา มืออุ่นหนายื่นไปตรงหน้าหมายให้เธอจับมือของเขาไว้"วาไม่ลงนะ
หลังจากดื่มด่ำ พึงพอใจในรสสัมผัสที่ปรนเปรอให้กันอย่างเร่าร้อน โฬมจูบแก้มใสและปากอวบอิ่ม ก่อนจะเคลื่อนตัวลงมาครอบปากดูดอมยอดอก จูบกลางอก แล้วลุกขึ้นพากันไปล้างตัว ก่อนจะกลับมานอนกอดก่ายในอ้อมกอดกันและกันด้วยความปรีเปรม"พี่ทั้งรัก ทั้งหลงชีวามาก ชีวารู้ไหม" ริมฝีปากอุ่นหนาจูบลงที่ไหล่มนและซอกคอหอม ร่างเล็กตอบกลับด้วยการจูบซ้ำๆ ที่ปากอุ่นหนานั้น"ทั้งชีวิตของวาไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อน ในใจวามีแต่พี่โฬมคนเดียว ไม่ว่าวันข้างหน้าพี่โฬมจะเป็นยังไง วาก็จะรักพี่โฬม ไม่มีวันทิ้งพี่โฬม จะดูแลพี่โฬมจนกว่าจะตายจากกัน เพราะพี่โฬมคือทุกอย่างในชีวิตวา อย่าทำร้ายหัวใจของวาอีกนะ" มือเรียวเล็กประคองใบหน้าหล่อเหลาไว้ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยสองข้างแก้มและริมฝีปากหยักหนา ส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเขาอย่างเต็มเปี่ยม ถ่ายทอดความรู้สึกที่อยู่ในใจร้อยเรียงออกมาเป็นคำพูดหวานหู"พี่ขอโทษที่ทำให้ชีวาต้องร้องไห้ ต่อจากนี้ไปผู้ชายคนนี้จะทำให้ผู้หญิงคนนี้มีแต่ความสุขไปชั่วชีวิต ชีวาก็เป็นทุกอย่างในชีวิตพี่นะ ที่รักของพี่" โฬมตื้นตันจนน้ำตารื้นขึ้นมา จมูกแดง หน้าแดง บรรจงจูบไปทั่วใบหน้าหวาน จูบปากอวบอิ่ม
"ชีวาจ๋า ทำอะไรอยู่คร้าบบบ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มหวานเลี่ยนหูดังมาก่อนที่เจ้าของน้ำเสียงนั้นจะมาถึงตัวผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ทั้งสองคนไม่ได้แสดงความรักกันอย่างลึกซึ้ง ทั้งที่ร่างกายเรียกร้อง ชีวาเองก็รู้สึกวูบวาบตามเนื้อตัวอยู่บ่อยครั้งเมื่อได้ใกล้ชิดกับโฬม เขาก็ขยันเข้ามากอด มาหอม มือไม้ก็ไม่อยู่นิ่งคอยแต่จะลูบไล้ผิวเนื้อเนียน"วาจะทำอาหารเย็น วันนี้คุณพ่ออยากกินแกงเลียงกุ้ง" ชีวาบอกพลางเปิดตู้แขวนหมายจะหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่โฬมฉวยผ้ากันเปื้อนมาสวมให้ตัวเองเรียบร้อย ก่อนหยิบมาสวมหัวให้ชีวาบ้าง สองมือโอบไปด้านหลังเพื่อช่วยผูกผ้า แต่ยังคงอ้อยอิ่งโอบกอดร่างเล็กอยู่อย่างนั้น ผูกไม่สำเร็จสักที เพราะมัวแต่ขโมยหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ทั้งซ้ายและขวา ร่างเล็กเบือนหน้าหนีด้วยความจั๊กจี้เมื่อได้สัมผัสหนวดเคราครึ้มที่เขาไม่ยอมโกน ใช้มือยันอกไว้ ตีเบาๆ"พี่โฬม วาจั๊กจี้ ทำไมไม่โกนหนวด แล้วเมื่อไหร่จะผูกเสร็จ นานแล้วนะ" ชีวาทักท้วง"ก็ชีวาไม่ยอมโกนให้ อยู่เฉยๆ สิ ดิ้นไปมาเชือกมันก็คอยจะหลุดมืออยู่เรื่อย" โฬมทำเสียงดุไม่จริงจังนัก มือไม้ก็คอยลูบคลำสะโพกอวบตึงแน่น เลยฉวยโอกาสบีบก้นเบาๆ จนชีวาหัวเราะด้วยความจั๊
"ชีวา พี่ไม่เลิกนะ อย่าหนีพี่ไป" โฬมละเมอก่อนจะสะดุ้งตื่นในช่วงสายของอีกวัน เมื่อฝันเห็นผู้หญิงที่เขารักกำลังเดินจากเขาไป ในฝันเขาพยายามยื้อพยายามรั้ง แต่เธอก็ยังหนีเขาไป น้ำตาของความเจ็บปวดไหลรินออกมา"โฬมลูก โฬมเป็นอะไร" นนทวรรณถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อลูกชายทำมือราวกับกำลังไขว้คว้าอะไรบางอย่างกลางอากาศ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมหยาดน้ำตา"แม่ พ่อ ชีวาล่ะครับ" โฬมถามขึ้นอย่างร้อนใจ เมื่อเขามองหาเธอรอบห้องก็ไม่เห็นเธอเลย แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เขาจำได้ว่าเขากอดอ้อนวอนเธออยู่ที่บ้าน"โฬมจะทำอะไร!!" ธนกรตกใจเมื่อลูกชายของเขากำลังดึงสายน้ำเกลือที่อยู่ตรงหลังมือออก ก่อนจะรั้งลูกชายไว้ไม่ให้ทำอะไรบ้าๆ"พ่อปล่อย!! ผมจะไปหาชีวา ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีชีวา" โฬมโวยวายเมื่อถูกคนเป็นพ่อขัดขวาง มือหนากระชากสายน้ำเกลือจนหลุด เลือดสีแดงสดไหลออกมาเปอะเปื้อน นนทวรรณรีบกดปุ่มที่หัวเตียงเรียกพยาบาล"โฬมไม่สบายนะ ตั้งสติ แล้วฟังพ่อก่อน" ธนกรตะคอกใส่ลูกชายให้ได้สติ"ปล่อยผมเถอะ...ฮึก...ถ้าไม่มีชีวา ผมอยู่ไม่ได้ ผมรักชีวาเหลือเกิน...ฮึก" น้ำตาของลูกผู้ชายจะไหลลงมาอีกครั้ง ร่างสูงทุบลงที่อกข้างซ้ายอย่างแร
"ขอพี่พักสายตาแป๊บนะ" น้ำเสียงของโฬมแหบแห้ง ก่อนจะอิงศีรษะไปกับไหล่มน เมื่อขึ้นมานั่งอยู่บนเครื่องบินรอเวลาเครื่องออกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ"ไม่สบาย?" ชีวาเอ่ยถามเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว"เมื่อคืนอากาศเย็น คงปรับตัวไม่ทัน แต่ไม่เป็นอะไรมาก ชีวาไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกนะ" ใบหน้าหล่อยามนี้เป็นสีแดงระเรื่อ เสียงพร่าเบา ริมฝีปากแหกผาก"ไม่ได้เป็นห่วงซะหน่อย" ชีวาบอกเสียงแข็ง แต่ก็อดมองสำรวจใบหน้าของเขาไม่ได้ ยื่นมือหมายจะสัมผัสหน้าผากกว้างเพื่อวัดอุณหภูมิ แต่ก็ชักมือกลับด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองที่คั่งค้างอยู่ในใจ ภาพของเขากับผู้หญิงคนนั้นยังติดตาไม่จางหาย แต่ก็ยอมให้เขาใช้ไหล่ของเธอแทนหมอน"ขับไหวแน่นะ ให้ขับให้ไหม" ชีวามองคนข้างๆ ที่เข้านั่งประจำที่คนขับอย่างไม่วางใจ เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่ยังคงแดงเรื่อเพราะพิษไข้"พี่ขับไหว ได้นอนพัก ดีขึ้นเยอะแล้ว" น้ำเสียงของเขายังคงแหบแห้ง ก่อนจะขับเคลื่อนรถของตนออกจากสนามบิน"ทำไมถึงมาที่บ้านล่ะ ไหนบอกว่าคุณแม่เข้าโรงพยาบาล" โฬมเลี้ยวรถเข้ามาในซอยบ้านของเขา"เออ...พ่อบอกว่าพาแม่ออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้า" โฬมอึกอัก"ไหนบอกว
แสงแดดยามเช้าสอดส่องทะลุผ่านม่านบางเข้ามากระทบกับเปลือกตาคู่สวยของไนท์ ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพลางขยี้ตาและบิดขี้เกียจไปมา แต่ก็ยังคงกอดเจ้ากระต่ายหูยาวสีขาวไว้กลิ่นหอมของอาหารโชยเข้ามาจากประตูห้องนอนที่แง้มไว้ ไม่รอช้าเธอลุกจากเตียงนอน ไม่ลืมที่จะจัดแจงผ้าห่มผืนหนานุ่มให้เรียบร้อยตามนิสัยท
"แม่พาย!" อธิสะดุ้งสุดตัวเมื่อเปิดไฟห้องนอนแล้วเจอคนเป็นแม่ยืนกอดอกใบหน้าถมึงทึงอยู่กลางห้องนอน ถึงว่าวันนี้ไม่เห็นดักรออยู่ข้างล่าง นึกว่าโดนพ่อแทนจัดหนักหลับไปเสียแล้ว"แม่พายมาทำอะไรห้องอธิเงียบๆครับ อธิตกใจหมดเลย ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีกครับ" อธิพูดเสียงอ่อนเสียงหวานเดินเข้าไปกอดออดอ้อนออเซาะคนเ
ไนท์ ไลลาลิณ ลูกสาวสุดรักสุดหวงของเดย์ ตรัยคุณ อดีตบอดี้การ์ดที่เป็นมากกว่าบอดี้การ์ดของแทนไท กับยูมิ ยลดา กำลังจะจากอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ มหาวิทยาลัยเดียวกับลูกๆของแทนไทในคณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาระบบสารสนเทศธุรกิจ เพื่อเตรียมความพร้อมที่จะขึ้นเป็นผู้บริหารหลังเรียนจบ
อธิ อธิศ ปี4 คณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ลูกชายคนเล็กของแทน แทนไท กับพาย พรพระพาย ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคนเป็นแม่ เพราะความออดอ้อน ช่างเอาอกเอาใจ รู้ใจคนเป็นแม่ไปเสียทุกอย่าง จึงทำให้พรพระพายหลงลูกชายคนนี้เป็นอย่างยิ่งลูกชายที่ดี ที่น่ารักของแม่ แต่ก็ได้ส่วนร้ายๆ โหดๆของคนเป็นพ่อมาเ







