ลูกสะใภ้

วันต่อมา...

ลิลิน

"ทำไมรีบกลับล่ะลินขออาขุนอาอิมนอนต่ออีกคืนดิพรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์"

"นั่นดินานๆ แกถึงจะได้มานอนค้างที่บ้านฉันนะ" ฉันมองหน้าสองสาวเพื่อนซี้ที่ตอนนี้กำลังนั่งมองฉันเก็บสายชาร์ทมือถือใส่กระเป๋าสะพายเพื่อจะเตรียมตัวกลับบ้าน

"ไว้วันหลังเนอะตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านฉัน...." ฉันไม่อยากร้องไห้ออกมาให้สองคนนี้เป็นกังวลเพราะคำพูดของพี่ลีโอเมื่อคืนมันทำให้ฉันนอนไม่หลับ

"แกมีอะไรหรือเปล่าทำไมถึงเงียบไปล่ะ"

"เมื่อคืนแกก็อาการดีขึ้นละนะ"

"เปล่าไม่มีอะไรหรอกพวกแกอย่าคิดมาก ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ^^" ฉันฝืนยิ้มให้สองสาวก่อนจะสะพายกระเป๋าออกมาเพราะปะป๊ากำลังจะขับรถมาถึงแล้ว

"เดี๋ยวพวกเราลงไปส่งแกนะ"

"อื้มมมขอบใจนะแสนดีแสนรัก"

ว่าแล้วสองสาวก็เดินมาประกบซ้ายขวาแล้วคล้องแขนฉันลงไปข้างล่าง แต่ยังไม่ทันที่ได้เดินลงบันไดก็เจอพี่ลีโอที่เหมือนจะเพิ่งตื่นเดินงัวเงียออกมาจากห้องนอนเราสบตากันแวบหนึ่งก่อนที่เขาจะทำเมินแล้วเดินลงไปก่อน เราสามคนเลยเดินตามหลังลงไป

"ลินวันจันทร์แกอย่าลืมให้ไลน์น้องซีโน่นะ" แสนรักเอ่ยขึ้นในขณะที่เรากำลังเดินตามพี่ลีโอมาติดๆ

"โอ๊ยย อิจฉาแกว่ะลิน ที่มีหนุ่มหล่อนิสัยดีมาชอบ แต่ก็ดีแล้วล่ะแกจะได้ตัดใจจากคนบาง...." แสนดีพูดไม่ทันจบประโยคดีจู่ๆ พี่ลีโอก็หันขวับมามองฉันสามคนที่เดินตามหลังด้วยแววตาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดซึ่งฉันก็ไม่รู้ทำไมต้องมองด้วยสายตาไม่พอใจอะไร หรือเราสามคนพูดเสียงดังจนเขารำคาญ

"อะไร มองหน้าไม่พอใจอะไรพี่ลีโอ" แสนดีถามพี่ชายตัวเองที่ยังไม่ยอมเดินลงบันไดเอาแต่จ้องหน้าฉันทำให้เราเดินต่อไม่ได้ต้องหยุดอยู่กลางบันไดถึงบันไดจะกว้างแต่เราสามคนก็ไม่มีใครเลี่ยงเดินลงไปทั้งที่ก็เดินลงไปได้

"เสียงดังน่ารำคาญว่ะ" นั่นไงเห็นมั้ยฉันบอกแล้วว่าเขาต้องรำคาญเราสามคน

"อ๋อ หราา นึกว่าไม่พอใจที่รู้ว่ามีคนมาจีบยัยลิน" แสนดีก็ยังไม่ยอมหยุดต่อล้อต่อเถียงพี่ชายแม้ว่าฉันจะคอยสะกิดดึงแขนให้หยุดพูด

"ไร้สาระพูดอะไรให้นึกถึงความเป็นจริงไม่ใช่มโนคิดไปเอง" เจ็บปวดดีไหมล่ะที่ได้ยินแบบนี้

"พี่ลีโอ!!! "

"แสนดีพอได้แล้ว" ฉันกระซิบบอกเพื่อน

"อ้าวลงมาพอดีเลยลูกอากำลังขึ้นไปตามป๊าหนูมารับแล้วนะจ๊ะ" พอดีกับที่อาเรนเดินขึ้นมาตามฉันเลยทำให้สองพี่น้องเงียบสงบลงไปได้

"ค่ะ" ฉันยิ้มให้อาเรนก่อนจะรีบเดินลงผ่านหน้าคนใจร้ายที่ยังจ้องหน้าฉันไม่เลิก เขาจะจ้องหน้าฉันทำไมฉันก็ไม่รู้ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรให้ผิดหูเขาเลยสักคำ

"ลูกสาวป๊าาาาา^^" พอฉันเดินลงมาก็เจอป๊าของฉันกำลังนั่งคุยอยู่กับอาเสือพอป๊าเห็นฉันท่านก็เดินมากอดทันที

"คิดถึงป๊ามั้ยครับลูกสาว"

"โอ๊ยยหมั่นไส้มึงชิบหายลูกมึงมานอนค้างที่นี่แค่คืนเดียวทำยังกับว่าลูกมึงหายไปเป็นเดือนไอ้สัส"

"กูมีลูกสาวคนเดียวนะไอ้เหี้ยเสือกูก็ต้องรักต้องห่วงเป็นธรรมดาดิวะไอ้ห่า"

ค่ะอาเสือกับพ่อของฉันเขาก็พูดกันแบบนี้จนพวกเราทุกคนชินกันซะแล้วเพราะท่านสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน

"ทานข้าวเช้ากันก่อนมั้ยขุน น้องลินก็ยังไม่ได้ทานอะไรเลยเหมือนกัน"

"เอ่อไม่เป็นไรค่ะอาเรนคือลินไม่หิวเท่าไหร่ไว้กลับไปทานที่บ้านดีกว่า ลินคิดถึงหม่ามี๊อยากกลับบ้าน" ค่ะตอนนี้ฉันคิดถึงหม่ามี๊ที่สุดฉันอยากกอดอยากระบายความรู้สึกของฉันตอนนี้ให้หม่ามี๊รับรู้แต่เรื่องนี้ฉันไม่บอกปะป๊าหรอกนะคะเพราะฉันกลัวว่าปะป๊าจะโกรธพี่ลีโอ

ฉันไหว้ลาอาเสือาเรนก่อนจะหันมากอดลาเพื่อนรักทั้งสองส่วนพี่ลีโอก็เอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จาซึ่งก็ดีแล้วค่ะอย่าพูดอะไรออกมาเลย

"ว่าไงไอ้เสือน้อยไม่เจอกันนานสบายดีมั้ย" จู่ๆ ปะป๊าก็ถามพี่ลีโอขึ้นมาทั้งที่เรากำลังจะเดินออกไปหรือป๊าเพิ่งเห็นว่าพี่ลีโอยืนอยู่ตรงนั้นฉันก็ไม่แน่ใจ

"สบายดีครับอาขุน" เวลาพูดกับปะป๊าของฉันน้ำเสียงเขาจะสุภาพมาก หม่ามี๊เคยบอกว่าเมื่อตอนเด็กๆ พี่ลีโอติดปะป๊าฉันมากเพราะปะป๊าไปซื้อบ้านติดกับบ้านอาเรนที่ต่างจังหวัด เห้อพูดถึงบ้านต่างจังหวัดฉันก็ไม่ได้ไปเที่ยวที่นั่นนานแล้วเหมือนกัน ที่นั่นอากาศดีมากเงียบสงบร่มรื่น ว่างๆ ฉันจะชวนสองสาวไปเที่ยวจะได้แวะไปกราบคุณปู่คุณย่าพ่อกับแม่ของอาเรนด้วย

"มีแฟนรึยังล่ะเรา ไปเรียนต่อเมืองนอกซะหลายปี ถ้าไม่มีเรื่องสาวๆ อาไม่เชื่อนะเว้ย5555" ฉันไม่รู้ว่าทำไมพ่อถึงถามอะไรแบบนี้กับพี่ลีโอ

"ก็..มีบ้างครับ" พี่ลีโอตอบอย่างสุภาพก่อนจะแวบมองมาที่ฉันแล้วหันกลับไปยิ้มให้ปะป๊า

"ดี ยัยลินจะได้ตัดใจจากเราซะที"

"......"

"ป๊า" ทำไมป๊าต้องมาพูดแบบนี้ต่อหน้าพี่ลีโอด้วยฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ แต่ก็ไม่พูดอะไร

"เห้ยยไม่ได้เว้ยกูจองหนูลินให้ไอ้ลีโอตั้งแต่หนูลินยังไม่เกิด ยังไงยังไงลูกสะใภ้กูก็ต้องเป็นลูกมึงคนเดียว"

"อาเสือ" ฉันตกใจคำพูดพ่อไม่พอยังต้องมาตกใจกับอาเสืออีก

"พ่อ!!! " พี่ลีโอเรียกพ่อตัวเองซะเสียวเขียวเชียว คงไม่พอใจนั่นและค่ะฉันดูออก

"กูไม่ให้เว้ย ใครคิดจะมาเป็นลูกเขยกูต้องผ่านด่านกูให้ได้ซะก่อนถึงผู้ชายคนนั้นจะเป็นลูกชายเพื่อนรักกูก็ตาม"

"พอเลยๆ สองคนนี้เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องทะเลาะกันทุกทีจะกี่ปีกี่ปีก็ไม่เคยเปลี่ยน เห้อออ หนูลินอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของอาเสือกับป๊าหนูเลยนะลูก"

ฉันได้แต่ยิ้มอย่างเดียวเลยค่ะไม่กล้าเงยหน้ามองพี่ลีโอด้วยเลยตอนนี้เพราะรู้ว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน จากนั้นเราสองคนพ่อลูกก็ขึ้นมาบนรถและฉันก็ไม่พูดกับป๊าเพราะยังงอนที่ป๊าพูดแบบนั้นต่อหน้าทุกคนโดยเฉพาะพี่ลีโอ

"หิวมั้ยลูกแวะหาอะไรทานก่อนเข้าบ้านมั้ย"

"ไม่ค่ะ"

"ทำไมทำเสียงเหมือนงอนป๊าแบบนั้นล่ะคะลูกสาวคนสวยของป๊า หื้มมม" ปะป๊าเอามือมาลูบผมฉัน คือทุกครั้งที่ฉันงอนป๊าจะชอบทำแบบนี้ตลอดทำเหมือนฉันเป็นเด็ก

"ป๊าทำไมไปพูดแบบนั้นต่อหน้าพี่ลีโอด้วย"

"พูดอะไรครับ"

"ป๊ารู้ว่าป๊าพูดอะไรป๊าไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เลย" ฉันงอนปะป๊าเพิ่มมากขึ้นเมื่อปะป๊าทำเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไร

"อ่อ ที่ป๊าพูดว่าจะให้ลินตัดใจจากเจ้าลีโอน่ะเหรอ"

"......" ฉันไม่ตอบค่ะไม่อยากตอบก็เลยหยิบหูฟังมาเสียบหูแล้วฟังเพลงในมือถือแทนแต่ไม่ทันจะเปิดเพลงฟังป๊าก็พูดประโยคนึงออกมาจนฉันแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

"หนูจะโกรธจะงอนป๊าๆ ไม่ว่าป๊าแค่ไม่อยากให้หนูต้องเสียใจเสียน้ำตาป๊าผิดเหรอลูก" เสียงปะป๊าดูขรึมผิดจากการพูดคุยปกติฉันหันไปมองหน้าป๊าที่มองฉันด้วยสายตาที่รักห่วงใย

"ฮึก ฮึก ฮึก ฮืออออ ปะป๊าาาา" ฉันโผเข้าซบอกปะป๊าทันทีเพราะฉันไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกต่อไป