ภพลิขิตรัก

“ฮือ ๆ แก้วลูกแม่ ลูกต้องไม่เป็นอะไรนะ ทำไมต้องมาเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นกับลูกสาวฉันด้วยนะ”เสียงร่ำไห้ของหญิงเลยวัยกลางคนดังขึ้น ในระหว่างเจ้าหน้าที่กำลังเข็นรถนำร่างหญิงสาวที่นอนนิ่ง มีเลือดสีแดงฉานเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว ตรงไปยังห้องฉุกเฉิน หลังจากไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เธอโดนรถชนขณะกำลังเดินข้ามถนนไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยในขณะที่ผู้เป็นแม่กำลังร้องไห้ร้องห่มนั้น กลิ่นแก้ว ผู้เป็นเจ้าของร่างพยายามตะโกนเรียกอยู่ข้าง ๆ จนเสียงแหบแห้งทว่าผู้เป็นแม่กลับไม่ได้ยิน“แม่คะ แก้วอยู่นี่ค่ะแม่ แม่ได้ยินแก้วไหมคะ”“เข้าไม่ได้นะครับ รบกวนรออยู่ข้างนอกก่อน”“ช่วยลูกฉันด้วยนะคะ ฮือ ๆ”กลิ่นแก้วมองร่างตัวเองถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉินด้วยความหวั่นกลัว เห็นแม่ตัวเองนั่งร้องไห้ปานจะขาดใจเธอก็ร้องตาม ทั้งเศร้าและหดหู่ใจเพราะคิดว่าตัวเองคงจะตายแล้วเป็นแน่แท้ ไม่เช่นนั้นวิญญาณคงจะไม่ออกจากร่างเช่นนี้“ฮือ ๆ แม่คะ แม่ได้ยินหนูไหม หนูอยู่ข้าง ๆ แม่นี่ไงคะ” มือเรียวที่โปร่งแสงพยายามเอื้อมไปสัมผัสแก้มผู้เป็นแม่ แต่ก็ทะลุผ่านไปราวกับร่างของเธอเป็นแค่ภาพที่ฉายออกมาจากโปรเจคเตอร์เท่านั้น“ถ้าแก้วเป็นอะไรไปแล้วแม่

“ลุงนั่นล่ะเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำอย่างนี้กับฉัน ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” กลิ่นแก้วพยายามสลัดมือตัวเองให้เป็นอิสระ แล้วรีบเดินห่างออกมา มองดูพ่อหมอสิงห์ด้วยแววตาที่ระแวดระวัง“นังผีตัวนี้มันร้ายกาจนัก วันนี้ข้าจะจัดการเอ็งให้อยู่หมัดเลยคอยดู” ว่าแล้วพ่อหมอสิงห์ก็จับลูกประคำขึ้น ปากก็ร่ายอาคมไปด้วย จู่ ๆ กลิ่นแก้วในร่างกลิ่นจันทร์ก็เริ่มรู้สึกร้อนรนไปทั้งเนื้อตัว มันแสบราวร้อนกับมีไฟแผดเผาร่าง“โอ๊ย! ทำไมร้อนอย่างนี้”“พอได้แล้วพ่อหมอ อย่าทำอะไรเมียฉัน” เสือกล้ารีบเดินมาขวางหน้าเอาไว้ เพื่อปกป้องเมียรักไม่ให้ถูกทำร้ายด้วยอาคม ทว่าพ่อหมอยังคงไม่ยอมหยุด เสียงกรีดร้องของกลิ่นแก้วดังขึ้นเรื่อย ๆ จนคนเป็นผัวทนไม่ไหว คว้าสายลูกประคำของพ่อหมอมาดึงจนขาด“ไอ้เสือกล้า!”“ฉันไม่ยอมให้พ่อหมอมาทำร้ายเมียฉันหรอก ถึงแม้ว่าวิญญาณในร่างนี้จะไม่ใช่จันทร์ แต่ฉันก็จะไม่ให้ใครมาทำร้ายได้แม้กระทั่งพ่อหมอ เพราะนี่คือร่างของเมียฉัน” เสือกล้าประกาศกร้าวต่อหน้าพ่อหมอสิงห์“เอ็งกำลังจะทำให้ผีป่าไม่พอใจ”“ฉันไม่สน”“ถ้าเอ็งไม่เชื่อข้าก็คอยดูละกัน ว่าหมู่บ้านดงไพรของเราจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง”“ฉันปกครองหมู่บ้านนี้มานา

ทานข้าวแล้วก็รู้สึกเหนียวตัว กลิ่นแก้วเดินออกมาจากห้องเป็นครั้งแรก ก่อนจะเจอกับเด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ตรงหน้าบ้าน กำลังใช้หนังสติ๊กยิงนกบนต้นไม้ เธอกวาดสายตามองหาเสือกล้าแต่ก็ไม่เจอ จึงเดินเข้าไปหาเด็กชายคนนั้น“นี่หนู”“อ้าวพี่จันทร์ ออกมาได้สักที อยู่แต่ในห้องไม่เบื่อรึไงจ๊ะ” เด็กชายผิวคล้ำอายุอานามน่าจะเจ็ดขวบได้ ไว้ผมแกละดูน่ารักตามประสาเด็กบ้านป่า“หนูรู้จักพี่ด้วยเหรอ”“ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ ก็หนูเป็นน้องชายพี่กล้า ส่วนพี่ก็เป็นพี่สะใภ้หนูไง”“อ้าวเหรอแล้วหนูชื่ออะไรล่ะ”“หนูชื่อแกละจ้ะ พี่จันทร์จำอะไรไม่ได้เลยเหรอจ๊ะ”“จำได้สิ ฉันจำได้หมดทุกอย่างเลยนะ แต่ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงน่ะสิ”“พี่จันทร์ดูเปลี่ยนไปเยอะเลย ก็อย่างว่าคนตายแล้วฟื้นมันก็คงจะเป็นอย่างนี้ล่ะ”“ตายแล้วฟื้น พี่เนี่ยนะ” ว่าพลางชี้มาที่ตัวเอง“ใช่ พี่ตายไปตั้งสามวันแล้วเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาตอนจะเผา คนในหมู่บ้านแทบไม่อยากจะเข้าใกล้เรือนเราเลยล่ะ เพราะกลัวพี่”“จะบ้าเหรอ พี่ไม่ใช่ผีจะกลัวทำไม แกละจ๊ะ แถวนี้มีห้องน้ำไหม ฉันอยากอาบน้ำน่ะ”“ไม่มีหรอกจ้ะ ถ้าอยากอาบน้ำก็ไปอาบที่ลำธารโน่น”“อ้าว! แล้วอย่างนี้

“กลิ่นแก้ว กลิ่นแก้ว ได้ยินข้าหรือไม่”เสียงเรียกของใครบางคนปลุกให้คนที่กำลังนอนหลับใหลรู้สึกตัว เปลือกตาสวยเปิดขึ้นก่อนจะลุกมาเจอกับหญิงสาวผู้หนึ่ง นั่งยิ้มอยู่ทางฝั่งปลายเท้า กลิ่นแก้วเขยิบก้นถอยหลังไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเป็นใคร“กลิ่นจันทร์! เธอมาได้ยังไง เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ”“ใช่ ข้าตายไปแล้ว จึงได้เรียกเอ็งย้อนกลับมาหาข้าในอดีตยังไงล่ะ”“เรียกฉัน! ทำไมถึงได้เรียกฉันมา”“มาช่วยปลดปล่อยข้า ข้าทรมานเหลือเกิน ทรมานเจียนจะขาดใจแล้ว”“เธอเป็นอะไร แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน”“ข้าบอกไม่ได้ ถ้าข้าบอกเอ็งก็จะเดือดร้อนไปด้วย จงอย่าให้ใครรู้ว่าเอ็งเข้ามาสิงสู่ร่างของข้า จงสวมรอยเป็นข้าตลอดไป ฝากดูแลพี่กล้าแทนข้าด้วยน้องรัก ข้าไม่มีเวลาแล้ว ข้าต้องไปแล้ว กรี๊ดดดด!!!”“กลิ่นจันทร์! กลับมาก่อน!”ร่างบางสะดุ้งโหยงลืมตาโพลงตื่นจากความฝัน ใบหน้าและลำคอมันเลื่อมไปด้วยเม็ดเหงื่อ เสียงลมหายใจถี่ดังอยู่เนือง ๆ พลางคิดถึงเรื่องความฝันที่คล้ายควา

“ว่าจะถามข่าวคราวนังจันทร์หน่อย ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ”“ฉันสบายดีจ๊ะพ่อหมอ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ตอนนี้ฉันเริ่มจำอะไรได้บ้างแล้วล่ะ อีกหน่อยก็คงจะเป็นปกติเหมือนเมื่อก่อน” ด้วยความฉลาดหลักแหลมกลิ่นแก้วจึงใช้ไหวพริบตอบกลับไปอย่างคล่องปาก แสดงสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร แม้จะไม่อ่อนหวานเหมือนกลิ่นจันทร์คนเดิมแต่ก็ไม่ได้มีพิษภัยอะไร“จริงรึ?” ดูเหมือนว่าพ่อหมอสิงห์จะยังไม่เชื่อคำพูดที่เปล่งออกมาสักเท่าไหร่“จริงสิจ๊ะ ทุกคนไม่ต้องกลัวฉันหรอกนะ ฉันคือจันทร์คนเดิมไม่ใช่ผีสางนางไม้ที่ไหนหรอก ฉันก็แค่ตายแล้วฟื้น สมองเลยอาจจะเลอะเลือนไปหน่อย ทุกคนสบายใจได้เลยจ้ะ”“แล้วเอ็งจำได้หรือไม่ว่าตายเพราะอะไร” หนึ่งในชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยถามข้อสงสัย“เอ่อ...ฉันยังจำไม่ได้น่ะสิ เอาไว้ฉันจำได้เมื่อไหร่จะมาบอกทุกคนนะจ๊ะ มีอะไรจะถามอีกไหม” เธอมองหน้าทุกคนราวกับเป็นนางเอกชื่อดัง ที่กำลังให้สัมภาษณ์นักข่าวเสียอย่างนั้น“เอ็งไม่ใช่ผีจริง ๆ นะ”“จริงสิจ๊ะพี่ ไม่เชื่อมาจับตัวฉันดูก็ได้ ฉันเป็นคนมีเลือดมีเนื้อเหมือนทุกคนนั่นล่ะ” เธอว่าพลางจะเดินเข้าไปหา แต่คนเหล่านั้นรีบถอยหลังกันเป็นระนาว เพราะยังคงหวาดกลัว“ไม่ต้อง