ตอนที่ 8 หยั่งเชิงแม่แมวน้อย

[ประกาศจากไรท์ลิมาซ่า : กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนอีบุ๊กนะคะ และขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคุณ 'Supercar' ที่โดเนทเข้ามาเป็นกำลังใจก้อนโต ไรท์ซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ! หากคุณ Supercar ได้อ่านข้อความนี้ รบกวนทัก Messenger ของไรท์ (แนบลิงก์) มาหน่อยนะคะ ไรท์อยากจะส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเป็นการขอบคุณส่วนตัวค่ะ รักรี๊ดทุกคนนะคะ จุ๊บๆ]

หญิงสาวกดโพสต์ข้อความนั้นลงไป รอยยิ้มภูมิใจปรากฏบนใบหน้า แม้จะโดนบูลลี่เรื่องฉาก NC อยู่บ้าง แต่รายได้ขนาดนี้ก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอให้ฟูฟ่องแล้ว เธอนั่งจัดแจงพล็อตนิยายเรื่องใหม่ 'รักลับๆ กับคุณอาข้างบ้าน' โดยเอาคาแรคเตอร์ของปกรณ์มาเป็นต้นแบบพระเอกอย่างไม่ลังเล ทั้งความเนี้ยบ ความหล่อ และสายตาคมกริบที่มองมาเมื่อครู่ ทั้งหมดถูกถ่ายทอดลงเป็นตัวอักษรอย่างลื่นไหล เวลาผ่านไปจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำ ขณะที่เธอกำลังพิมพ์เพลินๆ อยู่นั้นเอง...

"ติ๊ง!" เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน Messenger ดังขึ้นขัดจังหวะ อาลิมาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอปรากฏข้อความจากบุคคลแปลกหน้าที่ไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก โปรไฟล์เป็นรูปสปอร์ตคาร์สีดำสนิทสุดเท่...

[Supercar : สวัสดีครับไรท์ลิมาซ่า ผมเห็นประกาศของคุณแล้ว... ไม่ทราบว่าของขวัญพิเศษที่ว่า คืออะไรหรือครับ?]

ดวงตากลมโตของอาลิมาเบิกกว้างขึ้น หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น นักอ่านสายเปย์ตัวพ่อทักมาหาเธอแล้ว! โดยที่เธอหารู้ไม่เลยว่า... คนที่ซ่อนอยู่หลังรูปโปรไฟล์รถสปอร์ตคาร์นั้น แท้จริงแล้วก็คือกำลังนั่งอมยิ้มมองหน้าจอไอแพดอยู่หลังกำแพงห้องทำงานที่ติดกับเธอเพียงแค่คืบเดียวนี่เอง...

บุคคลที่อยู่หลังรูปโปรไฟล์รถสปอร์ตคาร์สีดำสนิทสุดเท่ คือนักอ่านระดับ VIP ที่เพิ่งเปย์เงินหลักแสนให้เธอสดๆ ร้อนๆ! สำหรับนักเขียนแล้ว นักอ่านสายเปย์ระดับนี้คือพระเจ้าที่ต้องประดิษฐานไว้บนหิ้งทองคำ อาลิมาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง แล้วพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความนอบน้อมที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้

[ลิมาซ่า : กรี๊ดดด! สวัสดีค่ะคุณ Supercar ตัวจริงเสียงจริง! ไรท์กราบขอบพระคุณมากๆ เลยนะคะสำหรับยอดโดเนทที่มหาศาลขนาดนี้ ไรท์ตกใจแทบตกเก้าอี้เลยค่ะ! ส่วนของขวัญ... ไรท์ตั้งใจจะส่ง Boxset นิยายเรื่องที่แล้วพร้อมลายเซ็นและของที่ระลึกไปให้ค่ะ หรือถ้าคุณ Supercar อยากได้ตอนพิเศษแบบ Request พล็อตเรื่องมาเลย ไรท์ก็พร้อมจะจัดให้เป็นกรณีพิเศษเลยค่ะ!]

เธอส่งข้อความไปพร้อมกับสติกเกอร์รูปแมวกราบเบญจางคประดิษฐ์ รอเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที อีกฝ่ายก็ขึ้นสถานะว่า ‘กำลังพิมพ์...’

[Supercar : ผมไม่อยากได้หนังสือหรอกครับ ผมเป็นผู้ชาย คงไม่อินกับของจุกจิกพวกนั้นเท่าไหร่] อาลิมาขมวดคิ้วมุ่น อ้าว... แล้วเขาอยากได้อะไรล่ะ? หรือจะขอเงินคืน? ไม่นะ! เงินเข้าบัญชีไปแล้ว แม่จะเอาไปซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมใบใหม่!

[ลิมาซ่า : เอ๊ะ... แล้วคุณ Supercar อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมคะ? ถ้าไรท์หาให้ได้ ไรท์ยินดีเลยค่ะ]

ข้อความถัดมาของเขาทำเอาอาลิมาถึงกับชะงัก

[Supercar : ผมเห็นคอมเมนต์ในนิยายตอนล่าสุดของคุณ... ดูเหมือนคุณกำลังเครียดเรื่องฉากเลิฟซีนนะครับ มีคนบ่นว่ามันซ้ำซากและไร้อารมณ์]

ฉึก! เหมือนมีลูกศรพุ่งเข้าปักกลางอกของนักเขียนสาว อาลิมาหน้ามุ่ยลงทันที ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกนักอ่านบูลลี่ ก็ตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย ด้วยความที่ช่วงนี้เธอทำงานหนัก พักผ่อนน้อย แถมยังมีแอลกอฮอล์ตกค้างจากเมื่อคืน ทำให้ความยับยั้งชั่งใจลดลง เธอจึงเผลอพิมพ์ระบายความในใจกับ ‘คนแปลกหน้า’ ที่เปย์เงินแสนให้เธออย่างลืมตัว

[ลิมาซ่า : (ถอนหายใจ) ใช่ค่ะ ไรท์เครียดมากเลย พยายามเขียนให้มันหลากหลายแล้วแต่มันก็ยังดูแห้งแล้งในสายตาคนอ่าน... คุณ Supercar อย่าหัวเราะไรท์นะคะ... ก็คนมันไม่เคยมีแฟนนี่นา ตั้งแต่เกิดมา 24 ปี ปลายเล็บผู้ชายยังไม่เคยได้เฉียดเลย จะเอาประสบการณ์ชีวิตจริงที่ไหนมาบรรยายให้มันเร่าร้อนถึงพริกถึงขิงได้ล่ะคะ ทฤษฎีแน่นแค่ไหนมันก็สู้ปฏิบัติจริงไม่ได้หรอกค่ะ]

ที่บ้านแฝดฝั่งตรงข้ามกำแพง

ปกรณ์ในชุดอยู่บ้านสบายๆ นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรด ในมือถือไอแพดที่เปิดหน้าจอแชทค้างไว้ เมื่ออ่านข้อความล่าสุดที่หญิงสาวส่งมา รอยยิ้มมุมปากก็จุดประกายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาคมกริบพราวระยับราวกับเสือร้ายที่เห็นเหยื่อตัวน้อยเดินเข้ามาในกรงด้วยตัวเอง

“ไม่เคยมีแฟนจริงๆ ด้วยสินะ... ยัยตัวเล็ก”

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าสตี๊ส แมวอ้วนที่นอนขดอยู่บนตัก “แกดูสิสตี๊ส แม่นักเขียนของแกนี่ใสซื่อกว่าที่คิดนะ... แบบนี้ป๊าคงปล่อยให้ไปหาประสบการณ์กับคนอื่นไม่ได้แล้วล่ะ” นิ้วแกร่งพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยชั้นเชิงของนักธุรกิจที่ถนัดการตะล่อมเจรจาต่อรอง

[Supercar : ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณไม่ลองหา ‘ประสบการณ์จริง’ ดูล่ะครับ?] ทางฝั่งของอาลิมา เมื่อเห็นข้อความนั้นเธอก็เบิกตากว้าง

[ลิมาซ่า : ประสบการณ์จริง? หมายถึง... ไปหา One Night Stand น่ะเหรอคะ?]

[Supercar : ใช่ครับ การเป็นนักเขียนที่ยิ่งใหญ่ บางครั้งก็ต้องยอมแลกกับการลงพื้นที่เก็บข้อมูลจริงไม่ใช่หรือครับ?]

[ลิมาซ่า : ไรท์ก็เคยคิดนะคะเมื่อคืนนี้เอง... แต่พอเอาเข้าจริง ไรท์ก็ปอดแหกค่ะ การไปสุ่มหาผู้ชายแปลกหน้าในผับมันอันตรายเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียว เกิดแจ็คพอตเจอพวกโรคจิต ซาดิสม์ หรือพวกถ่ายคลิปแบล็กเมล์ขึ้นมา ชีวิตไรท์พังแน่ๆ ค่ะ]

ปกรณ์หัวเราะหึๆ ในลำคอ ‘ก็รู้ตัวนี่นาว่ามันอันตราย แล้วเมื่อคืนไปทำซ่า กะจะหิ้วผู้ชายกลับบ้านทำไม’ เขาคิดในใจก่อนจะพิมพ์ประโยคที่เตรียมไว้

[Supercar : ถ้าคุณกลัวคนแปลกหน้า... ทำไมคุณไม่ลองพิจารณา ‘ผู้สนับสนุน’ อย่างผมดูล่ะครับ?]

พรวด!!! อาลิมาที่กำลังจิบน้ำเปล่าแก้คอแห้งถึงกับสำลักน้ำพรวดออกมาเลอะหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอไอค่อกแค่ก รีบคว้าทิชชู่มาเช็ดหน้าจอพลางจ้องมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับกลัวว่าตัวเองจะตาฝาดไป