ตอนที่ 7 สายเปย์หลังกำแพง

[ประกาศจากไรท์ลิมาซ่า : กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนอีบุ๊กนะคะ และขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคุณ 'Supercar' ที่โดเนทเข้ามาเป็นกำลังใจก้อนโต ไรท์ซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ! หากคุณ Supercar ได้อ่านข้อความนี้ รบกวนทัก Messenger ของไรท์ (แนบลิงก์) มาหน่อยนะคะ ไรท์อยากจะส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเป็นการขอบคุณส่วนตัวค่ะ รักรี๊ดทุกคนนะคะ จุ๊บๆ]

หญิงสาวกดโพสต์ข้อความนั้นลงไป รอยยิ้มภูมิใจปรากฏบนใบหน้า แม้จะโดนบูลลี่เรื่องฉาก NC อยู่บ้าง แต่รายได้ขนาดนี้ก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอให้ฟูฟ่องแล้ว เธอนั่งจัดแจงพล็อตนิยายเรื่องใหม่ 'รักลับๆ กับคุณอาข้างบ้าน' โดยเอาคาแรคเตอร์ของปกรณ์มาเป็นต้นแบบพระเอกอย่างไม่ลังเล ทั้งความเนี้ยบ ความหล่อ และสายตาคมกริบที่มองมาเมื่อครู่ ทั้งหมดถูกถ่ายทอดลงเป็นตัวอักษรอย่างลื่นไหล เวลาผ่านไปจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำ ขณะที่เธอกำลังพิมพ์เพลินๆ อยู่นั้นเอง...

"ติ๊ง!" เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน Messenger ดังขึ้นขัดจังหวะ อาลิมาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอปรากฏข้อความจากบุคคลแปลกหน้าที่ไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก โปรไฟล์เป็นรูปสปอร์ตคาร์สีดำสนิทสุดเท่...

[Supercar : สวัสดีครับไรท์ลิมาซ่า ผมเห็นประกาศของคุณแล้ว... ไม่ทราบว่าของขวัญพิเศษที่ว่า คืออะไรหรือครับ?]

ดวงตากลมโตของอาลิมาเบิกกว้างขึ้น หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น นักอ่านสายเปย์ตัวพ่อทักมาหาเธอแล้ว! โดยที่เธอหารู้ไม่เลยว่า... คนที่ซ่อนอยู่หลังรูปโปรไฟล์รถสปอร์ตคาร์นั้น แท้จริงแล้วก็คือกำลังนั่งอมยิ้มมองหน้าจอไอแพดอยู่หลังกำแพงห้องทำงานที่ติดกับเธอเพียงแค่คืบเดียวนี่เอง...

"ว่าแต่... ขอเสียมารยาทถามได้ไหมคะ คุณปกรณ์ทำงานอะไรเหรอคะ แต่งตัวเนี้ยบแถมมีเลขาขับรถรับส่งด้วย" ปกรณ์วางส้อมลงชั่วคราว ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ผมทำธุรกิจส่วนตัวน่ะครับ เป็นบริษัทนำเข้าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์... เรียกง่ายๆ ก็ CEO นั่นแหละครับ แต่มันไม่ได้ฟู่ฟ่าอะไรหรอก ก็แค่พนักงานกินเงินเดือนบริษัทตัวเอง"

อาลิมาตาโตกว่าเดิม "โห... ระดับ CEO เลยเหรอคะ?" เธอหยุดคิดไปนิดหนึ่ง ความสงสัยแล่นเข้ามาในหัวจนเก็บไว้ไม่อยู่

"ถ้าคุณเป็นถึงระดับผู้บริหาร ทำไมถึงมาซื้อบ้านแฝดขนาดกะทัดรัดแบบนี้ล่ะคะ? ฉันหมายถึง... ระดับคุณน่าจะซื้อบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ๆ หรือไม่ก็พูลวิลล่าหรูๆ ไปเลย" ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก นัยน์ตาของเขาจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

"บ้านหลังใหญ่... ถ้าต้องอยู่คนเดียวมันก็คงเหงาแย่เลยนะครับ คุณว่าไหม?" คำตอบของเขาทำเอาอาลิมาชะงักไปเล็กน้อย

"ผมเป็นคนชอบพื้นที่ที่ตัวเองสามารถจัดการได้ ควบคุมได้ครับ" ปกรณ์อธิบายต่อ น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นแต่นุ่มนวล "ผมไม่ชอบสเปซที่มันกว้างเกินความจำเป็น มันทำให้รู้สึกอ้างว้าง บ้านแฝดไซส์นี้กำลังดีสำหรับผม มีพื้นที่ส่วนตัวดูแลรักษาง่าย และที่สำคัญ... มันไม่ทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวจนเกินไป เพราะอย่างน้อยก็รู้ว่ามี 'เพื่อนบ้าน' อยู่ใกล้ๆ และได้แชร์กำแพงบ้านกัน"

ประโยคสุดท้ายของเขามาพร้อมกับสายตาที่มองตรงมาที่เธออย่างมีความหมาย อาลิมารู้สึกร้อนวูบวาบที่พวงแก้มอย่างควบคุมไม่ได้

"ความคิดเหมือนฉันเลยค่ะ..." เธอพึมพำออกมาเบาๆ

"ฉันเองก็คิดว่าบ้านเดี่ยวมันใหญ่เกินไปสำหรับคนอยู่คนเดียว เลยเลือกบ้านแฝด... ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าเราจะมีมุมมองคล้ายกัน ฉันนึกว่าพวกผู้บริหารจะชอบอะไรที่มันกว้างขวางโชว์ความสำเร็จเสียอีก"

"ผมเป็นพวก Introvert รักสันโดษน่ะครับ ชอบอยู่กับบ้าน อ่านหนังสือ เล่นกับแมว... แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองจากการมีเพื่อนใหม่หรอกนะครับ โดยเฉพาะเพื่อนบ้านที่ทำอาหารอร่อยๆ แบบนี้" คนถูกชมก้มหน้างุดซ่อนรอยยิ้มเขิน

"ถ้าคุณชอบ วันหลังฉันจะทำมาเผื่ออีกก็ได้ค่ะ ถือเป็นการแลกเปลี่ยนกับที่คุณช่วยดูแลตอนฉัน... เอ่อ... ตอนฉันเมา"

"ยินดีเลยครับ" ปกรณ์ยิ้มกว้าง แววตาของเขาเป็นประกายวิบวับ

"งั้นต่อไปนี้ เราถือว่าสนิทกันในฐานะเพื่อนบ้านแล้วนะครับ... เรียกผมว่า 'พี่กรณ์' หรือ 'อากรณ์' ก็ได้ ถ้าคุณเห็นว่าผมแก่กว่า"

"แหม คุณเพิ่งจะสามสิบต้นๆ เองมั้งคะ ไม่ได้แก่ขนาดจะเป็นอาสักหน่อย"

อาลิมาหัวเราะร่วน บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนผ่อนคลายและเป็นกันเองมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเกร็งในตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในพื้นที่เล็กๆ ของบ้านแฝดหลังนี้ หลังจากคุยกันสัพเพเหระอีกพักใหญ่

อาลิมาก็ขอตัวกลับบ้านเพื่อไปทำงานต่อ ปกรณ์เดินมาส่งเธอที่ประตูรั้ว สายตาของเขามองตามแผ่นหลังบางจนกระทั่งเธอเดินเข้าบ้านและประตูปิดลง ชายหนุ่มล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

"น่ารักกว่าที่คิดอีกนะ... แม่นักเขียนตัวแสบ" เขากล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ทางฝั่งของอาลิมา ทันทีที่ล็อกประตูบ้าน เธอก็ทิ้งตัวพิงบานประตู ยกมือขึ้นทาบอกซ้ายที่บัดนี้ก้อนเนื้อข้างในมันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมา

"บ้าจริง... ทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยเนี่ย อาลิมา! ท่องไว้ๆ เขาเป็นแค่เพื่อนบ้าน เป็นแค่ลุงข้างบ้าน!" เธอสะบัดหัวไล่ความรู้สึกวาบหวามนั่นออกไป ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องทำงานเพื่อเตรียมตัวจัดการพล็อตนิยายของเธอ

ร่างบางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เพื่อสุขภาพตัวโปรด เปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมา นิ้วเรียวเคาะคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วเพื่อเช็กกระแสของอีบุ๊กที่เพิ่งวางขายไป

ยอดโหลดพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่องจนน่าชื่นใจ และเงินโดเนท 100,000 บาทจากนักอ่านที่ชื่อ 'Supercar' ซูเปอร์คาร์ ก็ถูกโอนเข้าสู่ระบบเรียบร้อยแล้ว ด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งอาลิมาจึงพิมพ์ข้อความลงในหน้าประกาศของแพลตฟอร์มนิยาย