(ไตรฉัตร) ตอนที่ 5 เรื่องให้คิด 2

เหมือนแพรเริ่มมีสีหน้าครุ่นคิด จากข่าวของมารดาทำให้เธออดจะกังวลไม่ได้ เพราะตลอดเวลาเธอไม่เคยรู้เรื่องภายในบริษัทของพ่อสักนิด รู้แค่เวลามีโพรเจกต์ใหม่ๆ แล้วพ่อเธอมาคุยให้ฟังเท่านั้น ซึ่งบางครั้งเธอก็ไม่ได้สนใจที่จะอยากรู้ด้วยซ้ำ

"พรุ่งนี้พ่อเราก็นัดกับพวกนักลงทุนไปตีกอล์ฟกันด้วย ถ้าเจรจากันได้ด้วยดี ก็อาจจะมีทางรอด" คุณนายราตรีเอ่ยบอกอีกเรื่องที่ได้ยินมา

"แกเตรียมตัวเข้าไปทำงานได้แล้ว ไอ้บอส" บอสได้แต่ยู่ปากให้พี่สาว แล้วหันไปยิ้มหวานให้มารดา

"อะไรอีกล่ะเรา" เหมือนคุณนายราตรีจะรู้ว่าลูกชายตัวเองจะพูดอะไร

"เดือนนี้แม่ยังไม่ให้เงินผมเลยนะครับ" เสียงอ่อยๆ ของลูกชายคนเล็ก ทำเอาพี่สาวถอนหายใจ

อาหารค่ำเย็นนี้จึงค่อนข้างที่จะฝืดคอเธออยู่ไม่น้อย เหมือนแพรเริ่มสังเกตบิดาตัวเอง เห็นท่านออกจะไม่ค่อยพูด ค่อยบ่นเหมือนครั้งก่อนๆ ที่เธอเคยมา แต่วันนี้ท่านออกจะเงียบขรึมคล้ายคนใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา จนเธอสังเกตเห็นริ้วรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า ดูท่านแก่ไปมากเชียว ซึ่งเธอไม่เคยได้สนใจจะมองให้ชัดเลยสักครั้ง

ของโปรดฝีมือคุณราตรียังทิ้งไว้อยู่ในรถ หลังจากออกจากบ้านหลังใหญ่ เธอก็แวะมาหาเครื่องดื่มดับความตึงเครียดในสมอง ที่บาร์ของนิติธร แต่แค่เธอเดินเข้ามาถึงหน้าเคาน์เตอร์ก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นใครบางคนนั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงนั้น

"อ้าว วันนี้มีทั้งดาวทั้งเดือนเลยนะ" นิติธรเอ่ยทักทายผู้มาใหม่ ทำให้ไตรฉัตรหันไปมอง

เหมือนแพรยิ้มให้น้อยๆ พลางนั่งลงที่เก้าอี้ทรงสูงข้างไตรฉัตร

"รมณ์ไม่ดีหรือ" ไตรฉัตรเอ่ยทักคนมาใหม่

"หน้าฉันเหมือนแบบนั้นหรือ"

"ก็คงงั้น"

เหล้าสีสวยแบบที่เธอชอบถูกส่งมาให้ตรงหน้าอย่างรู้ใจ

"ทำไมนายไม่ไปทำงานที่บริษัทพ่อนายล่ะ" อยู่ๆ เหมือนแพรก็ถามไตรฉัตรอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ชายหนุ่มถึงกับหันมามองหน้าเธอ

"ก็บ้านฉันไม่ได้ทำบริษัทก่อสร้างนี่"

"แล้วใครรับช่วงบริษัทต่อล่ะ"

"พี่ชายคนโตมั้ง" เธอพยักหน้ารับ แล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบน้อยๆ

"ถามทำไม คิดจะกลับไปทำงานที่บริษัทพ่อเธอหรือ"

"แค่คิดน่ะ"

เหมือนแพรเอ่ยตอบ กำลังจะยกแก้วเหล้าเข้าปากอีกครั้ง แต่พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นโต๊ะมุมด้านในถัดจากเคาน์เตอร์ ผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่กับเพื่อนเธอ และเหมือนกำลังจะมองมาทางเธอด้วยเช่นกัน เหมือนแพรตกใจเล็กน้อยยังจำภาพที่ไตรฉัตรจูบกับเธอคนนั้นได้ เธอเหลือบไปมองผู้ชายคนข้างๆ ทันที

"มองแบบนั้น อยากพูดอะไร" และเหมือนเขาจะรู้ตัว ว่าถูกเธอแอบมอง รวมถึงผู้หญิงโต๊ะนั้นด้วย

"เอ่อ..ผู้หญิงคนนั้น" เหมือนแพรทำเสียงเบาๆ ไม่หันไปทางโต๊ะนั้นอีก เพราะไม่อยากให้คนตรงนั้นรู้ว่ากำลังพูดถึงอยู่

"ไม่มีอะไร"

"ไม่มีอะไร" เหมือนแพรเผลอพูดตามเขาโดยไม่รู้ตัว "แต่จูบกับเธอนั่นอ่ะนะ บ้าไปแล้ว"

"แล้วฉันจูบกับเธอมีอะไรไหมล่ะ" เหมือนแพรถลึงตาใส่เขา นึกอยากด่าไอ้บ้าไตรนี่เสียจริง นึกอยากจูบกับใครก็จูบงั้นเหรอ

"จะกลับไปคบกับไอ้มอสอีกหรือ" อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว

เหมือนแพรไม่ตอบได้แต่ยักไหล่ใส่เขา เธอดื่มอยู่กับเขาอีกสองแก้ว ก็ขอตัวกลับ เพราะต้องขับรถ ก่อนกลับเธอลงมาจากเก้าอี้ทรงสูงนั้นยืนข้างๆ ไตรฉัตรแล้วก็ใช้ข้อศอกสะกิดเขาพลางเหล่ตาไปทางโต๊ะสาวๆ สองคนนั้น แล้วก็บรรจงยิ้มหวานอย่างเจ้าเล่ห์ใส่ แต่สายตาของไตรฉัตรมองว่าเธอกวนประสาทเขามากกว่า เธอหัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้นตบไหล่เขาคล้ายเป็นกำลังใจให้ ก่อนจะเดินออกไป ไม่ลืมที่เธอจะวางเงินไว้ใต้แก้วเหล้าทรงสวยนั้นด้วย