(ไตรฉัตร) ตอนที่ 6 หน้าห้องน้ำ

เหมือนแพรเข้ามาประชุมเริ่มโพรเจกต์ที่บริษัทของไตรฉัตร อาคารสำนักงานให้เช่ากลางกรุงย่านทำเลทองของธุรกิจทั้งโรงแรม ร้านอาหาร สถานบันเทิง เหมือนแพรแทบไม่อยากจะคิดถึงราคาค่าเช่าที่เขาต้องจ่ายในแต่ละเดือนเลย คงแพงไม่น้อย ลิฟต์โดยสารวิ่งขึ้นมาด้วยความเร็วจอดที่ชั้นยี่สิบสี่ ซึ่งทั้งชั้นนี้เป็นบริษัทของเขาบริษัทเดียว เหมือนแพรแจ้งความประสงค์ให้ประชาสัมพันธ์ที่หน้าประตูใหญ่ทราบ พร้อมทั้งวางถุงขนมถุงใหญ่ที่ซื้อมาฝากพนักงานของเขาด้วย

"คุณเหมือนแพร ใช่ไหมคะ"

"ใช่ค่ะ"

"เชิญด้านในเลยค่ะ"

เหมือนแพรเดินตามคุณประชาสัมพันธ์เข้ามาด้านใน การตกแต่งหรูหราสมเป็นบริษัทก่อสร้างน้องใหม่ไฟแรงแห่งวงการ เธอเริ่มได้ยินชื่อเสียงบริษัทของเขามาไม่น้อย ทั้งผลงานใหญ่เล็กมากมาย ตลอดทางเดินมีโมเดลสถานที่ต่างๆ คงเป็นงานที่เขาทำมาทั้งหมดกระมัง ทำให้เธอเผลอคิดไปถึงคืนวันสมัยเรียนที่มักจะไปรวมหัวกันอยู่ที่คอนโดข้างมหาวิทยาลัยของเขา ยามที่ต้องเร่งส่งงานอาจารย์ให้ทัน

"พี่แตง คุณเหมือนแพรมาถึงแล้วค่ะ"

เสียงประชาสัมพันธ์คนสวยเรียกเลขาหน้าห้องของไตรฉัตรทำให้เธอหลุดจากภวังค์ หันไปยิ้มหวาน พลางยกมือขึ้นรับไหว้เลขาของเขา

"พี่ซื้อขนมมาฝากค่ะ" เหมือนแพรวางถุงขนมแบบเดียวกันกับของคุณประชาสัมพันธ์ที่โต๊ะ เลขาที่ชื่อแตงรีบเอ่ยขอบคุณเธอเสียยกใหญ่

"คุณไตรรออยู่ที่ห้องประชุมแล้วค่ะ" เสียงเลขาที่เอ่ยบอกทำให้เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู

"ยังไม่เริ่มประชุมหรอกค่ะ"

"ตกใจเลย นึกว่ามาสาย" เธอยิ้มน้อยๆ ให้คุณเลขา แล้วก็เดินตามไปที่ห้องประชุม

ภายในห้องประชุมมีพนักงานของเขานั่งอยู่เกือบสิบคน คุณเลขากระซิบถามเธอเบาๆ ว่าจะรับกาแฟหรือชา แล้วก็เชิญเธอให้นั่งข้างไตรฉัตร

"กาแฟก็ได้ค่ะ"

"คุณแตงขอกาแฟดำนะ ของคุณบี๋" คุณเลขากะพริบตาปริบๆ กว่าจะเข้าใจว่าบอสหมายถึงใคร

"อ๋อค่ะ" คุณเลขาขานรับเสร็จเธอก็เดินไปหยิบเอกสารที่จะใช้ประชุมวันนี้จากโต๊ะมุมห้องมาให้เธอหนึ่งชุด

ถุงกระดาษใบใหญ่ที่เหลือในมือเธออีกถุง ถูกส่งให้ไตรฉัตร เพราะเธอขี้เกียจเป็นภาระถือไว้อีก ไตรฉัตรยักคิ้วขึ้นสูง มองถุงกระดาษใบใหญ่นั้น เขารับมาแล้วเปิดดู ก็ยกยิ้มมุมปาก เสื้อสูทของเขาเอง

"อ๋อ เสื้อที่ผมลืมไว้ห้องคุณน่ะหรือ" เหมือนแพรทำตาโต เขาเชื่อว่าสายตานั้นด่าเขาอย่างแน่นอน

เหมือนแพรได้แต่กัดฟันกรอด รอยยิ้มเหี้ยมส่งไปหาเขา แต่พลันสายตาที่มองไปที่โต๊ะประชุม พนักงานบางคนของเขาก็ก้มหน้าอายๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งคุณแตงเลขาของเขา ทำเอาเธอหน้าเห่อร้อนขึ้นทันตา

แต่พอเริ่มการประชุม วาจากวนประสาทของไตรฉัตรก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง ไม่มีทีท่าพูดเล่นเหมือนเมื่อสักครู่ให้เห็นอีก แม้ตอนที่หันมาพูดกับเธอ ทำให้เหมือนแพรค่อยเบาใจ สามารถพูดคุยเรื่องงานได้อย่างไม่เก้อเขิน จวบจนเวลาเลยเที่ยงไปพักใหญ่ๆ ไตรฉัตรจึงได้เอ่ยตัดบทเรื่องงานไว้แค่นั้น เดี๋ยวช่วงบ่ายค่อยมาต่อกัน

คุณแตงเลขาสาวสวยจึงได้นำกล่องอาหารญี่ปุ่นมาเสิร์ฟให้ทุกคน ไตรฉัตรคว้ากล่องข้าวขึ้น

"ไปกินที่ห้อง" ไม่พูดเปล่าเขายังหยิบกล่องข้าวของเธอมาถือให้ ไม่ลืมที่จะหยิบถุงกระดาษใบนั้นออกมาด้วย เหมือนแพรจึงได้แต่เดินตามเขาออกไป สวนทางกับคุณเลขาที่กำลังเดินเข้ามา รอยยิ้มกริ่มของคุณแตงทำเอาเธอทำสีหน้าไม่ถูก

"ไอ้บ้าไตร นายพูดแบบนั้นได้ยังไง คนอื่นเข้าใจผิดหมดพอดี ถ้าฉันไม่เกรงใจนะ จะด่านายเลย" ไตรฉัตรหัวเราะกับท่าทีระบายอารมณ์ของเธอ เพียงแค่ประตูห้องปิดลง เธอก็โพล่งออกมาทันที คงจะอัดอั้นอยู่นาน

"ถึงพามากินข้าวที่นี่ไง เพราะรู้ว่าอยากด่า" เธอได้แค่ค้อนให้เขา แล้วก็คว้ากล่องข้าวจากมือเขาเดินไปที่โซฟาชุดใหญ่ตรงข้ามโต๊ะทำงาน การพูดคุยในมื้อกลางวันยังคงวนเวียนอยู่ที่เรื่องงาน ซึ่งก็ทำให้เธอรู้สึกดีไม่น้อย ยังจำภาพวันเก่าที่เขาเคยติวสอบให้เธอหรือแม้แต่ช่วยเธอเร่งทำโพรเจกต์ส่งอาจารย์

กว่าการประชุมของวันนี้จะเสร็จสิ้นก็เกือบหกโมงเย็น เธอเริ่มจะเข้าใจทันทีว่าบริษัทเขาทำไมถึงมีชื่อเสียงได้ขนาดนี้ในเวลาแค่ไม่กี่ปี เพราะการทำงานที่ละเอียดรอบคอบรัดกุมไปทุกส่วนงาน กว่าเขาจะมั่นใจอนุมัติให้แต่ละส่วนเริ่มงานได้ ล้วนถูกกลั่นกรองมาอย่างดี