รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน (NC18+)

รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน (NC18+)

last update最終更新日 : 2026-01-16
作家:  อิงอรทัย連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
106チャプター
1.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

รักคนเดียว

CEO

ความรักครั้งแรก

"ครั้งนั้นฉันไม่ถามเหตุผลนาย ครั้งนี้ฉันอยากรู้ ทำไมนายถึงปฏิเสธฉัน" เธออยากรู้เหตุผลที่ทำให้ผู้ชายคนเดียวปฏิเสธเธอถึงสองครั้ง การก้าวข้ามเส้น Friend Zone แค่ครั้งเดียวมันก็แทบจะมองหน้ากันไม่ติด แต่เธอ เหมือนแพร หรือ เบบี๋ เธอก้าวข้ามเส้นที่เขาขีดไว้ถึงสองครั้ง ครั้งนี้เธอควรตัดใจได้สักที แต่พอจะตัดใจทีไร ก็เป็นมันหรือเปล่าที่กลับมาให้ความหวังเธออีกครั้ง หรือเพราะความใจดีของมัน ไตรฉัตร บริรักษ์ไพศาล หรือ ไตร ลูกชายเจ้าของโรงแรมหรู ที่ไม่สนใจธุรกิจของครอบครัว หลังจากเรียนจบก็ทำงานหาประสบการณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะผันตัวมาเป็นเจ้าของกิจการเปิดบริษัทก่อสร้างเป็นของตัวเอง เพราะความหล่อคมเข้มทำให้เขามีสาวๆ เข้าหาอยู่ตลอด แต่ทุกคนก็เห็นเขาครองตัวเป็นโสดมาจนอายุสามสิบ แม้จะมีแฟนมาไม่น้อย แต่ก็แทบจะไม่เคยคบใครได้ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ แต่เธอ เพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเดินข้างเขาในฐานะผู้หญิงด้วยซ้ำไป

もっと見る

第1話

คำนำ

向井莉奈(むかい りな)が警察署を出たときには、既に深夜だった。

外は雪が降っている。

通りを行き交う人々は、顔に青紫の痣を残し、髪は乱れ、足を引きずるように歩く莉奈を、時折怪訝そうに見ていた。

けれど莉奈は、そんな視線もひそひそ声も、まるで耳に入っていない。

重たい足取りで、彼女はうつむいたまま、画面が割れてしまった壊れかけのスマホを虚ろな表情で見つめていた。

血に染まった指先が震えながら通話ボタンに触れ、十一桁の番号を打ち込む。

「……ツー」

「……ツー」

先ほど殴られたとき、必死でかけた緊急連絡と同じで、やはり誰も出ない。

一片の雪がまつげに落ち、莉奈はそっと瞬きをした。冷たい雪解け水が、そのまま目に染み込んでくる。

「……はは」莉奈は自嘲するように、かすかに口角を上げる。

――本当に、みっともない。

そう思って、力なく手を下ろそうとした。

その、最後の一秒で。

電話が、つながった。

「どうした?」

電話の向こうから聞こえてきたのは、少し冷たさを帯びた、男の低い声だった。

スマホを握る手が、ぴたりと止まる。莉奈の顔に動揺が走った。「し……」

言いかけた、その瞬間。

「椎名社長、桜井さんがお探しです」

彼女の言葉を遮るように、電話口から椎名承也(しいな しょうや)の助手の声が聞こえ、続いて彼が淡々と言った。「一旦、切る」

言いかけていた言葉は、そのまま通話終了音にかき消された。

誰もいない街角。高く立つ街灯の下で、雪がはらはらと莉奈の髪に降り積もり、細い体が小さく震える。

そのとき、ふいに、体温の残るコートが肩にかけられた。

莉奈ははっとして顔を上げる。そこに立っていたのは、杉村編集長だった。

男は痛ましげな視線で彼女を上から下まで見て、怒りを抑えきれない様子で言った。

「いったい、誰にこんなことされたんだ?」

口から白い息が漏れ、莉奈は小さく首を横に振った。

「殴られてる途中で、相手の髪を何本か掴みました。爪の中にも皮膚が残ってます。DNAが取れれば、警察はすぐに動けるはずです」

男は一瞬、言葉を失った。ここまでひどい目に遭いながら、なお冷静で、先を考えているとは。

やはり、この莉奈という女は、彼がもっとも評価している部下だった。

「この件は、必ず最後まで追う。もう遅いし、今日は君の家まで送るよ」

この場所はタクシーも拾いにくい。莉奈は少し苦笑し、男の車に乗り込んだ。

「杉村編集長、ありがとうございます」

「何言ってる。俺の部下がやられて、放っておけるわけないだろ。それに今夜は、みんな取材に出てて、オフィスにいたのは俺ひとりだったんだ」

男はハンドルを切りながら、続ける。

「椎名承也の元カノが帰国したらしい。空港まで迎えに行ったのも本人だって話でな。みんなスクープ狙いで必死だよ」

莉奈の充血した目が、ぴたりと止まった。

頭の中で、ぶうんと音が鳴る。

――自分が路地裏に引きずり込まれ、殴られながら必死で承也に電話をかけていたそのとき、彼は、別の女のそばにいたのだ。

杉村編集長は、彼女の顔色が急に悪くなったことにも気づかず、話を続けている。

莉奈はうつむき、血に濡れた指で、皮膚が裂けたもう一方の手の甲を強く掴んだ。

誰も知らない。彼女が、承也の妻だということを。

……

杉村編集長に家の前まで送ってもらうことはせず、莉奈は近くの住宅街で降ろしてもらい、そこからタクシーで松風レジデンスへ帰った。

家に着き、玄関で靴を脱いでいると、物音に気づいた家政婦が出てきて、彼女の姿を見るなり驚いて駆け寄ってきた。

「奥様、どうされたんですか?いったい何が……!」

家政婦が支えようとして、うっかり彼女の腕の傷に触れてしまったが、莉奈はまったく反応しなかった。まるで感覚が麻痺してしまったかのように、瞳には一切の光がない。

「取材中に、殴られただけ」

さらりとそう言ったが、家政婦は背筋が寒くなる思いだった。社会部の記者の仕事が危険だとは知っていたが、ここまでとは思っていなかった。

以前、椎名家の祖母が今の仕事を辞めさせようとしたのも、あながち間違いではなかったのだろう。

莉奈の視線が靴箱に向けられているのを見て、家政婦は彼女の顔色を見る勇気が出ず、含みのある表情で言った。

「旦那様は……まだお帰りではありません。桜井さんが帰国されたそうで……」

莉奈は俯いたまま、ほつれた髪が半分ほど顔を隠している。目元の表情は読み取れないが、家政婦には彼女が傷ついていることだけははっきりと伝わってきた。

「たぶん……」

家政婦が何か言いかけたところで、莉奈は軽く手を上げて制した。

「先にお風呂に入るから、救急箱を私の部屋に持ってきて」

ふらつきながら階段を上っていく後ろ姿を見送り、家政婦は声を出さずにため息をついた。それでも言われたとおり、救急箱を取りに行く。

主寝室の前を通ったとき、中をちらりと覗いたが、案の定、莉奈の姿はなかった。

彼女がいたのは、主寝室の隣の部屋だった。

結婚して三年になるというのに、いまだに別々の部屋で寝ているなど、誰が想像しただろう。

浴室は湯気で白く曇っていた。鏡に映る、体中に広がった痛々しい青い痣を見て、莉奈の唇は小さく震えた。痙攣するようにこわばった指で服を掴み、力任せに引き裂くように脱いで、ゴミ箱に放り込む。

そして、全身の力が抜けたように、そのまま床に座り込んだ。

しばらくして、浴室の奥からかすかな嗚咽が聞こえてきた。家政婦が耳を澄ませたが、今度は水音しか聞き取れなかった。

入浴後、莉奈は家政婦の手当てを断り、ソファに座って適当に薬を塗ると、そのままベッドに横になった。

目を閉じた瞬間、殴られていたときの光景と、男の歪んだ笑い声が脳裏によみがえる。骨の奥が、じくじくと痛む。

寝返りを打ち、ベッドサイドの引き出しを開ける。指先が奥にしまわれた小さな薬瓶に触れた。蓋を開け、一錠口に放り込み、水も飲まずにそのまま飲み下す。

睡眠薬の効果で、莉奈はすぐに眠りに落ちた。

それでも眠りの中で眉はきつく寄せられ、額には冷や汗が浮かび、布団の端を握りしめた指は白くなって、震えが止まらない。

「……助けて……」

悪夢に囚われた莉奈は、顔色を失い、薄い体を震わせながら、固く閉じたまつげの間から涙をこぼした。

薄暗く、がらんとした部屋には、何の返事もなかった。

……

莉奈が目を覚ましたのは、翌日の夕方だった。

顔の痣はだいぶ薄くなっていたが、体の痛みはまだ残っていて、起き上がるときに転びそうになった。

昨夜は、通りがかった親切な人が大声で警察を呼んでくれたおかげで、あの連中は暴行をやめ、それ以上の被害を受けずに済んだ。でなければ、今ごろ両親のもとへ行っていたかもしれない。

杉村編集長は数日休みを与え、家でしっかり休むようにと言ってくれた。

階下へ降りる途中、主寝室の前を通り、彼女は立ち止まって中を一瞥した。

ドアは昨夜と同じように開いたままだ。

考えるまでもなく、昨夜も承也は帰ってきていない。

家政婦が温かいタオルを用意してくれたので、莉奈はソファに座り、頬に当てじんわりと温まるのを感じながら、スマホでニュースを開いた。

さすが椎名家の実権を握る人物だ。昨夜のニュースがトップを飾り、今もなお高い注目を集めている。

写真に写っているのは、夜の闇に凛と立つ、背筋の伸びた男の後ろ姿。たった一枚の写真、背中だけだというのに、放たれる圧倒的な存在感は否応なく目を引いた。

そして、彼が押す車椅子に座る女性は、上半身の後ろ姿だけが写っている。

――桜井美月(さくらい みつき)。

莉奈は黙ってニュースを閉じたが、手にしていたタオルをうっかり強く握りしめてしまった。

床に落ちた水滴を見下ろし、彼女は眉をひそめ、やがて目元がじわりと赤くなる。

情けない。三年も一緒にいて、まだ承也の心がわからないなんて。

その後、部屋に戻って着替え、気を紛らわそうと書斎へ向かい、何冊か本を探した。

承也の書斎はすっきりと整っていて、余計な装飾は一切ない。ブラインドボックスやフィギュアで溢れている彼女の書斎とは対照的だ。

デスクの引き出しが閉め忘れられていて、窓も半分ほど開いている。風にあおられて、引き出しの中の書類がばさばさと音を立てた。

そのうちの一枚が、床へと落ちた。

莉奈は近づいてそれを拾い、引き出しに戻そうとしたが、中身が目に入った瞬間、動きが止まった。

そこにあったのは、紛れもなく一通の離婚協議書だった。
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
106 チャプター
คำนำ
#รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน "ครั้งนั้นฉันไม่ถามเหตุผลนาย ครั้งนี้ฉันอยากรู้ ทำไมนายถึงปฏิเสธฉัน" เธออยากรู้เหตุผลที่ทำให้ผู้ชายคนเดียวปฏิเสธเธอถึงสองครั้ง การก้าวข้ามเส้น Friend Zone แค่ครั้งเดียวมันก็แทบจะมองหน้ากันไม่ติด แต่เธอ เหมือนแพร หรือ เบบี๋ เธอก้าวข้ามเส้นที่เขาขีดไว้ถึงสองครั้ง ครั้งนี้เธอควรตัดใจได้สักที แต่พอจะตัดใจทีไร ก็เป็นมันหรือเปล่าที่กลับมาให้ความหวังเธออีกครั้ง หรือเพราะความใจดีของมัน ไตรฉัตร บริรักษ์ไพศาล หรือ ไตร ลูกชายเจ้าของโรงแรมหรู ที่ไม่สนใจธุรกิจของครอบครัว หลังจากเรียนจบก็ทำงานหาประสบการณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะผันตัวมาเป็นเจ้าของกิจการเปิดบริษัทก่อสร้างเป็นของตัวเอง เพราะความหล่อคมเข้มทำให้เขามีสาวๆ เข้าหาอยู่ตลอด แต่ทุกคนก็เห็นเขาครองตัวเป็นโสดมาจนอายุสามสิบ แม้จะมีแฟนมาไม่น้อย แต่ก็แทบจะไม่เคยคบใครได้ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ แต่เธอ เพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเดินข้างเขาในฐานะผู้หญิงด้วยซ้ำไป ~~~~~~~~~~ ซีรีส์เซตครอบครัว บริรักษ์ไพศาล (ทุกเรื่องสามารถอ่านแยกได้ค่ะ) เรื่อง รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน
続きを読む
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 1 เลี้ยงรุ่น
เสียงกลองทอมบ้าดังเป็นจังหวะดนตรีสนุกสนานอยู่หน้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มีน้องปีหนึ่งหลายคนโดนรุ่นพี่จับไปยืนเต้นอยู่ด้านหน้าแถว ใบหน้าแต่ละคนเลอะไปด้วยแป้งและสีไปทั้งตัว ทรงผมไม่ถูกมัดจุกประหลาดๆ ก็ถูกยีจนมันฟู เหมือนแพร เผลอนั่งมองเพื่อนรุ่นเดียวกับเธอที่โดนรุ่นพี่จับให้มาเต้นอยู่ตรงหน้าเธอพอดี รอยยิ้มขบขันหัวเราะจนตาหยี เพราะท่าเต้นไม่ต่างจากไส้เดือน เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ สายตาที่เธอเผลอสบกับเขาทำเธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รอยยิ้มที่เขายิ้มให้ในวันนั้น เธอยังจำไม่ลืม ใบหน้าแม้จะเปื้อนสีทั้งหน้าแต่ก็ปิดบังความหล่อคมเข้มของเขาไว้ไม่มิด เรียวคิ้วเข้มได้รูปยาวรับกับสายตาคมทำให้เขาเหมือนคนดุอยู่ไม่น้อย แต่รอยยิ้มนั้นยิ่งส่งให้เขาดูอบอุ่นขึ้นเช่นกัน "ชื่ออะไรเรา เบบี๋หรือ ไปลุกไปด้วย" เสียงรุ่นพี่ดังมาจากด้านหลัง แล้วก็เดินมาก้มมองแผ่นกระดาษใบใหญ่ที่เขียนชื่อห้อยคอไว้ เมื่อรู้ว่าเธอชื่ออะไร เขาก็รั้งแขนเธอให้ไปยืนคู่กับ ไตร เธอเห็นชื่อเขาที่แผ่นกระดาษแบบเดียวกับเธอ ท่าเต้นที่เธอแอบว่าทุกคนว่าเต้นเหมือนไส้เดือน คราวนี้เป็นเธอเองที่วาดลวดลายจนได้เสียงเชียร์ดังจากเพื่อนๆ
続きを読む
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 1 เลี้ยงรุ่น 2
เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มดังจนคนที่เอนตัวนอนในรถตู้คันหรูต้องผงกศีรษะขึ้นมาเปิดดูโทรศัพท์เครื่องบางที่ถือไว้ในมือ เขาเพียงแค่คิดจะเปิดเข้าไปเพื่อปิดการแจ้งเตือน แต่แล้วรูปภาพที่ถูกส่งเข้ามาหลายสิบรูปทำให้เขาต้องขมวดคิ้วมองชัดๆ นิ้วเรียวเผลอถางออกเพื่อขยายรูปภาพนั้นดูให้ชัดแต่แล้วก็มีอีกรูปที่ถูกส่งเข้ามาจนเขาไม่ต้องซูมดูให้แน่ใจ เพราะเป็นรูปที่ถ่ายกันสองคน จากเดิมที่คิดจะกลับไปนอนพัก เพราะเช้ามีงานด่วน แต่ทันทีที่เขาถึงสนามบิน ในเวลาเกือบจะเที่ยงคืน กลุ่มไลน์เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยก็กระหน่ำส่งทั้งรูปทั้งคุยกันจนเขาต้องโงหัวขึ้นมาดูเพราะทนเสียงไม่ไหว และก็จะเป็นปกติแบบนี้ทุกครั้ง ถ้ากลุ่มมีเรื่องให้ฮือฮาปาร์ตี้ เขาก็จะปิดแจ้งเตือนเสีย แต่พอปาร์ตี้จบเขาก็จะเปิดแจ้งเตือนเพื่ออัปเดตข่าวสารของเพื่อน แต่แล้วรูปใบนี้กลับเรียกความสนใจให้เขาต้องบอกคนขับรถให้ไปสถานบันเทิงกลางกรุงในเวลาที่คิดจะกลับไปพักผ่อน นอกจากไลน์กลุ่มยังมีไลน์จากไอ้อ้น ที่มันส่งส่วนตัวมาให้เขาอีก รูปของเธอที่ถ่ายคู่กับเฟิร์น รูปเดียวกับที่ส่งในไลน์กล่ม แต่รูปนี้เป็นมุมแอบถ่ายที่ถ่ายจากโทรศัพท์ของไอ้อ้น แล้วส่งให้เขา
続きを読む
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 2 คนเมา
เหมือนแพรเผลอมองใบหน้าคมคายนั้นอย่างลืมตัว คิ้วเรียวพาดดวงตาคมที่ดูจะลึกกว่าเมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่น สันกรามเขาคมชัดขึ้นกว่าเดิมมากทีเดียว เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอสาดลงคอไม่ยั้งหรือเพราะอะไร ทำให้เธอเผลออมยิ้มมองดูไตรฉัตร ตอนที่ร้องเพลง อยู่ด้านหน้า ถ้าไม่เพราะนังเฟิร์นสะกิดแขนเบาๆ เธออาจจะเผลอยิ้มไปกับเขาแล้วก็ได้ เมื่อได้สติใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นเรียบตึงทันที หันมาสนใจกับวงสนทนาแข่งกับเสียงเพลงของสาวๆ ต่อ ไตรฉัตรร้องเพลงเสร็จเขาก็ถูกลากกลับมาที่โซฟาตัวยาวถัดจากเธอไปแค่สองคน เธอพยายามไม่หันสายตาไปทางนั้น "หนาวก็เอาเสื้อมาคลุมไหล่ไว้ เดี๋ยวหาผ้าคลุมขาให้" เสียงเอ่ยบอกดังมาจากข้างหลังทำให้เหมือนแพรรีบหันไปมอง เพราะเธอยังจำเสียงเขาได้ดี "ไม่ได้หนาว" เสียงแข็งเอ่ยปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่คืนเสื้อให้ เพราะมันคลุมขาไว้แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธอแอบเห็นยี่ห้อเสื้อ ถึงมันจะราคาแพงก็เถอะ "ก็เห็นอยู่ว่าขนลุก ทั้งคอทั้งแขนเนี่ย" ไม่พูดเปล่าไตรฉัตรยังเอานิ้วชี้มาที่ต้นแขนเรียวของเธออีกด้วย เหมือนแพรได้แต่กัดฟันกรอดนึกบ่นเขาในใจ ไอ้บ้านี่แอบมองไปถึงไหนๆ แต่พูดจบไอ้บ้านั่นก็เดินหายออกไปจากห้
続きを読む
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 2 คนเมา 2
เฟิร์นเอ่ยบอกชื่อคอนโดของเหมือนแพร ซึ่งเขารู้จัก เพราะโครงการใหญ่เป็นของธุรกิจบ้านเธอเอง ส่วนเฟิร์นอยู่หมู่บ้านแถวชานเมือง "งั้นเดี๋ยวเราไปส่ง แล้วจะให้คนมาขับรถกลับไปที่คอนโดให้" พูดจบเขาก็พยุงคนเมาหิ้วปีก โดยมีเฟิร์นเป็นผู้ช่วย "ไม่ต้องไปส่งเราหรอก มันไกล เดี๋ยวเรานั่งแท็กซี่กลับเอง ไปส่งไอ้บี๋มันเหอะ แล้วเธอขับรถมาหรือ" "มารถตู้ มีคนขับมาด้วย" "อ๋อ งั้นเธอก็ขับรถไอ้บี๋กลับไปคอนโดมันแหละ แล้วให้รถตู้เธอไปรอรับ จะได้ไม่ต้องหาคนมาขับอีก" "เอางั้นก็ได้" เฟิร์นเดินหารถเหมือนแพรอยู่ครู่ จึงได้พากันหิ้วปีกคนเมามาที่รถ แล้วจัดการค้นกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูของคนเมาหากุญแจรถให้ชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะขอตัวกลับ รถสปอร์ตสีแดงคันหรูของเหมือนแพรมาจอดที่ลานจอดรถเรียบร้อย ใบหน้าหวานยังหลับตาพริ้ม เสียงเรียกของไตรฉัตรไม่ได้ทำให้เธอไหวติงสักนิด จนเขาต้องเขย่าแขนเธอเบาๆ พลางเอี้ยวตัวไปปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยให้ ใบหน้าที่ใกล้กันเพียงนิด ทำเขาเผลอมองใบหน้าสวยนั้นอย่างลืมตัว "เบบี๋ๆ ตื่นไหวไหม ถึงแล้ว" เธอทำเสียงในลำคอคล้ายหงุดหงิดที่ถูกรบกวน ไตรฉัตรถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเขย่าเธอแรงขึ้น
続きを読む
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 3 บังเอิญ
รถสปอร์ตสีแดงจอดที่หน้ารีสอร์ตมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งที่จังหวัดชลบุรี ในเวลาที่เกือบจะถึงเวลานัดอีกเพียงแค่สิบห้านาที ความเร็วตามกฎหมายกำหนดที่เธอเหยียบมาตลอดทาง แม้บางครั้งมันจะไม่ทันใจสักเท่าไร แต่ก็พอช่วยให้เธอมาถึงได้ทันเวลา อีกสิบห้านาทีดูไม่น่าเกลียดมากนัก เหมือนแพรจัดการเช็กความเรียบร้อยบนใบหน้าอีกครั้ง ก่อนจะก้าวลงจากรถ กางเกงผ้าขาตรงกับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน เพราะความสูงอันน้อยนิดทำให้เธอมักที่จะเลือกใส่ส้นสูงอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่เรียนจบมา เสื้อเชิ้ตแขนยาวเข้ารูปเน้นสัดส่วนชัดเจน เธอจัดว่าเป็นคนรูปร่างดีไม่น้อย มีหน้าอกแม้จะไม่ใหญ่มาก แต่ก็เรียกได้ว่าสมส่วน สะโพกกลมรับเอวคอด หน้าท้องแบนราบอย่างคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ เหมือนแพรรีบตรงไปที่หน้าล็อบบี้แจ้งความประสงค์ที่จะมาพบคุณสาวิตรี เจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ พนักงานนำเธอมาที่ห้องประชุม เพียงแค่เปิดประตูเข้ามา อาการสร่างเมาที่ยังค้างอยู่ทำเอาเธอแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะนอกจากคุณสาวิตรีที่นั่งอยู่ด้านในแล้ว ยังมีไอ้บ้าไตรฉัตรนั่งเสนอหน้าอยู่ตรงนั้นด้วย เธอแทบอยากจะหมุนตัวกลับ ขอยกเลิกงานที่รับปากไว้ทันที ขนาดงานฟรีแลนซ์ที่เธอ
続きを読む
(ใตรฉัตร) ตอนที่ 3 บังเอิญ 2
หลังจากทานอาหารเสร็จ เหมือนแพรต้องเข้าไปอยู่ในห้องน้ำตั้งนาน กว่าเธอจะปรับอารมณ์ให้คงที่ได้ แล้วไหนจะยังต้องแต่งหน้าใหม่อีกด้วย เพราะรอยแดงรอบดวงตาและปลายจมูกที่แดงก่ำดูยังไงก็รู้ว่าเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มา ตอนบ่ายที่เธอต้องไปดูที่กับคุณสาวิตรี ก็ยังไม่ไตรฉัตรคอยตามติดอยู่ด้วย เพราะเหตุผลที่ว่าโครงการของเธอ มันเชื่อมโยงกับโครงการของเขา กว่าจะได้ร่ำลากับคุณสาวิตรีก็เกือบจะบ่ายสาม หญิงสาวในชุดเดรสสีดำพอดีตัว ด้านหลังของเสื้อมีเพียงสายเส้นเล็กสองเส้นไขว้กัน เปิดแผ่นหลังขาวเนียนอวดสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมา หน้าเคาน์เตอร์บาร์ แค่เพียงเธอหย่อนตัวนั่งที่เก้าอี้ทรงสูง เหล้าสีสวยก็ถูกเลื่อนมาวางตรงหน้า "อ้าว ทำไมวันนี้ สาวสวยถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ลมอะไรหอบมา หายไปเป็นปีเชียวนะ" นิติธร อดีตสถาปนิกมือหนึ่งที่ผันตัวเองมาเป็นเจ้าของบาร์แห่งนี้ เอ่ยทักทายเพื่อนร่วมคณะ "สงสัยจะลมบ้าหมูว่ะ ประสาทจะกิน ไม่น่ารับงานไอ้บ้ามอสเลย ทำมาสองอาทิตย์แล้วยังไม่คืบหน้าเลย สงสัยต้องหันมาเปิดร้านเหล้ามั่งแล้ว น่าจะรุ่งกว่า" คนบ่นหน้าตาบูดบึ้ง ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด "ขอแรงๆ หน่อยเถอะ"
続きを読む
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 4 เป็นบ้าอะไร
กว่าเหมือนแพรจะรู้สึกตัวก็ถูกเขาจับหมุนให้หันหลังไปพิงผนังห้องน้ำ เธอยกแขนทุบไปที่อกเขา จึงได้รู้ว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำนั้นแน่นไปด้วยมัดกล้าม เหมือนคนตัวใหญ่จะรำคาญเรียวแขนที่ทุบเขาอยู่ จึงจับข้อมือบางขึงไปที่ผนังห้องน้ำ ปากหยักได้รูปประกบตามลงมา เหมือนแพรตาโตด้วยความตกใจ เม้มปากแน่นแต่คนตัวโตก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาไล้ลิ้นวนเวียนริมฝีปากอิ่มของเธออยู่อย่างนั้น ก่อนจะปล่อยมือข้างหนึ่งของเธอให้เป็นอิสระ ฝ่ามือกร้านจากการออกกำลังกายลูบไล้ไปที่แผ่นหลังนวลเนียน ทำให้เธอตกใจคิดจะต่อว่าเขา เมื่อริมฝีปากเผยอ ไตรฉัตรก็กดริมฝีปากลงไปหนักๆ ดูดกลืนจนปากอิ่มแทบจะกลืนหาย มือเรียวที่หมายจะตีเขาเผลอไปจับเสื้อที่หน้าอกเขาไว้แน่นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ดวงตาที่เบิกกว้างเมื่อครู่หรี่ลงจนปิดสนิท ไม่ว่าคนตัวใหญ่จะหมุนหน้าไปทางไหน คนตัวเล็กก็ถูกต้อนให้คล้อยตาม ฝ่ามือหนายังลูบไล้ผิวเนียนที่แผ่นหลัง เมื่อเห็นเหมือนแพรไม่ขัดขืนเขาก็ปล่อยมืออีกข้างของเธอ สอดฝ่ามือเข้าไปที่ท้ายทอยรั้งให้คนตัวเล็กแหงนคอขึ้นนิดเพื่อรับจูบอันดูดดื่ม เขาปล่อยปากออกในจังหวะที่เธอเหมือนจะขาดอากาศหายใจ ร่างอรชรยืนหอบหายใจถี่อยู่ในอ้อมกอดสอง
続きを読む
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 4 เป็นบ้าอะไร 2
ไตรฉัตรมองไปรอบๆ ภายในห้องของเหมือนแพร คอนโดหรูชั้นสี่สิบจากสายตาเขาประเมินว่าชั้นนี้น่าจะมีไม่เกินสี่ห้อง การตกแต่งบ่งบอกถึงเจ้าของห้องได้อย่างดี เรียบหรูแต่บางมุมก็แอบหวาน ต่างจากบุคลิกที่เธอแสดงออกอยู่ตอนนี้กันอย่างสิ้นเชิง ถ้าเป็นเมื่อก่อนใช่ เธอเป็นแบบนั้นแหละ "ชงกาแฟใส่กาไว้ให้แล้ว รินเอานะ" คนพูดไม่สนใจคนที่ยังเดินดูรอบๆ ห้องของเธออยู่ เธอเดินหายไปห้องใหญ่หลังห้องรับแขก ไตรฉัตรเดินเลยไปที่เคาน์เตอร์บาร์เห็นโถกาแฟที่ตั้งไว้ เขารินมันใส่แก้ว ไม่แน่ใจคนตัวเล็กจะต้องการหรือเปล่า จึงยังไม่ได้รินเผื่อ เดินมายืนพิงกระจกบานใหญ่มองวิวจากตึกสูง ในมือยังถือแก้วกาแฟเอาไว้ เหมือนแพรเดินออกมาพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ เสื้อเขาน่าจะอยู่ด้านใน เธอเปลี่ยนชุดด้วย เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงผ้าขาสั้น เขาไม่ได้เห็นเธอแบบนี้มานานมาก คนตัวเล็กมีตะกร้าใบน้อยถือติดมือออกมาด้วย เธอนั่งที่โซฟาเบดตัวใหญ่ วางตะกร้าลงเขาจึงได้เห็นว่ามันเป็นอุปกรณ์ล้างเครื่องสำอาง "กาแฟไหม" คนตอบทำเสียงปฏิเสธในลำคอ แล้วก็จัดแจงเอาผ้าคาดผมคาดศีรษะไว้ไม่ให้ผมลงมาเกะกะแล้วก็มัดมวยหลวมๆ ไว้ที่กลางศีรษะ เขาเห็นเธอหลับตาค่อ
続きを読む
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 5 เรื่องให้คิด
เหมือนแพรมาถึงรีสอร์ตในวันนัดเสนอแบบ เธอมาถึงห้องประชุมก่อนเวลานัดพอสมควร แต่เหมือนยังจะช้ากว่าอีกคนอยู่ดี สายตาเธอเหลือบไปมองที่มือของไตรฉัตรเห็นมีผ้ายืดพันเคล็ดพันอยู่จนถึงข้อมือ "สวัสดีค่ะคุณบี๋ เดี๋ยววันนี้น้องชายพี่เจ้าของโพรเจกต์นั่นแหละ จะมาดูแบบด้วย" เหมือนแพรจึงได้ยกมือขึ้นสวัสดีคุณสาวิตรี "นั่นไง มาพอดี นั่นเอกภพ น้องชายพี่เองค่ะ" เหมือนแพรยังไม่ทันได้นั่งลง เธอก็เลยยกมือขึ้นสวัสดี ส่วนไตรฉัตรยืนขึ้นเขาเลือกจับมือทักทายเพราะเห็นจะรุ่นราวคราวเดียวกัน ยังไม่ทันจะเอ่ยทักทายกันเสร็จ ประตูห้องที่ยังไม่ได้ปิดก็มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามา ทำให้เหมือนแพรตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาที่นี่ "มอส กลับมาเมื่อไหร่ ไม่เห็นบอกบี๋เลย" ไตรฉัตรหรี่ตามองคนตัวเล็กที่เปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองได้อย่างน่าหมั่นไส้ "มาถึงหลายวันแล้ว กะจะมาเซอร์ไพรส์ สบายดีนะไตร" เขาหันไปถามเพื่อนที่ยืนอยู่ในห้องนั้นด้วย "สบายดี" เมื่อทุกคนเริ่มนั่งลง มอสเดินมาข้างเหมือนแพรเขาเอื้อมมือจับเอวเธอให้นั่งลงที่เก้าอี้ ไตรฉัตรละสายตาจากคนทั้งคู่ เขาก็เริ่มเข้าเรื่องงานทันที "ถูกใจมากเลยครับ คุณบี๋ ตอนแรกไอ้มอสแ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status