รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน (NC18+)

รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน (NC18+)

last updateLast Updated : 2026-01-16
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
106Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ครั้งนั้นฉันไม่ถามเหตุผลนาย ครั้งนี้ฉันอยากรู้ ทำไมนายถึงปฏิเสธฉัน" เธออยากรู้เหตุผลที่ทำให้ผู้ชายคนเดียวปฏิเสธเธอถึงสองครั้ง การก้าวข้ามเส้น Friend Zone แค่ครั้งเดียวมันก็แทบจะมองหน้ากันไม่ติด แต่เธอ เหมือนแพร หรือ เบบี๋ เธอก้าวข้ามเส้นที่เขาขีดไว้ถึงสองครั้ง ครั้งนี้เธอควรตัดใจได้สักที แต่พอจะตัดใจทีไร ก็เป็นมันหรือเปล่าที่กลับมาให้ความหวังเธออีกครั้ง หรือเพราะความใจดีของมัน ไตรฉัตร บริรักษ์ไพศาล หรือ ไตร ลูกชายเจ้าของโรงแรมหรู ที่ไม่สนใจธุรกิจของครอบครัว หลังจากเรียนจบก็ทำงานหาประสบการณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะผันตัวมาเป็นเจ้าของกิจการเปิดบริษัทก่อสร้างเป็นของตัวเอง เพราะความหล่อคมเข้มทำให้เขามีสาวๆ เข้าหาอยู่ตลอด แต่ทุกคนก็เห็นเขาครองตัวเป็นโสดมาจนอายุสามสิบ แม้จะมีแฟนมาไม่น้อย แต่ก็แทบจะไม่เคยคบใครได้ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ แต่เธอ เพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเดินข้างเขาในฐานะผู้หญิงด้วยซ้ำไป

View More

Chapter 1

คำนำ

青木玲奈(あおき れな)がA国の空港に着いたのは、すでに夜の九時を過ぎていた。

今日は彼女の誕生日だ。

携帯の電源を入れると、たくさんの誕生日メッセージが届いていた。

同僚や友人からのものばかり。

藤田智昭(ふじた ともあき)からは何の連絡もない。

玲奈の笑顔が消えかけた。

別荘に着いたのは、夜の十時を回っていた。

田代(たしろ)さんは彼女を見て、驚いた様子で「奥様、まさか……いらっしゃるなんて」

「智昭と茜(あかね)ちゃんは?」

「旦那様はまだお帰りになってません。お嬢様はお部屋で遊んでいます」

玲奈は荷物を預けて二階へ向かうと、娘はパジャマ姿で小さなテーブルの前に座り、何かに夢中になっていた。とても真剣で、誰かが部屋に入ってきたことにも気付かない様子。

「茜ちゃん」

茜は声を聞くと、振り向いて嬉しそうに「ママ!」と叫んだ。

そしてすぐに、また手元の作業に戻った。

玲奈は娘を抱きしめ、頬にキスをしたが、すぐに押しのけられた。「ママ、今忙しいの」

玲奈は二ヶ月も娘に会えていなかった。とても恋しくて、何度もキスをしたくなるし、たくさん話もしたかった。

でも、娘があまりにも真剣な様子なので、邪魔はしたくなかった。「茜ちゃん、貝殻のネックレスを作ってるの?」

「うん!」その話題になると、茜は急に生き生きとした。「もうすぐ優里おばさんの誕生日なの。これはパパと私からの誕生日プレゼント!この貝殻は全部パパと私が道具で丁寧に磨いたの。きれいでしょう?」

玲奈の喉が詰まった。何も言えないうちに、娘は背を向けたまま嬉しそうに続けた。「パパは優里おばさんに他のプレゼントも用意してるの。明日……」

玲奈の胸が締め付けられ、我慢できなくなった。「茜ちゃん……ママの誕生日は覚えてる?」

「え?何?」茜は一瞬顔を上げたが、すぐにまたビーズを見つめ直し、不満そうに「ママ、話しかけないで。ビーズの順番が狂っちゃう……」

玲奈は娘を抱く手を放し、黙り込んだ。

長い間立ち尽くしていたが、娘は一度も顔を上げなかった。玲奈は唇を噛み、最後は無言のまま部屋を出た。

田代さんが「奥様、先ほど旦那様にお電話しました。今夜は用事があるので、先に休んでくださいとのことです」

「分かりました」

玲奈は返事をし、娘の言葉を思い出してちょっと躊躇した後、智昭に電話をかけた。

しばらくして電話が繋がったが、彼の声は冷たかった。「今用事がある。明日にでも……」

「智昭、こんな遅くに誰?」

大森優里(おおもり ゆり)の声だった。

玲奈は携帯を強く握りしめた。

「何でもない」

玲奈が何か言う前に、智昭は電話を切った。

夫婦は二、三ヶ月も会っていない。せっかくA国まで来たのに、彼は家に帰って会おうともせず、電話一本でさえ、最後まで話を聞く気もなかった……

結婚してこれだけの年月が経っても、彼は彼女にずっとこうだった。冷淡で、よそよそしく、いつも面倒くさそうに。

彼女は実はもう慣れていた。

以前なら、きっともう一度電話をかけ直して、どこにいるのか、帰ってこれないのかを優しく尋ねていただろう。

今日は疲れているせいか、そうする気が突然失せていた。

翌朝目が覚めて、少し考えてから、やはり智昭に電話をかけた。

A国は本国と十七、八時間の時差がある。A国では今日が彼女の誕生日だった。

今回A国に来たのは、娘と智昭に会いたかったのはもちろん、この特別な日に三人で揃って食事がしたいと思ったから。

それが今年の誕生日の願いだった。

智昭は電話に出なかった。

しばらくして、やっとメッセージが届いた。

「用件は?」

玲奈:「お昼時間ある?茜ちゃんも連れて、三人で食事しない?」

「分かった。場所が決まったら教えて」

玲奈:「うん」

その後、智昭からは一切連絡がなかった。

彼は彼女の誕生日のことなど、すっかり忘れているようだった。

玲奈は覚悟していたつもりだったが、それでも胸の奥が痛んだ。

身支度を整え、階下に降りようとした時、娘と田代さんの声が聞こえてきた。

「お母様がいらっしゃったのに、お嬢様は嬉しくないのですか?」

「私とパパは明日、優里おばさんと海に行く約束してるの。ママが一緒に来たら、気まずくなっちゃうでしょう」

「それにママは意地悪よ。いつも優里おばさんに意地悪するもの……」

「お嬢様、玲奈様はあなたのお母様です。そんなことを言ってはいけません。お母様の心が傷つきますよ」

「分かってるけど、私もパパも優里おばさんの方が好きなの。優里おばさんを私のママにできないの?」

「……」

田代さんが何か言ったが、もう玲奈には聞こえなかった。

娘は自分が一手に育て上げた子。ここ二年、父娘の時間が増えてから、娘は智昭に懐くようになり、去年智昭がA国で市場開拓に来た時も、どうしても付いて行きたがった。

手放したくなかった。できれば側に置いておきたかった。

でも娘を悲しませたくなくて、結局認めた。

まさか……

玲奈はその場に凍りついたように立ち尽くし、血の気が引いた顔で、しばらく動けなかった。

今回仕事を後回しにしてA国に来たのも、娘との時間を少しでも多く持ちたかったから。

今となっては、その必要もないようだ。

玲奈は部屋に戻り、本国から持ってきたプレゼントを、スーツケースに戻した。

しばらくして田代さんから電話があり、子供を連れて出かけると言われ、何かあったら連絡してほしいとのことだった。

玲奈はベッドに座ったまま、心の中が空っぽになったような気がした。

仕事を後回しにしてまで駆けつけたのに、誰も彼女を必要としていない。

彼女が来たことは、まるで笑い話のようだった。

しばらくして、彼女は外に出た。

この見知らぬ、それでいて懐かしい国を、あてもなく歩き回った。

お昼近くになって、やっと智昭との昼食の約束を思い出した。

朝聞いた会話を思い出し、娘を迎えに帰るか迷っていた時、智昭からメッセージが届いた。

「昼は用事が入った。キャンセルする」

玲奈は見ても、少しも驚かなかった。

もう慣れていたから。

智昭にとって仕事でも、友人との約束でも……何もかもが妻である彼女より大切なのだ。

彼女との約束は、いつだって気まぐれにキャンセルされる。

彼女の気持ちなど、一度も考えたことがない。

落ち込むだろうか?

以前なら、たぶん。

今はもう麻痺して、何も感じない。

玲奈の心は更に霧の中にいるようだった。

はずんだ気持ちで来たのに、夫からも娘からも、冷たい仕打ちばかり。

気がつくと、以前智昭とよく来ていたレストランの前に車を停めていた。

中に入ろうとした時、智昭と優里、そして茜の三人が店の中にいるのが見えた。

優里は娘と仲睦まじく並んで座っていた。

智昭と話しながら、娘をあやしている。

娘は嬉しそうに足をぶらぶらさせ、優里とじゃれ合い、優里が食べかけたケーキに口をつけていた。

智昭は二人に料理を取り分けながら、優里から視線を離そうとしない。まるで彼女しか目に入っていないかのように。

これが智昭の言う『用事』。

これが、彼女が命を賭けて十月十日の苦しみを耐え、産み落とした娘。

玲奈は笑った。

その場に立ち尽くして、眺めていた。

しばらくして、視線を外し、踵を返した。

別荘に戻った玲奈は、離婚協議書を用意した。

彼は少女時代からの憧れだった。でも彼は一度も彼女を見つめてはくれなかった。

あの夜の出来事と、お爺様の圧力がなければ、彼は決して彼女と結婚などしなかっただろう。

以前の彼女は、頑張りさえすれば、いつか必ず彼に振り向いてもらえると信じていた。

現実は彼女の頬を、容赦なく叩いた。

もう七年近く。

目を覚まさなければ。

離婚協議書を封筒に入れ、智昭に渡すよう田代さんに頼み、玲奈はスーツケースを引いて車に乗り込んだ。

「空港へ」運転手に告げた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
106 Chapters
คำนำ
#รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน "ครั้งนั้นฉันไม่ถามเหตุผลนาย ครั้งนี้ฉันอยากรู้ ทำไมนายถึงปฏิเสธฉัน" เธออยากรู้เหตุผลที่ทำให้ผู้ชายคนเดียวปฏิเสธเธอถึงสองครั้ง การก้าวข้ามเส้น Friend Zone แค่ครั้งเดียวมันก็แทบจะมองหน้ากันไม่ติด แต่เธอ เหมือนแพร หรือ เบบี๋ เธอก้าวข้ามเส้นที่เขาขีดไว้ถึงสองครั้ง ครั้งนี้เธอควรตัดใจได้สักที แต่พอจะตัดใจทีไร ก็เป็นมันหรือเปล่าที่กลับมาให้ความหวังเธออีกครั้ง หรือเพราะความใจดีของมัน ไตรฉัตร บริรักษ์ไพศาล หรือ ไตร ลูกชายเจ้าของโรงแรมหรู ที่ไม่สนใจธุรกิจของครอบครัว หลังจากเรียนจบก็ทำงานหาประสบการณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะผันตัวมาเป็นเจ้าของกิจการเปิดบริษัทก่อสร้างเป็นของตัวเอง เพราะความหล่อคมเข้มทำให้เขามีสาวๆ เข้าหาอยู่ตลอด แต่ทุกคนก็เห็นเขาครองตัวเป็นโสดมาจนอายุสามสิบ แม้จะมีแฟนมาไม่น้อย แต่ก็แทบจะไม่เคยคบใครได้ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ แต่เธอ เพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะเดินข้างเขาในฐานะผู้หญิงด้วยซ้ำไป ~~~~~~~~~~ ซีรีส์เซตครอบครัว บริรักษ์ไพศาล (ทุกเรื่องสามารถอ่านแยกได้ค่ะ) เรื่อง รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน
Read more
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 1 เลี้ยงรุ่น
เสียงกลองทอมบ้าดังเป็นจังหวะดนตรีสนุกสนานอยู่หน้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มีน้องปีหนึ่งหลายคนโดนรุ่นพี่จับไปยืนเต้นอยู่ด้านหน้าแถว ใบหน้าแต่ละคนเลอะไปด้วยแป้งและสีไปทั้งตัว ทรงผมไม่ถูกมัดจุกประหลาดๆ ก็ถูกยีจนมันฟู เหมือนแพร เผลอนั่งมองเพื่อนรุ่นเดียวกับเธอที่โดนรุ่นพี่จับให้มาเต้นอยู่ตรงหน้าเธอพอดี รอยยิ้มขบขันหัวเราะจนตาหยี เพราะท่าเต้นไม่ต่างจากไส้เดือน เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ สายตาที่เธอเผลอสบกับเขาทำเธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รอยยิ้มที่เขายิ้มให้ในวันนั้น เธอยังจำไม่ลืม ใบหน้าแม้จะเปื้อนสีทั้งหน้าแต่ก็ปิดบังความหล่อคมเข้มของเขาไว้ไม่มิด เรียวคิ้วเข้มได้รูปยาวรับกับสายตาคมทำให้เขาเหมือนคนดุอยู่ไม่น้อย แต่รอยยิ้มนั้นยิ่งส่งให้เขาดูอบอุ่นขึ้นเช่นกัน "ชื่ออะไรเรา เบบี๋หรือ ไปลุกไปด้วย" เสียงรุ่นพี่ดังมาจากด้านหลัง แล้วก็เดินมาก้มมองแผ่นกระดาษใบใหญ่ที่เขียนชื่อห้อยคอไว้ เมื่อรู้ว่าเธอชื่ออะไร เขาก็รั้งแขนเธอให้ไปยืนคู่กับ ไตร เธอเห็นชื่อเขาที่แผ่นกระดาษแบบเดียวกับเธอ ท่าเต้นที่เธอแอบว่าทุกคนว่าเต้นเหมือนไส้เดือน คราวนี้เป็นเธอเองที่วาดลวดลายจนได้เสียงเชียร์ดังจากเพื่อนๆ
Read more
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 1 เลี้ยงรุ่น 2
เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มดังจนคนที่เอนตัวนอนในรถตู้คันหรูต้องผงกศีรษะขึ้นมาเปิดดูโทรศัพท์เครื่องบางที่ถือไว้ในมือ เขาเพียงแค่คิดจะเปิดเข้าไปเพื่อปิดการแจ้งเตือน แต่แล้วรูปภาพที่ถูกส่งเข้ามาหลายสิบรูปทำให้เขาต้องขมวดคิ้วมองชัดๆ นิ้วเรียวเผลอถางออกเพื่อขยายรูปภาพนั้นดูให้ชัดแต่แล้วก็มีอีกรูปที่ถูกส่งเข้ามาจนเขาไม่ต้องซูมดูให้แน่ใจ เพราะเป็นรูปที่ถ่ายกันสองคน จากเดิมที่คิดจะกลับไปนอนพัก เพราะเช้ามีงานด่วน แต่ทันทีที่เขาถึงสนามบิน ในเวลาเกือบจะเที่ยงคืน กลุ่มไลน์เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยก็กระหน่ำส่งทั้งรูปทั้งคุยกันจนเขาต้องโงหัวขึ้นมาดูเพราะทนเสียงไม่ไหว และก็จะเป็นปกติแบบนี้ทุกครั้ง ถ้ากลุ่มมีเรื่องให้ฮือฮาปาร์ตี้ เขาก็จะปิดแจ้งเตือนเสีย แต่พอปาร์ตี้จบเขาก็จะเปิดแจ้งเตือนเพื่ออัปเดตข่าวสารของเพื่อน แต่แล้วรูปใบนี้กลับเรียกความสนใจให้เขาต้องบอกคนขับรถให้ไปสถานบันเทิงกลางกรุงในเวลาที่คิดจะกลับไปพักผ่อน นอกจากไลน์กลุ่มยังมีไลน์จากไอ้อ้น ที่มันส่งส่วนตัวมาให้เขาอีก รูปของเธอที่ถ่ายคู่กับเฟิร์น รูปเดียวกับที่ส่งในไลน์กล่ม แต่รูปนี้เป็นมุมแอบถ่ายที่ถ่ายจากโทรศัพท์ของไอ้อ้น แล้วส่งให้เขา
Read more
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 2 คนเมา
เหมือนแพรเผลอมองใบหน้าคมคายนั้นอย่างลืมตัว คิ้วเรียวพาดดวงตาคมที่ดูจะลึกกว่าเมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่น สันกรามเขาคมชัดขึ้นกว่าเดิมมากทีเดียว เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอสาดลงคอไม่ยั้งหรือเพราะอะไร ทำให้เธอเผลออมยิ้มมองดูไตรฉัตร ตอนที่ร้องเพลง อยู่ด้านหน้า ถ้าไม่เพราะนังเฟิร์นสะกิดแขนเบาๆ เธออาจจะเผลอยิ้มไปกับเขาแล้วก็ได้ เมื่อได้สติใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นเรียบตึงทันที หันมาสนใจกับวงสนทนาแข่งกับเสียงเพลงของสาวๆ ต่อ ไตรฉัตรร้องเพลงเสร็จเขาก็ถูกลากกลับมาที่โซฟาตัวยาวถัดจากเธอไปแค่สองคน เธอพยายามไม่หันสายตาไปทางนั้น "หนาวก็เอาเสื้อมาคลุมไหล่ไว้ เดี๋ยวหาผ้าคลุมขาให้" เสียงเอ่ยบอกดังมาจากข้างหลังทำให้เหมือนแพรรีบหันไปมอง เพราะเธอยังจำเสียงเขาได้ดี "ไม่ได้หนาว" เสียงแข็งเอ่ยปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่คืนเสื้อให้ เพราะมันคลุมขาไว้แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธอแอบเห็นยี่ห้อเสื้อ ถึงมันจะราคาแพงก็เถอะ "ก็เห็นอยู่ว่าขนลุก ทั้งคอทั้งแขนเนี่ย" ไม่พูดเปล่าไตรฉัตรยังเอานิ้วชี้มาที่ต้นแขนเรียวของเธออีกด้วย เหมือนแพรได้แต่กัดฟันกรอดนึกบ่นเขาในใจ ไอ้บ้านี่แอบมองไปถึงไหนๆ แต่พูดจบไอ้บ้านั่นก็เดินหายออกไปจากห้
Read more
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 2 คนเมา 2
เฟิร์นเอ่ยบอกชื่อคอนโดของเหมือนแพร ซึ่งเขารู้จัก เพราะโครงการใหญ่เป็นของธุรกิจบ้านเธอเอง ส่วนเฟิร์นอยู่หมู่บ้านแถวชานเมือง "งั้นเดี๋ยวเราไปส่ง แล้วจะให้คนมาขับรถกลับไปที่คอนโดให้" พูดจบเขาก็พยุงคนเมาหิ้วปีก โดยมีเฟิร์นเป็นผู้ช่วย "ไม่ต้องไปส่งเราหรอก มันไกล เดี๋ยวเรานั่งแท็กซี่กลับเอง ไปส่งไอ้บี๋มันเหอะ แล้วเธอขับรถมาหรือ" "มารถตู้ มีคนขับมาด้วย" "อ๋อ งั้นเธอก็ขับรถไอ้บี๋กลับไปคอนโดมันแหละ แล้วให้รถตู้เธอไปรอรับ จะได้ไม่ต้องหาคนมาขับอีก" "เอางั้นก็ได้" เฟิร์นเดินหารถเหมือนแพรอยู่ครู่ จึงได้พากันหิ้วปีกคนเมามาที่รถ แล้วจัดการค้นกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูของคนเมาหากุญแจรถให้ชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะขอตัวกลับ รถสปอร์ตสีแดงคันหรูของเหมือนแพรมาจอดที่ลานจอดรถเรียบร้อย ใบหน้าหวานยังหลับตาพริ้ม เสียงเรียกของไตรฉัตรไม่ได้ทำให้เธอไหวติงสักนิด จนเขาต้องเขย่าแขนเธอเบาๆ พลางเอี้ยวตัวไปปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยให้ ใบหน้าที่ใกล้กันเพียงนิด ทำเขาเผลอมองใบหน้าสวยนั้นอย่างลืมตัว "เบบี๋ๆ ตื่นไหวไหม ถึงแล้ว" เธอทำเสียงในลำคอคล้ายหงุดหงิดที่ถูกรบกวน ไตรฉัตรถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเขย่าเธอแรงขึ้น
Read more
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 3 บังเอิญ
รถสปอร์ตสีแดงจอดที่หน้ารีสอร์ตมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งที่จังหวัดชลบุรี ในเวลาที่เกือบจะถึงเวลานัดอีกเพียงแค่สิบห้านาที ความเร็วตามกฎหมายกำหนดที่เธอเหยียบมาตลอดทาง แม้บางครั้งมันจะไม่ทันใจสักเท่าไร แต่ก็พอช่วยให้เธอมาถึงได้ทันเวลา อีกสิบห้านาทีดูไม่น่าเกลียดมากนัก เหมือนแพรจัดการเช็กความเรียบร้อยบนใบหน้าอีกครั้ง ก่อนจะก้าวลงจากรถ กางเกงผ้าขาตรงกับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน เพราะความสูงอันน้อยนิดทำให้เธอมักที่จะเลือกใส่ส้นสูงอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่เรียนจบมา เสื้อเชิ้ตแขนยาวเข้ารูปเน้นสัดส่วนชัดเจน เธอจัดว่าเป็นคนรูปร่างดีไม่น้อย มีหน้าอกแม้จะไม่ใหญ่มาก แต่ก็เรียกได้ว่าสมส่วน สะโพกกลมรับเอวคอด หน้าท้องแบนราบอย่างคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ เหมือนแพรรีบตรงไปที่หน้าล็อบบี้แจ้งความประสงค์ที่จะมาพบคุณสาวิตรี เจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ พนักงานนำเธอมาที่ห้องประชุม เพียงแค่เปิดประตูเข้ามา อาการสร่างเมาที่ยังค้างอยู่ทำเอาเธอแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะนอกจากคุณสาวิตรีที่นั่งอยู่ด้านในแล้ว ยังมีไอ้บ้าไตรฉัตรนั่งเสนอหน้าอยู่ตรงนั้นด้วย เธอแทบอยากจะหมุนตัวกลับ ขอยกเลิกงานที่รับปากไว้ทันที ขนาดงานฟรีแลนซ์ที่เธอ
Read more
(ใตรฉัตร) ตอนที่ 3 บังเอิญ 2
หลังจากทานอาหารเสร็จ เหมือนแพรต้องเข้าไปอยู่ในห้องน้ำตั้งนาน กว่าเธอจะปรับอารมณ์ให้คงที่ได้ แล้วไหนจะยังต้องแต่งหน้าใหม่อีกด้วย เพราะรอยแดงรอบดวงตาและปลายจมูกที่แดงก่ำดูยังไงก็รู้ว่าเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มา ตอนบ่ายที่เธอต้องไปดูที่กับคุณสาวิตรี ก็ยังไม่ไตรฉัตรคอยตามติดอยู่ด้วย เพราะเหตุผลที่ว่าโครงการของเธอ มันเชื่อมโยงกับโครงการของเขา กว่าจะได้ร่ำลากับคุณสาวิตรีก็เกือบจะบ่ายสาม หญิงสาวในชุดเดรสสีดำพอดีตัว ด้านหลังของเสื้อมีเพียงสายเส้นเล็กสองเส้นไขว้กัน เปิดแผ่นหลังขาวเนียนอวดสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมา หน้าเคาน์เตอร์บาร์ แค่เพียงเธอหย่อนตัวนั่งที่เก้าอี้ทรงสูง เหล้าสีสวยก็ถูกเลื่อนมาวางตรงหน้า "อ้าว ทำไมวันนี้ สาวสวยถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ลมอะไรหอบมา หายไปเป็นปีเชียวนะ" นิติธร อดีตสถาปนิกมือหนึ่งที่ผันตัวเองมาเป็นเจ้าของบาร์แห่งนี้ เอ่ยทักทายเพื่อนร่วมคณะ "สงสัยจะลมบ้าหมูว่ะ ประสาทจะกิน ไม่น่ารับงานไอ้บ้ามอสเลย ทำมาสองอาทิตย์แล้วยังไม่คืบหน้าเลย สงสัยต้องหันมาเปิดร้านเหล้ามั่งแล้ว น่าจะรุ่งกว่า" คนบ่นหน้าตาบูดบึ้ง ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด "ขอแรงๆ หน่อยเถอะ"
Read more
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 4 เป็นบ้าอะไร
กว่าเหมือนแพรจะรู้สึกตัวก็ถูกเขาจับหมุนให้หันหลังไปพิงผนังห้องน้ำ เธอยกแขนทุบไปที่อกเขา จึงได้รู้ว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำนั้นแน่นไปด้วยมัดกล้าม เหมือนคนตัวใหญ่จะรำคาญเรียวแขนที่ทุบเขาอยู่ จึงจับข้อมือบางขึงไปที่ผนังห้องน้ำ ปากหยักได้รูปประกบตามลงมา เหมือนแพรตาโตด้วยความตกใจ เม้มปากแน่นแต่คนตัวโตก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาไล้ลิ้นวนเวียนริมฝีปากอิ่มของเธออยู่อย่างนั้น ก่อนจะปล่อยมือข้างหนึ่งของเธอให้เป็นอิสระ ฝ่ามือกร้านจากการออกกำลังกายลูบไล้ไปที่แผ่นหลังนวลเนียน ทำให้เธอตกใจคิดจะต่อว่าเขา เมื่อริมฝีปากเผยอ ไตรฉัตรก็กดริมฝีปากลงไปหนักๆ ดูดกลืนจนปากอิ่มแทบจะกลืนหาย มือเรียวที่หมายจะตีเขาเผลอไปจับเสื้อที่หน้าอกเขาไว้แน่นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ดวงตาที่เบิกกว้างเมื่อครู่หรี่ลงจนปิดสนิท ไม่ว่าคนตัวใหญ่จะหมุนหน้าไปทางไหน คนตัวเล็กก็ถูกต้อนให้คล้อยตาม ฝ่ามือหนายังลูบไล้ผิวเนียนที่แผ่นหลัง เมื่อเห็นเหมือนแพรไม่ขัดขืนเขาก็ปล่อยมืออีกข้างของเธอ สอดฝ่ามือเข้าไปที่ท้ายทอยรั้งให้คนตัวเล็กแหงนคอขึ้นนิดเพื่อรับจูบอันดูดดื่ม เขาปล่อยปากออกในจังหวะที่เธอเหมือนจะขาดอากาศหายใจ ร่างอรชรยืนหอบหายใจถี่อยู่ในอ้อมกอดสอง
Read more
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 4 เป็นบ้าอะไร 2
ไตรฉัตรมองไปรอบๆ ภายในห้องของเหมือนแพร คอนโดหรูชั้นสี่สิบจากสายตาเขาประเมินว่าชั้นนี้น่าจะมีไม่เกินสี่ห้อง การตกแต่งบ่งบอกถึงเจ้าของห้องได้อย่างดี เรียบหรูแต่บางมุมก็แอบหวาน ต่างจากบุคลิกที่เธอแสดงออกอยู่ตอนนี้กันอย่างสิ้นเชิง ถ้าเป็นเมื่อก่อนใช่ เธอเป็นแบบนั้นแหละ "ชงกาแฟใส่กาไว้ให้แล้ว รินเอานะ" คนพูดไม่สนใจคนที่ยังเดินดูรอบๆ ห้องของเธออยู่ เธอเดินหายไปห้องใหญ่หลังห้องรับแขก ไตรฉัตรเดินเลยไปที่เคาน์เตอร์บาร์เห็นโถกาแฟที่ตั้งไว้ เขารินมันใส่แก้ว ไม่แน่ใจคนตัวเล็กจะต้องการหรือเปล่า จึงยังไม่ได้รินเผื่อ เดินมายืนพิงกระจกบานใหญ่มองวิวจากตึกสูง ในมือยังถือแก้วกาแฟเอาไว้ เหมือนแพรเดินออกมาพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ เสื้อเขาน่าจะอยู่ด้านใน เธอเปลี่ยนชุดด้วย เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงผ้าขาสั้น เขาไม่ได้เห็นเธอแบบนี้มานานมาก คนตัวเล็กมีตะกร้าใบน้อยถือติดมือออกมาด้วย เธอนั่งที่โซฟาเบดตัวใหญ่ วางตะกร้าลงเขาจึงได้เห็นว่ามันเป็นอุปกรณ์ล้างเครื่องสำอาง "กาแฟไหม" คนตอบทำเสียงปฏิเสธในลำคอ แล้วก็จัดแจงเอาผ้าคาดผมคาดศีรษะไว้ไม่ให้ผมลงมาเกะกะแล้วก็มัดมวยหลวมๆ ไว้ที่กลางศีรษะ เขาเห็นเธอหลับตาค่อ
Read more
(ไตรฉัตร) ตอนที่ 5 เรื่องให้คิด
เหมือนแพรมาถึงรีสอร์ตในวันนัดเสนอแบบ เธอมาถึงห้องประชุมก่อนเวลานัดพอสมควร แต่เหมือนยังจะช้ากว่าอีกคนอยู่ดี สายตาเธอเหลือบไปมองที่มือของไตรฉัตรเห็นมีผ้ายืดพันเคล็ดพันอยู่จนถึงข้อมือ "สวัสดีค่ะคุณบี๋ เดี๋ยววันนี้น้องชายพี่เจ้าของโพรเจกต์นั่นแหละ จะมาดูแบบด้วย" เหมือนแพรจึงได้ยกมือขึ้นสวัสดีคุณสาวิตรี "นั่นไง มาพอดี นั่นเอกภพ น้องชายพี่เองค่ะ" เหมือนแพรยังไม่ทันได้นั่งลง เธอก็เลยยกมือขึ้นสวัสดี ส่วนไตรฉัตรยืนขึ้นเขาเลือกจับมือทักทายเพราะเห็นจะรุ่นราวคราวเดียวกัน ยังไม่ทันจะเอ่ยทักทายกันเสร็จ ประตูห้องที่ยังไม่ได้ปิดก็มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามา ทำให้เหมือนแพรตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาที่นี่ "มอส กลับมาเมื่อไหร่ ไม่เห็นบอกบี๋เลย" ไตรฉัตรหรี่ตามองคนตัวเล็กที่เปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองได้อย่างน่าหมั่นไส้ "มาถึงหลายวันแล้ว กะจะมาเซอร์ไพรส์ สบายดีนะไตร" เขาหันไปถามเพื่อนที่ยืนอยู่ในห้องนั้นด้วย "สบายดี" เมื่อทุกคนเริ่มนั่งลง มอสเดินมาข้างเหมือนแพรเขาเอื้อมมือจับเอวเธอให้นั่งลงที่เก้าอี้ ไตรฉัตรละสายตาจากคนทั้งคู่ เขาก็เริ่มเข้าเรื่องงานทันที "ถูกใจมากเลยครับ คุณบี๋ ตอนแรกไอ้มอสแ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status