รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน (NC18+)

เสียงกลองทอมบ้าดังเป็นจังหวะดนตรีสนุกสนานอยู่หน้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มีน้องปีหนึ่งหลายคนโดนรุ่นพี่จับไปยืนเต้นอยู่ด้านหน้าแถว ใบหน้าแต่ละคนเลอะไปด้วยแป้งและสีไปทั้งตัว ทรงผมไม่ถูกมัดจุกประหลาดๆ ก็ถูกยีจนมันฟู เหมือนแพร เผลอนั่งมองเพื่อนรุ่นเดียวกับเธอที่โดนรุ่นพี่จับให้มาเต้นอยู่ตรงหน้าเธอพอดี รอยยิ้มขบขันหัวเราะจนตาหยี เพราะท่าเต้นไม่ต่างจากไส้เดือน เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ สายตาที่เธอเผลอสบกับเขาทำเธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รอยยิ้มที่เขายิ้มให้ในวันนั้น เธอยังจำไม่ลืม ใบหน้าแม้จะเปื้อนสีทั้งหน้าแต่ก็ปิดบังความหล่อคมเข้มของเขาไว้ไม่มิด เรียวคิ้วเข้มได้รูปยาวรับกับสายตาคมทำให้เขาเหมือนคนดุอยู่ไม่น้อย แต่รอยยิ้มนั้นยิ่งส่งให้เขาดูอบอุ่นขึ้นเช่นกัน "ชื่ออะไรเรา เบบี๋หรือ ไปลุกไปด้วย" เสียงรุ่นพี่ดังมาจากด้านหลัง แล้วก็เดินมาก้มมองแผ่นกระดาษใบใหญ่ที่เขียนชื่อห้อยคอไว้ เมื่อรู้ว่าเธอชื่ออะไร เขาก็รั้งแขนเธอให้ไปยืนคู่กับ ไตร เธอเห็นชื่อเขาที่แผ่นกระดาษแบบเดียวกับเธอ ท่าเต้นที่เธอแอบว่าทุกคนว่าเต้นเหมือนไส้เดือน คราวนี้เป็นเธอเองที่วาดลวดลายจนได้เสียงเชียร์ดังจากเพื่อนๆ

เหมือนแพรเผลอมองใบหน้าคมคายนั้นอย่างลืมตัว คิ้วเรียวพาดดวงตาคมที่ดูจะลึกกว่าเมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่น สันกรามเขาคมชัดขึ้นกว่าเดิมมากทีเดียว เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอสาดลงคอไม่ยั้งหรือเพราะอะไร ทำให้เธอเผลออมยิ้มมองดูไตรฉัตร ตอนที่ร้องเพลง อยู่ด้านหน้า ถ้าไม่เพราะนังเฟิร์นสะกิดแขนเบาๆ เธออาจจะเผลอยิ้มไปกับเขาแล้วก็ได้ เมื่อได้สติใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นเรียบตึงทันที หันมาสนใจกับวงสนทนาแข่งกับเสียงเพลงของสาวๆ ต่อ ไตรฉัตรร้องเพลงเสร็จเขาก็ถูกลากกลับมาที่โซฟาตัวยาวถัดจากเธอไปแค่สองคน เธอพยายามไม่หันสายตาไปทางนั้น "หนาวก็เอาเสื้อมาคลุมไหล่ไว้ เดี๋ยวหาผ้าคลุมขาให้" เสียงเอ่ยบอกดังมาจากข้างหลังทำให้เหมือนแพรรีบหันไปมอง เพราะเธอยังจำเสียงเขาได้ดี "ไม่ได้หนาว" เสียงแข็งเอ่ยปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่คืนเสื้อให้ เพราะมันคลุมขาไว้แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธอแอบเห็นยี่ห้อเสื้อ ถึงมันจะราคาแพงก็เถอะ "ก็เห็นอยู่ว่าขนลุก ทั้งคอทั้งแขนเนี่ย" ไม่พูดเปล่าไตรฉัตรยังเอานิ้วชี้มาที่ต้นแขนเรียวของเธออีกด้วย เหมือนแพรได้แต่กัดฟันกรอดนึกบ่นเขาในใจ ไอ้บ้านี่แอบมองไปถึงไหนๆ แต่พูดจบไอ้บ้านั่นก็เดินหายออกไปจากห้

รถสปอร์ตสีแดงจอดที่หน้ารีสอร์ตมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งที่จังหวัดชลบุรี ในเวลาที่เกือบจะถึงเวลานัดอีกเพียงแค่สิบห้านาที ความเร็วตามกฎหมายกำหนดที่เธอเหยียบมาตลอดทาง แม้บางครั้งมันจะไม่ทันใจสักเท่าไร แต่ก็พอช่วยให้เธอมาถึงได้ทันเวลา อีกสิบห้านาทีดูไม่น่าเกลียดมากนัก เหมือนแพรจัดการเช็กความเรียบร้อยบนใบหน้าอีกครั้ง ก่อนจะก้าวลงจากรถ กางเกงผ้าขาตรงกับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน เพราะความสูงอันน้อยนิดทำให้เธอมักที่จะเลือกใส่ส้นสูงอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่เรียนจบมา เสื้อเชิ้ตแขนยาวเข้ารูปเน้นสัดส่วนชัดเจน เธอจัดว่าเป็นคนรูปร่างดีไม่น้อย มีหน้าอกแม้จะไม่ใหญ่มาก แต่ก็เรียกได้ว่าสมส่วน สะโพกกลมรับเอวคอด หน้าท้องแบนราบอย่างคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ เหมือนแพรรีบตรงไปที่หน้าล็อบบี้แจ้งความประสงค์ที่จะมาพบคุณสาวิตรี เจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ พนักงานนำเธอมาที่ห้องประชุม เพียงแค่เปิดประตูเข้ามา อาการสร่างเมาที่ยังค้างอยู่ทำเอาเธอแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะนอกจากคุณสาวิตรีที่นั่งอยู่ด้านในแล้ว ยังมีไอ้บ้าไตรฉัตรนั่งเสนอหน้าอยู่ตรงนั้นด้วย เธอแทบอยากจะหมุนตัวกลับ ขอยกเลิกงานที่รับปากไว้ทันที ขนาดงานฟรีแลนซ์ที่เธอ

กว่าเหมือนแพรจะรู้สึกตัวก็ถูกเขาจับหมุนให้หันหลังไปพิงผนังห้องน้ำ เธอยกแขนทุบไปที่อกเขา จึงได้รู้ว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำนั้นแน่นไปด้วยมัดกล้าม เหมือนคนตัวใหญ่จะรำคาญเรียวแขนที่ทุบเขาอยู่ จึงจับข้อมือบางขึงไปที่ผนังห้องน้ำ ปากหยักได้รูปประกบตามลงมา เหมือนแพรตาโตด้วยความตกใจ เม้มปากแน่นแต่คนตัวโตก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาไล้ลิ้นวนเวียนริมฝีปากอิ่มของเธออยู่อย่างนั้น ก่อนจะปล่อยมือข้างหนึ่งของเธอให้เป็นอิสระ ฝ่ามือกร้านจากการออกกำลังกายลูบไล้ไปที่แผ่นหลังนวลเนียน ทำให้เธอตกใจคิดจะต่อว่าเขา เมื่อริมฝีปากเผยอ ไตรฉัตรก็กดริมฝีปากลงไปหนักๆ ดูดกลืนจนปากอิ่มแทบจะกลืนหาย มือเรียวที่หมายจะตีเขาเผลอไปจับเสื้อที่หน้าอกเขาไว้แน่นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ดวงตาที่เบิกกว้างเมื่อครู่หรี่ลงจนปิดสนิท ไม่ว่าคนตัวใหญ่จะหมุนหน้าไปทางไหน คนตัวเล็กก็ถูกต้อนให้คล้อยตาม ฝ่ามือหนายังลูบไล้ผิวเนียนที่แผ่นหลัง เมื่อเห็นเหมือนแพรไม่ขัดขืนเขาก็ปล่อยมืออีกข้างของเธอ สอดฝ่ามือเข้าไปที่ท้ายทอยรั้งให้คนตัวเล็กแหงนคอขึ้นนิดเพื่อรับจูบอันดูดดื่ม เขาปล่อยปากออกในจังหวะที่เธอเหมือนจะขาดอากาศหายใจ ร่างอรชรยืนหอบหายใจถี่อยู่ในอ้อมกอดสอง

เหมือนแพรมาถึงรีสอร์ตในวันนัดเสนอแบบ เธอมาถึงห้องประชุมก่อนเวลานัดพอสมควร แต่เหมือนยังจะช้ากว่าอีกคนอยู่ดี สายตาเธอเหลือบไปมองที่มือของไตรฉัตรเห็นมีผ้ายืดพันเคล็ดพันอยู่จนถึงข้อมือ "สวัสดีค่ะคุณบี๋ เดี๋ยววันนี้น้องชายพี่เจ้าของโพรเจกต์นั่นแหละ จะมาดูแบบด้วย" เหมือนแพรจึงได้ยกมือขึ้นสวัสดีคุณสาวิตรี "นั่นไง มาพอดี นั่นเอกภพ น้องชายพี่เองค่ะ" เหมือนแพรยังไม่ทันได้นั่งลง เธอก็เลยยกมือขึ้นสวัสดี ส่วนไตรฉัตรยืนขึ้นเขาเลือกจับมือทักทายเพราะเห็นจะรุ่นราวคราวเดียวกัน ยังไม่ทันจะเอ่ยทักทายกันเสร็จ ประตูห้องที่ยังไม่ได้ปิดก็มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามา ทำให้เหมือนแพรตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาที่นี่ "มอส กลับมาเมื่อไหร่ ไม่เห็นบอกบี๋เลย" ไตรฉัตรหรี่ตามองคนตัวเล็กที่เปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองได้อย่างน่าหมั่นไส้ "มาถึงหลายวันแล้ว กะจะมาเซอร์ไพรส์ สบายดีนะไตร" เขาหันไปถามเพื่อนที่ยืนอยู่ในห้องนั้นด้วย "สบายดี" เมื่อทุกคนเริ่มนั่งลง มอสเดินมาข้างเหมือนแพรเขาเอื้อมมือจับเอวเธอให้นั่งลงที่เก้าอี้ ไตรฉัตรละสายตาจากคนทั้งคู่ เขาก็เริ่มเข้าเรื่องงานทันที "ถูกใจมากเลยครับ คุณบี๋ ตอนแรกไอ้มอสแ