(ไตรฉัตร) ตอนที่ 5 เรื่องให้คิด

เหมือนแพรมาถึงรีสอร์ตในวันนัดเสนอแบบ เธอมาถึงห้องประชุมก่อนเวลานัดพอสมควร แต่เหมือนยังจะช้ากว่าอีกคนอยู่ดี สายตาเธอเหลือบไปมองที่มือของไตรฉัตรเห็นมีผ้ายืดพันเคล็ดพันอยู่จนถึงข้อมือ

"สวัสดีค่ะคุณบี๋ เดี๋ยววันนี้น้องชายพี่เจ้าของโพรเจกต์นั่นแหละ จะมาดูแบบด้วย" เหมือนแพรจึงได้ยกมือขึ้นสวัสดีคุณสาวิตรี

"นั่นไง มาพอดี นั่นเอกภพ น้องชายพี่เองค่ะ"

เหมือนแพรยังไม่ทันได้นั่งลง เธอก็เลยยกมือขึ้นสวัสดี ส่วนไตรฉัตรยืนขึ้นเขาเลือกจับมือทักทายเพราะเห็นจะรุ่นราวคราวเดียวกัน ยังไม่ทันจะเอ่ยทักทายกันเสร็จ ประตูห้องที่ยังไม่ได้ปิดก็มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามา ทำให้เหมือนแพรตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาที่นี่

"มอส กลับมาเมื่อไหร่ ไม่เห็นบอกบี๋เลย" ไตรฉัตรหรี่ตามองคนตัวเล็กที่เปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองได้อย่างน่าหมั่นไส้

"มาถึงหลายวันแล้ว กะจะมาเซอร์ไพรส์ สบายดีนะไตร" เขาหันไปถามเพื่อนที่ยืนอยู่ในห้องนั้นด้วย

"สบายดี"

เมื่อทุกคนเริ่มนั่งลง มอสเดินมาข้างเหมือนแพรเขาเอื้อมมือจับเอวเธอให้นั่งลงที่เก้าอี้ ไตรฉัตรละสายตาจากคนทั้งคู่ เขาก็เริ่มเข้าเรื่องงานทันที

"ถูกใจมากเลยครับ คุณบี๋ ตอนแรกไอ้มอสแนะนำผมก็ยังไม่แน่ใจ แต่มันบอกเอาหัวรับประกัน"

"ถ้าคุณเอกภพจะแก้ตรงไหนแจ้งบี๋ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจค่ะ"

"แบบนี้โอเคแล้วครับ ถูกใจได้ครบที่ผมต้องการแล้ว"

เมื่อการประชุมจบลง ไตรฉัตรก็เตรียมจะเดินทางกลับกรุงเทพ เพราะงานต่อไปบริษัทเขาต้องเป็นคนก่อสร้าง ทั้งในส่วนที่เหมือนแพรออกแบบนั่นด้วย

"คุณบี๋กับคุณไตร ต้องรีบกลับกรุงเทพไหมคะ ตอนเย็นเราจะมีปาร์ตี้กันถือว่าเลี้ยงรับนายมอสด้วยเลย"

"ว้า เสียดายเลยค่ะ วันนี้บี๋มีนัดแล้วน่ะค่ะ ไว้โอกาสหน้านะคะ ไว้วันหลังนะมอส" เธอหันไปเอ่ยเสียงอ่อยกับมอส พลางทำหน้าขอโทษ

"ผมก็มีงานค้างที่กรุงเทพครับ ต้องขอโทษด้วย"

เหมือนแพรโยนเอกสารกองใหญ่ใส่ไว้ท้ายรถ แล้วเหมือนเธอยังวุ่นวายจัดของไม่เสร็จ

"ไม่อยู่ปาร์ตี้กับแฟนเธอหรือไง" ไตรฉัตรแวะที่รถเธอก่อนจะเดินไปถึงรถตู้คันใหญ่ของตัวเอง

"ไม่รีบ" เธอตอบเสร็จก็ยืดตัวขึ้นจากที่มุดอยู่ท้ายกระโปรงรถ หันไปมองหน้าไตรฉัตร พลางไล่สายตาไปที่มือของเขา

"แล้วมือนาย ยังไม่หายหรือ"

เขายกมือขึ้นมาดู ไม่ตอบเธอได้แต่ยักไหล่ใส่

"ถามดีๆ โอ๊ย! ตายลืมจนได้" ในประโยคคล้ายเธอบ่นเขาเบาๆ แต่พออุทานเสียงดังขึ้น ทำให้ไตรฉัตรนึกสงสัย

"บ่นอะไร"

"ว่าจะหยิบเสื้อมาคืนนาย ลืมจนได้"

"ไม่เป็นไร วันหลังก็ได้ ไม่รีบ" เขาแกล้งเลียนคำที่เธอพูด

"วันจันทร์หน้าจะประชุมเริ่มโพรเจกต์ เธอไปที่บริษัทฉันแล้วกัน" เธอกำลังจะต่อว่าเขา แต่เขาก็เอ่ยเรื่องงานขึ้นมาเสียก่อน

ธุระที่เธอขอตัวคุณสาวิตรีมา ก็คือการกลับมาทานข้าวที่บ้านประจำเดือนนี้ ครั้งแรกๆ ที่เธอออกมาอยู่คอนโด เพราะอยากได้ความเป็นส่วนตัว เธอมักจะกลับมาทานข้าวที่บ้านเกือบทุกอาทิตย์ แต่เมื่อเวลานานไปเรื่อยๆ เวลาก็เริ่มห่างออกไป รวมถึงความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวด้วย คงจะเหลือแต่คุณนายราตรี มารดาของเธอที่ยังคอยโทรถามข่าวคราวเธออยู่เสมอ หรือบางครั้งก็หอบอาหารทั้งของสดของแห้งไปใส่ตู้เย็นไว้ให้อยู่บ่อยๆ

หลังจากกลับจากอเมริกา เธอเลือกที่จะไม่ทำงานบริษัทที่บ้านตัวเอง แต่ไปทำกับบริษัทเล็กๆ อยู่ได้เกือบปี ก็ออกมารับงานฟรีแลนซ์ และแน่นอนพ่อเธอก็ออกจะหัวเสียอยู่ไม่น้อย แต่เพราะความดื้อรั้นสุดท้ายเหมือนแพรก็เลยค่อยๆ ห่างจากบ้านออกไปทีละนิด จากทานข้าวทุกสัปดาห์ จนท้ายที่สุดคุณนายราตรีต้องออกปากว่าอย่างน้อยเธอต้องกลับมาทานข้าวที่บ้านเดือนละหนึ่งครั้ง

"หิวจังเลยค่ะคุณนายขา มีอะไรทานบ้างคะ" เสียงหวานแว่วมาตั้งแต่หน้าประตูบ้าน เมื่อเห็นผู้เป็นมารดานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก กับพ่อ

"ของชอบเราทั้งนั้นแหละ แม่เตรียมใส่กล่องไว้ให้ด้วย เดี๋ยวเราเอากลับไปแช่ไว้ แล้วเอาออกมาอุ่นกินเอานะลูก"

"ขอบคุณคุณนายขามากนะคะ" เหมือนแพรซุกตัวลงที่อกของมารดากอดเอวอวบไว้แน่น

"เสร็จจากงานโพรเจกต์ที่แกรับแล้ว แกเตรียมเข้าไปทำงานที่บริษัทได้แล้วนะ ฉันให้แกเกเรมาเยอะแล้ว กลับไปช่วยทำงานได้แล้ว" คุณวิวัฒน์ประมุขของบ้านเอ่ยบอกผู้ที่ยังกอดมารดาคล้ายเด็กอยู่

"พ่อรู้ด้วยหรือว่าหนูไปรับงานที่ไหน" เหมือนแพรเหลือบตามองก่อนจะเอ่ยถาม

"เรื่องแกมีอะไรบ้างที่ฉันไม่รู้"

"พ่อเอาเวลาสืบเรื่องหนู ไปสนใจไอ้บอสดีกว่า ถึงหนูจะไม่ได้ทำงานที่บริษัทพ่อ แต่หนูก็ไม่เคยขอเงินพ่อใช้ ไม่เหมือนไอ้บอสนะ"

"พอกันแหละ พวกแกแต่ละคนไม่มีใครได้เรื่องสักคน" พูดจบคุณวิวัฒน์ก็ลุกออกไปจากห้องรับแขก

"พี่บี๋ ว่าอะไรผม ตัวเองจะหาข้ออ้างก็อ้างไปซิ ทำไมต้องเอาผมมาอ้างด้วย อีกอย่างผมก็เพิ่งเรียนจบมาเองนะ" ไอ้บอสที่เธอว่า เดินเข้ามาในห้องรับแขกพอดี จึงได้ทันได้ยินพี่สาวกำลังหาข้ออ้างให้ตัวเองอยู่

"เพิ่งจบอะไรของแก จบมาห้าปี งานก็ไม่ทำขอแต่เงิน แม่อย่าให้มันนักเคยตัว"

"แล้วทำไมพี่ไม่ไปทำงานกับพ่อล่ะ"

"แกก็ไปทำซิ ฉันหาเงินเองได้"

"เอาล่ะๆ พอๆ ทั้งคู่เลย" คุณนายราตรีต้องรีบห้ามทัพก่อนที่สองพี่น้องจะเริ่มทะเลาะกัน

"บี๋ก็น่าจะเข้าไปช่วยคุณพ่อบ้างนะ แม่ได้ข่าวมาไม่ค่อยดีที่บริษัทเรา"

"ทำไมคะ" เหมือนแพรสนใจสิ่งที่มารดาพูดขึ้นมาทันที เพราะปกติไม่ค่อยเห็นท่านเครียดเรื่องบริษัทของคุณพ่อเท่าไหร่

"เหมือนที่บริษัทจะเริ่มขาดสภาพคล่อง" สีหน้าของคุณราตรีที่เอ่ยบอกลูกๆ ดูวิตกกังวลไม่น้อย

"เห็นโพรเจกต์ใหญ่ๆ ตั้งเยอะนี่คะ"

"แม่ก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดนัก ได้ยินแว่วๆ ว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนผู้ถือหุ้นวิ่งประชุมกันให้วุ่นไปหมด" เพราะความเป็นแม่บ้านเต็มตัวของคุณราตรีจึงทำให้ไม่ทราบรายละเอียดมากนัก ได้แต่แอบถามเลขาของคุณวิวัฒน์ในบางครั้งที่เธอไปที่บริษัท