LOGIN“ผมไปเอง”เขากับพ่อเหมือนกันตรงที่ดื้อด้านไม่ฟังใคร!!! พูดจบพ่อก็วิ่งไปก่อนเขาแล้ว มองเดนโซที่กำลังวิ่งขึ้นรถอีกฝ่ายก็ยิงสวนมาระหว่างที่เขากำลังดูหลังนั้นก็มีเสียงดังขึ้นปัง!!! เสียงนั้นทำให้สมองเขาชาชั่วขณะ ขณะที่กลับหลังไปนั้นลูแบร์!! เขาลืมตัวละครคนนี้ไปได้อย่างไร คนที่มอบจดหมายลับให้เขา คนที่บอกว่าตัวเองถูกตามล่าปัง!! เสียงดังนั้นมาจากเทเลอร์ที่ยิงลูแบร์เข้าที่หลังจนทะลุหัวใจด้านหน้าตายคาที่ ลูแบร์ตาเหลือกแล้วล้มลงเช่นเดียวกับลูเฟียเช่นกัน“เจ้าลูกชาย!!”“เจ้านาย!!”สติเขาเหมือนจะดับหากแต่ภาพที่เห็นนั้นกลับเลือนรางเหมือนได้ยินเสียงเธออยู่ข้างหูตลอดเวลา “ฉันเกลียดคุณ” คำว่าเกลียดเจ็บยิ่งกว่ากระสุนที่ยิงเข้าสมองเขาตอนนี้เสียอีกหากบอกว่าเขาแสดงออกไม่เป็นเธอจะเชื่อไหม แต่หัวใจของเขานั้นหลงรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว‘เมญ่าเธอจะรักมาเฟียชั่วอย่างฉันได้ไหม’เครื่องบินจอดลงที่สนามบินสุวรรณภูมิแล้ว เป้าหมายต่อไปที่พวกเราจะไปคือพัทยา เมญ่าไม่ได้บอกแม่ว่าจะกลับมาราโมนาและพี่ยี่หวาก็ติดตามเธอไปด้วยเช่นกันรถแท็กซี่ที่พวกเราเหมาจาก กทม. ก็ออกเดินทางไม่นานก็ถึงที่หมาย เมื่อลงจากรถเมญ่าก็มองห
สามปีที่แล้วตอนออกจากห้องคนป่วยเขาหันมองไปยังกระจกเล็กมองหญิงสาวกำลังนอนหลับก็เบาใจลง จึงหันไปสั่งลูกน้องสองคนให้เฝ้าให้ดีอย่าให้เธอเดินไปไหนมาไหนเพราะกลัวว่าคนของดิโอดาดจะมาจับตัวไปได้ชายหนุ่มลงไปยังชั้นล่างเพื่อดูลูกผ่านกระจกอีกครั้ง คำพูดพวกนั้นที่เขาพูดไปเหมือนใจร้าย“ทำไมต้องสนเลือดก้อนเดียวด้วย!!”ตอนนั้นเขาห่วงเธอจนขาดสติ จึงปากหมาพูดคำนั้นออกไป พอคิดได้สายไปแล้ว บวกกับความปากหนักของเขาทำผิดก็มักจะไม่ยอมขอโทษเพราะกลัวเสียศักดิ์ศรีเสียงเครื่องตรวจวัดหายใจนั้นดังแข่งกับหัวใจเขา เห็นลูกของเขา ที่ตัวเล็กจนน่าสงสาร ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ การอยู่อย่างทรมานนั้นสาหัสกว่าการจากไปเสียอีก เขาเคยพบเจอคนมากมายที่ยอมให้คนป่วยอยู่ต่อ แต่ผลสุดท้ายแล้วก็เป็นการทำลายทั้งสองฝ่ายเมื่อคิดว่าปล่อยไปเสียดีกว่าให้ลูกทรมานจึงยอมที่จะให้คุณหมอ ไม่ยื้อเด็กเอาไว้ เรื่องนี้เขาคิดว่าหลังกลับมาจากจัดการดิโอดาดเขาจะเป็นคนบอกเมญ่าถึงเหตุผลทั้งหมดเอง“คุณพ่อจะเข้าไปดูเด็กไหม” เสียงพยาบาลออกจากห้องมาถาม เมื่อเห็นว่าเขายืนอยู่นานแล้วลูเฟียหันมองด้วยสีหน้าแปลกใจ “ผมเข้าไปดูได้”“แน่นอนค่ะ แต่ต้องใช้ชุดป้องกันก
ยิงไปยิงมาสุดท้ายก็มีเสียงดังจากด้านหลัง “หยุดถ้าไม่อยากให้เมียมึงตาย”มาร์โกและลูเฟีย พร้อมจารมีนหันมองไปยังด้านหลัง พบว่ามาร์กัสมาร์คัสและคนอื่นๆ ถูกพวกมันล้อมเอาไว้พร้อมกับใช้ปืนจ่อหัวเป็นตัวประกัน“ทิ้งปืน” เป็นคำสั่งที่ทำให้คนรักเมียยอมทิ้งลงพื้น มาร์โก ลูเฟียและตามด้วยจารมีน วางปืนลงพื้นจากนั้นก็ยกมือตามที่พวกมันบอก ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา สามคนหันไปมองก็พบว่าเป็นดิโอดาดคนเดิม ที่ตกน้ำตายไปนานเมื่อสามปีก่อน กลับมาในสภาพที่ยังสมบูรณ์“แกยังไม่ตาย” คนที่ถูกตามล่าจนไร้ทางหนี สุดท้ายดิโอดาดก็เลยเลือกกระโดดลงน้ำ วันนั้นกระแสน้ำเชี่ยวและเย็นเฉียบแต่เขาก็รอดมาได้ เมื่อขึ้นมาเขาก็ฆ่าพวกจรจัดแถวนั้นตายสลับเสื้อผ้าตัวเองแล้วทุบหน้ามัน ให้เละก่อนจะโยนลงน้ำ และนั่นทำให้พวกมันตายใจว่าเขาไปแล้ว“แน่นอนฉันตัวเป็น ๆ และมาเพื่อฆ่าแกทุกคน”จารมีนขยับเดินหนึ่งก้าว พวกของดิโอดาดก็ขยับปืนจ่อ แต่ดิโอดาดใช้มือยกขึ้นห้ามแล้วขยับเข้าไปใกล้อีก “ฆ่าฉันแล้วแกคิดว่าจะได้ทุกอย่างจากฉันเหรอ ไม่มีทาง”เส้นสายพวกนี้เหมือนกับเชือกหากหัวเรือถูกตัดทิ้งเรือก็จะถูกปล่อยออกจากทะเล และไม่มีทางที่จะกลับเข้
เมญ่ามองพาสปอร์ตที่ได้มาใหม่พร้อมกับเงินก้อนหนึ่งที่พอจะทำให้เธอหนีจากเขาได้สำเร็จ หลายปีมานี้เธออยู่ได้เพราะพี่ยี่หวาและราโมนาช่วยเหลือ หยิบยืมเงินคนโน้นคนนี้มาช่วยพวกเราสองแม่ลูก จนสุดท้ายแล้วเธอก็คิดว่าตัวเองไม่ควรได้เงินพวกนี้คนเดียวเมญ่าวางเช็คเงินที่ได้มาลงบนโต๊ะ “พี่ยี่หวา ราโมนา เอาเงินนี้ไปแบ่งกัน ถือว่าขอบคุณที่ช่วยฉันมานาน”“ได้ยังไงกัน พวกเราต่างช่วยกันด้วยใจ”“ที่ผ่านมาเมย์เอาแต่หลบซ่อนอยู่ในบ้าน จะเดินไปข้างนอกยังไม่กล้าหรือแม้แต่จะพาลูกไปหาหมอยังไม่ได้ ทุกอย่างต้องให้พี่จัดการหมดที่ผ่านมาพี่ดีกับฉันมาก อย่าปฏิเสธฉันอีกเลย”ยี่หวาถอนใจกับคนที่จะมอบเงินให้ได้ เธอหยิบเช็คขึ้นมาแล้วพูด “พี่รับเงินแล้วนะ” จากนั้นก็มองเทวินที่กำลังวิ่งมาแล้วเรียก“เทวิน” เด็กชายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีรีบวิ่งเข้ามากอด “อันนี้ป้าให้”“พี่ยี่หวา”“ไม่เอาน่าน้องเมย์พวกเราอย่าเถียงเรื่องพวกนี้เลย สำคัญตอนนี้เดี๋ยวพี่ไปจองตั๋วเครื่องบินก่อนดีไหม” เธออยากให้เรื่องนี้ผ่านไปเพราะ ไม่อยากได้เงินพวกนั้นสักนิด ความรู้สึกผิดที่เธอทำเงินเมญ่าหายสามปีนี้ ยังน้อยกว่าที่เสียไปด้วยซ้ำเทวินมองกระดาษไปมาเห
คิดไม่ทันขาดคำแอนนาก็นำนาฬิกาติดตามตัวมาให้ ก่อนจะอธิบายการใช้งานหากเกิดเหตุฉุกเฉิน “ถ้าอยากเที่ยวเล่นก็ต้องเชื่อฟังเข้าใจไหม”เด็กทั้งสามพยักหน้ารับคำ แต่ในใจก็ต่างสามัคคีกันว่าจะทำอย่างไรกับนาฬิกาในข้อมือตัวเองต่อไป“ปอฝ้ายกับลอร่าทำสปาเสร็จเมื่อไร” มาร์คัสหันไปถามบอดีการ์ดก็ได้คำตอบว่า เสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังเดินทางมา เพียงแต่คนเยอะมากเลยล่าช้ากว่ากำหนดแอนนาเห็นว่างานจะเริ่มแล้ว “ถ้างั้นพวกเราไปก่อนจะดีกว่า ค่อยให้พวกเธอตามไป ตอนนี้สามทุ่มแล้วได้เวลาแล้วหากไปช้าอาจจะพลาดขบวนสวย ๆ” จบคำที่ขยับมากกว่าใครก็คงเป็นบอดีการ์ดทั้งหลาย หลานสามคนหันมองอาวุธในมือครบพร้อมรบแบบนี้พวกเขาก็เริ่มเบื่อเมื่อลงไปยังด้านล่างของโรงแรมหรูก็พบกับรถตู้สีดำสี่คันรถ เหมือนพวกเราจะพาทำให้คนเยอะกว่าเดิมไหม การเดินทางก็ลำบากแม้รถจะขยับเคลื่อนได้ไม่เท่าไรก็ต้องจอดนิ่งดังเดิมมาร์กัสหันมองบรรดาลูก ๆ ด้านหลัง ที่ทำสีหน้าเบื่อหน่าย “ลงเดินไหม” คำเดียวถึงได้เห็นรอยยิ้ม“ไม่ได้” แอนนาถึงกับค้านขึ้นมา แต่มาร์กัสและมาร์คัสเหมือนจะไม่ฟังเท่าไร พวกเขาเปิดประตูจากนั้นก็จับจูงลูกลงจากรถแล้ววิ่งไปตามทาง ปล่อยให้บอด
สามเดือนต่อมาบ้านคฤหาสน์มาร์เรนถูกประดับประดาด้วยแสงไฟสีเหลืองทอง ทั่วงาน ด้านในถูกประดับประดาด้วยดอกไม้นับนานาพรรณ ผู้คนที่เข้ามาร่วมฉลองในค่ำคืนนี้ล้วนเป็นคนสนิทที่พวกเขาคุ้นเคยดีจังหวะที่พวกเรากำลังมีความสุขนั้น จู่ ๆ แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็มา ปอฝ้ายหันมองลูเฟีย แต่กลับไม่พบเมญ่า ชายหนุ่มจะเดินเข้ามาในงาน แต่บอดีการ์ดคู่หู เจลโล่และลูคัสก็ขวางทางเสียก่อน“แขกไม่ได้รับเชิญ ไม่อนุญาตให้เข้าไปครับ”ลูเฟียที่มาในสภาพไม่เต็มร้อย บอดีการ์ดได้กลิ่นเหล้าจากกลิ่นตัวของอีกฝ่ายเหมือนเขาไปตกลงในถังเหล้าแช่อยู่สักสามสี่วันเห็นจะได้ เขาได้ยินเรื่องเมียหนีมาหลายเดือนไม่คิดว่าสภาพของชายหนุ่มจะแย่ขนาดนี้“ออกไป กูจะเข้าไป!!” เสียงตะโกนทำให้ทุกคนในงานหันมองเจด้าที่ยืนอยู่อีกฝั่งจะเดินเข้าไปห้าม แต่พีรพัฒน์ก็ดึงแขนห้ามเอาไว้เช่นกันความหึงของเขายังไม่ลดไปสักนิด เจด้ามองแล้วยิ้มกับท่าทางสามี“เดี๋ยวผมไปเอง” สีหน้าคนเป็นสามีหวงเมียยังคงเหมือนเดิม เจด้าจึงได้แต่พยักหน้าเดินไปหามาดามแอนนา ฟังเสียงคนไม่ได้สติยังคงโวยวายเหมือนคนบ้าอยู่“ออกมาสิโว้ย เมญ่า!!”คิ้วปอฝ้ายขมวดเข้ามากัน “ให้ฝ้ายไปดูเขาได้ไห






![DarkZ [I] MYZTERY HORO](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
