แพ้ทางรักนายมาเฟีย

ใบเฟิร์นยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ลมหายใจหอบกระชั้นเหมือนคนกำลังจะขาดใจตาย รสจูบเถื่อนๆ เมื่อกี้ยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือคำขู่ของเขา... ถึงอย่างนั้น สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็สั่งให้เธอฮึดสู้ ถ้าขืนยอมจำนนตอนนี้ เธอคงไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกแน่ "ฉ... ฉันขอโทษ..." เธอรวบรวมเสียงที่แตกพร่าพูดออกมา มือไม้เย็นเฉียบพยายามยกขึ้นประกอบคำพูด "ฉันแค่... แค่จะมาตามเพื่อนกลับห้อง... แค่นั้นจริงๆ นะนาย" เฟิร์นกลั้นใจเงยหน้าสบตาคมกริบคู่นั้น ทั้งที่รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ปากเหว "เรื่องวันนี้... ฉันสาบาน! ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น! ฉันจะลืมมันให้หมดเลย!" น้ำเสียงที่พยายามจะเข้มแข็งเริ่มแผ่วปลายลงเรื่อยๆ เมื่อเห็นมุมปากของคีออสกระตุกยิ้ม... ยิ้มที่ไม่ได้มาจากความเอ็นดู แต่เป็นรอยยิ้มเย็นเฉียบของเพชฌฆาต ยิ่งเขาเงียบ ความกดดันยิ่งถาโถมจนเฟิร์นแทบสติแตก "ขอร้องล่ะ... ปล่อยฉันกับเพื่อนไปเถอะนะ... นะ..." คำพูดสุดท้ายกลายเป็นเสียงสะอื้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอาบแก้มจนได้ เฟิร์นรีบยกมือเช็ดป้อยๆ พยายามจะหยุดร้องเพื่อคุยให้รู้เรื่อง แต่ยิ่งเช็ดน้ำตาก็ยิ่งไหล ควา

“อื้อ! ปล่อย… ปล่อยฉัน! ฮึก… ไอ้คนเลว! ออกไปนะ!” ฝ่ามือเล็กระดมทุบลงบนแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย เฟิร์นดิ้นพล่านเหมือนปลาขาดน้ำ น้ำตาเม็ดโตไหลทะลักอาบแก้มด้วยความกลัว รสจูบเมื่อครู่มันดิบเถื่อนจนปากเธอเจ็บระบมไปหมด แรงขัดขืนเท่าแมวข่วนไม่ได้ทำให้คีออสสะเทือน แต่เสียงสะอื้นฮักกับตัวที่สั่นเทาต่างหากที่ทำให้เขาชะงัก… ไอร้อนผ่าวจากผิวเนื้อที่แนบชิดกันมันปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่น คีออสถอนริมฝีปากออกช้า ๆ แต่ไม่ได้ถอยห่าง เขาตรึงหน้าผากตัวเองแนบชิดกับหน้าผากมน ลมหายใจเป่ารดกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร “จุ๊ ๆ ๆ… หยุดร้อง” เขาเอ่ยเสียงทุ้ม ไม่ได้ตะคอกเหมือนเก่า แต่มันแหบต่ำจนน่าขนลุก มือหนาที่เคยกดตรึงข้อมือเธอไว้ ค่อย ๆ คลายออก เปลี่ยนมาลูบไล้แผ่วเบาตามเรียวแขนสลวยขึ้นไปจนถึงหัวไหล่ “ฮือออ… ฮึก… นายมันบ้า! ปล่อยฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้!” “ชู่ว์…” คีออสใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล่น้ำตาออกจากหางตาให้เธออย่างเชื่องช้า การกระทำที่อ่อนโยนขัดกับสันดานดิบทำให้เฟิร์นชะงัก ทั้งงงทั้งกลัวปนเปกันไปหมด “กลัวอะไร หืม กูยังไม่ได้ฆ่ามึงสักหน่อย” “ตะ… แต่นายกำลังจะข่มขืนฉัน!” เฟิ

พรึ่ดดด“กรี๊ดดดดดด!!!”เสียงกรีดร้องของเฟิร์นดังลั่นห้อง ผ้าห่มที่ปิดหน้าเลื่อนหลุดลงมา เผยให้เห็นใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด น้ำตาเม็ดโตไหลพราก มือเล็กจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของคีออสจนเลือดซิบ“เจ็บ... ฮื้อออ... เจ็บ... เอาออกไป!”เธอร้องไห้โฮ เมื่อท่อนเอ็น ยักษ์นั่นฝ่าเข้ามาได้เพียงแค่ส่วนหัว มันคับแน่นจนเธอรู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีกขาดออกจากกัน“ชู่ว์... ใจเย็นๆ” คีออสกัดฟันกรอด เหงื่อกาฬแตกพลั่กที่ขมับ เขาเองก็ปวดหนึบแทบระเบิด เพราะภายในของเธอมันตอดรัดเขาแน่นจนแทบขยับไม่ได้“แน่นชิบหาย...” เขาคำราม “อย่าเกร็งเฟิร์น... ผ่อนคลายหน่อย”“ไม่ไหว! ฮึก... มันเจ็บ... เบาๆ หน่อย... อย่าเพิ่งเอาเข้ามา... มันเจ็บ!” เฟิร์นดิ้นพล่าน พยายามดันหน้าท้องแกร่งของเขาให้ออกห่าง “ขอร้อง... ฮือ... มันฉีก... ฉันเจ็บ...”คีออสมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาด้วยความสงสารปนอารมณ์ดิบ แต่สัญชาตญาณนักล่าเมื่อได้ฝังเขี้ยวลงไปแล้ว ไม่มีทางที่จะถอยหลังกลับ“ทนหน่อย... เดี๋ยวก็ดี” เขาปลอบเสียงพร่า ก้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาเธอ แช่ค้างแก่นกายให้อยู่แค่ส่วนหัว เพื่อให้ร่องกลีบของเธอค่อยๆ ปรับสภาพรับขนาดความใหญ่โตของเขา“อึก... นา

“อ๊า! อื้อ... อย่าเพิ่งขยับ...” เฟิร์นสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เพิ่งปลดปล่อยไปมีความไวต่อสัมผัสมากเป็นพิเศษ การขยับเพียงเล็กน้อยของเขามันสร้างความเสียวซ่านจนเธอขนลุกชันไปทั้งตัว“ทำไมล่ะ? เธอมีความสุขไปแล้วคนเดียว... ทิ้งให้ฉันค้างเติ่งอยู่แบบนี้ ใจร้ายไปหน่อยมั้ง”คีออสไม่รอให้เธออนุญาต เขาเริ่มขยับเอวสอบอีกครั้ง จากที่เนิบนาบช้าๆ เพื่อให้เธอพักหายใจ กลายเป็นความหนักหน่วงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆสวบ... สวบ...“อ๊ะ... คีออส... มันเสียว... มัน... อื้อ!”“เรียกชื่อฉันดังๆ...” คีออสสั่งเสียงพร่า ขณะที่ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ แสดงความเป็นเจ้าของ “ครางออกมา... อย่ากลั้น”“อ๊า! คีออส ลึก นายเข้ามาลึกจัง...”เฟิร์นไม่อาจต้านทานเพลิงพิศวาสได้อีกต่อไป เธอแอ่นอกรับสัมผัส เชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่าน ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวสอบของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ เปิดทางให้ดุ้นเอ็นทะลวงเข้าสู่กลีบเนื้อได้ลึกซึ้งและแนบแน่นที่สุด“ดี... ตอดฉันแรงๆ แบบนั้นแหละ...”คีออสครางกระหึ่มในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขารู้สึกถึงทุกการขมิบรัดจากผนังเนื้ออ่อนภายในตัวเธอที่ตอบสนองต่อทุกจังหวะการสอดแทรกของเขาอย

โรงอาหารคณะวิทยาศาสตร์ยามเช้าคึกคักเหมือนตลาดสด แต่สำหรับใบเฟิร์น โลกทั้งใบเหมือนกลายเป็นสีเทาหม่น เธอนั่งเขี่ยข้าวแกงในจานไปมาอย่างเหม่อลอย ใต้ตาดำคล้ำเหมือนหมีแพนด้าเพราะนอนไม่หลับ แถมความเจ็บระบมที่ 'ตรงนั้น' ยังคอยย้ำเตือนทุกครั้งที่ขยับก้นเปลี่ยนท่านั่ง "เฮ้อ..." เฟิร์นถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่ร้อย ยกมือกุมขมับเหลือบมองนาฬิกา อีกไม่กี่นาทีจะเข้าคลาส แต่สมองตื้อตันไปหมด ในหัวมีแต่ภาพเมื่อคืน... กับความเป็นห่วงเพื่อน "ไอ้เชอร์รี่... ป่านนี้แกจะเป็นตายร้ายดียังไงวะ จะโดนไอ้พวกมาเฟียนั่นทำอะไรมั้ย ฮือ... กูมันเลวจริงๆ ที่ทิ้งเพื่อน" เธอกัดฟันตัดสินใจลุกขึ้น กะจะโดดเรียนไปแจ้งความที่สถานีตำรวจตามที่ตั้งใจไว้ แต่ทว่า... ปึก! กระเป๋าเป้ใบเก่งถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างแรงจนเฟิร์นสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองด้วยความตกใจ "นั่งทำหน้าเป็นตูดลิงอยู่ได้ ยัยเฟิร์น!" เสียงคุ้นหูที่โคตรคิดถึงดังขึ้น เฟิร์นเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเมื่อเห็นร่างคุ้นตายืนเท้าเอวส่งยิ้มแฉ่งมาให้ "เชอร์รี่! แก... แกจริงๆ เหรอ!?" เฟิร์นลืมเจ็บไปชั่วขณะ เธอกระเด้งตัวลุกขึ้น (ก่อนจะนิ่วหน้าจี๊ดเพราะเจ็บแผล) แล้วโผเข้ากอดเพื่