อ้อนรักมาเฟียแสนร้าย

อ้อนรักมาเฟียแสนร้าย

last updateLast Updated : 2025-08-05
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
44Chapters
2.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คำเตือน : ระวังหลงมาเฟียโหดโหมดมีความรัก! หมูหวาน พริตตี้สาวสวยชื่อดังเป็นที่หมายปองของใครหลายคนแต่ไม่มีใครเคยได้แอ้มเธอเพราะเธอไม่ง่าย!! ‘ ชีวิตเธอเพอร์เฟคมาตลอดจนกระทั่งต้องมาแปดเปื้อนความจัญไรตั้งแต่พบมาเฟียโครตเลวอย่างภาคิน’ ภาคิน มาเฟีย ถึงแม้เขาจะหล่อและเลวขนาดไหน ผู้หญิงก็ยังพร้อมพลีกายให้อย่างไม่ลังเล

View More

Chapter 1

MAFIA 1 | ค่าตัวเธอเท่าไหร่ !?

E L A R A

"Elara, darling, wake up." I groaned as I pulled my silk pillow over my head, blocking out my mother's voice and the morning sunlight slipping through my bedroom windows.

"Leave me alone, Mother. It's not even morning yet." I said, my voice groggy.

"It's nine thirty, and we have your final dress fitting set for eleven," mother said, her heels clicking against the hardwood floor as she crossed my bedroom.

"You can't be late. Senator Blackwell's mother will be there as well."

Senator Blackwell.

My future husband.

Ugh

The words tasted like ash in my own head.

I sat up reluctantly rubbing my eyes.

My mother stood at the edge of my bed, perfectly put together as always, cream Chanel suit, not a hair out of place, diamonds glittering on her neck.

At fifty-two, she was still beautiful, but there was something about her beauty.

Something I cannot really place, maybe broken, that she tries to hide behind designer labels and fake smiles.

"Mother, about the wedding—"

"No." She held up one perfectly manicured hand.

"We're not having this conversation again. Your father has made his decision. The merger with the Blackwell family will secure the Vance empire for generations. You're doing this, Elara. End of discussion." She said with finality in her voice.

I wanted to scream, to throw something, to remind her that I was twenty-seven years old, not some damsel in distress to be sold off to the highest bidder at an auction full of old dudes.

But I'd learned years ago that arguing with my mother, Vivienne Vance was like arguing with a marble statue, beautiful, cold, and extremely immovable.

"Fine," I said, throwing off my duvet. "I'll be ready in an hour." I added.

"Thirty minutes," she corrected. "And wear something appropriate. The Blackwells have standards."

She left, closing the door with a soft click that instead felt like a prison cell locking.

I dragged myself to the bathroom, catching my reflection in the mirror.

My dark auburn hair caught in a tangled mess, green eyes still heavy with sleep, ring, my grandmother's emerald ring, the only piece of jewelry I actually cared about glinting on my right hand.

"You're really going to do this?" I asked my reflection. "Marry a man old enough to be your father because Daddy says so?"

My reflection had no answer.

I showered quickly, going through the motions like I was on autopilot. This was my life now, had been for the past three months since Father announced my engagement to Senator Lawrence Blackwell at a family dinner, right between the soup course and the main dish, like I was just another item on the menu.

"Elara will marry Senator Blackwell in October," he'd said, cutting into his steak. "It's already arranged."

I had been too shocked to argue then. Too programmed to obey, but that was three months ago.

Now, as I pulled on a pale blue dress that Mother would approve of, I felt something shift inside me, a small crack in the perfect daughter facade I'd been maintaining for twenty-seven years.

My phone buzzed on the nightstand. A reminder I'd set for myself last week,

Research Day. 10:00 AM. Don't chicken out.

I'd been putting this off for weeks, telling myself I was being paranoid, that my instincts about Senator Blackwell were wrong, but last week, at a charity luncheon, I'd overheard two society matrons whispering about him, about his previous wives. About how unfortunate their deaths had been.

I grabbed my laptop and sat on my bed, still in my towel, hair dripping. Mother would kill me if she knew I wasn't getting ready, but this was more important than any dress fitting.

I typed carefully into my laptop, Lawrence Blackwell wife death

The results made my blood run cold.

Wife 1, Margaret Blackwell (née Morrison) died 1998, age 29. Fell down stairs at Blackwell Estate. Death ruled accidental.

Wife 2, Catherine Blackwell (née Stewart) died 2015, age 34. Drug overdose. Death ruled accidental, though Catherine's sister contested the ruling.

I clicked on the second article, my hands shaking, there was a buried court document, sealed but summarized in a investigative piece from a small newspaper.

Catherine's sister had filed a wrongful death suit, alleging that Lawrence had been emotionally abusive, that Catherine had been terrified of him, that she would never have taken her own life.

The case was dismissed because there was lack of evidence.

Both wives had left their entire fortunes to Lawrence in their wills.

"Oh God," I whispered.

My bedroom door flew open. "Elara, what are you...why aren't you dressed?"

I slammed my laptop shut, but not before Mother caught a glimpse of the screen.

"What are you looking at?" Her voice was sharp.

"Nothing. Research for a... a charity project."

"Don't lie to me." She crossed the room in three strides, tried to open my laptop, but I held it closed.

"Mother, please—"

"The dress fitting is in forty-five minutes. Get. Dressed. Now." Each word was clipped, precise, furious.

I nodded, not trusting my own voice.

She left, slamming the door this time, while I sat there, laptop burning in my hands, my heart hammering against my ribs.

Two dead wives, both young, both ruled as "accidents" and Father wanted me to be wife number three.

No.

The word echoed in my head, growing louder with each repetition.

No. No. No.

I will not do this, I will not smile and nod and walk down that aisle to a man who might have murdered two women.

I will not become another tragic accident.

But how do I escape?

Father controlls my trust fund until I turn thirty.

I have a small allowance, but not enough to disappear, not enough to start over somewhere he couldn't find me.

Running away isn't an option either, father and that old dog, they have too many connections, too much reach.

I need protection. Real protection.

The kind of protection that even Richard Vance couldn't circumvent.

I need...

My phone buzzed.

A news alert,

HARTMANN ENTERPRISES CLOSES RECORD BREAKING DEAL. CEO JULIAN HARTMANN PROVES ONCE AGAIN WHY HE'S THE MOST FEARED MAN IN MANHATTAN.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Rachaneewan Chaimungchuan
Rachaneewan Chaimungchuan
สนุกมากๆค่ะรอเรื่องใหม่นะคะ
2025-09-01 19:49:25
1
0
44 Chapters
MAFIA 1 | ค่าตัวเธอเท่าไหร่ !?
อ้อนรัก 1งานมอเตอร์โชว์บรรยากาศภายในงานวันนี้คึกคักเป็นพิเศษเหตุผลไม่ใช่เพราะมีรถใหม่น่าสนใจหรอกแต่วันนี้มีพริตตี้เบอร์หนึ่งอย่างหมูหวานมาต่างหากตึก ตึก ตึก“พี่กบคะ ขอโทษค่ะ หมูหวานพึ่งสอบเสร็จ”สาวสวยวิ่งตรงดิ่งเข้ามาหาโมเดลลิ่งที่จ้างเธอมา ขาเรียวโผล่พ้นออกจากกระโปรงทรงเอตัวสั้นเนื่องจากกระโปรงล่นขึ้นอย่างไม่ตั้งใจตอนวิ่งกลายเป็นจุดสนใจมากกว่ารถเสียอีก“ไม่เป็นไรจ๊ะ ยังไม่สายลูก ไปแต่งตัวกันๆ”พี่กบสาวสองรีบพาลูกสาวสุดรักสุดหวงของตนเข้าไปแต่งตัวเพราะอีก10นาทีงานก็จะเริ่มแล้วหมูหวานออกมาในชุดเดรสยาวสีน้ำเงิน กระโปรงผ่าขึ้นมาถึงขาอ่อน คอวีแหวกลึกโชว์เนินอกขาวแต่โดยรวมเธอก็ไม่ได้ดูโป๊จนน่าเกลียด ออกแนวไปทางหรูหราเสียมากกว่า“อื้อหือ นางฟ้าของกู”“ไอสัส ของกู”เพียงแค่หมูหวานขึ้นมายืนสวยๆบนเวที (หน้าที่เธอมีแค่นั้น) เพื่อร่วมเปิดงาน ผู้ชายเกือบทั้งงานก็พากันมายืนออเต็มหน้าเวทีด้านภาคิน“ทำไมวันนี้คนเยอะจังวะ”ทันทีที่ก้าวเข้ามาในงาน ภาคินก็ต้องหัวเสียเพราะวันนี้ภายในงาน คนเบียดเสียดกันแทบไม่มีที่เดิน“วันนี้มีนางฟ้าหมูหวานไง”ไฟว์เป็นคนตอบเพื่อน อันที่จริง เขาเลือกมาตรวจงานช่วงเวล
Read more
MAFIA 2 | เด็กเสี่ย
อ้อนรัก 2ผ่านไปสองอาทิตย์“พรุ่งนี้มึงไปบูธบริษัทมึงปะวะ”ภาคินถามขึ้นขณะรับแก้วจากสาวสวยข้างกายขึ้นดื่ม“ไอคิน กูรู้นะว่าช่วงนี้ที่มึงไปงานพวกนี้บ่อยเพราะอยากเจอน้องหมูหวานใช่มั๊ย”เมื่อโดนเพื่อนจับได้ อีกคนถึงกับสะดุ้ง“เปล่าสักหน่อย กูก็แค่อยากดูรถ”“เหอะ กูคบมึงมากี่ปี ทำไมจะไม่รู้”“แค่ผู้หญิงคนเดียวกูไม่เห็นต้องใส่ใจเลย”ไฟว์ส่ายหน้าให้ความปากแข็งของเพื่อนตัวเอง ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเพื่อนเขาคิดอะไร ปกติคนอย่างภาคินเคยมีอาการแบบนี้ที่ไหน“กูอะเข้าไปตรวจงานอยู่แล้ว”“เออ ถ้าอย่างนั้นกูเข้าไปด้วย ว่าจะไปดูรถ”“แต่น้องเขาไม่มีคิวนะ”“เอ่อ กูพึ่งนึกได้ว่าพรุ่งนี้น่าจะไม่ว่าง”“เหอะ แล้วบอกว่าไม่ตาม”“พูดอะไรของมึง กูขึ้นไปตรวจงานก่อน”ภาคินว่าก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะเดินออกไปตรวจงานในผับ“เฮ้ย นั่นน้องหมูหวาน”ขวับ“ไหน!?”คนที่บอกไม่สนใจ หันกลับไปมองแทบทันทีแต่ก็ไม่พบใคร สายตาเหลือบเห็นใบหน้าขบขันของเพื่อน ภาคินเลยกระแอมเบาๆแก้เก้อก่อนจะเดินออกไป“เหอะ แล้วบอกไม่สนใจ”(ภาคิน)เช้าอีกวันผมให้คนสืบประวัติหมูหวานมาคร่าวๆ คือต้องบอกก่อนนะครับว่าผมไม่ได้สนใจอะไรเธอหรอก ก็แค่
Read more
MAFIA 3 | เข้าใจผิด
อ้อนรัก 3(หมูหวาน)อื้อ ทำไมมันรู้สึกเย็นวาบอะไรอย่างนี้ ฉันพลิกตัวไปมา ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มเดี๋ยวนะ ผ้าห่ม? ผ้าห่มอย่างนั้นหรอพรึบ“เฮ้ย ฉันมาอยู่นี่ได้ไงวะเนี่ย”หยุดคิดไปไกลหากคิดว่าฉันนอนอยู่ในบ้านรูดหรือโรงแรมอะไรทำน้องนั้นมันผิดทั้งหมดเพราะฉันนอนอยู่ในห้องตัวเองต่างหาก แล้วฉันมานอนอยู่คอนโดตัวเองได้ไงกัน?“คิดสิคิด หมูหวานเอ้ย”ฉันพยายามคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ฉันกำลังเดินไปเอารถเพื่อกลับคอนโดแต่ก็โดนไอมาเฟียนั่นจับโยนใส่รถเขา แล้วก็ >โธ่โว้ย ไม่อยากคิดเลย“ไม่เป็นไรนะ คนสวย ไม่เป็นไร”ไม่ได้มีใครปลอบฉันหรอก ฉันปลอบตัวเองอยู่ แหะๆเอาล่ะลองนึกต่ออีกหน่อย ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรเข้ามาใน อืม“กรี๊ด ไอเลว”ขอกรี๊ดร้องระบายความแค้นหน่อย แล้วจากนั้นยังไงต่อวะ ทำไมรู้สึกเหมือนเหตุการณ์หลังจากนั้นไม่อยู่ในเมมโมรี่ฉันเลยล่ะLine Lineขณะที่ฉันกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก โทรศัพท์เครื่องบางตรงหัวเตียงก็สั่นขึ้นLine Line‘ คานทองประดับคริสตัล ‘ (ฉันไม่เคยเห็นด้วยกับชื่อไลน์กรุ๊ป สาบานได้ -_-)B : คืนนี้ร้าน xxx กันดาด้า : ร้านเปิดใหม่ใช่มะ ไปไปB : ไอหมูหวานว่าไง?ร้านเหล้าอย่างน
Read more
MAFIA 4 | งอ...ง้อ
อ้อนรัก 4(หมูหวาน)สองวันผ่านไปสุดสัปดาห์นี้ ฉันเลือกกลับบ้านที่ชลบุรีเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ เรื่องที่ผ่านมาช่วงนี้มันทำให้พลังชีวิตฉันแทบติดลบเลยทีเดียว“ไง ลูกหมูของป๊า คิดถึงจัง นานแค่ไหนแล้วนะที่ลูกหมูไม่ยอมมาหาป๊า”“ป๊าอย่าเว่อร์ค่ะ วันก่อนเราพึ่งไปทานข้าวกันเองแล้วนี่คุยธุระเสร็จแล้วหรอคะ”“เรียบร้อย ลูกจำร้านเก่าๆที่ลูกขอให้ป๊ารับซื้อเพื่อช่วยลุงคนนั้นเมื่อสิบปีก่อนได้มั๊ย”“อ๋อจำได้ค่ะ ลุงเขาก็เสียไปนานแล้ว ไม่รู้ป่านนี้ร้านจะโทรมแค่ไหนนะคะ”“ก็โทรมเยอะอยู่ ป๊าเลยตัดสินใจขาย”“ห๊ะ ป๊าว่าไงนะคะ”- [ ] ฉันเงยหน้าถามป๊าด้วยความตกใจเล่าให้ฟังก่อนล่ะกันคือร้านนั่นนะเป็นร้านขายพวกขนมไทยของคุณลุงท่านนึงเป็นร้านเล็กๆน่ารักซึ่งฉันเลิฟมาก ชอบไปนั่งเล่นบ่อยๆ- [ ] สุดท้ายลุงแกโดนลูกหลานทิ้งแล้วเอาเงินไปหมด ตอนนั้นฉันเลยขอให้ป๊ารับซื้อร้านลุงไวและให้ลุงขายต่อ“ไม่ขาย มันก็จะกลายเป็นที่รกร้างไร้ประโยชน์นะลูก”“ป๊าก็ควรปรึกษาหนูบ้าง แล้วนี่ป๊าขายให้ใครคะ เขาเป็นคนดีรึเปล่า”“ลูกหมูใจเย็นๆสิลูก”“ตกลงป๊าขายให้ใครคะ”“ขายให้ฉันเอง” เสียงแบบนี้มัน ขวับนายมาเฟียนั่น!!! บุคคลที่ทำให้ชีวิตช่วงนี
Read more
MAFIA 5 | อ้อนรักมาเฟีย
อ้อนรัก 5(หมูหวาน)เรื่ิองราวเมื่อสองคืนก่อน“เฮ้ย หมูหวานเบาๆหน่อย เหล้านะเว้ยไม่ใช่น้ำเปล่า”ดาด้าดึงแก้วเหล้าสีใสออกจากมือฉัน“มึงเป็นอะไรวะหมูหวาน”บีจับตัวฉันให้หมุนหาพวกมันก่อนจะถามขึ้นโดยมีดาด้าคอยจ้องคาดคั้นคำตอบอีกคน“เฮ้อ มึงว่าการทำให้มาเฟียพอใจมันมีวิธีไหนบ้างวะ”“ห๊ะ !!!? มึงหมายถึง ทำให้มาเฟียหลงรักนะหรอ”“ไม่ ไม่ใช่แค่ทำให้เขาพอใจก็พอ”ฉันรีบโบกมือปฏิเสธรัวเร็ว หลงเริง หลงรักอะไรกันแค่ทำให้เขาพอใจเพื่อต้องการร้านคืนแค่นั้นแหละ“มึงมีอะไรปิดบังพวกกูรึเปล่า”เป็นอีกครั้งที่เพื่อนตัวดีของฉันจ้องมาทางฉันอย่างจับผิด“เอาเหอะน๊า ตกลงจะช่วยคิดรึเปล่าเนี่ย”“เออๆ ถ้ามึงอยากให้เขาพอใจ อันดับแรก มึงต้องรู้จักดูแลเขา”และนั่นของคือเหตุผลที่ตอนนี้ฉันกำลังยืนถือของในมือพะรุงพะรังอยู่หน้าบ้านของภาคินในตอนแรกที่มาถึง ฉันคิดจะถอยหลังกลับแทบทันทีเมื่อเห็นลูกน้องหน้าโหดหลายสิบคนเดินไปมาทั่วบ้านแต่โชคดีที่เจอเก้าเสียก่อน“นี่แหละบ้านเฮียภาคิน ยาหยีเข้าไปได้เลยนะ”“อ้าว แล้วมึงล่ะ”ฉันรีบรั้งแขนเพื่อนสนิทไว้ ตอนแรกมันก็ทำท่าไม่เห็นด้วยที่ฉันจะเข้ามาแต่พอฉันอธิบายถึงเหตุผล มันก็จะทิ้งฉันไ
Read more
MAFIA 6 | อ้อนรักมาเฟีย
อ้อนรัก 6(หมูหวาน)กริ๊ง กริ๊งอื้อ เสียงอะไรมาดังรบกวนเวลานอนคนอื่นแบบนี้เนี่ย ฉันดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงแต่เสียงนั่นก็ยังไม่เงียบหายไปกริ๊ง กริ๊ง“โว้ย ใครโทรมานักหนาวะ”ฉันลุกขึ้นนั่งพลางขยี้หัวตัวเองจนยุงเหยิง เอื้อมมือไปหยิบมือถือเครื่องบางมากดรับ“โทรมาทำไม”“พูดให้มันดีๆหน่อย”เอ๊ะ เสียงเหมือนคนแก่ขี้บ่นแบบนี้มัน ฉันลืมตามองชื่อบนจอมือถือและก็กระจ่างแจ้งคนที่โทรมาปลุกฉันตั้งแต่แปดโมงเช้า ห๊ะ แปดโมงเช้า ชิบหาย สายแล้ว ฉันมีควิซ ตอนเก้าโมง 0-0“เฮ้ หมูหวานยังอยู่มั้ย หมูหวาน!”สิบนาทีผ่านไปฉันวิ่งออกมาจากห้องน้ำด้วยความเร็วสูง สายตาหันไปเห็นมือถือบนเตียงที่ยังแสดงหน้าจอว่าปลายสายยังถือสายรออยู่“ฮัลโหล ทำไมไม่วาง”“จะให้วางได้ไง ก็ยังไม่ได้คุย”“อ่ะๆ แล้วนายมีอะไร”“เช้านี้เธอไม่มา”อย่าพึ่งงงไปจ๊ะ คือตลอดระยะเวลาหลายอาทิตย์มาเนี่ย ฉันได้รับมอบหน้าที่เข้าไปทำอาหารเช้าให้คุณภาคินเขามาแบบงงๆแต่ฉันก็ไม่ได้ติดอะไรนะ มันไม่ได้หนักหนาอะไร ถ้าเทียบกับการที่ฉันจะได้ร้านคืน“เห็นอยู่ว่าตื่นสาย แค่นี้ก่อนนะ จะแต่งหน้า”“ทำไมถึงตื่นสาย”“ก็เมื่อคืนฉันไป... อุ๊ป”เกือบหลุดปากไปแล้วไง ก็เมื่
Read more
MAFIA 7 | อ้อนรักมาเฟีย
อ้อนรัก 7ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูทำให้ฉันซึ่งกำลังช้อปปิ้งสินค้าในไอจีอยู่ต้องหยุดเลื่อนดูสินค้าเพื่อเดินไปเปิดประตู“สวัสดีครับคุณหมูหวาน นายสั่งให้พวกผมมารับคุณ”ชายในชุดสูทสีดำสองคนกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย“มารับฉัน รับไปไหน?”“บ้านนายครับ คุณมีเวลาครึ่งชั่วโมงในการเก็บเสื้อผ้าเพื่อย้ายไปอยู่บ้านนายครับ”“ไปบอกเจ้านายของพวกคุณว่า ฉันจะทำตามสัญญาแต่ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”ฉันยื่นคำขาด ทำท่าจะปิดประตูแต่โดนมือของใครสักคนดักประตูไว้“ถ้าอย่างนั้น พวกผมต้องขอโทษด้วยนะครับ”พูดจบคนที่ตัวใหญ่กว่าก็ตรงเข้ามาจับฉันพาดบ่าเดินดุ่มๆลงทางบันไดหนีไฟ“กรี๊ด ปล่อยฉันนะ ปล่อย”“ผมว่าคุณหมูหวานไม่ควรดิ้นนะครับ”ผู้ชายอีกคนที่ตามหลังฉันมาติดๆกล่าวขึ้นแต่มีหรอ ฉันจะฟัง“ไม่ !! ฉันจะร้องดังๆ เอาให้พวกนายถูกจับเลย”“ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ”หมับหลังจากผู้ชายคนนั้นเอาผ้าผืนสีขาวมาโป๊ะฉัน สติทั้งหมดของฉันก็ดับวูบไปทันทีบ้านภาคิน“ตื่นได้แล้ว เธอจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน”แรงสะกิดตรงไหล่ทำให้ฉันนึกรำคาญเลยปัดไล่มัน คงเป็นยุงละมั้ง“เฮ้ เธอกล้าปัดมือฉันหรอ”คราวนี้จากแรงสะกิดเบาๆ ก
Read more
MAFIA 8 / อ้อนรักมาเฟีย
อ้อนรัก 8(หมูหวาน)ฉันนั่งกอดอกมองเก้ากินอาการเช้าอย่างสุขสมและไม่รีบร้อนใดๆด้วยความหงุดหงิด“มึงกินเร็วๆได้มั๊ยเก้า”“ยาหนีป้อนเค้าสิ”เก้าหันมาฉีกยิ้มกว้างให้ฉัน ฉันเลยผลักหน้าผากมันออก อย่าคิดว่าฉันจะมีซัมติงกับเก้านะเราสนิทกันตั้งแต่ปี1 จนฉันรู้ไส้ รู้พุงมันหมดแล้ว คบแค่เพื่อนหนะดีแล้ว“เก้า เดี๋ยวเอาของไปบ้านใหญ่ให้เฮียหน่อย”“เฮียไม่ใช้ลูกน้องเฮียละ”ภาคินปรายตาคมมองเก้า เก้าเลยรีบพยักหน้ารับก่อนจะหันมาสั่งเสียฉัน“ยาหยีให้เฮียไปส่งล่ะกันนะ”“ไม่ เดี๋ยวกูรอมึงได้”“เก้า มึงเอาของไปให้บ้านใหญ่เสร็จ เอาโกโก้(ไซบีเรียน) ไปหาหมอด้วย”“ทำไมต้องผมด้วยอ่ะเฮีย”“เดี๋ยวกูให้บัตรวีไอพีร้านกู”เมื่อได้ยินอย่างนั้นจากหน้าตาอมทุกข์ของเพื่อนฉันเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นทันตาเห็น“ทุกอย่างฟรีนะเฮีย”“เออ”“รักเฮียที่สุด ผมไปล่ะ”และเพื่อนตัวดีของฉันก็วิ่งหายออกจากบ้านไปโดยไม่หันมาอำลาฉันด้วยซ้ำ“จะกลับคอนโดไม่ใช่หรอ ลุกดิ”“นายแกล้งหางานให้เก้ามันใช่มั๊ย”ภาคินหันมายกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินล้วงกระเป๋านำออกไปหน้าบ้านอร๊าก ฉันอยากจะข่วนหน้าหล่อๆนั่นเสียจริง ให้ตายเถอะคอนโด PPฉันมาถึงคอน
Read more
MAFIA 9 / อ้อนรักมาเฟีย
อ้อนรัก 9(หมูหวาน)ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มซึ่งเป็นเวลาที่ฉันควรนอนตีพุงอยู่ที่ห้องหลังจากไปกินซูชิกับพวกบีและดาด้ามาแต่ฉันกลับต้องขับรถกลับไปบ้านภาคินไม่ใช่เพราะเขาสั่งหรอก แต่เป็นเพราะฉันเองที่ลืมกุญแจไว้บ้านเขา แหะๆ >_บ้านภาคินช่วงนี้ฉันเข้าออกบ้านภาคินได้อย่างสะดวกสบาย พวกการ์ดหน้าประตูก็เริ่มยิ้มแย้มกับฉันบ้าง(คือเมื่อก่อนไม่ยิ้มเลยหนะ)“ไปไหนของเขานะ”ภายในมันปิดไฟมืด มีเพียงเเสงไฟจากสวนหน้าบ้านเท่านั้นฉันจอดรถตรงที่จอดรถก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ฉันไม่ได้มีกุญแจบ้านเขาหรอกแต่บ้านเขาไม่เคยล็อกเลยต่างหากเป็นฉันก็คงไม่ล็อคหรอก การ์ดในบ้านแน่นหนากว่ากุญแจขนาดนี้“อยู่นี่เอง”เมื่อเห็นกุญแจของตัวเอง ฉันเลยรีบตรงเข้าไปหยิบและจังหวะที่ฉันหันหลังกลับมา“เฮ้ย นายไปทำอะไรมา ทำไมแผลเยอะขนาดนี้”เจ้าของบ้านเดินเข้ามาในบ้านด้วยสภาพสะบักสะบอม ตรงหางคิ้วและมุมปากมีเลือดไหลซิบๆ“มาทำอะไร หรือคิดถึงฉัน”เหลือเชื่อเลย มีแผลเต็มตัว ภาคินยังหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ฉันได้“ฉันแค่ลืมของเถอะ”ฉันเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าภาคิน ที่พึ่งเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟา“มองหน้าฉันทำไม?”“นายไปโรงพยาบาลเถอะ”“ไม่จำเป็น แผ
Read more
MAFIA 10 I อ้อนรักมาเฟีย
อ้อนรักมาเฟีย 10(หมูหวาน)ไลน์ คานทองประดับคริสตัลB : คืนนี้อย่าลืมวันเกิดกูหมูหวาน : กูอาจจะไปไม่ได้B : ไม่ได้นะ มึงมีเหตุผลอะไร?หมูหวาน : ปวดหัวง่ะดาด้า : อย่ามาสตอค่ะB : เออ ถ้ามึงไม่มา กูจะไปลากมึงมาเองฉันก้มลงมองมือถือสลับกับเงยหน้ามองร่างสูงที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ที่โต๊ะทำงานฮรือ ฉันจะไปวันเกิดบีได้ไงล่ะ ในเมื่อ กฎในสัญญา ฉันต้องกลับบ้านก่อนห้าโมงหรือจะแอบหนีไปดี ไม่ได้ๆ โดนจับได้คงไม่คุ้ม ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องขอตรงๆ“นาย โจ๊กได้ล่ะนะ”ฉันตะโกนบอกภาคินซึ่งเขาไม่ได้ลุกมาเพียงแต่ตอบกลับมาเสียงเรียบๆเท่านั้น“อืม ตั้งไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวไปกิน”เอาไงดีวะ ฉันชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง มือประสานกันแน่น ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป“วันนี้ขอไปงานวันเกิดบีที่ร้านxxxนะ”“ไม่ได้!!!”“ทำไมถึงไม่ได้ แค่ไปวันเกิดเพื่อนเองนะ”ฉันว่าพลางไปยืนเท้าเอวหน้าโต๊ะทำงานของภาคินเจ้าของใบหน้าหล่อเงยหน้าขึ้นมองฉันก่อนจะพูดด้วยเสียงเรียบ“เพราะฉันไม่อนุญาต”อะไรของเขานักหนา นี่ก็อุส่ามาขอดีๆล่ะนะ ยังจะมาวางมาดอีกแต่เอาวะเพื่อความสงบสุขในชีวิต ลองอ้อนหน่อยล่ะกัน“ภาคิน หมูหวานขอไปหน่อยนะคะ”เป็นครั้งแรกที่ฉัน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status