บทที่ 6

จดหมายเพียงฉบับเดียว ถือเป็นการบอกลาชีวิตแต่งงานที่ยาวนานถึงห้าปีของผม

ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ และจะไม่มีการหันหลังกลับ

นับจากนี้ไป ไม่ว่าจะเจ็บไข้ได้ป่วย ยากดีมีจนอย่างไร ผมก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับประธานฟู่แห่งฟู่ซื่อกรุ๊ปอีกต่อไป

ทว่า ทันทีที่ก้าวเท้าออกจากประตูห้อง ผมก็พลันได้กลิ่นบางอย่างที่ผิดปกติ

“กลิ่นเหมือนอะไรไหม้?”

ในฐานะนักดับเพลิง ประสาทสัมผัสของผมตื่นตัวขึ้นมาทันที

ผมรีบเดินตามกลิ่นนั้นไปเพื่อตรวจสอบ แล้วก็พบว่ามีควันไฟพวยพุ่งออกมาจากซอกประตูห้องห้องหนึ่งจริง ๆ

“แย่แล้ว! ไฟไหม้!”

สีหน้าของผมเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ผมรีบคว้าถังดับเพลิงที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วเริ่มพังประตูเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

ปัง!

ปัง ปัง!

ถีบหนึ่งครั้ง... สองครั้ง...

ผมระดมถีบติดต่อกันถึงห้าครั้ง ถึงจะพังประตูห้องเข้าไปได้

ชั่วพริบตานั้น กลิ่นไหม้ฉุนที่แสบจมูกก็พุ่งเข้ามาปะทะอย่างรุนแรง

ภายในห้องมีแสงไฟวูบวาบ เพลิงยังไม่นับว่ารุนแรงมากนัก แต่หากปล่อยไว้แบบนี้ มันจะต้องลุกลามจนคุมไม่อยู่แน่นอน!

ผมไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ดึงสลักถังดับเพลิงออกอย่างชำนาญ แล้วพุ่งเข้าไปดับไฟทันที

จุดที่ไฟไหม้คือเตียงขนาดใหญ่ภายในห้อง

เมื่อพุ่งเข้าไป ผมถึงได้เห็นว่าบนเตียงนั้นมีหญิงสาวผู้เลอโฉมคนหนึ่งนั่งตาปรือด้วยความเมามาย ผิวพรรณที่ขาวเนียน และส่วนเว้าส่วนโค้งที่ชัดเจนของเธอมีเพียงชุดคลุมอาบน้ำตัวเดียวปกปิดไว้

เวลานี้ในมือของเธอถือแก้วเหล้า พลางกระดกเหล้าเข้าปากไปพลางราดเหล้าลงบนเตียงฝั่งที่ไฟกำลังลุกโชน

เมื่อแอลกอฮอล์เจอไฟ ยิ่งเป็นการเติมเชื้อเพลิงให้โหมหนักขึ้น!

“รีบลุกขึ้นมา! ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?”

ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง รีบกระชากตัวเธอลงจากเตียงมาไว้ข้างหลังผม

“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ!”

“ออกไปนะ! นายเป็นใคร นี่มันห้องของฉัน ใครอนุญาตให้นายเข้ามา?”

อาจเป็นเพราะสถานการณ์คับขันผมจึงเผลอออกแรงมากไปหน่อย หญิงสาวคนนั้นจึงทุบตีหลังผมด้วยความเจ็บปวดและโมโห

ทว่าสถานการณ์ไฟไหม้อยู่ตรงหน้า ผมไม่มีเวลาสนใจเธอ รีบเปิดถังดับเพลิงฉีดพ่นไปที่ต้นตอของเปลวไฟนั้นทันที

การกระทำรวดเร็วและเด็ดขาด เพียงสามวินาทีไฟก็มอดดับลง

เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างเรียบร้อย ผมถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

โชคดีที่ผมมาทันเวลา ไฟจึงไม่ลุกลามไปมากกว่านี้ มิฉะนั้นลำพังแค่ผมคนเดียวคงจัดการไม่ได้แน่

ตอนนี้เองที่ผมมีเวลาหันไปมองผู้หญิงคนข้างหลัง

ทว่าพอมองไปก็ต้องตกใจ หญิงสาวคนนั้นแอบไปจุดไฟเผาภาพวาดบนผนังด้านหลังผมเสียแล้ว!

ไฟเริ่มลุกขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ?”

ผมช็อกมาก รีบใช้มือข้างหนึ่งล็อกตัวเธอไว้ ส่วนอีกข้างยกถังดับเพลิงขึ้นมาฉีดพ่นดับไฟที่ภาพวาดนั้นอีกรอบ

แต่ในตอนนั้นเอง หญิงสาวก็ดิ้นหลุดจากการควบคุมของผม แล้ววิ่งไปที่เตียงเพื่อพยายามจุดไฟเผาหมอนต่อ

มีครั้งแรก ครั้งที่สอง แต่จะไม่มีครั้งที่สาม!

คราวนี้ผมหมดความอดทนจริง ๆ ผมพุ่งเข้าไปกดตัวเธอลงบนเตียง แล้วแย่งไฟแช็กในมือเธอโยนทิ้งไปไกล ๆ

“ผมขอเตือนคุณอย่าขยับส่งเดช นี่คือความผิดฐานวางเพลิงนะ!”

“อย่ามาขู่ฉัน! นึกว่าฉันกลัวหรือไง?”

เสียงตวาดอย่างเย็นชาของผมไม่ได้ทำให้เธอสงบลงเลย แต่มันกลับไปกระตุ้นอารมณ์โกธรของเธอให้รุนแรงขึ้นและเริ่มดิ้นรนหนักกว่าเดิม

“ปล่อยฉันนะ! ฉันเจ็บ!”

“ฉันขอเตือนนายนะ ฉันคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลเย่ เย่หนิง ถ้านายกล้ารังแกฉัน นายจบไม่สวยแน่!”

ขณะที่พูด เย่หนิงไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน เธอสะบัดหลุดจากการควบคุมของผมได้จริง ๆ และยังจะคลานไปหยิบไฟแช็กอีกรอบอย่างไม่ยอมเลิกรา

“เอาอีกแล้วเหรอ?”

มีหรือที่ผมจะยอมยืนดูเธอวางเพลิงเฉย ๆ?

ด้วยความจนใจ ผมจึงกระชากตัวเธอกลับมาแล้วกดลงบนเตียงอีกครั้ง

คราวนี้ผมใช้ร่างกายทั้งหมดทับตัวเธอไว้ เพื่อให้เธอขยับเขยื้อนไม่ได้อีก

“คุณเมามากแล้ว ผมจะไม่ถือสาคุณ”

“แต่ผมจะบอกให้คุณรู้ไว้ ไม่ว่าคุณจะเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลไหน คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาวางเพลิงในโรงแรม นี่คือการก่ออาชญากรรม!”

“ถุย!”

ต่อให้ถูกผมกดทับไว้ใต้ร่าง เย่หนิงก็ยังไม่ยอมสยบ เธอดิ้นรนสุดชีวิตและจ้องหน้าผมอย่างอาฆาต

“ไอ้โรคจิต นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน?”

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะแจ้งความจับนายข้อหาบุกรุกและข่มขืนกระทำชำเรา!”

เมื่อเจอเย่หนิงโยนความผิดให้แบบหน้าด้าน ๆ ผมถึงกับหลุดขำออกมาด้วยความสมเพชและถามกลับไปว่า “คุณเจตนาวางเพลิง ทำไมผมจะขัดขวางไม่ได้?”

“ถุย! นายมันก็แค่อยากจะลวนลามฉัน ไม่งั้นจะมานอนทับตัวฉันไว้ทำไม?”

“ก็เพราะกลัวคุณจะเล่นกับไฟต่อไง”

“ฉันจะเล่นกับไฟจนตัวตายมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย ปล่อย!”

สิ้นเสียงนั้น ผมถึงได้สังเกตเห็นว่าในดวงตาของเย่หนิงมีม่านน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ

พอมองต่ำลงไป ชุดคลุมอาบน้ำของเธอหลุดลุ่ยออกจากการดิ้นรน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดตา

ผมเพิ่งตระหนักได้ว่า ระยะห่างระหว่างผมกับเธอมันใกล้ชิดกันเกินไปจริง ๆ และท่าทางแบบนี้มันชวนให้คิดไปไกลได้ง่ายมาก

มันดูใกล้ชิดยิ่งกว่าตอนที่ผมอยู่กับฟู่หย่าหนิงเสียอีก ทั้งที่เราสองคนเพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรกแท้ ๆ

“ขอโทษ ผมไม่ได้มีเจตนาจะลวนลามคุณ ผมแค่เข้ามาดับไฟ”

เมื่อเห็นสีหน้าของเย่หนิงที่ทำท่าจะร้องไห้ ผมจึงรีบปล่อยมือแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อรักษาระยะห่าง

วินาทีต่อมา เธอก็รีบมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มทันที เหลือเพียงศีรษะที่โผล่ออกมาจ้องมองผมอย่างระแวดระวัง

“ใครจะไปเชื่อ! นึกว่าตัวเองเป็นนักดับเพลิงหรือไง ถึงได้กล้าบุกรุกห้องคนอื่นเข้ามาดับไฟสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้?”

“ผมเป็นนักดับเพลิงจริง ๆ นี่คือบัตรประจำตัวของผม”

เย่หนิงยังคงระแวง ผมจึงทำได้เพียงยิ้มเฝื่อน ๆ แล้วหยิบบัตรประจำตัวที่พกติดตัวออกมายื่นให้เธอพอดู

เย่หนิงรับไปดูสลับกับเงยหน้ามองผม จากนั้นความสงสัยในแววตาจึงค่อย ๆ จางลงเล็กน้อย แต่เธอก็ยังอารมณ์เสียอยู่ดี

“นักดับเพลิงแล้วยังไง? พวกผู้ชายมันก็ไม่มีดีสักคนนั่นแหละ!”

“นี่คุณอกหักมาเหรอ? แต่ก็ไม่เห็นต้องเผาตัวเองตายทั้งที่ยังอายุแค่นี้เลยนี่”

เมื่อเห็นท่าทางโกรธแค้นของเธอ ผมจึงลองเดาเหตุผลที่เธอเมามายและพยายามเผาตัวเองดู

“ยุ่งอะไรด้วยล่ะ! ชีวิตฉันเป็นของฉันเอง ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน!”

เย่หนิงแค่นเสียงเย็นชา แล้วสะบัดหน้าหนีอย่างแง่งอน

ได้ยินแบบนั้น ผมก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความโมโห

ในฐานะนักดับเพลิง ผมเห็นผู้คนมากมายที่ปรารถนาจะมีชีวิตรอดอย่างแรงกล้าท่ามกลางกองเพลิง แต่สุดท้ายกลับถูกไฟกลืนกินไปอย่างโหดร้าย

ดังนั้น ผมจึงทนไม่ได้เมื่อเห็นใครบางคนที่ร่างกายแข็งแรงดีกลับมาดูถูกคุณค่าของชีวิตแบบนี้

“พูดได้ดี ชีวิตคุณเป็นของคุณ จะอยู่หรือตายก็ไม่เกี่ยวกับผม”

“แต่ผมขอเตือนคุณไว้ ต่อให้คุณอยากตาย คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาจุดไฟเผาตัวเองในที่สาธารณะแบบนี้ เพราะนั่นคือการกระทำที่ไม่รับผิดชอบต่อคนอื่น และมันเป็นการตายที่น่าเกลียดที่สุด”

“นายด่าฉันเหรอ?”

เมื่อเจอคำตำหนิที่รุนแรงจากผม เย่หนิงถึงกับอึ้งไป เธอชี้ที่ตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ด่าแล้วยังไง? ขนาดชีวิตตัวเองยังไม่เอาแล้ว ยังจะไม่ยอมให้คนอื่นด่าอีกหรือไง?”

“ผิวพรรณสวยงามขนาดนี้ สุดท้ายต้องกลายเป็นถ่านดำเป็นตอตะโก ดูไม่เป็นผู้เป็นคน แถมคุณรู้ไหมว่าการถูกเผาทั้งเป็นมันเจ็บปวดขนาดไหน?”

“มันเหมือนมีมีดหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าออกตามร่างกายตลอดเวลา ความจริงคนที่โดนไฟคลอกน่ะ เขาเจ็บปวดจนขาดใจตายไปก่อนทั้งนั้น แล้วศพก็ออกมาอัปลักษณ์จำหน้าไม่ได้ โหดร้ายสุด ๆ!”

ผมพูดด้วยสีหน้าขรึม จงใจบรรยายผลลัพธ์ของการเผาตัวตายให้ดูสยดสยองที่สุด

แม้ผู้หญิงตรงหน้าจะไม่เห็นค่าของชีวิต แต่ผมก็ทนดูเธอเผาตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้จริง ๆ

“นะ...นาย อย่ามาขู่ฉันนะ ฉันไม่กลัวหรอก!”

เมื่อได้ฟังที่ผมบรรยาย เย่หนิงก็จินตนาการภาพตามจนหน้าซีดเผือดและขนลุกซู่ด้วยความกลัว

“ผมจะขู่คุณไปทำไม? ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูได้ แต่อย่ามาทำให้คนอื่นเดือดร้อนในที่สาธารณะแบบนี้ ไปหาที่ว่าง ๆ ที่เป็นพื้นปูนแล้วค่อยเผาตัวเองซะ ตอนนั้นผมจะไม่ยุ่งกับคุณเลย”