หวั่นไหว

เตวิช......

"ตอนนั้นเรามีความสุขกันมากเลยเนอะ แล้วก็รักกันมากด้วย" พอผมพูดประโยคนี้จบอลิซก็หลบสายตาผมทันที

"หลบตาทำไม"

"ใครหลบฉันเปล่าหลบซะหน่อย ฉันแค่ไม่อยากเห็นหน้านาย"

"อ่อ นึกว่าหวั่นไหว"

"ไร้สาระ"  หลังจากนั้นเราสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกผมก็เลยเดินไปหาลูกแทนและพอผมเดินห่างออกมาจากอลิซไอ้มาร์ชมันก็เดินเข้าไปหาอลิซทันทีโดยที่ตอนนั้นม้าหมุนมันก็ยังหมุนอยู่แต่มันไม่ได้หมุนแรงไง ส่วนเพื่อนของอลิซผมไม่รู้หายไปไหน 

หลังจากที่เด็กๆเล่นส่วนสนุกจนพอใจแล้วอลิซก็เดินมาหาจับมือลูกที่อีกข้างจับมือผมเอาไว้

"กลับกันครับเย็นมากแล้ว" อลิซบอกลูก

"ปะป๊าค๊าบบบ"

"ครับลูก"

"วันหลังปะป๊าพาผมมาเล่นที่นี่อีกได้มั้ยค๊าบ"

"ได้สิครับน้องติณณ์มาเล่นได้ทุกวันเลยนะลูกเพราะที่นี่เป็นสวนสนุกของน้องติณณ์ปะป๊าสร้างให้น้องติณณ์^^"

"โหววว จริงเหรอค๊าบปะป๊าที่นี่เป็นของผมจริงๆเหรอค๊าบปะป๊า" น้องติณณ์ทำตาโต ดูแกตื่นเต้นดีใจเมื่อรู้ว่าสวนสนุกเป็นของๆแก

"จริงสิครับ"

"เย่ เย่ เย่ ผมมีสวนสนุกเป็นของตัวเองแล้วววปะป๊าใจดีที่สุดในโลกเลยผมรักปะป๊าที่สุด^^"

"ปะป๊าก็รักน้องติณณ์ครับลูก^^"

"แม่ค๊าบบ แม่"

"ครับลูก"

"ผมอยากอยู่ที่นี่ไม่อยากกลับบ้านที่อังกฤษแล้วค๊าบบบ"

"น้องติณณ์ครับคือ.."

"ได้มั้ยค๊าบปะป๊า ผมอยู่ที่นี่กับปะป๊าได้มั้ยค๊าบบบบ ผมสัญญาจะไม่ดื้อไม่ซนเลยค๊าบบ"ผมมองหน้าลูกที่มองมาทางผมด้วยสายตาเว้าวอน  ผมนั่งยองๆเพื่อคุยกับลูกแล้วก็ถามแก

"ที่น้องติณณ์อยากอยู่ที่นี่กับปะป๊าเพราะปะป๊ามีสวนสนุกให้น้องติณณ์ใช่มั้ยครับ"

"เปล่าค๊าบบบไม่ใช่อย่างนั้น ผมแค่อยากอยู่กับปะป๊าอยากนอนกับปะป๊าทุกคืน ผมอยากให้ปะป๊าเล่านิทานให้ผมฟังก่อนนอนอยากให้ปะป๊าอยู่กับผมทุกวันไปไหนมาไหนด้วยกัน ผมคิดถึงปะป๊าทุกวันเลยค๊าบเวลาที่ปะป๊าไม่ไปหาผมที่บ้านคุณตาคุณยาย แม่บอกว่าปะป๊าต้องอยู่ที่นี่เพราะทำงานปะป๊าต้องไปเรียนปะป๊าเลยไม่มีเวลามาหาผมได้บ่อยๆ ฮึก ฮึก"  น้องติณณ์เริ่มมีน้ำตาคลอจนผมต้องดึงแกเข้ามากอด ผมกอดแกแนบอกและคิดถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านมา ผมคงเป็นพ่อที่แย่มากๆถึงทำให้ลูกรู้สึกแบบนี้

"น้องติณณ์ไม่ร้องนะครับลูกเป็นลูกผู้ชายห้ามร้องไห้เข้าใจมั้ย" ผมใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาที่อาบเต็มสองแก้มของลูกเบาๆแค่ผมเห็นน้ำตาลูกใจผมก็ไม่เหลือแล้วครับ

"ผู้ชายก็เสียใจเป็นนี่ค๊าบปะป๊า ฮึก ฮึก ปะป๊าไม่รักผมใช่มั้ยค๊าบ ถ้าปะป๊ารักผมปะป๊าต้องอยู่กับผมทุกวันสิ ฮึก ฮึก"

"น้องติณณ์อย่าดื้อสิคร้บปะป๊าน่ะรักน้องติณณ์มากนะครับลูก" เป็นอลิซที่พูดปลอบลูกแต่ดูเหมือนแกจะไม่ฟังอะไรเลย

"ถ้ารักแล้วทำไมปะป๊าไม่อยู่กับผมกับแม่ล่ะค๊าบ เพื่อนของผมทำไมทุกคนถึงได้อยู่กับพ่อกับแม่ทำไมผมไม่ได้อยู่กับปะป๊า ฮือออ ฮือออ"

"โอเคครับโอเค ต่อไปนี้ปะป๊าจะไม่ไปไหนปะป๊าจะอยู่กับน้องติณณ์ทุกวันเลยดีมั้ย"

"ฮึก ฮึก จริงๆเหรอค๊าบปะป๊า"

"จริงสิครับ" 

"ผมรักปะป๊าที่สุดเลยค๊าบบบ ฮือออ ฮืออออ"  ผมตัดสินใจได้แล้วว่าผมควรจะทำยังไงต่อไปดี

อลิซ...

ฉันไม่คิดเลยว่าน้องติณณ์จะต้องการปะป๊าแกมากขนาดนี้ แกไม่เคยร้องไห้หนักแบบนี้มาก่อนตั้งแต่จำความได้ ที่ผ่านมาเวลาแกถามถึงเตฉันก็จะบอกเหตุผลกับแกว่าเพราะอะไรและดูเหมือนแกเข้าใจและไม่งอแง แต่วันนี้พอแกได้อยู่กับเตได้ใช้เวลาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสองวันเต็มๆแกคงมีความสุขมากเหมือนได้เติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปแกคงอยากให้เป็นแบบนี้ทุกวัน อายุแกเพิ่งสามขวบกว่ามันไม่แปลกหรอกที่แกต้องการความรักความเอาใจใส่จากคนเป็นพ่อ แม้ว่าทุกวันนี้ไม่ว่าจะเป็นฉันพ่อกับแม่ทุกคนต่างก็ให้ความรักกับน้องติณณ์อย่างเต็มที่แล้วแต่ในส่วนลึกแล้วมันคงไม่พอสำหรับแกแกคงอยากได้ความรักจากคนเป็นพ่อแกคงอยากให้อยู่ด้วยไม่ใช่ไปๆมาๆแบบที่ผ่านมา คือตอนที่เตไปหาน้องติณณ์ที่บ้านที่อังกฤษเขาจะมีเวลาจำกัดในการอยู่กับลูกเพราะพ่อของฉันท่านตั้งกฎเอาไว้ คือบอกตามตรงนะพ่อของฉันท่านไม่ชอบเตตั้งแต่แรกแล้วตั้งแต่ตอนนี้ฉันปฏิเสธที่จะย้ายมาอยู่กับท่านที่อังกฤษเพราะฉันรักเต แต่นั่นไม่เท่าไหร่ท่านมาเกลียดเตหนักกว่าเดิมก็ตอนที่เตกับฉันเลิกกันโดยที่ฉันกับเขามีลูกด้วยกันแล้ว ท่านกลัวว่าเตจะมาทำให้หลานชายสุดที่รักของท่านเสียใจอีกคนเพราะท่านคิดว่าเตคงเป็นพ่อที่ดีของน้องติณณ์ไมไ่ด้ ทุกครั้งที่เตไปหาลูกท่านก็จะคอยกำชับเวลามารับเวลามาส่งตลอด ถามว่าฉันสงสารเขาไหมฉันก็สงสารเขานะเพราะฉันรู้ว่าเขารักลูกมากอยากอยู่กับลูกแต่ฉันทำอะไรไมไ่ด้ในเมื่อมันเป็นคำสั่งของพ่อ ฉันไม่สามารถขอร้องพ่อให้มองเขาในแง่ดีได้แม้ว่าฉันจะโกหกท่านว่าตอนนี้เค้าเป็นคนดีแล้วแต่ท่านก็ไม่เชื่อเพราะท่านยังฝังใจกับสิ่งที่เตเคยทำ มิหนำซ้ำท่านก็ยังแอบให้คนของท่านคอยสืบว่าตลอดเวลาที่เตอยู่ที่ไทยเขาเป็นยังไงทำตัวยังไง นั่นยิ่งทำให้พ่อเกลียดเขามากขึ้นกว่าเดิมเพราะข่าวคราวของเขาที่พ่อให้คนสืบมามันมีแต่เรื่องผู้หญิง คือเขาควงใครไม่เคยซ้ำหน้าผู้หญิงเข้าหาเขาไม่รู้กี่คนต่อกี่คนพอเบื่อก็เลิกแล้วหาคนใหม่วนอยู่แบบนี้มาตลอดสามปีที่เลิกกับฉันไปเพราะแบบนี้พ่อถึงคิดว่าเตไม่สามารถเป็นพ่อที่ดีให้กับหลานของท่านได้

เวลาต่อมาเราทั้งหมดก็มาถึงโรงแรมที่ฉันพัก จะขาดก็แค่ยัยเมย์ที่จู่ๆก็บอกมีเรื่องด่วนต้องกลับก่อนจะเหลือแต่พี่มาร์ชกับน้องมุ่ยที่ตามที่โรงแรม 

"นี่ก็เย็นมากแล้วพี่ว่าเราสั่งอาหารมาให้เด็กๆทานดีกว่ามั้ย" พี่มาร์ชถามฉันซึ่งฉันก็เห็นด้วยเพราะนี่ก็เลยเวลาอาหารเย็นมานานพอสมควรแล้วแม้ว่าน้องติณณ์กับน้องมุ่ยจะไม่ได้บ่นว่าหิวข้าวเพราะตอนนี้เด็กๆทั้งสองคนกำลังนอนฟังเตเล่านิทานอย่างสนุกสนานอยุ่บนที่นอน  ฉันมองภาพนั้นแล้วยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวมันเหมือนภาพที่ฉันเคยวาดฝันไว้เมื่อนานมาแล้ว ฉันกับเตเราสองคนเคยฝันร่วมกันว่าถ้าเราสองคนแต่งงานกันเราจะมีลูกด้วยกันสักสองคนเป็นลูกชายหนึ่งคนกับลูกสาวหนึ่งคน มันคงเป็นอะไรที่มีความสุขมากๆ เขาบอกว่าเราสองคนจะช่วยกันดูแลลูกเขาจะเป็นพ่อของลูกที่ดีจะเป็นสามีที่ดีของฉัน แต่ก็นั่นแล่ะความฝันยังไงมันก็คงเป็นเพียงความฝันเท่านั้นไม่มีทางเกิดขึ้นจริง

"น้องลิซ"

"น้องลิซครับ"

"คะ??" ฉันตกใจเมือ่ได้ยินเสียงพี่มาร์ชเรียกเพราะฉันเอาแต่คิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง

"น้องลิซเป็นอะไรครับจู่ๆก็นิ่งไปเหมือนคิดอะไรอยู่"

"เปล่าค่ะ คือลิซกำลังคิดว่าจะสั่งอะไรให้เด็กๆทานดี" ฉันยิ้มพร้อมกับพูดกลบเกลื่อน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา....

"ไว้พี่จะพาน้องมุ่ยมาเล่นกับน้องติณณ์อีกนะ"

"ได้ค่ะ^^"

"น้องมุ่ยลาอาลิซกับอาเตก่อนครับเราจะกลับกันแล้ว" 

"สวัสดีค่ะ ไว้น้องมุ่ยจะมาใหม่นะคะอาลิซ^^"

"ได้ค่ะ^^" ฉันพูดกับน้องมุ่ยส่วนเตเอามือลูบผมหัวมุ่ยแล้วยิ้มให้อย่างอบอุ่น

"อาเตเล่านิทานสนุกมากเลยวันหลังน้องมุ่ยจะมาขออาเตเล่านิทานให้ฟังอีกนะคะน้องมุ่ยชอบฟังนิทาน^^"

"พ่อแม่เราเค้าไม่เล่าให้เราฟังก่อนนอนรึไง ฮึ" พอเตพูดแบบนั้นน้องมุ่ยก็เงียบไป พร้อมใบหน้าหน้าที่เศร้า

"เอ่อออออ... ไว้วันหลังถ้ามาหาน้องติณณ์อีกอาจะเล่านิทานให้ฟังอีกนะแล้วอาก็จะพาไปเล่นสวนสนุกด้วยดีมั้ย" เตรีบแก้สถานการณ์เมื่อเห็นน้องมุ่ยทำหน้าเศร้า

"จริงๆนะคะ^^"

"อื้มจริงสิ อาไม่โกหกหรอก"

"ขอบคุณค่ะ^^ ถ้างั้นน้องมุ่ยกลับก่อนนะคะ น้องติณณ์พี่กลับก่อนนะ"

"ค๊าบบพี่มุ่ย บ๊าย บายยย"

หลังจากน้องมุ่ยกับพี่มาร์ชกลับไปแล้วฉันก็หันมาพูดกับเต

"นายจะกลับหรือยัง"

"ห๊ะ"

"ฉันถามว่านายจะกลับหรือยังมันดึกแล้ว"

"ไม่กลับฉันจะนอนที่นี่"

"ใครอนุญาต"

"ผมเองค๊าบแม่^^"