บทที่ 10 เดี๋ยวก็รู้

(ถึงแม้จะรู้จักกันแค่ไม่นานแต่พี่ก็รู้จักทุกซอกทุกมุม ทุกรูขุมขนของน้องแพรว่าแล้วนะอย่าลืมสิครับ ตกลงทำอะไรอยู่ฮึ) เขาส่งเสียงหล่อผ่านสายมา ทำเอาฉันแทบละลายลงกับพื้น

“เพิ่งเรียนเสร็จค่ะ รอไปกินข้าวเที่ยงแล้วพี่ล่ะ เอ้อ! แล้วพี่อเล็กซ์อยู่ด้วยกันไหมคะ”

(มันกลับบ้านไปแล้วที่บ้านมันมีธุระสำคัญเลยเรียกตัวไป ส่วนพี่ตอนนี้กำลังจะไปรับน้องแพรวานั่นล่ะครับ)

“อ้าว! จะมารับหนู”

(ใช่...พี่ว่าจะรับน้องแพรวาไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน ตอนนี้อยู่ไหนเดี๋ยวพี่ไปรับ)

“อยู่ข้างคณะค่ะ คือถ้าอย่างนั้นหนูขอชวนเพื่อนไปด้วยได้ไหมคะ”

(คงไม่ได้อ่ะครับเพราะพี่มีกิจกรรมจะทำกับน้องแพรวาน่ะสิ)

“หือ! กิจกรรมงั้นเหรอ อย่าบอกนะว่าพี่จะ...” คนบ้าอะไรจะหื่นได้แม้กระทั่งตอนกลางวันแสก ๆ มันจะมากไปแล้วนะ

(นะครับน้องแพรวาไม่นานหรอกน่าพี่ทนไม่ไหวแล้วนะเนี่ย)

“ไม่ต้องทำเป็นอ้อนขนาดนั้นก็ได้ ตกลงค่ะหนูจะไปคนเดียว” ในที่สุดฉันก็ใจอ่อนจนได้

(เย้! เดี๋ยวพี่ขับรถไปรับตอนนี้เลยครับไม่เกินห้านาที)

“ค่ะพี่คิม”

เมื่อวางสายแล้วฉันก็เดินกลับไปหายัยจอย แค่เห็นหน้าฉันมันก็รู้แล้วว่าคงจะโดนเรียกตัวแน่แล้ว

“ไงยะใครโทรมาเรียกตัวอีกล่ะ”

“พี่คิมอ่ะดิ เขาจะมารับฉันไปกินข้าวด้วย แกไม่โกรธใช่ไหมถ้าฉันคงไม่ได้ไปกินข้าวด้วยแล้ว”

“เชิญเลยย่ะฉันเองก็มีนัดทานข้าวกับเสี่ยเหมือนกัน” ยัยจอยว่าพลางตบแป้งพับลงบนแก้มขาวนวลของมันไปด้วย

ปี๊บ ๆ

เสียงแตรรถดังขึ้นอยู่ไม่ไกล เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นพี่คิมนั่นเอง เขาลดกระจกลงแล้วส่งยิ้มให้ฉัน ฉันจึงโบกมือให้เขาก่อนจะหันไปเอ่ยกับยัยจอยต่อ

“แกฉันไปแล้วนะ”

“ย่ะกินให้อร่อยนะดูจากสีหน้าแฟนเธอแล้วคงจะไม่ได้ไปกินข้าวกันแล้วล่ะมั้ง” ยัยจอยเอ่ยประชดประชันฉัน มันคือผู้เชี่ยวชาญเรื่องผู้ชายอย่างแท้จริง

“รู้ดีนักนะยะไปล่ะ”

ว่าแล้วฉันก็สะพายกระเป๋าใบเล็กเดินตรงไปที่รถเก๋งยี่ห้อหรู ก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างกันเป็นตุ๊กตาหน้ารถสวย ๆ พี่คิมหันมาส่งยิ้มหล่อให้ก่อนจะเลียริมฝีปากล่างแสดงความหื่นกระหายออกมาให้เห็นทันที ฉันเกลียดสายตาหื่นคู่นั้นที่มองมาซะเหลือเกิน เขากำลังจะฆ่าฉันให้ตายใช่ไหมนั่น

“วันหลังห้ามใส่กระโปรงสั้นอย่างนี้อีกนะพี่ไม่ชอบ” เขาเอ่ยหลังจากมองไปขาอ่อนของฉัน

“แล้วไงคะก็หนูชอบอย่างนี้นี่นา ใส่แล้วมั่นใจออก”

“ใส่อย่างนี้ผู้ชายคนอื่นแม่งก็อ่านกินหมดสิ เดี๋ยวหลังจากกินข้าวแล้วพี่จะพาไปซื้อกระโปรงตัวใหม่ ตัวนี้เอาไว้ใส่ในห้องตอนอยู่กับพี่ดีกว่า” เขาว่าก่อนจะออกรถไป

“ชิส์! เอาแต่ใจตัวเองจริง ๆ เลย” ฉันทำหน้างองุ้มเบะปากใส่เขาก่อนจะหันไปมองถนนข้างหน้าทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ทำไมรู้สึกดีจังที่มีคนมาหวงอย่างนี้

“งอนเก่งนักนะเราเดี๋ยวก็ได้เจอดีหรอก” เขาว่าก่อนจะขำออกมาเบา ๆ

“พี่จะทำอะไรหนูงั้นเหรอพี่นั่นล่ะจะเจอดี”

“เดี๋ยวก็รู้ว่าจะทำอะไรครับแม่สาวน้อย” เขาเอ่ยแต่สายตายังคงจับจ้องมองทาง ซึ่งตอนนี้เขาพาฉันเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถของห้างซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย

“ที่จอดก็ออกจะเยอะแยะทำไมพี่ต้องขึ้นมาชั้นบนด้วยคะ” ฉันสงสัยเมื่อลานจอดรถชั้นล่างที่ว่างก็ยังพอมี แต่เขากลับพาฉันขึ้นมาชั้นบนซึ่งไม่ค่อยมีคนจอดแถมยังเปลี่ยวอีกต่างหาก