บุพเพรัก กับดักมาเฟีย

บุพเพรัก กับดักมาเฟีย

last updateLast Updated : 2026-02-01
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
101Chapters
815views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

***“เธอรู้อะไรไหมแก้วตา ความจริงฉันหวั่นไหวตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเธอแล้ว แต่ฉันแค่ไม่อยากยอมรับ เพราะฉันยังไม่อยากมีครอบครัว คิดดูสิว่ามาเฟียเพลย์บอยอย่างฉัน จะต้องกลายเป็นผู้ชายกลัวเมีย ไม่อะ ฉันยอมรับไม่ได้ มันเสียเชิงชาย” ***ถึงเธอจะตบตาเขาว่าเป็นผู้ชาย แต่เชื่อเถอะว่าเขาจำเธอได้ตั้งแต่วันแรกที่เธอเหยียบเข้ามาในถิ่นเขาแล้ว ในเมื่อเข้ามาแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้กลับออกไปง่ายๆ แล้วเธอจะได้รู้ว่าเขาเจ้าเล่ห์และเผด็จการกว่าที่เธอคิด ***เพราะความจำเป็นบีบบังคับ ทำให้แก้วมุกดาจำต้องปลอมตัวเป็นผู้ชายเพื่อขึ้นไปทำงานบนเรือสำราญลำหรู แต่ใครจะคิดว่าโลกจะกลมทำให้เธอได้พบกับผู้ชายร้ายกาจอย่างอเล็กซิสที่นี่ ที่สำคัญเขายังเป็นเจ้านายเธอด้วย

View More

Chapter 1

01

“I’m sorry, Miss Riley… but your son didn’t make it.”

The surgeon’s words still echoed in my head as I gripped the steering wheel harder, driving faster, the leather digging into my palms. I could still see his face—the sadness in his eyes, the quiet way he spoke, like even he couldn’t find the right words to soften the blow he dropped.

But there is no gentle way to tell a mother her baby is gone.

He was eight months old.

Eight months of fighting.

Eight months of hoping.

My baby boy.

My little fighter who came into this world with weak lungs and tiny hands, but a heartbeat that stole mine the first time I held him. He had been sick since day one. One infection after the other. Hospital visits. Medication. Sleepless nights. I lived my life between the company and the NICU.

And now last night was the worst. He had trouble breathing again, and his oxygen levels dropped dangerously low. I had rushed him to the hospital in my pajamas, cradling his burning little body against mine, whispering to him that it would be okay.

But it wasn’t.

The doctors said he needed emergency surgery. I sat alone all night in the hospital hallway, praying. Begging. Holding onto hope like it was the only thing keeping me from falling apart.

I called Ethan, my husband. I told him what was happening. I told him it was serious—that this time it felt different. I told him I was scared.

I needed him. Our son needed him.

But he didn’t come.

He didn’t answer the second time. Or the third.

And hours later, he picked up the call...His reply?

“I’m busy. Just take care of it and make sure nothing happens to him.” but now something has actually happened to him.

And now… here I am. Dressed in black. Not just because I buried my son this morning, but because something inside me died with him.

I should’ve stayed home. I should’ve been in bed, or curled up somewhere holding onto the last onesie he wore, crying until I couldn’t breathe. But I wasn’t allowed that kind of peace. Not in this life. Not when I had a company to run and a reputation to keep intact.

So I showed up.

Because today wasn’t just the day I buried my own child. Today was also the day some so-called “important” investors, according to Ethan, were supposed to meet us—*his* friends, men he’d been talking to for years, trying to get them to invest in the company. He said it was crucial I be there. That we couldn't afford to mess it up.

And not even grief was a good enough excuse.

Our company sits at the edge of Crescent Hollow, a city where humans live alongside packs—mostly in an uneasy truce. It’s a place where dominance can be sensed in the air, and hierarchy matters more than laws. You can feel it in the way people move. In the subtle nods exchanged between us. In the silent rules that separate humans from wolves.

The car came to a slow stop outside the building in front of our company—the one we built together, though only one of us truly kept it standing. I run it every day while he… does whatever he pleases.

I took a deep breath, wiped at the corners of my eyes, and stepped out. The city didn’t stop for my pain. The sun still rose. The street was still loud, filled with the mix of humans and shifters going about their business. A pair of wolves in human form passed by on motorcycles, scents trailing behind them—sharp, wild, unmistakable.

And me? I was pretending to live.

I walked in through the main entrance. I could feel eyes on me. Inside, conversations died mid-sentence as people noticed me. The receptionist’s hand froze over the keyboard. Her eyes glossed, her lips parted, like she wanted to offer condolences but didn’t know if she was allowed to. No one spoke. Maybe out of fear. Maybe out of respect. Maybe because no one knows what to say to a woman who has just buried her child yet still walks into work.

They've all heard. In Crescent Hollow, news travels faster than gossip. Maybe word had already spread that Riley Grayson—CEO, human, mated to a high-ranking wolf—had lost her baby and still showed up to work hours after his funeral.

I didn’t care.

My heels clicked against the tile floor as I headed toward the elevators, each step heavier than the last. Grief sat in my chest like a weight, pressing against my ribs, but I kept my chin up. My back straight. No one would see me crumble.

Never! Not yet.

I should go straight to the boardroom right now. I knew they’d be waiting. I knew they were all probably whispering behind closed doors, wondering what version of Riley would show up today.

But instead, I turned toward the executive wing because I needed to see Ethan—just for a moment.

I didn’t even know why. Maybe I was looking for something in his face. Some sign that he cared. Some flicker of guilt. Or maybe I just wanted to hear him say something—anything that proved I wasn’t the only one drowning in this and perhaps give me the courage to face the board despite the sadness that gripped my entire system.

The hallway was quiet as I walked past the offices and paused outside his door. My hand hovered over the handle, hesitating. My heart thudded in my chest, fast and loud like it wanted to run away but I wouldn't do that. Riley Grayson doesn't run, she fights.

I took a deep breath and pushed open the door, and stepped inside.

But I wasn’t ready for what I was about to find.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
101 Chapters
01
“ใช่คนเดียวกันรึเปล่าวะ เอ! หรือว่าไม่ใช่” อเล็กซิสที่กำลังเดินหาเจ้าของโทรศัพท์เครื่องที่อยู่ในมือ ทำหน้าไม่แน่ใจเมื่อรูปที่เขาเปิดขึ้นมาดูกับผู้หญิงที่เขากำลังยืนมองอยู่ตอนนี้บางมุมก็เหมือนจะใช่ แต่มองอีกทีก็เหมือนจะไม่ใช่ ด้วยผู้หญิงที่เขากำลังจ้องมองอยู่ตอนนี้ดูสวยกว่าคนในรูปมาก จึงทำให้ไม่มั่นใจจนต้องเดินเข้าไปใกล้เพื่อมองให้ชัดๆ แต่ “กรี๊ด...! ไอ้โรคจิต” แก้วมุกดาที่รู้ตัวว่ากำลังถูกมองก็กรีดร้องขึ้นมาทันที ก็ดูท่าทางเขาน่าไว้ใจซะที่ไหน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ร้องขอความช่วยเหลือจากคนแถวนั้น ก็ถูกอีกฝ่ายยื่นมือมาปิดปากไว้ซะก่อน “จะแหกปากทำซากอะไรฮะยัยเบื๊อก” อเล็กซิสต่อว่าอย่างหัวเสีย ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนขอร้องให้มาตามหาเจ้าของมือถือเครื่องนี้ล่ะก็ คนอย่างอเล็กซิสไม่ยอมมาทำอะไรแบบนี้เด็ดขาด “แออ้ออ่อยอั๊นอิไออ้า (แกก็ปล่อยฉันสิไอบ้า)” แก้วมุกดาบอกเสียงอู้อี้ด้วยกำลังถูกเขาปิดปากเอาไว้ เธอที่กำลังทำงานพิเศษรายได้ดีด้วยการรับจ๊อบจากบรรดาเมียหลวงให้ตามเก็บรูปสามีที่แอบนอกลู่นอกทาง แต่จู่ๆ ก็มาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ทำให้ตกใจกลัวอยู่ไม่น้อย อดคิดไม่ได้ว่าเธ
Read more
02
“แต่ฉันต้องไปช่วยเพื่อน แค่คุณให้ฉันติดรถไปด้วย สัญญาว่าจะไม่พูดไม่กวนใจคุณเลย คุณคงไม่ไร้น้ำใจขนาดนั้นหรอกใช่ไหม” เธอพยายามพูดดีด้วย “ใช่! แต่สำหรับเธอฉันจะไร้น้ำใจยิ่งกว่านั้น เฮอะ! ไม่ต้องพูดให้เปลืองน้ำลาย ยังไงฉันก็ไม่ให้เธอไปด้วยแน่ๆ” เมื่อเขายังยืนยันคำตอบเดิม เธอจึงต้องเปลี่ยนแผนใหม่ “ฮือๆๆ อยู่กับฉันนะ ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไปเลย คุณจะซ้อมจะทำร้ายฉันยังไงก็ได้ฉันยอม ขอแค่คุณอยู่กับฉันก็พอ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ นึกว่าเห็นแก่ลูกในท้องของเราก็ได้ เขาต้องการคุณนะ ฮือๆๆ” แก้วมุกดาลงทุนทรุดตัวคุกเข่าแสดงละครเรียกคะแนนสงสารจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเพื่อหวังให้อเล็กซิสอับอายจนต้องตอบรับคำขอของเธออย่างไม่มีทางเลือก ซึ่งมันก็ได้ผลเมื่อคนที่เอาแต่เดินจ้ำอ้าว จู่ๆ ก็สึกแปลกๆ เมื่อคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นเอาแต่จับจ้องมาที่เขา ทำให้เขาต้องค่อยๆ หันกลับไปมอง “เฮ้ย! ทำบ้าอะไรอีกวะเนี่ย” อเล็กซิสกุมขมับก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ “คิดจะทำอะไรฮะยัยเพี้ยน ลุกขึ้นมา ฉันบอกให้ลุกขึ้นโว้ย” เขาพยายามจะไม่ใช้อารมณ์แต่มันก็อดไม่ได้อยู่ดี เมื่อเธอไม่ตอบรับคำสั่งของเขา แต่กลับยั
Read more
03
“ฉันจะไม่ช่วยใครทั้งนั้น เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องเข้าไปยุ่ง โดยเฉพาะเรื่องที่มีผู้ชายคนนี้เกี่ยวข้องด้วย” แก้วมุกดาหันไปมองหน้าอเล็กซิสที่หันมาทำหน้าเบ้ใส่เธอเช่นกัน “ไร้น้ำใจ ไม่มีมนุษยธรรม ไม่สวยแล้วยังใจดำอีก ระวังเถอะชาติหน้าเกิดมาจะขี้เหร่กว่านี้อีก” อเล็กซิสสวนกลับทันทีแบบไม่ยอมแพ้เช่นกัน“เฮ้ย! ไอ้เจฟแกจะลดตัวไปขอร้องยัยนี่ให้มันเสียเกียรติทำไมวะ มีอะไรบอกฉันนี่ฉันช่วยแกได้ทุกอย่างนั่นแหละ” อเล็กซิสหันไปบอกกับเพื่อนด้วยความหมั่นไส้ที่แก้วมุกดาทำเป็นเล่นตัว “อเล็กซ์แกเงียบสักทีเหอะน่า เรื่องนี้มีแต่แก้วมุกดาเท่านั้นที่ช่วยได้” จิโอวาโน่หันมาตะคอกใส่อเล็กซิสอย่างคนกำลังร้อนใจ ตอนนี้สิ่งที่ต้องการมากที่สุดคือคำว่าตกลงจากแก้วมุกดาเท่านั้น อย่างอื่นต่อให้ต้องแลกมากกว่านี้เขาก็ยอม “คุณจะให้ฉันช่วยอะไร” แก้วมุกดาถามหยั่งเชิง อยากรู้ว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องพลังจิตของเธอมากน้อยแค่ไหน “ช่วยถอดจิตหรืออะไรก็ได้ ที่สามารถตามหาคนรักของฉันเจอ” คนรักที่จิโอวาโน่พูดถึงก็คือ ไอรดา เอลล่า ชาร์ตัน(จากเรื่อง “พ่ายรักเล่ห์มาเฟีย”) ผู้หญิงที่ทำให้ใครหลายคนในนี้ย
Read more
04
“แกลืมสโลแกนฉันไปแล้วรึไง เรื่องของคนอื่นก็เหมือนเรื่องของเรา แต่เรื่องของเราไม่เหมือนเรื่องของใคร เพราะงั้นฉันไปด้วย รีบไปเถอะเดี๋ยวแม่เมษาจะรอนาน” คนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรอย่างยาหยีเป็นฝ่ายเดินนำไปก่อน เห็นแล้วแก้วมุกดายังต้องส่ายหน้า ก็รายนี้มักเป็นอย่างนี้เสมอ จนทุกคนที่นี่ให้ความสนิทสนมประดุจสมาชิกคนหนึ่งของบ้านไปแล้ว “เอ้า! เราก็มาด้วยเหรอหยี นั่งก่อนสิ” หญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้างดงามและใจดี แต่กลับมีแววตาที่เศร้าจนน่าใจหาย เมษา พันธุรักษ์ ที่ทุกคนที่นี่เรียกว่า คุณแม่เมษา เธอหันมาส่งยิ้มให้สุดที่รักที่เดินนำเข้ามาก่อน “เอ่อ! คุณแม่เมษาคะหยีอยู่ด้วยได้ใช่ไหมคะ เอ่อ! แต่ถ้ามันเป็นเรื่องส่วนตัว หยีออกไปรอฟัง เอ้ย! หยีหมายถึงออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้ค่ะ” สุดที่รักบอกเสียงอ่อย “อยู่ได้สิ หยีเองก็เหมือนสมาชิกคนหนึ่งของบ้านนะ ดีซะอีกมีหยีมาช่วยคิดอีกแรงจะได้ช่วยกันหาทางออกว่าจะทำยังไงกันดี” เมษาบอกด้วยสีหน้าไม่สู้ดีจนแก้วมุกดาที่ยืนอยู่ข้างๆ อดถามไม่ได้ “มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ แล้วหาทางออกอะไร” แก้วมุกดาพลอยทำหน้าเครียดไปด้วย “ทางออกให้กับทุกคน
Read more
05
“แต่ฉันเกรงใจพี่เขานี่ เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะหยี ที่สำคัญฉันก็ไม่กล้าพูดด้วย มันกระดากยังไงก็ไม่รู้ที่จะต้องบากหน้าไปขอเงินเขาแบบนั้น เอาจริงๆ เขากับฉันเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน” แก้วมุกดาบอกเสียงอ่อย “เป็นสิ เป็นน้องสาวไง” สุดที่รักเถียงทันควัน “แค่น้องบุญธรรม มันไม่คุ้มสักนิดที่เขาจะต้องมาเสียเงินมากมายแบบนั้นให้เรา อีกอย่างเขาจะคิดว่าฉันเป็นคนยังไง ไม่เห็นฉันเป็นพวกเห็นแก่เงินไปเลยรึไง” แก้วมุกดาอดคิดมากไม่ได้ “งั้นแกก็เลือกเอาแล้วกัน ระหว่างศักดิ์ศรีที่แกภูมิใจนักหนากับอนาคตเด็กๆ ทุกคนที่นี่ อย่างไหนที่สำคัญและมีค่ากับแกมากที่กว่ากัน คิดให้ดีๆ นะแก้ว เวลามันก็เหมือนสายน้ำนั่นแหละ เมื่อมันผ่านไปแล้ว มันก็ย้อนกลับมาไม่ได้อีก อนาคตของน้องๆ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแกแล้วนะ” สุดที่รักเองก็รู้ดีว่าเพื่อนรู้สึกยังไง แต่ก็ยังพยายามคะยั้นคะยอด้วยผูกพันกับทุกคนที่นี่ด้วยเหมือนกัน “แต่” แก้วมุกดาทำสีหน้าลำบากใจ “ไม่ต้องต่งต้องแต่แล้ว ตอนนี้แกต้องลืมเรื่องทุกอย่าง สนใจแค่เรื่องทุกคนที่นี่ก็พอ แล้วมาช่วยกันคิดหาคำพูดดีๆ ที่ไม่น่าเกลียดจนเกินไป เด
Read more
06
“ทำไมมันเร็วขนาดนั้นล่ะแก้ว จู่ๆ ก็จะไปปุบปับมีเรื่องอะไรรึเปล่าลูก แล้วทำไมต้องไปทำงานต่างบ้านต่างเมืองแบบนั้นด้วย ลูกเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว มันอันตรายนะ” เมษาทักท้วงด้วยความเป็นห่วง “พอดีบริษัทออกแบบที่โน่นเขาโทรมาว่ากำลังขาดคน อยากให้แก้วรีบไปรายงานตัวค่ะ แก้วเห็นว่ามันเป็นโอกาสดีที่แก้วจะได้ทำงานที่ชอบแล้วก็ตรงกับที่แก้วเรียนมา แก้วก็เลยตอบตกลงเขาไป แต่คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะแก้วดูแลตัวเองได้ อีกอย่างที่โน่นก็มีพี่เจฟกับพี่ไอด้าคอยช่วยเหลือ ยังไงแก้วก็ไม่ลำบากแน่นอนค่ะ” แก้วมุกดาจำต้องโกหกด้วยไม่อยากให้คนที่รักดุจมารดาต้องไม่สบายใจ “ถึงอย่างนั้นแม่ก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี บอกตามตรงว่าแม่ไม่อยากให้ลูกต้องไปทำงานต่างบ้านต่างเมืองแบบนั้นเลย ยังไงๆ มันก็ไม่ปลอดภัยเท่าอยู่บ้านเรา อีกอย่างตอนนี้บ้านปันรักของเราก็ไม่ถูกปิดแล้ว ทุกคนที่นี่ก็ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม” แก้วมุกดาและสุดที่รักมองหน้ากันทันทีที่ได้ยิน “มะหมายความว่ายังไงคะ” แก้วมุกดาถามเสียงรัว “ก่อนหน้าที่เราสองคนจะเข้ามา เจ้าของที่เขาโทรมาบอกแม่ว่า เจ้าของที่คนใหม่เขาให้พวกเราอยู่ที่นี่ต่อได้ แม
Read more
07
“เฮ้ย! อะไรเนี่ย หยิบผิดรึเปล่า” เมื่อแก้วมุกดาเปิดดูข้างในก็ต้องร้องตกใจ เมื่อในกระเป๋าสัมภาระนั่นมันมีแต่เสื้อผ้าผู้ชายแล้วก็อะไรไม่รู้สำหรับผู้ชายเต็มไปหมด “ไม่ผิดครับ ทั้งหมดเป็นของคุณ และคุณจะต้องเปลี่ยนมันเดี๋ยวนี้ครับ” อีวานยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย จนคู่หูที่มาด้วยต้องเป็นฝ่ายอธิบายแทน “ทั้งเสื้อผ้า วิก และหมวก เป็นของคุณแก้วตาทั้งหมดครับ เจ้านายบอกให้คุณปลอมตัวและทำทุกอย่างให้เหมือนผู้ชาย และเพื่อให้เกิดความเคยชินคุณจะต้องเปลี่ยนตัวเองตั้งแต่ตอนนี้เลย จะได้ไม่มีอะไรผิดพลาดครับ” สีหน้าที่ดูเป็นมิตรของไซมอนทำให้แก้วมุกดาพอจะเข้าใจได้ แต่มันต้องขนาดนี้เลยรึไง “มันไม่เยอะไปเหรอ ทั้งสูท ทั้งวิก ทั้งหนวด ไหนจะหมวกอีก ร้อนตับแตกกันพอดี” เธอก้มมองเครื่องแต่งกายที่ว่านั่นแล้วก็อยากจะร้องไห้ “ไม่ร้อนแน่นอนครับ เพราะที่ที่เราจะไปมันเป็นเรือสำราญ ภายในติดแอร์ทั้งลำ ภายนอกก็มีลมทะเลพัดเย็นสบาย ดีไม่ดีตกดึกคุณแก้วตาอาจจะเรียกหาเสื้อโค้ทเพิ่มด้วยก็ได้นะครับ” ไซม่อนบอกด้วยสีหน้ายิ้มๆ ตามสไตล์ของตัวเอง “สรุปคือ ยังไงๆ ฉันก็ต้องใส่ใช่ไหม” แก้วมุกดาถามปร
Read more
08
“พูดยาวๆ กับเขาก็เป็นเนอะ” แก้วมุกดาแอบหันไปกระซิบกับไซมอนสองคน ซึ่งรายนั้นก็หัวเราะชอบใจใหญ่“ไปกันเถอะ” อีวานหันมาบอกทั้งสองคนให้เดินตามไปด้วยกัน โดยไม่ลืมที่จะให้คนที่ถูกอุปโลกน์ให้เป็นหัวหน้า เป็นฝ่ายเดินนำตามวิถีแห่งผู้นำที่ดี“เอ้า! อีวานมากันแล้วเหรอ มาเร็วกว่าที่คิดนะ ว่าแต่ไหนล่ะคนที่คุณเจฟส่งมา ฉันจะได้แจกแจงรายละเอียดต่างๆ ให้ฟัง” ชาเกร์ที่รับหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยบนเรือลำนี้ เดินเข้ามาทักทั้งสามคนที่เพิ่งเดินเข้ามา ทำเอาคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มถึงกับยืนตะลึง รู้สึกเหมือนมีอะไรมาฟาดบนหัวอย่างจัง ด้วยคนที่เข้ามาทักเธอนั้นเขาคือชาเกร์คนสนิทของอเล็กซิส ผู้ชายที่เป็นศัตรูตลอดกาลของเธอ‘เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าเรือนี่เป็นเรือของไอ้ป๋าหื่นนั่น ไม่หรอกมั้ง เราคงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกมั้ง โอ๊ย! ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย สาธุ!’ เธอภาวนาในใจ ก่อนจะหันไปถามคนข้างๆ ให้แน่ใจ “ไซมอน เจ้าของเรือลำนี้ชื่ออะไร” “นั่นไงครับ เจ้าของเรือเดินมาโน่นแล้วครับ” เธอหันไปมองตามที่ไซมอนบอก แล้วก็ต้องชะงักเรียกว่าชาไปทั้งตัวเลยถึงจะถูก เมื่อคนคนนั้นดันเป็นคนเดียวกับคนที่เธอกลัว ใช่! เขาคืออเล็ก
Read more
09
เข้าสู่เช้าวันใหม่ เช้าวันแรกของการเริ่มงานใหม่ที่แก้วมุกดาจะต้องสวมบทบาทชายคนหนึ่งซึ่งไม่มีตัวตนอยู่จริง แล้วก็เป็นอีกวันที่เธอจะต้องตกอยู่ในสภาวะจิตตกจากหลายๆ สาเหตุด้วยกัน เริ่มจากการตกอยู่ในวงล้อมของชายฉกรรจ์ล่ำสันเป็นอันดับแรก “แปะๆๆ” เสียงตบมือเป็นการส่งสัญญาณให้พนักงานทุกคนมารวมตัวกันเพื่อรับฟังข่าวสาร โดยชาเกร์ที่ใครๆ ต่างก็ให้ความเคารพด้วยเปรียบเสมือนมือขวาของอเล็กซิสเจ้าของเรือนั่นเอง “เอาล่ะ เมื่อมาพร้อมกันแล้วฉันก็มีเรื่องจะประกาศให้ทุกคนได้รับรู้โดยทั่วกัน อย่างที่ทุกคนรู้กันว่าหัวหน้าคนเก่าได้ลาออกไปแล้ว และเราจำเป็นต้องมีหัวหน้าคนใหม่เข้ามาแทน วันนี้ฉันเลยอยากจะแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักกับหัวหน้าคนใหม่ซึ่งจะมาดูแลและจัดการทุกอย่างที่นี่ นี่คือคุณดราโกหัวหน้าคนใหม่ของทุกคน ขอให้เคารพและเชื่อฟังคำสั่งจากเขาอย่างที่ฟังจากฉัน” เมื่อได้ยินคำชี้แจงชัดเจนแบบนั้น ทุกคนจึงเบนสายตามาทางหัวหน้าคนใหม่เป็นตาเดียว เล่นเอาคนถูกมองอดรู้สึกประหม่าไปด้วยไม่ได้ แต่จะทำไงได้ เมื่อขี่หลังเสือแล้ว ก็ยากที่จะลงได้อีก “อื้ม! สวัสดีฉันดราโก อย่างที่คุณชาเกร์บอกไป ฉันยินดีที่จะได้ร
Read more
10
“เมื่อไหร่จะเริ่มสักที” เห็นทั้งสองกระซิบกระซาบกันนานสองนาน บารอนก็ถามเสียงห้วนอย่างคนไม่สบอารมณ์ “ได้ งั้นเรามาฟังกติกากัน จะได้ไม่มีปัญหากันทีหลัง” แก้วมุกดาบอกเสียงราบเรียบ โดยไม่ได้สนใจสีหน้าของไซมอนที่กำลังทำปากพะงาบๆ เลยแม้แต่น้อย “ข้อแรก ทั้งฉันและนายเราจะมีชิพกันฝั่งละห้าหมื่นยูโร เพื่อเอาไว้ใช้ในการแข่งครั้งนี้” บารอนฟังแล้วก็พยักหน้าเข้าใจ “ข้อสอง เราจะเล่นกันจนกว่าชิพในมือคนใดคนหนึ่งจะหมดลง ใครหมดก่อนคนนั้นก็แพ้ไป” บารอนยังคงพยักหน้ายอมรับอีกเหมือนเคย “ข้อสุดท้าย ถ้านายชนะ นอกจากฉันจะยอมยกตำแหน่งให้นายแบบฟรีๆ แล้วนายยังได้เงินที่นายเล่นชนะฉันวันนี้กลับไปด้วย” บารอนกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยมั่นใจว่าตนจะได้รับชัยชนะในครั้งนี้ ในขณะที่ไซมอนซึ่งกำลังจะอ้าปากแย้ง แต่แก้วมุกดาก็พูดขึ้นมาอีก“แต่ถ้านายแพ้ นอกจากนายจะไม่ได้อะไรแล้ว นายจะต้องถูกลงโทษ ฐานทำตัวเป็นเยี่ยงอย่างที่ไม่ดีให้แก่คนอื่น แค่นี้ล่ะกติกาของฉัน ถ้ารับได้ก็เริ่มได้เลย” บารอนยิ้มมุมปากก่อนตอบ “งั้นก็เริ่มเลย” “หัวหน้าครับ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะครับ เปลี่ยนใจตอนนี้แล้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status