ตอนที่หก ชายสูงวัย

ตอนที่หก

ชายสูงวัย

เถาหลี่น่าลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อสายมากแล้ว เมื่อคืนนางจำแทบไม่ได้ว่าแตะสวรรค์ไปกี่ครา หัวหน้าเถาโจวหย่งช่างแข็งแรงทรงพลังจนนางสั่นเกร็งแทบขาดใจตาย

ถึงยามนี้ร่างบางจึงปวดท้องจากความเกร็งเสียวต่อเนื่องและปวดร้าวไปทั่วร่างด้วยไม่คุ้นเคยกับการร่วมรักอย่างหนักหน่วงมาก่อน

สาวน้อยก้มลงมองร่องดอกไม้ซึ่งแดงช้ำอย่างน่าสงสาร น้ำขุ่นขาวยังหลงเหลือเป็นคราบทั้งในร่องน้ำและหว่างขา ร่องรอยแดงของถูกขยำทั้งนิ้วและฟันถูกประทับไว้จนทั่วทรวงอวบอิ่มและไหล่บาง

เฮ้อ...คงต้องพักอีกหลายวัน

เถาหลี่น่าถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าด้วยโดนเคี่ยวกรำอยู่ทั้งคืน นางยังเยาว์วัยนักและไม่เคยได้รับความเสียวซ่านเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ลลินาเองก็ต้องยอมรับว่าไม่เคยได้รับการเติมเต็มความกระสันอย่างสุขล้นเท่านี้มาก่อนเช่นกัน

ยังดีที่ร่างนี้อายุน้อย แข็งแรง จึงฟื้นฟูได้เร็ว

            หัวหน้าเถานำอาหารมาให้ลูกศิษย์สาวถึงเตียงนอนและเฝ้าดูแลเช็ดตัว ทายา ประคบร่องให้อยู่ตลอดทั้งวัน

            “เป็นอย่างไร ดีขึ้นแล้วหรือไม่”

            “ดีขึ้นบ้าง ท่านช่างร้อนแรงนัก เล่นงานจนข้าแทบลุกไม่ขึ้นทีเดียว”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า  ข้าเตือนแล้วว่าเจ้าจะร้องไม่ออก เป็นอย่างไรท่อนกายอันใหญ่โตอวบอ้วนของข้าแข็งแกร่งดีหรือไม่”

“ทั้งแข็งแน่น ทั้งเปี่ยมด้วยกำลัง ไม่น่าเชื่อว่าชายสูงวัยอย่างท่านยังมีเรี่ยวแรงมากเพียงนี้”

“เจ้าเด็กน้อยนี่ มาว่าข้าเป็นชายสูงวัย ข้ายังอายุไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ ยังห่างไกลจากคำว่าสูงวัยมากนัก”

“แต่ท่านเลี้ยงดูข้ามาเกือบสิบปี ย่อมต้องเป็นชายสูงวัยสำหรับข้า”

“พี่ชายเลี้ยงน้องสาวก็ได้ เหตุใดต้องเอ่ยกระทบกระเทือนจิตใจเช่นนี้”

“ฮ่า ฮ่า หัวหน้า ท่านเป็นชายหนุ่มทั้งแท่งยังจะแง่งอนเช่นหญิงสาวอีกหรือ ท่านไม่ใช่ทั้งพ่อ ไม่ใช่ทั้งพี่ชายข้าแน่ พวกเรากระแทกสอดใส่กันดุเดือดเช่นนี้ ย่อมต้องเป็นเพียงหัวหน้าเท่านั้น”

“ใช่ ข้าเป็นเพียงหัวหน้าที่ต้องคอยดูแลสั่งสอนเจ้าเท่านั้น เอาล่ะ พักให้ดี อีกไม่กี่วันต้องออกไปทำงานใหม่แล้ว อย่าได้ริลองของใหญ่อีก มิเช่นนั้นร่องรูของเจ้าอาจไม่คับแน่นดังเดิม” เถาโจวหย่งจำต้องยอมรับความจริง

“ข้าบอกแล้วว่ามีวิธี ของทั้งใหญ่ทั้งแน่นสร้างความสนุกสนานได้มากเพียงนั้น หัวหน้าจะตัดใจไม่ให้ข้าลิ้มลองอีกได้หรือ”

“เจ้าเด็กนี่ หากติดใจแล้วจะมาร้องงอแงหาข้าทุกคืนไม่ได้นะ ข้าต้องทำงานอื่น ไม่มีเวลามาเอาอกเอาใจเจ้า”

“ข้าไม่งอแงหรอกน่า ท่านไม่ว่างข้าไปหาท่อนเนื้อลำอื่นแก้ขัดก่อนก็ได้”

“เถาหลี่น่า เจ้าช่างน่าไม่อายนัก เพียงได้สอดใส่ไม่กี่ครา ถึงกับเรียกร้องมากเพียงนี้”

“ท่านเป็นคนทำให้ข้าติดใจ ย่อมต้องเป็นความผิดของท่านหัวหน้า”

“เจ้าเด็กเหลือขอ รู้เช่นนี้ไม่น่าส่งเจ้าไปฝึกที่หอคณิกานั่นเลย” ในใจของเถาโจวหย่งย่อมรู้สึกได้ว่าสาวน้อยตรงหน้าผิดแปลกไปจากเดิม ก่อนหน้านี้แม้เขาจะพูดหรือดุว่าอย่างไร นางมักเงียบเฉยไม่โต้เถียง อีกทั้งยังมีความกลัวเกรงในฐานะที่เขาเป็นผู้มีพระคุณ

แต่นับจากเจอหน้าในวันที่ไปรับตัวจากหอคณิกา เถาหลี่น่านางนี้กลับเถียงคำไม่ตกฟาก อีกทั้งยังไม่ให้ความเคารพเกรงใจเขาสักเท่าใด ชายหนุ่มใหญ่จึงได้แต่โทษการสั่งสอนของแม่เล้าใหญ่โดยไม่กล้าคิดเป็นเรื่องอื่น

“หากไม่ส่งไปฝึกฝนข้าจะเก่งกาจจนท่านเสียวซ่านร้องดังเพียงนั้นหรือ” เด็กสาวยังคงต่อล้อต่อเถียงไม่หยุดซึ่งเป็นนิสัยของลลินา จนหัวหน้าหนุ่มจำต้องยั้งความลำพองใจเอาไว้บ้าง

“อย่าได้ย่ามใจไป หากพบชายที่ช่ำชองมาก เจ้าอาจโดนหลอกล่อจนไม่อาจปืนขึ้นจากหลุมสวาทที่ขุดเอาไว้ได้”

“ข้าอยากพบชายผู้นั้นเร็วๆ อยากรู้นักว่าความสุขที่ไม่อาจลืมเลือนเป็นเช่นไร”

“เช่นนั้นมาลองความสุขในตอนนี้ก่อนเถิด นังหญิงร่าน”

“ฮ่า ฮ่า เหตุใดหัวหน้ามากล่าวหาข้าเช่นนั้น แรกเริ่มก็เป็นท่านที่อยากทิ่มแทงข้าจนตัวสั่น”

“ข้าจะแทงจนเจ้าร้องไม่ออก บอกผู้ใดไม่ได้ทีเดียว”

เถาโจวหย่งลงมือดูดกลืนเล้าโลมร่างเปลือยไม่นาน แล้วเร่งส่งแท่งทวนเข้าทิ่มแทงร่องน้ำอุ่นเพื่อทำเวลา สองร่างใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนโยกกายตอกกระแทกขย่มบดกันอีกหลายครา กว่าจะชุ่มฉ่ำจนพออกพอใจก็ผ่านไปกว่าสามวัน

เถาหลี่น่าใช้เวลาที่เหลือเร่งฟื้นฟูดูแลร่างกายและร่องรูของตนเองด้วยวิธีการที่แม่เล้าใหญ่แห่งหอคณิกาสั่งสอน ยางเถาวัลย์พรหมจรรย์ถูกนำมาเผารมควันส่งขึ้นไปยังร่องกลีบขณะสาวน้อยย่อกายเพื่อให้ส่วนล้ำค่าของตนเองได้อบร่ำรมควันไม้จนฟื้นคืนสภาพความคับแน่นคล้ายดั่งหญิงสาววัยแรกแย้ม

แม้ไม่อาจหลั่งเลือดพรหมจรรย์ได้เช่นสาวน้อยซึ่งเพิ่งโดนเปิดบริสุทธิ์ครั้งแรก แต่ท่านแม่บอกว่าวิธีการนี้สามารถล่อหลอกชายหนุ่มซึ่งอยู่ในอารมณ์กำหนัดจนไม่ใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยได้มาหลายคราแล้ว

หญิงสาวใช้ขี้ผึ้งสมานผิวทาร่องรอยแผลซึ่งโดนบีบขยำและขบกัดและทาน้ำมันผสมน้ำผึ้งบำรุงจนผิวเนียนนุ่มขาวผ่องน่าสัมผัสไปทั่วร่าง

วันสุดท้ายเถาหลี่น่ายังชโลมสมุนไพรสีแดงเข้มเพื่อเรียกให้ส่วนกลางกายมีสีชมพูแดงน่าจับต้องอย่างเย้ายวน

ลลินายืนเปลือยร่างมองสำรวจดูตัวเอง

แหม ถ้าเธอรู้เคล็ดลับพวกนี้ตั้งแต่ยังอยู่ในร่างเดิม คงหาเงินได้มากโดยไม่ต้องระวังว่าร่องรูจะหลวมโพรกหรือผิวกายจะเป็นรอยแผลเป็นเลยทีเดียว

ไม่น่าเชื่อว่าในยุคซึ่งดูโบราณเช่นนี้กลับมีกลวิธีที่เป็นเคล็ดลับอย่างน่าอัศจรรย์ถึงเพียงนี้

ด้วยร่างน้อยยังคงอวบอิ่มเต่งตึงสมวัยสาว เพียงได้บำรุงดูแลอย่างดีไม่กี่วัน เถาหลี่น่าก็เผยโฉมปรากฎร่างอันงดงามเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แห่งหญิงสาววัยแรกแย้มจนหัวหน้าหนุ่มอดจ้องมองอย่างหื่นกระหายไม่ได้

“อย่าได้มองเยี่ยงนั้น วันนี้หัวหน้าคงมองได้แค่ตา ไม่อาจจับต้องแล้ว”

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังออกมาจากลูกศิษย์สาวซึ่งแสร้งเดินเยื้องย่างชดช้อยอย่างจงใจยั่วยวนด้วยรู้ดีว่าหัวหน้าหนุ่มกำลังมองด้วยสายตาหิวโหย

“ไม่เพียงข้าต้องอดอยาก เจ้าเองก็คงต้องอดอยากปากแห้งไปอีกนาน”

เถาโจวหย่งมองใบหน้าหงิกงอของเถาหลี่น่าด้วยความสะใจ

“เชอะ ข้ายังเยาว์วัย ทั้งร่องกลีบยังสดใหม่ มีเวลาให้เล่นอีกนาน ท่านหัวหน้านั่นสิ ท่อนลำใช้งานมานานปี อีกทั้งยังอายุมากขึ้นทุกวัน คงเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว หากมีโอกาสก็รีบกอบโกยเข้าล่ะ”

“เจ้าเด็กปากเหม็น หน้าตาอ่อนหวานท่าทีไร้เดียงสาของเจ้าช่างลวงโลกเสียจริง เหตุใดไปอยู่ที่หอคณิกาเพียงไม่นาน ปากเล็กๆนี่จึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้”

“นั่นด้วยข้าได้เห็นได้ยินมาไม่น้อย จึงสะสมความรู้เอาไว้มากกว่าตอนที่อยู่กับท่านอย่างไรเล่า”

“ความรู้ไร้สาระพวกนี้ไม่ต้องเก็บไว้ให้เปลืองหัวเล็กๆของเจ้าหรอก”

“ที่หอคณิกามีผู้คนมากนัก ทั้งพี่หญิงทั้งหลายและบรรดาแขกเหรื่อ พวกเขาล้วนพูดคุยแต่เรื่องน่าสนใจ หัวหน้าจะกล่าวหาว่าไร้สาระได้อย่างไร”

“เอาเถอะ ข้าไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเด็กน้อยอย่างเจ้าแล้ว มาฟังงานใหม่กันดีกว่า”

“เชอะ หาว่าข้าคือเด็กน้อย ผู้ใดกันที่โยกขย่มเด็กน้อยอย่างข้าทั้งคืนจนหมดเรี่ยวหมดแรง” เสียงเล็กๆบ่นพึมพำขณะหาที่นั่งเพื่อรับฟังงานซึ่งต้องทำต่อไป