LOGIN"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
หลังทานมื้อเช้าเสร็จมะลิก็ตัดสินใจโทรหาพ่อแม่ของตัวเองหลังจากที่เธอขาดการติดต่อกับท่านทั้งสองมาหลายวันแล้ว ระหว่างที่เธอกำลังคุยโทรศัพท์ภาคินก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น เรื่องที่คุยกันก็หนีไม่พ้นเรื่องลูกในท้องของของเธอ ทั้งสองท่านอยากให้เธอกลับบ้านเร็วๆ เพื่อจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเสียที แต่
วันต่อมามะลิกำลังนั้งแกะพาสเตอร์ออกจากแผลที่นิ้วมือเพื่อจะล้างแผลแล้วเปลี่ยนติดแผ่นใหม่ มือแกะพาสเตอร์ไปแต่ในหัวกลับนึกถึงเสื่อกับหมอนและผ้าห่มที่ถูกพับไว้ตรงข้างๆประตูหน้าห้องนอนของเธอ ถ้าเธอคิดไม่ผิดเมื่อคืนภาคินต้องนอนตรงหน้าห้องของเธอแน่ๆ ทั้งๆที่ห้องนอนอีกห้องหนึ่งก็มี ภาคินเดินเข้ามาเห็นพอดี ห
หลายชั่วโมงผ่านไปร่างบางก็ขยับตัวลืมตาตื่นในอ้อมแขนของภาคินด้วยความหิว พอเห็นว่าใครนอนกอดตัวเองอยู่ก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที พร้อมกับมองหน้าคนที่จ้องหน้าเธอตาเป็นมันด้วยความไม่พอใจ "ตื่นแล้วเหรอ หิวไหมพี่ซื้อของมาแช่ไว้ในตู้เย็นเยอะแยะเลยนะ" พูดพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง "พี่เข้ามาทำไม มะลิบอกพี่แล้วใช่ไห
"แล้วหนูจะกลับบ้านเมื่อไหร่ล่ะ" "หนูยังไม่รู้เลยค่ะ อีกอย่างหนูยังไม่ได้ติดต่อพ่อกับแม่เลย" "ดูท่าทางของหนูจะยังโกรธเขาอยู่นะ" "ไม่รู้สิคะ ตอนนี้หนูยังไม่อยากจะกลับไปสนิทสนมกับเขาเหมือนเดิม" "แสดงยังไม่เชื่อใจเขาร้อยเปอร์เซนต์สินะ" "แต่พี่จะทำให้มะลิเชื่อใจพี่เหมือนเดิมเองคอยดู" ภาคินเดินกลับเ







