เติมรักให้เต็มใจ

บ่ายของวันถัดมากิ่งกานดาขับรถมาที่โรงพยาบาลเพื่อรับพ่อและคนป่วยแปลกหน้า พลางนึกถึงคำพูดของผู้เป็นพ่อ“ให้เขาพักที่บ้านเราก่อน เขามาตามหาญาติที่โนนพะยอม เอาไว้ให้หายดีและเดินได้สะดวกค่อยว่ากันอีกที”พ่อของเธอทำอะไรมีเหตุผลเสมอ หลังจากที่เฝ้าอยู่โรงพยาบาลทั้งคืนพ่อคงสอบถามเรื่องราวจากเขาแล้ว ยิ่งถ้าเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยและการช่วยเหลือคนอื่นด้วย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เห็นด้วยกับการให้คนแปลกหน้ามาพักที่บ้าน แถมพ่อยังให้พักห้องที่เธอสร้างไว้และบอกว่าคือวิมานส่วนตัว ตกแต่งยังไม่ทันจะเสร็จดีด้วยซ้ำคนอื่นก็ต้องเข้ามาอยู่ก่อนอีกต่างหาก ชักไม่ค่อยพอใจชายแปลกหน้าคนนี้เสียแล้ว ความขุ่นเคืองเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้นในใจรถวิ่งมาจอดหน้าบ้าน สวนกิ่งกานดา คือป้ายที่ติดอยู่ด้านหน้า พิพัฒน์กวาดสายตามองรอบบริเวณ บ้านชั้นเดียวหลังเล็กกะทัดรัดแต่ดูอบอุ่น ห่างออกมาจากตัวหมู่บ้านที่เพิ่งผ่านมาไม่ไกลมากนักหน้าบ้านเป็นลานโล่งห่างจากถนนเล็กหน้าบ้านพอสมควร รั้วบ้านแบบโปร่งไม่สูงมากนัก มองเห็นตัวบ้านด้านใน ด้านข้างบ้านต่อยื่นเป็นทางเดินมุงหลังคาออกไปยังอีกห้อง ติดกันเป็นศาลาริมน้ำที่ขุดเป็นคลองเล็กๆ ไว้ มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่

พิพัฒน์ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อมานั่งรอกิ่งกานดาและนาวินอยู่หน้าบ้าน หลังจากที่เขาสังเกตในทุกเช้า สองพี่น้องจะออกไปเก็บไข่ไก่และหน่อไม้หวานในฟาร์ม กลับมาในช่วงสาย เพื่อปล่อยวัวออกลานหญ้าในทุ่งและทำความสะอาดคอกวัว จากนั้นก็กลับมากินข้าวที่บ้านโดยนายแจ่มจะเตรียมอาหารไว้รอช่วงบ่ายเธอและนาวินจะคัดเบอร์ไข่ไก่ใส่แผงแยกขนาด และแพ็คหน่อไม้ลงถุงรอแม่ค้ามารับที่บ้าน หรือบางวันก็ออกไปส่งเองที่ตลาด แดดเริ่มอ่อนในตอนเย็นเธอจะพาเจ้าขนุนไปเดินเล่นในทุ่งหญ้า สลับกับการออกไปให้อาหารไก่ในฟาร์มเป็นบางวัน หากนาวินยังไม่กลับมาจากตลาดบางวันหญิงสาวจะขลุกอยู่กับการปลูกไม้ดอกไม้ประดับในสวนข้างบ้าน และทำงานในครัว ส่วนนายแจ่มที่เป็นสมาชิกชุมชนมีกิจกรรมไม่เว้นในแต่ละวัน ในวันว่างก็จะจัดการกับพืชผักสวนครัวในสวน ช่างเป็นชีวิตที่เรียบง่ายไม่ต้องวุ่นวายกับผู้คน ปราศจากการแก่งแย่งชิงดี เป็นการอยู่แบบพอเพียงและเพียงพออย่างสมบูรณ์ ซึ่งแตกต่างจากเขามากมายนักและสิ่งที่พิพัฒน์สัมผัสได้แม้มาอยู่เพียงไม่นาน คือที่นี่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นอย่างแท้จริง และสิ่งที่เขาเห็นในตัวหญิงสาวชนบทต่างถิ่นคนนี้ คือเธอแตกต่างกับ

“ไอ้ขนุน” เสียงดุของกิ่งกานดาที่ไม่มีผลกับสุนัขตัวโปรดเลยสักนิด ไม่เพียงแค่ไม่ฟังแต่มันกลับวิ่งอย่างคึกคะนองไปรอบบ้าน ทั้งที่ร่างเต็มไปด้วยฟองของครีมอาบน้ำ โดยมีพิพัฒน์ที่ฉีดน้ำไล่เล่นกับมันอย่างสนุก เจ้าขนุนวิ่งกระโจนใส่เขาจนเสื้อผ้าเปียกเลอะเทอะไปทั้งร่าง“มาล้างตัวก่อน” หญิงสาวดุเสียงเข้มเมื่อมันไม่มีท่าทีว่าจะหยุดคึก และคนแกล้งก็ไม่หยุดแกล้งมันเสียที พิพัฒน์ที่เพิ่งรู้ว่าการอาบน้ำให้สุนัขที่เขาไม่เคยทำมาก่อนมันรู้สึกดีได้ขนาดนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะช่วงเวลาที่ทำให้รู้สึกดีกันแน่นะ เขาถามตัวเองในใจ พลางหันไปมองหญิงสาวที่วิ่งวุ่นวายไล่จับเชือกคล้องคอของเจ้าขนุนจ้าละหวั่นอยู่เธอสวมเสื้อสีซีดตัวโคร่ง ที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยละอองน้ำที่เจ้าขนุนสะบัดใส่ ผมยาวที่รวบขึ้นเผยใบหน้าสวยให้โดดเด่นแม้ปราศจากเครื่องสำอางแต่งแต้ม เธอวิ่งตามเจ้าขนุนด้วยเท้าเปล่า แต่ดูเหมือนว่าจะเพิ่มความสนุกให้กับมันเข้าไปอีก เมื่อเข้าใจว่าเจ้านายมันเล่นด้วย“คุณก็เลิกเล่นกับมันได้แล้ว เมื่อไหร่จะเสร็จ” เธอหันมาโวยวายคนที่คอยกระตุ้นเจ้าขนุนให้คึกอยู่ไม่หยุด เหมือนตั้งใจพิพัฒน์อมยิ้ม ก่อนจะเดินไปจับเชือกคล้องคอเจ้า

พิพัฒน์ ทนายเกษม และผู้กองก้องเกียรติ รวมตัวกันในสำนักงานของทนายอีกครั้ง เพื่อแจ้งความคืบหน้าและหารือรายละเอียดจากข้อมูลที่สืบค้นมาได้ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับคดี“นี่เป็นเส้นทางการเงินที่คุณวรรณยักยอกไปตั้งแต่สมัยนายยังอยู่ครับ”ทนายเกษมวางเอกสารลงที่โต๊ะ พร้อมกับนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับพิพัฒน์“และเพิ่มจำนวนมากขึ้นตอนนายไม่สบายและเข้าบริษัทไม่ได้ เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในครั้งนั้นได้เงินก้อนโตไปเพื่อปิดปาก”“ทรัพย์เทวากุล 1 นายเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียวและโอนให้คุณพิพัฒน์เรียบร้อยแล้ว”“ทรัพย์เทวากุล 2 ผู้เป็นเจ้าของกิจการมีทั้งหมดสามราย คือ นาย คุณวรรณ และคุณชัยวัฒน์”“คุณวรรณแอบโอนหุ้นในส่วนของตัวเองให้ชัชชาติ และคุณชัยวัฒน์โอนให้ดาวิกาไว้ก่อนตาย เพราะเหตุนี้คุณดาวิกาและชัชชาติถึงแอบคบกัน ผมว่าเขาวางแผนมาก่อนหน้านี้ไว้แล้ว” “ส่วนของนายเป็นของคุณพัฒน์ แต่ถ้าคุณดากับชัชชาติรวมหุ้นเข้าด้วยกันก็จะเป็นหุ้นใหญ่ย่อมมีสิทธิ์ในการบริหารมากกว่าคุณพัฒน์”ทนายเกษมร่ายยาว“และตอนนี้คุณดาและชัชชาติกำลังเดินสายหาแนวร่วม เข้าพบคู่ค้าที่สนับสนุนโรงแรม และกำลังจะเปลี่ยน สปอนด์เซอร์หลักที่ทำธุรกิจร่

ตัวแทนเกษตรการเลี้ยงไข่ไก่ในตำบลที่ลุงแจ่มเป็นสมาชิกอยู่ ได้กำหนดวาระการประชุมไว้ในวันนี้ และกิ่งกานดาต้องเข้าไปประชุมแทนผู้เป็นพ่อ ด้วยเพราะอาการป่วยของลุงแจ่มนั้นยังไม่ค่อยสู้ดีนักส่วนพิพัฒน์ใช้ช่วงเวลาว่างในตอนกลางวันตรวจรายละเอียดของรูปคดี หารือกับผู้กองและทนายเกษมเมื่อต่างฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตัวเอง แต่ยังมีข้อความที่ส่งหากัน เป็นการรายงานตัวอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตประจำวันไปเสียแล้ว และดูเหมือนจะซึมซับเข้าไปในการใช้ชีวิตแบบไม่รู้ตัว ทั้งที่ชายหนุ่มก็เป็นแค่คนที่มาขอเช่าห้องอยู่แค่ชั่วคราวเพียงเท่านั้นลุงแจ่มผู้เฝ้ารอการกลับบ้านของกิ่งกานดา เดินออกมาเปิดประตูรั้วหน้าบ้านพร้อมเจ้าขนุนทันทีที่หญิงสาวขับรถมาถึงในตอนเย็น หญิงสาวเดินลงจากรถพร้อมกับใบหน้าซีดเซียวและดูอิดโรย“ทำไมหน้าซีดจัง ไม่สบายหรือเปล่า?” ผู้เป็นพ่อจ้องหน้าและถามด้วยความเป็นห่วง“กิ่งปวดหัวนิดหน่อยจ้ะพ่อ ไม่เป็นไรหรอก”“สงสัยอากาศร้อน ไปอาบน้ำไป แล้วมากินข้าวจะได้กินยาพักผ่อน” ชายชราบอกหญิงสาวด้วยความห่วงใยกิ่งกานดาหายเข้าไปในห้องน้ำ สักพักก็มีเสียงอาเจียนแว่วออกมาให้ได้ยินถึงด้านนอก ลุงแจ่มเดินมาหยุดอยู่หน