ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ

สตรีผู้มากับไฟ...เบื้องหน้าข้าคือกำแพงเมืองหลวงสูงตระหง่านเสียดฟ้า สีแดงชาดของประตูวังหลวงช่างดูสดใสราวกับเลือด... เลือดของคนโง่เขลาที่คิดว่าความดีจะชนะทุกสิ่งข้า... ‘จ้าวลี่อิน’ นั่งอยู่บนเกี้ยวแปดคนหาม ในชุดสีชมพูอ่อนหวานราวกับกลีบบัวแรกแย้มเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์ ชาวบ้านสองข้างทางต่างพากันมองมาด้วยแววตาชื่นชมระคนเวทนา เสียงซุบซิบดังแว่วเข้าหูมาตลอดทาง“น่าสงสารคุณหนูจ้าว... สกุลจ้าวมีอำนาจทหารมามากเกินไป ฮ่องเต้จึงจำใจรับนางเข้าวังเพื่อเป็นตัวประกันชัดๆ” “ได้ยินว่าฝ่าบาทโหดเหี้ยมเย็นชา สนมที่เข้าไปไม่เคยมีใครได้ถวายงาน บางคนตรอมใจตาย บางคนก็...ถูกปลด”จ้าวลี่อินแสร้งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับที่หางตา ทำท่าทีโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์บ้านเกิดเมืองนอน ให้สมกับบทบาท บุตรสาวแม่ทัพผู้เสียสละเพื่อตระกูล‘เสียใจ? ตรอมใจ? เหอะ... ฝันไปเถอะ!’ภายใต้ผ้าเช็ดหน้าผืนบาง ริมฝีปากที่แต้มชาดสีสดของนางกำลังแสยะยิ้มต่างหาก ชาติก่อนนางอาจจะเป็นคนซื่อตรงจนตัวตาย ยึดถือความภักดีจนตระกูลล่มสลาย แต่การที่สวรรค์ถีบหัวส่งให้ข้ากลับมาเกิดใหม่ในร่างเดิม ช่วงเวลาก่อนที่หายนะจะเกิด... มันคือโอกาสทองคนดีมักอายุสั้น แต่ค

‘ข้าก็ตอบตามมารยาท!’ จ้าวผินคิดในใจ ฮ่องเต้หนุ่มลุกจากเตียง เดินย่างสามขุมเข้ามาหานางด้วยท่าทีคุกคาม “เจิ้นแค่แปลกใจ... สตรีอื่นเมื่อเข้ามาในห้องนี้ ต่างกลัวจนหัวหด หรือไม่ก็รีบแก้ผ้าปีนขึ้นเตียงบรรทมหวังจะจับเจิ้นทำผัว...เอ่อ...เจิ้นหมายถึงสวามี แต่เจ้ากลับยืนจ้องหน้าเจิ้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ”เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายนางที่ไม่ใช่กลิ่นแป้งฉุนกึกจนจามทุกครั้งที่เหล่าสนมรุ่นก่อน ๆ เคยเข้ามาในตำหนักนี้ แต่นางมีกลิ่นเป็นกลิ่นหอมเย็นๆ เหมือนดอกเหมย“เจ้าไม่กลัวเจิ้นสั่งตัดหัวหรือ?”จ้าวลี่อินไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว นางเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหวานหยดปรากฏขึ้นที่มุมปาก “หากฝ่าบาทจะสั่งตัดหัว หม่อมฉันคงตายไปตั้งแต่หน้าประตูวังแล้ว... การที่ทรงพลิกป้ายหม่อมฉัน แสดงว่าพระองค์ย่อมสนพระทัยในตัวหม่อมฉันใช่หรือไม่”สุ่ยเทียนจุนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ “หึ... ปากดี”พรึ่บ!ไวเท่าความคิด ฮ่องเต้หนุ่มรวบเอวบางของนางแล้วดันร่างระหงไปชิดกับเสามังกรต้นใหญ่ ใช้แขนแกร่งกักขังนางไว้ในอ้อมแขนแววตาเปลี่ยนเป็นดุดันหมายจะข่มขวัญ“ปากดีเช่นนี้... เจิ้นอยาก

“สุดยอดไปเลยพี่สะใภ้! ท่านปราบพี่ใหญ่ได้อยู่หมัดเลย! ข้าบอกท่านแล้วพี่ไป๋หลาง ว่าพี่สะใภ้ข้าเจ๋งที่สุด!”สุ่ยเทียนจุนและจ้าวลี่อินเงยหน้าขึ้นไปมองที่มาของเสียงพร้อมกัน บนคานไม้แกะสลักลงรักปิดด้วยทองคำเปลว ปรากฏร่างของไป๋หลางรองเสนาบดีกรมอาญาที่กำลังนั่งห้อยขาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างมีเด็กน้อยตัวมอมแมม เกาะขาแน่นราวกับลูกลิงห้อยโตงเตง‘องค์ชายเจ็ด สุ่ยเฉิน!’สภาพขององค์ชายเจ็ดดูแทบไม่ได้ ชุดผ้าไหมราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลนและเศษข้าวแห้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้ามอมแมมเหมือนลูกแมวตกถังขยะ “นี่เจ้าไปฟัดกับหมาที่ไหนมา สุ่ยเฉิน?” สุ่ยเทียนจุนกุมขมับ น้องชายของเขาแต่ละวันกลับวังสภาพเหมือนออกไปรบมา“เสด็จพี่ใหญ่อย่าใส่ร้ายข้า! ข้าเพิ่งกลับจากภารกิจลับระดับแคว้นเชียวนะ!” สุ่ยเฉินกระโดดตุ๊บลงมาจากคานอย่างคล่องแคล่ว โดยมีไป๋หลางช่วยดึงคอเสื้อไว้ไม่ให้หน้าทิ่ม “พี่รอง...บอกให้ข้าไปศึกษาชีวิตราษฎร ข้าเลยปลอมตัวเป็นขอทานไปร่วมงานแจกข้าวต้มกับพรรคกระยาจกมา... สนุกมาก!”“....” สุ่ยเทียนจุนไร้คำจะเอ่ยเด็กน้อยวิ่งตื๋อมาหยุดตรงหน้าจ้าวลี่อิน ดวงตาเป็นประกายวิบวับ “ท่านคือพี่สะใภ้จ้าวลี่อินใช่หรือ

หน้าตำหนักจินหลวนแสงจันทร์สาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าตำหนัก เผยให้เห็นร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งกำลังคุกเข่าชูถาดน้ำแกงอยู่เหนือศีรษะ หลิวซือซือหรือหลิวตาอิ้ง สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ แต่งหน้าบางเบาให้ดูน่าทะนุถนอมราวกับดอกบัวขาวที่ต้องน้ำค้าง นางกัดริมฝีปากแน่น แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวดจากการคุกเข่า หวังว่าเมื่อฝ่าบาทเสด็จออกมาเห็น จะทรงมีพระเมตตาและเลิกสนใจจ้าวผินที่ได้พลิกป้ายตั้งแต่เข้าวังวันแรก‘หึ... จ้าวลี่อิน ต่อให้เจ้าได้เข้าเฝ้าแล้วอย่างไร แต่เจ้าก็เป็นแค่ลูกสาวแม่ทัพที่หยาบกระด้างไร้การอบรมสั่งสอน ติดตามบิดาอยู่ชายแดนผิวกายไม่พ้นกระดำกระด่าง สู้ข้าที่เป็นสตรีในห้องหอไม่ได้เป็นแน่แท้ ฝ่าบาททรงโปรดสตรีอ่อนหวานเช่นข้ามากกว่าแน่ ข้ามั่นใจนัก’ขณะที่หลิวตาอิ้งกำลังเพ้อฝันอยู่ลำพังนั้น หารู้ไม่ว่าจ้าวแห่งความตายได้ออกมาประจันหน้านางแล้ว“แอ๊ด...” เสียงประตูตำหนักเปิดออก หลิวตาอิ้งรีบฉีกยิ้มหวานหยดย้อย เตรียมส่งสายตาเว้าวอนไปทางบุรุษผู้สูงศักดิ์“ฝ่าบาทเพคะ... หม่อมฉันทำน้ำแกงบะ...”ยังไม่ทันได้ประจบประแจงตามคำที่คิดเอาไว้ เมื่อสายตาของนางประสบกับคนที่เดินออกมา รอยยิ้มของนางกลับต้องค้างเก้อ

หลิวตาอิ้งน้ำตาไหลพราก ด้วยความกลัวตาย นางจึงจำใจยกถ้วยน้ำแกงขึ้นดื่ม... อึก... อึก... จนหมดถ้วย รสชาติขมปร่าไหลลงคอ แต่สิ่งที่ตามมาติดๆ คือความร้อนวูบวาบและ...ยุกยิก...หลิวตาอิ้งเริ่มบิดตัวไปมา มือไม้เริ่มเกาที่คอ เกาที่แขน “โอ๊ย... คัน... คันเหลือเกิน!”“ตาอิ้งอร่อยหรือไม่” สุ่ยเทียนจุนหรือจะมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวนาง เขาเห็นแล้วว่าสตรีมักใหญ่ใฝ่สูงผู้นี้มีไอสีม่วงที่แสดงถึงความโลภออกมา รวมทั้งมีแผนชั่วในใจตั้งแต่แรกต่อให้จ้าวผินไม่ออกหน้าแทนตน เขาก็ไม่โง่ดื่มกินอะไรจากสตรีที่มีไอสังหารเช่นนี้หรอก“ระ...รส...รสชาติดีมากแค่ไนเพคะฝ่าบาท” เสียงของนางตะกุกตะกักเอ่ยออกมาเพียงครู่เดียว นางก็ทนรักษาภาพลักษณ์ไม่ไหว ทิ้งถ้วยลงพื้นแล้วลงไปนอนกลิ้งเกลือก กรีดร้องโหยหวนพร้อมกับเกาตามตัวจนผิวแดงเถือกเหมือนลิงโดนหมามุ่ย “ช่วยด้วย! ข้าคัน! ข้าไม่ไหวแล้ว!” นางตะเกียกตะกายวิ่งหนีออกไปจากลานหน้าตำหนักอย่างไม่คิดชีวิต ท่ามกลางเสียงหัวเราะของขันทีและนางกำนัลที่กลั้นไว้ไม่อยู่ กับท่าทางและกิริยาของหลิวตาอิ้ง“เกือบไปแล้วพี่สะใภ้...ข้าเกือบได้เป็นลิงโดนเห็บหมัดกินแล้ว หลิวตาอิ้งร้ายกาจมาก” อง