ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ

สตรีผู้มากับไฟ...

เบื้องหน้าข้าคือกำแพงเมืองหลวงสูงตระหง่านเสียดฟ้า สีแดงชาดของประตูวังหลวงช่างดูสดใสราวกับเลือด... เลือดของคนโง่เขลาที่คิดว่าความดีจะชนะทุกสิ่ง

ข้า... ‘จ้าวลี่อิน’ นั่งอยู่บนเกี้ยวแปดคนหาม ในชุดสีชมพูอ่อนหวานราวกับกลีบบัวแรกแย้มเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์ ชาวบ้านสองข้างทางต่างพากันมองมาด้วยแววตาชื่นชมระคนเวทนา เสียงซุบซิบดังแว่วเข้าหูมาตลอดทาง

“น่าสงสารคุณหนูจ้าว... สกุลจ้าวมีอำนาจทหารมามากเกินไป ฮ่องเต้จึงจำใจรับนางเข้าวังเพื่อเป็นตัวประกันชัดๆ” 

“ได้ยินว่าฝ่าบาทโหดเหี้ยมเย็นชา สนมที่เข้าไปไม่เคยมีใครได้ถวายงาน บางคนตรอมใจตาย บางคนก็...ถูกปลด”

จ้าวลี่อินแสร้งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับที่หางตา ทำท่าทีโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์บ้านเกิดเมืองนอน ให้สมกับบทบาท บุตรสาวแม่ทัพผู้เสียสละเพื่อตระกูล

‘เสียใจ? ตรอมใจ? เหอะ... ฝันไปเถอะ!’

ภายใต้ผ้าเช็ดหน้าผืนบาง ริมฝีปากที่แต้มชาดสีสดของนางกำลังแสยะยิ้มต่างหาก ชาติก่อนนางอาจจะเป็นคนซื่อตรงจนตัวตาย ยึดถือความภักดีจนตระกูลล่มสลาย แต่การที่สวรรค์ถีบหัวส่งให้ข้ากลับมาเกิดใหม่ในร่างเดิม ช่วงเวลาก่อนที่หายนะจะเกิด... มันคือโอกาสทอง

คนดีมักอายุสั้น แต่คนชั่วสิมักจะอายุยืนหมื่นปี!

จ้าวลี่อินเงยหน้ามองยอดตำหนักทองคำที่โผล่พ้นกำแพงวัง สายตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางไม่ได้มาเพื่อเป็นตัวประกัน และไม่ได้มาเพื่อเป็นเมียเก็บ ที่นอนรอความเมตตา

“รอข้าก่อนเถิดเพคะฝ่าบาท...” ข้ากระซิบเสียงเบากับสายลม “สนมตัวร้ายผู้นี้จะเข้าไปปั่นป่วนวังหลังของพระองค์ ให้ร้อนรุ่มจนพระองค์ต้องร้องขอชีวิต... หรือไม่ก็ร้องขอความรักจากข้าจนขาดใจ!”

นางลดผ้าเช็ดหน้าลง แววตาที่เคยดูโศกเศร้าเปลี่ยนเป็นประกายกร้าว วังหลวงจ๋า... แม่มาแล้ว!

.....

มังกรผู้ไร้หัวใจ...

“ปั่ก!”

เสียงโยนป้ายหยกสีขาวลงบนถาดทองคำดังสนั่นห้องทรงอักษร โอรสสวรรค์ถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่ร้อยของวัน มองดูชื่อ ‘จ้าวผิน’ ที่สลักอยู่บนป้ายอันเดียวโดดๆ อย่างนึกรำคาญใจ

“เลือกงั้นรึ? ...นี่มันเรียกว่ามัดมือชกชัดๆ” 

จักรพรรดิหนุ่มบ่นพึมพำ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้มังกรอย่างเกียจคร้าน พลางนึกถึงชะตาชีวิตอันน่าเบื่อบนบัลลังก์มังกรที่แข็งเหมือนเขียงหมู

ใครๆ ก็บอกว่าข้า ‘สุ่ยเทียนจุน’ เป็นฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการ ประสูติในฤกษ์ดาวมังกรทอง แต่จะมีใครรู้บ้างว่าไอ้ดวงบ้านี่มันทำให้ข้าต้องเห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็น

คนอื่นเห็นหญิงงาม... แต่ข้าเห็น ‘เงาดำ’ แห่งความตายพาดผ่านคอพวกนาง คนอื่นเห็นขุนนางภักดี... แต่ข้าเห็น ‘ประกายควันสีม่วงคล้ำ’ แห่งความโลภพวยพุ่งออกมาจากปาก

น่าสะอิดสะเอียนจนข้าไม่อยากจะหายใจร่วมโลก!

“ถอนหายใจบ่อยๆ ระวังอายุสั้นนะพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสียงเนือยๆ ดังมาจากด้านบน สุ่ยเทียนจุนไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าใคร... 

‘ไป๋หลาง’เจ้ารองเสนาบดีกรมอาญาจอมอู้งาน ที่กำลังห้อยหัวลงมาจากคานเหมือนค้างคาวผี เจ้าคนผู้นี้ทำให้เขาต้องถอดชุดคลุมมังกรไปตามเจ้านี่มารับตำแหน่งในกรมอาญาถึงสามครั้ง!

กว่าจะยอมรับตำแหน่งขุนนาง เขาต้องขู่เผาคดีพิสดารที่ร้อยปียังไขไม่ได้ เพราะเจ้านี่กระหายการไขปริศนา

“หุบปากไป๋หลาง... เจิ้นกำลังใช้ความคิด” เขาตวัดสายตากลับไปมองป้ายชื่อนั้นอีกครั้ง แล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ

เหตุผลเดียวที่เขายอมรับ ‘จ้าวลี่อิน’ เข้ามา ทั้งที่เป็นลูกสาวแม่ทัพใหญ่ที่ขุนนางฝ่ายบุ๋นหวาดระแวง ไม่ใช่เพราะคนอย่างเขากลัวอำนาจบิดาของนาง...

แต่เป็นเพราะในวันคัดเลือกตัวสนมเข้าวังที่ปีนี้เป็นปีที่สิบแล้ว และนางเป็นสตรีเพียงคนเดียวในรอบสิบปี ที่สุ่ยเทียนจุนมองไม่เห็นเงาความตาย ไม่เห็นไอความโลภ สิ่งที่เขาเห็นรอบตัวนาง มีเพียง ‘เปลวเพลิงสีแดงฉาน’

มันร้อนแรง วูบไหว และว่างเปล่า... ราวกับคนที่เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งแล้วสว่างวาบขึ้นราวกับตื่นจากความตายหรือความขลาดเขลาเบาปัญญา

“คืนนี้พระองค์จะพลิกป้ายนางไหมพ่ะย่ะค่ะ?” ไป๋หลางถามพลางโยนถั่วเข้าปาก “ได้ยินว่านางพกมีดสั้นมาด้วยนะ เป็นสนมที่ดุจริงๆ สมเป็นบุตรสาวแม่ทัพจ้าว”

พอได้ยินเช่นนั้นสุ่ยเทียนจุนยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดอกท้อฉายแวววาวโรจน์ สตรีที่กล้าพกมีดเข้าถวายตัวกับฮ่องเต้... น่าสนุกดี

“พลิกสิ...” ข้าใช้นิ้วชี้เคาะที่ป้ายหยกเบาๆ 

“เจิ้นอยากจะรู้เหมือนกันว่า ระหว่างไฟร้อนในกายของนาง กับความเย็นชาของเจิ้น... คืนนี้ใครมันจะแตกคามือใครก่อนกัน!”

“ฝ่าบาทพลิกป้ายจ้าวผิน...เตรียมขบวนเกี้ยววววว!”