Masukฉันกลายเป็นนางมารร้ายทำลายชีวิตพวกเขาเพียงเพราะฉันเป็นเมียแต่งที่เขาไม่รัก แม้แต่ในวันที่คลอดลูกเขาก็อยู่กับผู้หญิงที่เขารัก ไม่มีแม้แต่ความห่วงใยฉันกับลูกเลยสักนิด ในเมื่อคุณใจร้ายนักก็ไปเสวยสุขกันเสียเลย ฉันเหนื่อยคอยวิ่งตามราวีมาพอแล้ว
Lihat lebih banyakChapitre 1
Mélina
Je repose mon téléphone. Cayden n'a pas répondu. Encore. Je devrais être habituée, mais mon cœur se serre toujours pareil. Cette attente. Ce vide. Cette impression de ne pas exister dans sa vie.
Il est tard. La pluie frappe les vitres du penthouse. Tout est silencieux. Je me lève et marche jusqu'à la baie vitrée. La ville brille sous mes pieds, mais je ne la vois pas. Je ne vois que mon reflet. Une femme fatiguée. Une femme qui attend. Une femme qui aime trop un homme qui ne sait pas aimer en retour.
La porte s'ouvre enfin. Je reconnais son pas. Ferme. Rapide. Il ne m'appelle pas. Il ne me cherche pas. Il pose ses clés, sa veste. Chaque geste est mécanique. Comme si je n'étais pas là.
— Tu es encore debout ? demande-t-il.
Sa voix est froide. Un reproche.
— Je t'attendais.
— Tu n'aurais pas dû.
Je m'approche.
— Cayden, on doit parler.
— Maintenant ?
— Oui. Maintenant.
Il desserre sa cravate, las.
— Je suis fatigué, Mélina.
— Moi aussi. Fatiguée d'attendre. Fatiguée de me battre seule.
Il me regarde enfin. Mais il ne dit rien. Il attend que je parle. Il me laisse porter le poids de nos problèmes.
— Est-ce que tu m'aimes encore ?
Ma voix tremble.
— Pourquoi tu me demandes ça ?
— Parce que je ne le sens plus. Tu ne me regardes plus. Tu ne me touches plus. Je vis avec un étranger.
Il détourne les yeux. Son silence me brise.
— Réponds-moi.
— Je ne suis pas doué pour ce genre de conversation.
— Ce n'est pas une conversation. C'est nous. C'est tout ce que j'essaie de préserver.
Il s'éloigne vers le bar. Il se sert un whisky. Il me tourne le dos. Ce geste me transperce. Il fuit. Comme toujours.
— Tu ne veux pas te battre pour nous ?
— Je ne vois pas l'intérêt de parler de sentiments à cette heure.
— Alors tu préfères quoi ? Le silence ? La distance ? Me voir partir ?
Il se retourne brusquement.
— Personne ne te retient.
Ces mots me frappent en pleine poitrine. Mes larmes montent.
— C'est ce que tu veux ? Que je parte ?
— Je veux juste un peu de paix.
— Tu appelles ça la paix ? Moi, j'appelle ça de l'indifférence.
Il pose son verre. Il s'avance. Son regard est dur.
— Je t'ai donné une vie confortable. Qu'est-ce que tu veux de plus ?
— Toi. Je veux toi. Pas ton argent. Pas tes hôtels. Toi.
Il me fixe, immobile. Je cherche dans ses yeux une étincelle. Un signe. Rien.
— Tu ne dis rien.
— Qu'est-ce que tu veux que je dise ?
— La vérité.
— Tu ne la supporterais pas.
— Essaie.
Il serre la mâchoire. Il lutte. Mais il ne cédera pas. Il ne sait pas céder.
— Je ne suis pas l'homme dont tu rêves, Mélina.
— Je ne rêve pas. Je t'aime.
— Tu aimes une illusion.
— Alors dis-moi qui tu es vraiment.
Il lève la main. Il frôle ma joue. Ce geste est tendre. Presque inattendu.
— Je suis quelqu'un qui ne sait pas aimer sans détruire.
— Alors apprends.
— Ce n'est pas si simple.
— Rien n'est simple avec toi. Mais je suis là. Je me bats.
Il retire sa main. La distance revient.
— Tu ne devrais pas.
— Pourquoi ?
— Parce que tu vas souffrir.
— Je souffre déjà.
Il se dirige vers la fenêtre. Il regarde la ville. Il m'ignore.
— Je ne sais pas montrer ce que je ressens.
— Alors dis-le avec des mots.
— Les mots ne changent rien.
— Ils changent tout pour moi.
Il ne répond pas. Son dos est droit. Ses épaules tendues. La distance entre nous est immense.
— Je ne peux pas continuer comme ça.
— Alors ne continue pas.
Sa voix est froide. Définitive.
— Tu me demandes d'abandonner ?
— Je te demande de te protéger.
— De toi ?
— Oui.
Je secoue la tête. Les larmes coulent enfin.
— Je ne veux pas me protéger de toi. Je veux être avec toi.
— Même si je te fais du mal ?
— Même si tu me fais du mal.
Il se retourne. Son visage est fermé.
— Tu es trop naïve, Mélina.
— Non. Je suis amoureuse.
— C'est la même chose.
Je m'essuie les joues. Je ne veux pas qu'il me voie pleurer.
— Tu ne me montres jamais ce que je représente pour toi. Jamais. Pas un geste. Pas un mot. Pas un regard.
— Parce que je ne sais pas.
— Alors apprends. Avant qu'il ne soit trop tard.
— Trop tard pour quoi ?
— Pour nous.
Il baisse les yeux.
— Je suis désolé.
— Ce n'est pas assez.
— Je sais.
Le silence retombe. Plus lourd. Plus douloureux.
— Je vais dormir, dit-il.
— Cayden.
Il s'arrête.
— Quoi ?
— Si je pars, est-ce que tu me retiendras ?
Il ne répond pas tout de suite. Puis :
— Je ne sais pas.
Il sort. Ses pas s'éloignent. La porte de la chambre se referme.
Je reste seule. Le silence m'écrase. Mes larmes coulent sans fin. Je me sens rejetée. Invisible. Inutile.
Je prends mon manteau. Mon sac. Mes clés.
Et je sors.
La pluie me frappe le visage. Froide. Cinglante. Elle se mêle à mes larmes. Je marche sans but.
J'ai cette terrible impression d'être toujours celle qui doit se battre pour préserver notre couple. Et lui, il ne se bat jamais.
Jamais.
“ไงคะ”จอมทัพเสียงหวานกับภรรยา“พ่อมาหาแม่ที่ห้องสปาเก้าหน่อย มีบางอย่างอยากให้ดู.....” ชาลินีบอกสามีน้ำเสียงจริงจัง“โอเคเดี๋ยวพ่อไป” จอมทัพตอบรับแล้วรีบลุกเดินไปหาภรรยาทันที เขาเดินมาเรื่อย ๆ จนถึงห้องสปาที่เก้าเป็นห้องท้ายสุดทางเดิน เขาเคาะประตูห้องก่อนเลื่อนเปิดเข้ามาภายในแล้วยกยิ้มทันทีเมื่อเห็นภรรยาสวมชุดคลุมสีน้ำตาลอ่อนรวบผมมัดขึ้นสูง“อยากนวดหรืออยากรำลึกความหลัง?” จอมทัพกดล็อกประตูเดินปลดตะขอกางเกงเข้าไปหาภรรยา“อันนี้ต้องแล้วแต่สามีว่าอยากทำอะไร...” หน้าสวยยิ้มหวานย่างกรายเข้าใกล้สามีช่วยเขาถอดเสื้อยืดออกเผยร่างกายกำยำน่าหลงใหล“รำลึกความหลังดีกว่า” สายตาคมกะลิ้มกะเหลี่ยดึงภรรยามาหน้ากระจกเงาที่เคยจัดหนักเมื่อหลายปีก่อน“ล็อกห้องหรือยังคะ”“ล็อกตั้งแต่ตอนเดินเข้ามาแล้ว” เสียงทุ้มแหบพร่าจูบซับลำคอเรียว“ประโยคนี้คุ้น ๆ แฮะ” ชาลินีอมยิ้มเมื่อนึกถึงประโยคนี้“คุ้นสิเป็นคำพูดก่อนที่ผัวจะเข้าไปในตัวเมียไง”จอมทัพค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมออกปล่อยร่วงหล่นพื้นจ้องมองเรือนร่างภรรยาอย่างหื่นกระหายกายหนาประกบด้านหลังโน้มต
“พวกกูเจอโทรศัพท์ของป่านที่กระเด็นไปใต้โซฟาแชทสนทนาที่มึงบังคับให้ป่านทำตามมึงและมึงก็ส่งคลิปเชี้ย ๆ ไปขู่ป่านตลอด” จอมทัพเกรี้ยวกราดทนไม่ได้ที่เพื่อนต้องถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจจนนอนแน่นิ่งเป็นเจ้าหญิงนิทรา และหากไม่ใช่เพราะโทรศัพท์กระเด็นเข้าไปใต้โซฟาพวกเขาก็ไม่มีทางได้เจอหลักฐานที่มัดตัวปานเทพ“กูไม่ได้ทำ!” ปานเทพเสียงแข็งลุกลี้ลุกลนตกใจที่พวกมันเจอโทรศัพท์ที่เขาแอบเข้าไปหาแต่ไม่เจอ“ผู้ชายในคลิปไม่ใช่มึงสินะ” ขุนพลเปิดคลิปในโทรศัพท์ของปานเทพ“เอาของกูมา!” ปานเทพโกรธเลือดขึ้นหน้าจะเข้าไปเอาโทรศัพท์ จอมทัพดันภรรยาให้ไปข้างหลังสองพี่น้องเตรียมปะทะกับปานเทพที่เตะต่อยสะเปะสะปะด้วยความโกรธ ตำรวจวิ่งเข้ามาจับตัวปานเทพให้นั่งคุกเข่าใส่กุญแจมือ ปานเทพตาขวางมองชาลินี จอมทัพและขุนพล“ลินีหักหลังเรา!”“เทพทำผิดเอง”ชาลินีหน้าเสียรู้สึกผิดที่หลอกเพื่อนแต่คนผิดก็ต้องว่าไปตามผิดสถานีตำรวจ ปานเทพปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาแต่หลักฐานการพูดคุยในข
โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ชาลินี ขุนพล มาลิสาและพ่อแม่ต่างมายืนรอหน้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจภาวนาขอให้จอมทัพปลอดภัย จนเมื่อคุณหมอบอกว่าเขาปลอดภัยผลสแกนกะโหลกไม่ร้าวที่ไม่ได้สติเพราะเสียเลือดมาก ญาติ ๆ ค่อยเบาใจนั่งเฝ้าอาการของจอมทัพในห้องพิเศษเต็มห้อง ชาลินีร้องไห้จนหน้าแดงนั่งกุมมือสามีไว้ไม่ห่าง ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงจอมทัพลืมตาขึ้นได้สติ ชาลินีดีใจหันไปบอกกับญาติ ๆ ทุกคนรีบวิ่งกรูกันมาล้อมเตียงคนไข้“เป็นยังไงบ้างลูก” พ่อแม่หน้าเครียดแย่งกันถามด้วยความห่วงใย“ปวดหัวนิดหน่อย” คิ้วเข้มขมวดยกมือขึ้นจับบริเวณที่ปวดมีผ้าก็อตแปะไว้“จำพ่อกับแม่ได้ไหม?”“จำได้สิครับ”“โล่งอก” พ่อแม่และพี่น้องถอนหายใจโล่งอกกันเป็นแถวคุยกันสักพักพ่อแม่ก็พากันเดินไปนั่งที่ห้องรับแขก“ร้องไห้จนหน้าแดงเลยนะแม่” จอมทัพยิ้มอ่อนเหลือบไปมองหน้าภรรยาที่นั่งอยู่ข้างเตียง“แม่เป็นห่วง.....” ชาลินียิ้มทั้งน้ำตาซบหน้าลงที่อกแกร่ง เขายกมือขึ้นแตะหัวเธอเพื่อปลอบโยน“ผมเห็นคลิปที่พี่ถ่ายไว้ เลยไปช่วยสายป่านแล้ว” ขุนพลพูดขึ้น จอมทัพขมว
ช่วงเย็น จอมทัพกับขุนพลมาที่บ้านของสายป่าน จอมทัพจะเข้าไปในบ้านสายป่านคนเดียวส่วนขุนพลรออยู่ที่รถ“เคลียให้จบนะพี่จะได้เลิกวุ่นวาย” ขุนพลให้กำลังใจพี่ชาย จอมทัพหันมาพยักหน้าให้น้องแล้วเปิดประตูลงจากรถเดินเข้าไปในรั้วบ้านของสายป่าน เมื่อเปิดประตูเข้าไปในบ้าน เขาเห็นสายป่านกำลังจัดโต๊ะอาหารวางกับข้าวที่เขาชอบ เท้าหนักเดินเข้าไปใกล้อย่างเชื่องช้ายังไม่รู้ว่าสายป่านจะมาไม้ไหนอีก“มีอะไรจะคุยกับพี่?”“กินไปคุยไปกันเถอะค่ะ” สายป่านหันมายิ้มหวานเหลือบมองบนโต๊ะอาหารที่เธอจัดเตรียมไว้“พี่ไม่หิว รีบคุยจะได้รีบกลับ”“กลัวเมียเข้าใจผิดหรือคะ”“ใช่ เพราะป่านชอบสร้างปัญหาให้พี่กับเมีย” จอมทัพเสียงเหวี่ยงอึดอัดกับสถานการณ์แบบนี้เต็มที“ก็เพราะมัน พี่ถึงห่างเหินกับป่าน” เธอมองอย่างตัดพ้อกำช้อนในมือหายใจแรง“ถึงไม่มีลินีเราก็ต้องห่างเหินกันอยู่ดี”“ไม่จริง ถ้าไม่มีมันพี่ก็รักป่าน
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง จอมทัพยังคงนอนคลุมโปงใจหวิวกระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับ ชาลินีเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างประหม่าจากเหตุการณ์เมื่อครู่และชุดที่เธอกำลังสวมใส่เป็นชุดสายเดี่ยวกระโปรงสั้นผ้าซาตินพลิ้วเผยผิวกายขาวเนียนหน้าอกอวบอิ่มและส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน เธอมองจอมทัพที่นอนคลุมโปงอยู่เลยหน้าง้ำเดิน
เรือนหอหลังใหญ่สไตล์นอดิคทันสมัยสีเทาล้อมด้วยกระจก คู่บ่าวสาวถูกส่งตัวเข้าห้องหอ เมื่อผู้หลักผู้ใหญ่ทยอยเดินออกจากห้อง บ่าวสาวก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้าสีหน้าอิดโรยทั้งคู่“พี่อาบน้ำก่อนเลยนะ ลินีขอพักสักแป๊บ” ชาลินีหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าแล้วเผลอหลับไป.........เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ
ช่วงเวลาการแสดงมีการแสดงก่อนจะให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินเข้ามาในงาน จอมทัพกับชาลินียืนรออยู่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยงเพื่อเตรียมเดินเข้างานบนพรมแดงที่จะโรยด้วยกลีบดอกไม้ ชาลินียิ้มกว้างมีความสุขในที่สุดก็ได้เป็นเจ้าสาวของชายที่รักมาตลอดยี่สิบปีเสียงดนตรีไทยบรรเลงขึ้นพร้อมกับนางรำตัวน้อยขึ้นมาบนเวที จอมทั
ปัจจุบันช่วงกลางดึกภายในห้องนอนหรูของชาลินี เธอนอนหลับด้วยความอ่อนเพลียหลังจากร้องไห้อย่างหนัก เสียงข้อความดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟวาบ เสียงดังติ้ง ติ้ง ๆ ดังต่อเนื่อง ทำให้เธอรู้สึกตัวเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างกาย ดวงตาสวยหรี่มองหน้าจอแสงจ้าปรับสายตาไม่ทัน ข้อความที่เข้ามาคือจอมทัพส่งรูป





