หมดแรงยื้อ(สามีไม่เคยรัก)

หมดแรงยื้อ(สามีไม่เคยรัก)

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-08
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
4.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฉันกลายเป็นนางมารร้ายทำลายชีวิตพวกเขาเพียงเพราะฉันเป็นเมียแต่งที่เขาไม่รัก แม้แต่ในวันที่คลอดลูกเขาก็อยู่กับผู้หญิงที่เขารัก ไม่มีแม้แต่ความห่วงใยฉันกับลูกเลยสักนิด ในเมื่อคุณใจร้ายนักก็ไปเสวยสุขกันเสียเลย ฉันเหนื่อยคอยวิ่งตามราวีมาพอแล้ว

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Chapitre 1

Mélina

Je repose mon téléphone. Cayden n'a pas répondu. Encore. Je devrais être habituée, mais mon cœur se serre toujours pareil. Cette attente. Ce vide. Cette impression de ne pas exister dans sa vie.

Il est tard. La pluie frappe les vitres du penthouse. Tout est silencieux. Je me lève et marche jusqu'à la baie vitrée. La ville brille sous mes pieds, mais je ne la vois pas. Je ne vois que mon reflet. Une femme fatiguée. Une femme qui attend. Une femme qui aime trop un homme qui ne sait pas aimer en retour.

La porte s'ouvre enfin. Je reconnais son pas. Ferme. Rapide. Il ne m'appelle pas. Il ne me cherche pas. Il pose ses clés, sa veste. Chaque geste est mécanique. Comme si je n'étais pas là.

— Tu es encore debout ? demande-t-il.

Sa voix est froide. Un reproche.

— Je t'attendais.

— Tu n'aurais pas dû.

Je m'approche.

— Cayden, on doit parler.

— Maintenant ?

— Oui. Maintenant.

Il desserre sa cravate, las.

— Je suis fatigué, Mélina.

— Moi aussi. Fatiguée d'attendre. Fatiguée de me battre seule.

Il me regarde enfin. Mais il ne dit rien. Il attend que je parle. Il me laisse porter le poids de nos problèmes.

— Est-ce que tu m'aimes encore ?

Ma voix tremble.

— Pourquoi tu me demandes ça ?

— Parce que je ne le sens plus. Tu ne me regardes plus. Tu ne me touches plus. Je vis avec un étranger.

Il détourne les yeux. Son silence me brise.

— Réponds-moi.

— Je ne suis pas doué pour ce genre de conversation.

— Ce n'est pas une conversation. C'est nous. C'est tout ce que j'essaie de préserver.

Il s'éloigne vers le bar. Il se sert un whisky. Il me tourne le dos. Ce geste me transperce. Il fuit. Comme toujours.

— Tu ne veux pas te battre pour nous ?

— Je ne vois pas l'intérêt de parler de sentiments à cette heure.

— Alors tu préfères quoi ? Le silence ? La distance ? Me voir partir ?

Il se retourne brusquement.

— Personne ne te retient.

Ces mots me frappent en pleine poitrine. Mes larmes montent.

— C'est ce que tu veux ? Que je parte ?

— Je veux juste un peu de paix.

— Tu appelles ça la paix ? Moi, j'appelle ça de l'indifférence.

Il pose son verre. Il s'avance. Son regard est dur.

— Je t'ai donné une vie confortable. Qu'est-ce que tu veux de plus ?

— Toi. Je veux toi. Pas ton argent. Pas tes hôtels. Toi.

Il me fixe, immobile. Je cherche dans ses yeux une étincelle. Un signe. Rien.

— Tu ne dis rien.

— Qu'est-ce que tu veux que je dise ?

— La vérité.

— Tu ne la supporterais pas.

— Essaie.

Il serre la mâchoire. Il lutte. Mais il ne cédera pas. Il ne sait pas céder.

— Je ne suis pas l'homme dont tu rêves, Mélina.

— Je ne rêve pas. Je t'aime.

— Tu aimes une illusion.

— Alors dis-moi qui tu es vraiment.

Il lève la main. Il frôle ma joue. Ce geste est tendre. Presque inattendu.

— Je suis quelqu'un qui ne sait pas aimer sans détruire.

— Alors apprends.

— Ce n'est pas si simple.

— Rien n'est simple avec toi. Mais je suis là. Je me bats.

Il retire sa main. La distance revient.

— Tu ne devrais pas.

— Pourquoi ?

— Parce que tu vas souffrir.

— Je souffre déjà.

Il se dirige vers la fenêtre. Il regarde la ville. Il m'ignore.

— Je ne sais pas montrer ce que je ressens.

— Alors dis-le avec des mots.

— Les mots ne changent rien.

— Ils changent tout pour moi.

Il ne répond pas. Son dos est droit. Ses épaules tendues. La distance entre nous est immense.

— Je ne peux pas continuer comme ça.

— Alors ne continue pas.

Sa voix est froide. Définitive.

— Tu me demandes d'abandonner ?

— Je te demande de te protéger.

— De toi ?

— Oui.

Je secoue la tête. Les larmes coulent enfin.

— Je ne veux pas me protéger de toi. Je veux être avec toi.

— Même si je te fais du mal ?

— Même si tu me fais du mal.

Il se retourne. Son visage est fermé.

— Tu es trop naïve, Mélina.

— Non. Je suis amoureuse.

— C'est la même chose.

Je m'essuie les joues. Je ne veux pas qu'il me voie pleurer.

— Tu ne me montres jamais ce que je représente pour toi. Jamais. Pas un geste. Pas un mot. Pas un regard.

— Parce que je ne sais pas.

— Alors apprends. Avant qu'il ne soit trop tard.

— Trop tard pour quoi ?

— Pour nous.

Il baisse les yeux.

— Je suis désolé.

— Ce n'est pas assez.

— Je sais.

Le silence retombe. Plus lourd. Plus douloureux.

— Je vais dormir, dit-il.

— Cayden.

Il s'arrête.

— Quoi ?

— Si je pars, est-ce que tu me retiendras ?

Il ne répond pas tout de suite. Puis :

— Je ne sais pas.

Il sort. Ses pas s'éloignent. La porte de la chambre se referme.

Je reste seule. Le silence m'écrase. Mes larmes coulent sans fin. Je me sens rejetée. Invisible. Inutile.

Je prends mon manteau. Mon sac. Mes clés.

Et je sors.

La pluie me frappe le visage. Froide. Cinglante. Elle se mêle à mes larmes. Je marche sans but.

J'ai cette terrible impression d'être toujours celle qui doit se battre pour préserver notre couple. Et lui, il ne se bat jamais.

Jamais.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
บทนำ
ฉันกลายเป็นนางมารร้ายทำลายชีวิตพวกเขาเพียงเพราะฉันเป็นเมียแต่งที่เขาไม่รัก แม้แต่ในวันที่คลอดลูกเขาก็อยู่กับผู้หญิงที่เขารัก ไม่มีแม้แต่ความห่วงใยฉันกับลูกเลยสักนิด ในเมื่อคุณใจร้ายนักก็ไปเสวยสุขกันเสียเลย ฉันเหนื่อยคอยวิ่งตามราวีมาพอแล้วแนะนำตัวละครจอมทัพ หนุ่มหล่อไฮโซ มีคู่หมั้นคือชาลินีตั้งแต่เก้าขวบ เพราะพ่อแม่เขาเกรงใจพ่อแม่ของเธอทำให้ต้องหมั้นและแต่งงานงานผลิตทายาททั้งที่เขาไม่เต็มใจและทุกคนรู้ว่าเขารักสายป่านมาตั้งแต่เด็กชาลินี สาวสวยไฮโซสาวมั่นปราดเปรียวไม่อ่อนหวานน่ารัก เธอรักมั่นคงเพียงชายคู่หมั้น แม้จะมีหนุ่มหล่อรวยมาตามจีบมากมายก็ตาม เธอก็ยังซื่อสัตย์กับคู่หมั้นแม้จะรู้ว่าเขารักผู้หญิงคนอื่นก็ยังมีความหวังว่าเขาจะรักเธอบ้างสายป่าน สาวสวยอ่อนหวานเป็นครูสอนรำ น่ารักสดใสเธอรักเพียงจอมทัพถึงแม้เขาจะแต่งงานมีครอบครัวเธอก็ยังรอวันที่เขาได้หย่ากับภรรยาปานเทพ คุณหมอหนุ่มรูปหล่อ เป็นเพื่อนสนิทของชาลินีและแอบชอบเพื่อนมานาน เขาพร้อมจะดูแลชาลินีต่อจากสามีที่ไม่เคยรักเธอเลยเกริ่นช่วงหัวค่ำ ชาลินีโทรไปเล่าความฝันให้สามีฟังว่าเธอฝันร้ายเพื่อออดอ้อนสามี“น้องไม่สบายใ
Baca selengkapnya
1.ว่าที่เจ้าบ่าวหาย
ร้านเว็ดดิ้งสตูดิโอชาลินี เข้าไปลองชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรูประดับด้วยคริสทัลชวาลอฟสกีจากฝรั่งเศส ผมลอนสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบเก็บเผยต้นคอเรียวและเนินไหล่ขาวเนียน หน้าสวยผุดผ่องเรียวเล็กปากนิดจมูกหน่อยดวงตาโฉบเฉี่ยวเหมาะกับเธอที่มีความมั่นใจไม่ยอมใครและดูสวยร้ายโดยเฉพาะในสายตาของว่าที่เจ้าบ่าว เธอไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติที่เขาชอบเลยสักนิดเขาชอบผู้สวยหวานอ่อนโยนน่าทะนุถนอมความประหม่านิด ๆ ของหญิงสาวอ่อนแอทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองต้องปกป้องคุ้มครองนั่นทำให้เขาดูมีค่าและยิ่งใหญ่ที่สุดในครอบครัว ไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองไม่มีความอ่อนหวานนุ่มนวลและยังแก่นเซี้ยวมาตั้งแต่เด็กผ้าม่านสีขาวของห้องแต่งตัวเปิดออก ว่าที่เจ้าสาวสวยละมุนงามสง่าส่งยิ้มหวานให้กับแม่ เพื่อนและว่าที่เจ้าบ่าว ทว่าสิ่งที่เธอเห็นตรงหน้ากลับไม่มีว่าที่เจ้าบ่าวอยู่ตรงนั้น“พี่จอมยังลองชุดไม่เสร็จหรือคะแม่” ชาลินีเอ่ยถามแม่ทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่ เธอแต่งหน้าทำผมเปลี่ยนชุดนานกว่าผู้ชาย เขาควรลองชุดเสร็จแล้วมานั่งรอเธอแต่ก็ไร้เงา แม่ของเธอยืนอึกอักกลืนน้ำลายอึกใหญ่“แม่....นิ้ง” เธอมองหน้าแม่กับเพื่อนสาวที่หน้าเจื่อนทำให้รู้ว่าเขา
Baca selengkapnya
2.รักใครมากกว่า
ภายในห้องคนไข้ จอมทัพช่วยให้สายป่านนอนลงแล้วห่มผ้าให้ เธอยิ้มน้อย ๆ สีหน้าอ่อนเพลีย เขาหันไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงคนไข้แล้วหันหลังเดินไปที่ประตูห้อง“คุยงานในห้องก็ได้นะคะ” สายป่านเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเขาจะเดินออกจากห้อง จอมทัพหันมองสีหน้าเรียบเฉย“พี่จะไปดูลินี ร้องไห้แล้วขับรถจะอันตราย......” พูดจบเขาก็เปิดประตูห้องเดินออกไปทันที สายป่านขมวดคิ้วแววตาแข็งกร้าวมือกำผ้าห่มแน่นทั้งสองข้าง ปากบอกว่าไม่สนไม่รักนางคู่หมั้นไม่เคยอยู่ในสายตาแต่การกระทำตรงข้ามทุกอย่างแม้เขาจะต่อว่าคู่หมั้นแรง ๆ เพราะงี่เง่าเอาแต่ใจ ทว่าสายตาเขาไม่เคยแสดงว่าเกลียดคู่หมั้นจริง ๆ สักที…….หน้าห้องคนไข้ จอมทัพกดโทรศัพท์ติดต่อว่าที่เจ้าสาวไม่รู้ว่าเธอจอดรถที่ชั้นไหนป่านนี้คงนั่งร้องไห้ฟูมฟายจนตาพร่าเขาไม่อยากให้เธอขับรถตอนนี้ เสียงโทรศัพท์ของชาลินีดังขึ้นต่อเนื่องเธอก้มมองโทรศัพท์ในมือขึ้นชื่อพี่จอมยิ่งเสียใจร้องไห้หนักคิดว่าเขาคงโทรตามมาด่า ด้านจอมทัพได้ยินเสียงโทรศัพท์ของว่าที่เจ้าสาวเขารีบเดินไปตามเสียงซึ่งดังมาจากบันไดหนีไฟ เขาเดินมาถึงประตูทางหนีไฟแล้วชะเง้อดูผ่านกระจกบานเล็กมองหาว่าที่เจ
Baca selengkapnya
3.อย่าหาเรื่อง
ปัจจุบันช่วงกลางดึกภายในห้องนอนหรูของชาลินี เธอนอนหลับด้วยความอ่อนเพลียหลังจากร้องไห้อย่างหนัก เสียงข้อความดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟวาบ เสียงดังติ้ง ติ้ง ๆ ดังต่อเนื่อง ทำให้เธอรู้สึกตัวเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างกาย ดวงตาสวยหรี่มองหน้าจอแสงจ้าปรับสายตาไม่ทัน ข้อความที่เข้ามาคือจอมทัพส่งรูปภาพมาให้ คิ้วเรียวขมวดกดดูข้อความรูปภาพเด้งขึ้นหลายสิบภาพเป็นรูปจอมทัพลองชุดเจ้าบ่าวหลายสิบชุดหลากหลายสีส่งมาให้เธอดู ชาลินีตาสว่างนอนหงายอมยิ้มเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์เปิดรูปว่าที่เจ้าบ่าวสุดหล่อที่พึ่งทะเลาะเมื่อตอนบ่ายข้อความจากจอมทัพ “ชอบชุดไหน” “พี่ใส่ชุดไหนหล่อ”ข้อความจากชาลินี “ไม่หล่อสักชุด”ข้อความจากจอมทัพ “พรุ่งนี้บ่ายไปลองให้ใหม่”ข้อความจากชาลินี “ทำไมต้องตอนบ่าย”ข้อความจากจอมทัพ “ไปส่งป่านก่อนแล้วไปลองชุด”ข้อความจากชาลินี “...........”ข้อความจากจอมทัพ “ป่านไม่มีใคร.....”ข้อความจากชาลินี “แค่นี้แหละ”ชาลินีวางโทรศัพท์ลงอย่างขุ่นเคืองข้ออ้างที่เขามีประจำคือสายป่านไม่มีใคร สายป่านน่าสงสาร พี่รักสายป่านก็ต้องดูแล คำพูดคุ้นหูที่เธอได้
Baca selengkapnya
4.เรียกร้องความสนใจ
ช่วงเวลาการแสดงมีการแสดงก่อนจะให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินเข้ามาในงาน จอมทัพกับชาลินียืนรออยู่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยงเพื่อเตรียมเดินเข้างานบนพรมแดงที่จะโรยด้วยกลีบดอกไม้ ชาลินียิ้มกว้างมีความสุขในที่สุดก็ได้เป็นเจ้าสาวของชายที่รักมาตลอดยี่สิบปีเสียงดนตรีไทยบรรเลงขึ้นพร้อมกับนางรำตัวน้อยขึ้นมาบนเวที จอมทัพกระตุกเล็กน้อยก่อนจะก้มไปมองหน้าเจ้าสาวที่ยืนยิ้มมีความสุข“อย่าบอกนะว่าจ้างมาเอง”“ค่ะ”“ลินีก็ได้ทุกอย่างแล้ว จะแกล้งป่านเพื่อ?” คิ้วเข้มขมวดมองตรงไปบนเวที“คนของพี่จะได้รู้ตัวว่าไม่ควรแย่งควรสามีคนอื่น” ชาลินีลอยหน้าลอยตาไม่แยแส เขาส่ายหน้าเล็กน้อยควงแขนเธออยู่อย่างนั้นเมื่อการแสดงจบเสียงปรบมือดังขึ้นเสียงเพลงงานแต่งก็บรรเลงเจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินบนพรมแดงมีเหล่าเพื่อน ๆ คอยโปรยดอกไม้ให้ตามทาง สายป่านกำกระโปรงสีขาวจนยับแววตาแข็งกร้าวยืนมองคู่บ่าวสาวกล่าวขอบคุณแขกผู้ร่วมงานอย่างเปรมปรีดิ์ เมื่อบ่าวสาวกล่าวขอบคุณจบกำลังจะไปตัดเค้กที่อยู่มุมเวที สายป่านเหลือบมองเด็กเสิร์ฟถือแก้วไวน์มาหลายใบกำลังเดินมา เธอเลยแกล้งเดินไปชนพนักงานเสิร์ฟจนตัวเองและพนักงานล้มลงพื้นทั้งคู่แก้วตกแตกเสียงดังทำให้ทุกในงา
Baca selengkapnya
5.จะไปไหนก็ไป
เรือนหอหลังใหญ่สไตล์นอดิคทันสมัยสีเทาล้อมด้วยกระจก คู่บ่าวสาวถูกส่งตัวเข้าห้องหอ เมื่อผู้หลักผู้ใหญ่ทยอยเดินออกจากห้อง บ่าวสาวก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้าสีหน้าอิดโรยทั้งคู่“พี่อาบน้ำก่อนเลยนะ ลินีขอพักสักแป๊บ” ชาลินีหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าแล้วเผลอหลับไป.........เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นถี่ทำให้เธอสะดุ้งตื่นคิดว่าเป็นของตัวเองเธอลืมตามองหาโทรศัพท์ เสียงข้อความที่เข้านั้นไม่ใช่ของเธอแต่เป็นเสียงข้อความของจอมทัพด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชาลินีฟังเสียงน้ำฝักบัวในห้องน้ำยังไหลอยู่เลยลุกขึ้นย่องไปแอบดูโทรศัพท์เขาว่าใช่คนที่เธอคิดส่งมาหรือเปล่า เสียงข้อความดังอีกครั้งขึ้นหน้าจอว่าป่าน ชาลินีเบะปากใจคอไม่ดีกลัวสายป่านอ้อนให้จอมทัพออกไปหาในคืนเข้าหอเพื่อทำลายฤกษ์ของเธอ ในระหว่างที่ครุ่นคิดไม่ทันสังเกตว่าเสียงน้ำหยุดลง ร่างหนาสวมกางเกงขาสั้นเสื้อยืดสีเข้มเดินมาอยู่ด้านหลังเจ้าสาวแล้วโน้มลงกระซิบข้างหู“แอบดูอะไร?” ลมหายใจอุ่นกับน้ำเสียงของเขาทำเธอสะดุ้งหน้าตาเหลอหลารีบเดินหนีไปนั่งที่ข้างเตียงไม่ให้มีพิรุธ“ได้ยินเสียงข้อความ เลยมาดูว่าเป็นของลินีหรือเปล่า”“เหรอ ลินีวางโทรศัพท์ไว้
Baca selengkapnya
6.มันคืออะไร..(ชุดนอนไม่ได้นอน)
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง จอมทัพยังคงนอนคลุมโปงใจหวิวกระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับ ชาลินีเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างประหม่าจากเหตุการณ์เมื่อครู่และชุดที่เธอกำลังสวมใส่เป็นชุดสายเดี่ยวกระโปรงสั้นผ้าซาตินพลิ้วเผยผิวกายขาวเนียนหน้าอกอวบอิ่มและส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน เธอมองจอมทัพที่นอนคลุมโปงอยู่เลยหน้าง้ำเดินไปนั่งบนเตียงนอนเซ็งๆ ป่านนี้เขาคงหลับหนีไปแล้ว ชาลินีนั่งคิดอยู่สักพักก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ เอนตัวลงนอนเขยิบแทรกเข้าไปใต้ผ้านวมผืนใหญ่ที่เขาใช้คลุมตัวแล้วโอบกอดยกแขนขาพาดกายหนาซบหน้าบนอกแกร่งซึมซับไออุ่นสูดดมกลิ่นผู้ชาย“ร้อน...” เขาขยับตัวเล็กน้อยลากเสียงบ่น“ร้อนก็เปิดผ้านวมสิ จะคลุมไว้ทำไม” เธอเงยมองอย่างหงุดหงิดก่อนจะดึงผ้านวมที่คลุมออกแล้วยันไปที่ปลายเท้า จอมทัพขมวดคิ้วลุกนั่งไม่พอใจที่อยู่ ๆ มาดึงผ้าออกยังไม่ทันจะง้างปากบ่นก็ต้องตกตะลึงกับชุดที่เธอสวมใส่“แต่งตัวอะไร?” น้ำเสียงที่คล้ายตำหนิช่างตรงข้ามกับสายตาที่จ้องมองเรือนร่างขาวผุดผ่องหน้าอกอวบอิ่มเซ็กซี่เร้าใจทำกายหนาร้อนวูบวาบเลือดลมสูบฉีดหน้าแดงฝืนกลืนน้ำลายลงคอลำบาก“เขาเรียกว่าชุดนอนไม่ได้นอน เอาไว้อ่อยสามี....” หน้าสวยยั
Baca selengkapnya
7.เยือนเรือนหอ
เสียงโทรศัพท์สั่น อืด อืด ที่ข้างหัวเตียงฝั่งที่ชาลินีนอนหลับทำให้เธอสะดุ้งตื่นกะพริบตาถี่ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาแนบหู“ค่ะ” เสียงเธองัวเงียคิดว่าแม่โทรมาหา“พี่จอมอยู่ไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์!” เสียงปลายทำให้ชาลินีถึงกับตาสว่างโมโหที่สายป่านโทรมาเธอ เพื่อถามถึงสามีของคนอื่นราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของ“ตามผัวคนอื่นผ่านเมียเขาเนี่ยนะ” เธอตอบกลับอย่างหัวเสียเหลือบไปมองรอบห้อง“บอกให้เขารับโทรศัพท์ด้วย!”“ไม่บอก พี่จอมหลับอยู่เมื่อคืนหนักไปหน่อยไม่อยากกวน” ริมฝีปากยกยิ้มแกล้งหลอกให้สายป่านสติแตกคิดไปเองแล้วกดตัดสายทิ้งไปดื้อ ๆ“อีบ้า!” สายป่านพยายามโทรกลับไปหาชาลินีอีกแต่ไม่มีสัญญาณคล้ายปิดเครื่อง เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซิบสายตาหลุกหลิกคิดหาทางเอาชนะให้ได้ ชาลินีอมยิ้มสะใจ ค่อย ๆ เขยิบตัวลุกไปอาบน้ำแต่งตัวออกจากห้อง เธอเดินลงบันไดกวาดสายตามองหาจอมทัพรอบบ้านก่อนจะได้กลิ่นยำปลาร้าโชยมาทำน้ำลายสอเลยเดินปรี่เข้าไปที่ห้องครัวแทน“หูย น่ากินจังค่ะป้าแช่ม” เธอจ้องมองยำทะเลจานใหญ่น่ากินจนท้องร้อง“คุณจอมบอกว่าให้ทำเตรียมไว้ให้คุณผู้หญิงค่ะ” ป้าแช่มอมยิ้มหยิบจานช้อนวางเตรียมไว้ให้คุณผู
Baca selengkapnya
8.อย่าทะเลาะกัน
ระหว่างที่จอมทัพกับสายป่านนั่งบนโซฟาดื่มน้ำเย็น ๆ ยังไม่ทันจะพูดอะไรกัน จอมทัพก็เงยหน้าตาค้างมองภรรยาที่กำลังเดินลงบันไดมาเรื่อย ๆ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขามันใหญ่คลุมช่วงตัวเธอได้ทั้งหมดแต่มันสั้นอวดเรียวขาขาวที่มองจากตรงที่เขานั่งเกือบเห็นอะไร ๆ ที่มากกว่านั้น จอมทัพใจเต้นรัวจ้องมองภรรยาไม่วางตาสายป่านขมวดคิ้วหันไปมองข้างหลังเห็นชาลินีแต่งตัวแบบนั้นก็หมั่นไส้รู้ว่านางแกล้งยั่วให้โมโห“อ้าวป่าน มาถึงเรือนหอจะแสดงความยินดีให้ฉันกับพี่จอมเหรอ ขอโทษที่เสียมารยาทนะพอดีที่นี่เป็นเรือนหอของคู่ผัวตัวเมียข้าวใหม่ปลามันฉันเลยต้องแต่งตัวเตรียมพร้อมรับมือสามีตลอด.....” ชาลินีลากเสียงพูดเดินนวยนาดตรงไปหาสามีแล้วนั่งลงบนตักแกร่งคล้องลำคอหนาทันที“เรามาคุยงานกับพี่จอม” สายป่านน้ำเสียงเรียบนิ่งเกร็งตัวคอขึ้นเอ็นกำกระเป๋าถือในมือแน่น“มาถึงเรือนหอแสดงว่าสำคัญมาก” ชาลินียกมุมปากจ้องมองกันอย่างท้าทาย“เรื่องเพิ่มคลาสเรียนรำและรับจ้างงานเพิ่ม แยมเขาส่งตารางมาทางอีเมลให้พี่ดูแล้วอยากได้คำตอบว่าพี่เห็นด้วยไหมหรือมีข้อเสนอแนะด้านไหนบ้าง” สายป่านพูดถึงเรื่องงานที่เขาร่วมหุ้นและเป็นผู้บริหารให้กับโรงเรียนร
Baca selengkapnya
9.แค่เมียแต่ง
จอมทัพนิ่วหน้าเดินลงมาอย่างหงุดหงิด“บอกแล้วไงว่าอย่าทะเลาะกัน”“มันหาเรื่องลินีก่อน” ชาลินีกำผมสายป่านแน่นไม่ยอมปล่อย เสื้อผ้าเปียกเหนียว“ไม่จริงค่ะ อยู่ ๆ ลินีก็สาดยำปลาร้าใส่ป่านแล้วก็เข้ามาตบ ป่านเลยป้องกันตัว” สายป่านรีบคลายมือที่อีกข้างมีผ้าก้อตปิดแผลที่ถูกเศษแก้วปักมือ เธอหน้าเศร้าน้ำตาคลอเสื้อเปียกด้วยน้ำยำปลาร้ากลิ่นคลุ้ง“มันสาดน้ำส้มใส่ลินี!”“ลินีเริ่มก่อน......”“พอ! พอกันได้แล้วไปล้างเนื้อล้างตัวกันไป” จอมทัพปวดหัวที่จะฟังเดินเข้าไปแกะมือชาลินีที่ไม่ยอมปล่อยจากผมของสายป่าน“ลินี” เขาทำหน้าดุจ้องตาเขม็งเธอถึงยอมปล่อยมือ“ป้าแช่มพาป่านไปเข้าห้องน้ำรับรองทีครับ ผมจะเอาเสื้อผ้าไปให้เปลี่ยน” เขาหันไปบอกป้าแช่มที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ ป้าแช่มผายมือเชิญสายป่านไปยังห้องรับรองที่อยู่ด้านล่างเธอเดินไปอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว จอมทัพหันกลับไปมองภรรยาที่เดินกระทืบเท้าขึ้นบันไดไปยังห้องนอนเลยเดินตามขึ้นไปหยิบเสื้อผ้ามาให้สายป่านเปลี่ยน ภายในห้องนอนหรู ชาลินีหยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้ากำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ เหล่มองสามีที่กำลังเดินเข้ามาในห้องแล้วตรงมายังตู้เสื้อผ้า“หาเสื้อผ้าให้ป่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status