หมดแรงยื้อ(สามีไม่เคยรัก)

    ฉันกลายเป็นนางมารร้ายทำลายชีวิตพวกเขาเพียงเพราะฉันเป็นเมียแต่งที่เขาไม่รัก แม้แต่ในวันที่คลอดลูกเขาก็อยู่กับผู้หญิงที่เขารัก ไม่มีแม้แต่ความห่วงใยฉันกับลูกเลยสักนิด ในเมื่อคุณใจร้ายนักก็ไปเสวยสุขกันเสียเลย ฉันเหนื่อยคอยวิ่งตามราวีมาพอแล้ว

แนะนำตัวละคร

จอมทัพ  หนุ่มหล่อไฮโซ มีคู่หมั้นคือชาลินีตั้งแต่เก้าขวบ เพราะพ่อแม่เขาเกรงใจพ่อแม่ของเธอทำให้ต้องหมั้นและแต่งงานงานผลิตทายาททั้งที่เขาไม่เต็มใจและทุกคนรู้ว่าเขารักสายป่านมาตั้งแต่เด็ก

ชาลินี   สาวสวยไฮโซสาวมั่นปราดเปรียวไม่อ่อนหวานน่ารัก เธอรักมั่นคงเพียงชายคู่หมั้น แม้จะมีหนุ่มหล่อรวยมาตามจีบมากมายก็ตาม เธอก็ยังซื่อสัตย์กับคู่หมั้นแม้จะรู้ว่าเขารักผู้หญิงคนอื่นก็ยังมีความหวังว่าเขาจะรักเธอบ้าง

สายป่าน   สาวสวยอ่อนหวานเป็นครูสอนรำ น่ารักสดใสเธอรักเพียงจอมทัพถึงแม้เขาจะแต่งงานมีครอบครัวเธอก็ยังรอวันที่เขาได้หย่ากับภรรยา

ปานเทพ    คุณหมอหนุ่มรูปหล่อ เป็นเพื่อนสนิทของชาลินีและแอบชอบเพื่อนมานาน เขาพร้อมจะดูแลชาลินีต่อจากสามีที่ไม่เคยรักเธอเลย

เกริ่น

ช่วงหัวค่ำ

   ชาลินีโทรไปเล่าความฝันให้สามีฟังว่าเธอฝันร้ายเพื่อออดอ้อนสามี

“น้องไม่สบายใจฝันร้ายว่าเราทะเลาะกัน พี่จอมรักป่านไม่อยากแต่งงาน พี่ฝืนใจทำทุกอย่างเพื่อให้น้องท้องแล้วจะหย่า....” หน้าสวยง้ำงอเบะปากจะร้องไห้คิดถึงสามีที่ไม่ได้เจอกันทั้งวัน

“โถ ฝันอะไรอย่างนั้น” เขาลากเสียงยาวเอ็นดูภรรยา

“กลับมาในที่ ที่มีป่านอยู่ น้องรู้สึกกังวลกลัวว่าจะเสียพี่ไป”

“พี่ไม่ไปไหนเด็ดขาด พี่รักหนูขนาดนี้จะไปไหนได้ยังไง”

“หนูรักพี่จอมนะ” เสียงหวานสั่นเครือน้ำตาหยดจิตใจอ่อนไหว

“จ๊ะ พี่ก็รักหนูเหมือนกันนะคนดีของพี่” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลอบอุ่นให้ภรรยาสบายใจ ทว่าตอนนี้สายตาของเขากำลังจับจ้องสายป่านที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำเกล้าผมขึ้นสูงอยู่ภายในห้องพักรีสอร์ต จอมทัพรีบกดวางสาย

กลางดึก

ชาลินีนอนบิดตัวไปมาบนเตียงกว้างรู้สึกไม่สบายท้องปวดเหมือนจะขับถ่ายหนัก เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกนั่งแล้วก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างเชื่องช้า มือเรียวพยุงท้องใหญ่อายุครรภ์สามสิบเจ็ดสัปดาห์เดินอุ้ยอ้ายไปเข้าห้องน้ำระหว่างที่นั่งเบ่งไม่มีอุจจาระมีแต่อาการปวดบีบตุบ ตุบ ที่หนักขึ้น คิ้วเรียวขมวดหายใจเข้าออกลึก ๆ ก่อนจะลุกเดินออกมาจากห้องน้ำรู้สึกได้ว่ามีน้ำไหลลงขาสีเหลืองคล้ายปัสสาวะเธอก้มลงมองแล้วตกใจหรือว่านี่คือน้ำคร่ำเธอใกล้จะคลอดลูก

ชาลินีพยายามเดินกลับไปที่หัวเตียงหยิบโทรศัพท์มาโทรหาจอมทัพถี่ยิบ เธอทั้งปวดและหวาดกลัวแต่ปลายสายไม่รับหรือว่าตอนนี้เขาอยู่กับสายป่านจริง ๆ เพราะเขาเคยเป็นแบบนั้นเสมอเวลาที่อยู่กับสายป่านด้วยกลัวว่าเธอจะโทรไปราวี ระหว่างที่รอสายน้ำใส ๆ ไหลแก้มเนียนทั้งเจ็บปวดน้อยใจและเสียใจในคราเดียวกัน ในตอนนี้เธอรู้เพียงอย่างเดียวคือเธอกับลูกต้องรอด เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาโทรหาคนขับรถสีหน้าแน่วแน่ฮึดสู้หยิบกระเป๋าสะพายและกระเป๋าที่เตรียมไว้สำหรับคลอดก้าวเดินเชื่องช้าออกไปนอกห้อง

ลุงพร้อมกับป้าแช่มรีบวิ่งขึ้นบันไดมาหาหน้าตาตื่น ช่วยกันถือของและประคองคุณผู้หญิงทันที

“น้ำคร่ำแตกด้วยเหรอคะ” ป้าแช่มมองด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะ แตกเมื่อกี้” เธอกลั้นใจตอบเสียงสั่น

“ลุงขออนุญาตอุ้มไปขึ้นรถนะครับ” คนขับรถเห็นท่าไม่ดีกลัวจะไม่ไหวเลยช้อนตัวคุณผู้หญิงขึ้นมาอุ้มก้าวเดินลงบันไดไปยังรถหรูทันที

หน้าห้องคลอด

ป้าแช่มกับลุงพร้อมกระวนกระวายใจโทรไปแจ้งครอบครัวของชาลินีซึ่งกำลังจะตามมาเฝ้าดูอาการ แล้วโทรหาคุณผู้ชายที่เดินทางไปต่างจังหวัดแม้ว่าป้าแช่มจะโทรติดต่อก็ไม่สามารถติดต่อได้

เกือบรุ่งสาง

พ่อแม่พี่น้องของทั้งสองฝ่ายมารวมตัวกันนั่งรอที่หน้าห้องคลอดเพื่อรอหลานชายคนแรกกำเนิด แต่จนป่านนี้แล้วก็ยังไม่มีใครสามารถติดต่อกับจอมทัพได้ พ่อแม่ของชาลินีไม่พอใจมากแต่พ่อแม่ของจอมทัพก็อ้างว่าลูกพวกเขาอาจจะประสบอุบัติเหตุหรือเป็นอะไรหรือเปล่าถึงไม่สามารถติดต่อได้

เวลาแห่งการรอคอยผ่านไปเนิ่นนาน พยาบาลเข็นเด็กน้อยผิวขาวตัวจ้ำม่ำออกมาจากห้องคลอดและแจ้งว่าเป็นลูกชายของคุณชาลินี เลิศประเสริฐบริพักต์ ญาติ ๆ ต่างลุกขึ้นมาดูด้วยสีหน้ายิ้มแย้มหลังจากรอคอยมาหลายชั่วโมงหลานชายคนแรกก็เกิดมาแข็งแรงสมบูรณ์ดี สักพักเสียงฝีเท้าก็วิ่งตรงมายังพวกเขาอย่างกระหืดกระหอบญาติ ๆ ต่างหันมองจอมทัพและสายป่านชู้รักของเขาอย่างขุ่นเคือง

“เมียเจ็บปางตายแต่แกกลับไปมั่วอยู่กับอีนี่” แม่ของจอมทัพมองลูกอย่างผิดหวัง

“