EP.10 ความรู้สึกแปลก ๆ 1/2

เกี๊ยว…

ฉันกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งหลังจากลงไปซื้อของกินมาติดตู้เย็นไว้  ทว่าพอเปิดประตูเข้ามาเสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนก็ทำให้ฉันรู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง  ประตูที่แง้มไว้เล็กน้อยเผยให้เห็นภาพแผ่นหลังเปลือยเปล่าของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเรือนร่างของใครบางคน  ฉันสะบัดหัวไล่ภาพติดตานั้นออกเพราะอยู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา  ก่อนจะรีบเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อเก็บข้าวของที่ซื้อมา

“เฮ้อ!  ทำไมไม่บอกก่อนนะว่าจะทำอะไรแบบนี้น่ะ  เราจะได้ไม่ต้องขึ้นมา”

ฉันพูดกับตัวเองขณะที่ปิดประตูตู้เย็นลงหลังจากเก็บของเสร็จแล้ว  พอนึกถึงภาพที่เห็นก็พลอยขนลุกไปด้วย

“อี๋  อุจาดตา”

เวลาดึกดื่นแบบนี้ฉันเองก็เริ่มง่วงแล้วแต่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนนอกจากจะเดินลงไปหาที่นั่งด้านล่าง  ถ้าจะให้นอนตรงห้องนั่งเล่นเสียงของคนด้านในที่ดังออกมาก็คงทำให้ฉันนอนไม่หลับ  และฉันก็ไม่สามารถนั่งฟังเสียงร้องครวญครางของใครได้เพราะไม่อยากฝันร้าย

“แล้วเราต้องอยู่บนตัวพี่เขาแบบนั้นมั้ยนะ บรื๋อ!”  ยิ่งคิดก็ยิ่งขนลุก  แต่ถ้าคิดอีกมุมแล้วล่ะก็…

“หรือที่พี่เขาไม่ยอมทำอะไรเราสักทีเพราะเขาไปทำกับคนอื่น?”

แบบนี้ก็ดีสิฉันจะได้ไม่ต้องเปลืองตัวแถมยังมีคนดูแลอีก  แต่จะว่าไปแล้วจะจ่ายเงินฉันทำไมถ้าไม่ให้ทำงาน…

“ยิ้มหวานมาแต่ไกลเลยนะครับคุณเกี๊ยว”

เสียงพี่การ์ดที่เคยประจำอยู่หน้าผับทักทายฉันขึ้นเมื่อฉันเดินลงมาถึงชั้นล่าง  วันนี้เป็นเวรพี่เขาเดินตรวจตราด้านในเพราะช่วงค่ำตอนฉันเดินออกไปซื้อของเราเจอกันพอดีเลยมีโอกาสได้คุยกัน  

“เกี๊ยวอยากลงมานั่งข้างล่างน่ะค่ะ  แต่ไม่รู้ว่าต้องไปนั่งตรงไหน”

ฉันยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะมองหาที่ว่างตรงคนเยอะ ๆ แต่ก็คิดว่ามันวุ่นวายเกินไป

“เกี๊ยวนั่งหลังบาร์ตรงเคาท์เตอร์ชงเหล้าได้มั้ยคะ”  ฉันถามพี่เขาต่อ

“จะดีเหรอครับ  ดึกแบบนี้คุณทัพจะไม่ว่าเหรอครับ”

“ความจริงเกี๊ยวก็อยากพักผ่อนแล้วล่ะค่ะ  แต่เจ้านายพี่ติดธุระน่ะ  มีแขกอยู่ด้านบนเกี๊ยวเลยมานั่งรอ”

ฉันพูดต่อพร้อมกับทำสีหน้าให้พี่เขารู้ว่าฉันเองก็ลำบากใจไม่แพ้พี่เขา

“งั้นไปนั่งโซนวีไอพีดีกว่าครับ  ผมจะเคลียร์โต๊ะตรงมุมที่ว่างอยู่ให้จะได้เป็นส่วนตัวหน่อย”

“ได้ค่ะ”  ฉันตอบรับก่อนจะเดินตามพี่เขาไป

มุมที่ฉันนั่งอยู่เป็นพื้นที่ส่วนตัวชั้นดีเพราะมีแค่โต๊ะเดียว  ถัดออกไปไกลพอสมควรถึงเป็นที่นั่งของลูกค้าโต๊ะอื่น  ฉันนั่งอยู่ริมระเบียงชั้นสองของผับซึ่งเป็นโซนของลูกค้าวีไอพี  เป็นมุมที่มองเห็นผู้คนด้านล่างได้เป็นอย่างดี  

ท่ามกลางแสงไฟหลากสีและเสียงดนตรีที่ดังขึ้นเป็นจังหวะ  มีผู้คนมากมายกำลังโยกย้ายส่ายเอวไปตามเสียงเพลง  จากที่เมื่อก่อนฉันมองว่าการเที่ยวผับมันดูไม่ดีนัก  แต่พอได้มาสัมผัสกับบรรยากาศนี้บ่อย ๆ และได้อยู่ในสถานที่นี้จนชิน  ก็ทำให้ฉันรู้ว่าการมาเที่ยวของใครหลายคนก็เป็นเพียงแค่การปลดปล่อยความเบื่อหน่ายที่เจอมาในแต่ละวัน  ไม่มีใครตั้งใจมาดื่มจนไม่ลืมหูลืมตา  คนส่วนมากที่มาอารมณ์คงประมาณมาหาที่นั่งชิวเปลี่ยนบรรยากาศเท่านั้น

“ดื่มน้ำหวานแก้ง่วงก่อนนะครับคุณเกี๊ยว”

เสียงทุ้มของพี่การ์ดคนเดิมดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับวางแก้วเครื่องดื่มสีแดงสดใสลงบนโต๊ะ  ทำให้ฉันที่กำลังมองผู้คนด้านล่างอยู่ต้องหันกลับมาหาพี่เขาพร้อมกับกล่าวขอบคุณ

“ขอบคุณค่ะ”

ฉันส่งยิ้มให้พี่เขาก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มสีแดงมาดื่มแก้เซ็ง  พอได้นั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้ก็รู้สึกเหงาขึ้นมา  อารมณ์เปล่าเปลี่ยวตอนนี้ทำให้ฉันคิดถึงลุงกับป้าและพี่ชายของฉัน  ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกท่านจะเป็นอย่างไรบ้าง  ฉันเคยคิดอยากจะไปเยี่ยมพวกท่าน  แต่เพราะคำพูดที่พี่ชายฉันบอกไว้ในวันนั้นก็เลยทำให้ฉันไม่กล้าไป

ไม่รู้ว่าเพราะดื่มเครื่องดื่มเย็น ๆ เข้าไปหรือเปล่าเลยทำให้รู้สึกหนาวขึ้นมาและง่วงจนเผลอฟุบหลับไป  รู้สึกตัวอีกครั้งก็เหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่ในอากาศ  มีไออุ่นจากอะไรบางอย่างโอบอุ้มเอาไว้ไม่ให้ร่วงหล่นลงพื้น  และใบหน้าคุ้นเคยของใครบางคนที่กำลังจ้องมองไปยังทิศทางด้านหน้าก็ทำให้ฉันต้องฉีกยิ้มกว้างออกมา

“พี่กันต์…”

ฉันยิ้มกว้างให้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงจ้องมองฉันขณะที่กำลังอุ้มฉันเดินกลับห้อง  เป็นแบบนี้แทบทุกครั้งถ้าฉันเผลอหลับหน้าทีวีพี่กันต์จะเป็นคนอุ้มฉันกลับเข้าไปนอนในห้อง  สำหรับคนอื่นฉันไม่รู้ว่าเขามองพี่ชายฉันแบบไหน  แต่สำหรับฉันแล้วพี่กันต์คือพี่ชายที่ดีที่สุด…

“พี่กันต์กลับมาหาเกี๊ยวแล้วเหรอคะ”

ฉันส่งยิ้มกว้างให้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้งพร้อมกับเอื้อมมือไปแตะแก้มข้างหนึ่งของพี่ชายตัวเอง  แต่แล้วไม่ทันไรใบหน้าหล่อเหลาของพี่ชายแท้ ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าโกรธกริ้วของใครบางคน  ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นจากอาการเพ้อละเมอเมื่อครู่  

“พะ พี่ทัพ?”

ตุบ!

ร่างของฉันถูกคนที่อุ้มเอาไว้โยนลงบนเตียงแบบไม่ทันตั้งตัวจนเผลอนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะรู้สึกจุก

“ตกใจหรือไงที่ฉันไม่ใช่คนที่เธอฝันถึงน่ะ”

น้ำเสียงหงุดหงิดของคนที่ทิ้งตัวนั่งลงปลายเตียงหันมาถามฉันด้วยใบหน้าที่ดูแล้วคงพร้อมเหวี่ยงเต็มที่  ก่อนจะหันกลับไป

“เป็นผู้หญิงของฉันห้ามฝันถึงผู้ชายคนอื่นเข้าใจมั้ย”

คนที่นั่งอยู่ปลายเตียงหันมาพูดต่อก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ตัวเองสวมอยู่ออกช้า ๆ ขณะที่สายตาดุ ๆ ยังจ้องมองมาที่ฉัน  ฉันได้แต่พยุงตัวให้ลุกนั่งพิงพนักเตียงอย่างเงียบ ๆ เพราะยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  แถมภาพติดตาตอนที่พี่เขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้นบนเตียงนี้ก็ตามมาหลอกหลอนฉันอีก  พลอยให้รู้สึกคลื่นไส้และกระอักกระอ่วนแปลก ๆ 

พรึ่บ!

เสื้อเชิ้ตสีดำที่คลุมร่างกำยำของพี่เขาเอาไว้ถูกโยนลงกับพื้น  ใบดุ ๆ ของคนที่ขยับเข้ามาใกล้ฉันและคร่อมร่างของฉันเอาไว้พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องหลับตาปี๋เอาไว้เพราะไม่กล้าสบตา  ถ้าจะบอกว่าคืนนี้ฉันยังไม่พร้อมล่ะ?  คืนนี้ฉันรู้สึกแปลก ๆ น่ะ…

“ผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนเธอหรือไง  แล้วมันไม่รู้เหรอว่าตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน”

“เอ่อ…  พี่กันต์ไม่ใช่แฟนเกี๊ยว”

ฉันตอบเสียงอ่อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาสบตากับคนที่คร่อมร่างฉันอยู่  ใบหน้าโกรธกริ้วเมื่อครู่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีหน้าคล้ายกับโล่งใจหากฉันมองไม่ผิด

“พี่ชายแท้ ๆ อะนะ”

คนที่คร่อมร่างฉันอยู่ถามพลางเลิกคิ้วไปด้วยเหมือนไม่แน่ใจคำตอบก่อนหน้านี้ของฉัน

“ใช่ค่ะ  แต่ตอนนี้พี่กันต์ไม่ได้อยู่กับเกี๊ยว”

“อ่อ  งั้นกะก็ดี”  เสียงสูง?

ฉันมองคนที่คร่อมฉันอยู่ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจพี่เข้านัก  แต่มันจะดีได้ยังไงที่ฉันกับพี่ชายไม่ได้อยู่ด้วยกันน่ะ?

“งั้นคืนนี้ก็เริ่มทำหน้าที่ของเธอให้สมกับค่าแรงที่ฉันจ่ายไปซะ”

หืม?  ฉันกลืนน้ำลายลงคอไปอึกนึงเมื่อประโยคถัดมาของพี่เขาเป็นอย่างที่ฉันคิด  ถึงจะรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็หนีไม่พ้นและปฏิเสธไม่ได้เพราะตกลงกันไว้แล้ว  แต่ว่าคืนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยัง…

“คืนนี้เกี๊ยวยังไม่พร้อมเลยค่ะ  ไว้พรุ่งนี้ได้มั้ยคะ”

ฉันส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้คนที่มองหน้าฉันพร้อมกับขมวดคิ้วไปด้วยราวกับไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันกำลังพูดอยู่

“แต่ฉันพร้อมแล้ว”

“ถือว่าเกี๊ยวขอนะคะ  คืนนี้เกี๊ยวไม่โอเคจริง ๆ”

“งั้นเธอก็นอนอยู่เฉย ๆ เดี๋ยวฉันทำเอง”

พรึ่บ!

พูดจบร่างใหญ่กว่าก็ฟุบหน้าลงตรงซอกคอฉันก่อนจะกดจมูกหนัก ๆ ลงมาทำให้รู้สึกขนลุกซู่  แต่แล้วอยู่ ๆ ภาพของพี่เขากับผู้หญิงคนนั้นก็กลับเข้ามาในหัวอีกครั้งและทำให้ฉันรู้สึก…  ขยะแขยง!

“อื้อไม่เอา  ปล่อย!”

ตุบ!

ฉันผลักร่างใหญ่กว่าล้มลงข้าง ๆ ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงไปยืนอยู่ข้างเตียง  แขนทั้งสองข้างขนลุกชูชันเหมือนกับเห็นอะไรน่าเกลียดน่ากลัวอยู่ตรงหน้าซะอย่างนั้น

“เป็นบ้าอะไรของเธอห๊ะ  มานี่!”

หมับ!

“ไม่!”

ฉันสะบัดมือใหญ่ที่เอื้อมมาคว้าข้อมือของฉันออกจนพี่เขาตกใจกับการกระทำของฉัน  ซึ่งฉันเองพอตั้งสติได้ก็ตกใจเหมือนกันที่กล้าทำอะไรแบบนั้นกับพี่เขา

“เอ่อพี่…  เกี๊ยวขอโทษ  เกี๊ยวไม่ได้ตั้งใจเกี๊ยวแค่อยากให้พี่ไปอาบน้ำก่อน”

ฉันก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะตอนนี้สีหน้าของพี่เขาดูไม่ดีเอาเสียเลย  ถ้าฉันเป็นเพียงมดตัวหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนี้  ป่านนี้พี่เขาคงขยี้ฉันตายคามือไปแล้ว

“นี่เธอปฏิเสธฉันทั้ง ๆ ที่ฉันจ่ายเงินให้เธอแล้ว?”

คนตรงหน้าขมวดคิ้วพลางเอียงคอถามฉัน

“พี่ก็ไปอาบน้ำก่อนสิคะ”

ฉันพูดย้ำ

“เสร็จแล้วฉันจะอาบ”

คนตรงหน้าพูดพลางทำท่าเอื้อมมือมาแตะตัวฉันแต่ฉันรีบถอยห่างออกมาเพราะเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

“ไม่อะ  พี่สกปรก”

“อะไรนะ?”

“พี่เพิ่งนอนกับคนอื่นมา  เกี๊ยวขยะแขยง”

ยิ่งคิดก็ยิ่งกระอั่กกระอ่วน  ภาพเมื่อช่วงค่ำลอยเข้ามาในหัวยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

“นี่เธอปฏิเสธฉันไม่พอยังมาบอกว่าฉันสกปรกแล้วก็น่าขยะแขยงอีกเหรอ?”

“อี๋! พี่ออกไปก่อนเกี๊ยวจะอ้วก”  อ้วกกก!

“เฮ้ยยย!  ยัยบ้าเอ้ย!”  

วินาทีที่คนตรงหน้าก้าวเข้ามาหาฉันพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะตัวฉันอีกครั้ง  เป็นวินาทีเดียวกันกับที่อ้วกฉันพุ่งออกมารดตัวพี่เขาจนเลอะเทอะไปหมด  อาการกระอักกระอ่วนแบบนี้ฉันเป็นมาได้สักพักแล้วตั้งแต่ที่เห็นภาพขนลุกนั่น  แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกโล่งแล้วล่ะ