All Chapters of ร้ายแลกรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เกี๊ยว…“พี่ปอยเกี๊ยวจะทำได้จริง ๆ เหรอคะ”ฉันถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงร้อนรนหลังจากแต่งหน้าทำผมเสร็จแล้ว “ทำได้สิเชื่อพี่ แค่โพสต์ท่าถ่ายรูปตามที่ช่างภาพบอก แล้วก็ใส่จริตจะก้านเข้าไปตอนนายแบบโพสต์ท่า เกี๊ยวไหวพริบดีจะตายทำได้แน่นอนไม่ต้องกลัว”พี่รหัสคนสวยบอกกับฉันก่อนจะดันแผ่นหลังฉันให้เดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดวันนี้อยู่ดี ๆ ช่วงเลิกเรียนพี่เขาก็มาขอร้องให้ฉันมาถ่ายแบบแทนนางแบบอีกคนที่ป่วยกะทันหัน ครั้งแรกฉันคิดว่าเป็นงานถ่ายแบบรีวิวเครื่องสำอางเพราะส่วนมากฉันเห็นพี่เขารับงานแบบนั้นให้รุ่นน้องในมหาลัยหรือนางแบบคนอื่น ๆ แต่ไม่คิดว่างานที่ฉันตกลงช่วยพี่เขาครั้งนี้จะเป็นงานถ่ายแบบเซ็กซี่ แถมยังต้องรีวิวเครื่องดื่มตัวใหม่ที่ผับชื่อดังแห่งหนึ่งนำเข้ามาอีก“พี่ปอยคะ เครื่องดื่มที่ว่ามันเป็นแอลกอฮอล์นี่คะ แบบนี้ถ่ายไปโฆษณาจะไม่ผิดกฏหมายเหรอคะพี่”พอเปลี่ยนชุดเสร็จฉันก็สงสัยเรื่องนี้ขึ้นมา หรือว่าฉันเข้าใจผิด“อ๋อ เครื่องดื่มตัวนี้ไม่มีแอลกอฮอล์หรอกเกี๊ยว แต่มันเป็นส่วนผสมของเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ตัวอื่น ๆ ของผับน่ะ ได้ข่าวว่าแพงมากเลยนะ เขาว่ามันเป็นสมุนไพรชูกำลังน่ะ”อ่อ

เกี๊ยว…“แต่หนูไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เป็นข่าวอยู่นะคะอาจารย์”ฉันพูดประโยคนี้กับอาจารย์เป็นสิบครั้งได้ เมื่ออยู่ ๆ ทุนการศึกษาของมหาลัยที่ฉันได้ถูกเรียกคืนทั้งหมด ฉันเพิ่งใช้ทุนนั้นไปเมื่อเทอมแรกที่เข้ามาเรียนที่นี่ และเทอมนี้ก็เป็นเทอมที่สองที่เรียนได้แค่เดือนกว่า ๆ เอง“ตอนนั้นที่มหาลัยตัดสินใจให้ทุนนักศึกษาก็เพราะว่านอกจากนักศึกษาเองจะมีการเรียนดีแล้ว ยังเป็นนักกิจกรรมและมีความประพฤติดีแต่ตอนนี้… ไม่ใช่”“แต่อาจารย์คะ ตอนนี้หนู…”“นักศึกษาชดใช้ทุนที่คืนไปให้มหาลัยเถอะนะ มีเวลาหนึ่งเดือนในการคืนทุกการศึกษาทั้งหมด คนอื่นที่เขาเหมาะสมกับทุนนี้ยังมีอีกเยอะ ส่วนค่าเทอมของนักศึกษาก็ทำเรื่องผ่อนจ่ายก็ได้ อาจารย์คงไม่ขอมากไปใช้มั้ย”นี่ไม่ใช่แค่ผลกระทบแรกที่ฉันได้รับตั้งแต่มีข่าวเรื่องลุงกับป้า เพราะพี่ปอยเองก็บอกว่าลูกค้าปฏิเสธฉัน ฉันต้องไปหางานอื่นทำแทน แม้แต่งานที่เพิ่งถ่ายไปก็ยังยกเลิกใช้ภาพฉันในการโฆษณา แต่จะให้หางานอะไรที่ทำแล้วได้เงินเร็ว ๆ ล่ะ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวสักบาท “เป็นไงบ้างเกี๊ยว อาจารย์แม่ว่าไงบ้าง”ลูกปลาเพื่อนรักถามขึ้นเมื่อเห็นฉันเดินออ

เกี๊ยว…ในที่สุดวันที่ฉันต้องกลายเป็นพนักงานในร้านสะดวกซื้อก็มาถึง ดีหน่อยที่คนในร้านเคยเห็นหน้าฉันอยู่บ้างเพราะฉันเป็นนักศึกษาในมหาลัยข้างหน้านี้ และมักจะแวะมาซื้อของที่นี่บ่อย ๆ ทุกคนก็เลยช่วยสอนงานฉันเป็นอย่างดีและไม่มีทีท่าว่ารังเกียจฉันจากเรื่องที่เป็นข่าวอยู่“เดี๋ยวเกี๊ยวไปดูไอศกรีมในตู้ให้พี่หน่อยว่ามีอะไรต้องสั่งบ้าง เย็นนี้พี่จะสั่งของ ถึงรอบสั่งไอศกรีมแล้ว”พี่ผู้จัดการร้านหันมาบอกฉันขณะกำลังนับเงินในลิ้นชักอยู่ ส่วนคนอื่น ๆ ก็คิดเงินให้ลูกค้าและช่วยกันเติมของในชั้นวาง“ได้ค่ะ”ฉันรับคำก่อนจะเดินตรงไปยังอีกมุมของร้านเพื่อทำการเช็กไอศกรีมในตู้แช่แข็งตามที่พี่ผู้จัดการบอก“สวัสดีค่ะ เชิญค่ะ / สวัสดีครับ เชิญครับ”เสียงพวกพี่ ๆ ที่ประจำอยู่หน้าเคาท์เตอร์ทักทายลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน ฉันไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะมัวแต่จดบันทึกของที่จะต้องสั่ง จนกระทั่งร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินเข้ามาในจุดที่ฉันยืนอยู่“อะไรอร่อยอะ”เสียงนี่คุ้นจัง?“ลูกค้าชอบ… ”จากที่คิดว่าเป็นลูกค้าแต่พอหันไปหาคนข้าง ๆ แล้วไม่ใช่ ฉันขมวดคิ้วมองเขาด้วยความงุนงงที่เจอเขาที่นี่ วันนี้เขามาในชุดนักศึกษ

เกี๊ยว…“ไม่อยากเชื่อเลยเนอะว่าพี่เขาจะทำอาชีพอื่นอีก ปลารู้จักเขาผ่านสื่อโซเชียลก็คิดว่าเขาเป็นแค่นายแบบรูปหล่อ ธรรมดา ๆ คนนึงเสียอีก”เพื่อนรักพูดขึ้นเมื่อฉันเล่าเรื่องเกี่ยวกับใครบางคนให้ฟังหลังจากที่ชั่งใจอยู่นานว่าจะบอกนางดีมั้ย แต่เพราะลูกปลาเองก็เป็นคนหนึ่งที่เก็บความลับได้ ฉันจึงตัดสินใจบอกเพื่อนไปจะได้ไม่อึดอัดเวลาเพื่อนถามถึงคนที่ดูแลฉันอยู่ในเวลานี้“งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยเนอะ เกี๊ยวต้องรีบกลับแล้ว ถ้ากลับถึงผับตอนมืดคนเข้าออกเยอะจะไม่ค่อยสะดวกน่ะ”ฉันส่งยิ้มให้เพื่อนรักก่อนจะโบกมือลาคนที่พยักหน้าให้ฉันแล้วแยกกันกลับที่พักของตัวเอง การกลับมาเรียนของฉันสร้างความแปลกใจให้ใครหลายคนที่สนใจข่าวของครอบครัวฉันเป็นอย่างมาก แต่ฉันก็พยายามไม่สนใจพวกเขาแม้จะโดนแซะถึงเรื่องที่ครอบครัวฉันทำ นอกจากเรื่องในครอบครัวฉันแล้วเรื่องค่าใช้จ่ายต่าง ๆ และค่าเทอมของฉันก็ยังเป็นจุดสนใจของใครหลาย ๆ คนอีก เพราะเป็นที่รู้กันดีอยู่แล้วว่าทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวฉันถูกอายัดไว้ทั้งหมดจนกว่าคดีจะสิ้นสุดและมีหลักฐานว่าทรัพย์ที่มีได้มาอย่างถูกกฎหมาย แล้วในเวลานี้ฉันเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะ? นั่นแ

เจ้าทัพ…ท่ามกลางเสียงดนตรีและแสงไฟหลากสีที่ส่องประกายในผับยามค่ำคืน ทำให้ผมที่กำลังเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง เหมือนมีบางอย่างขาดหายไปในตอนนี้มีอาการไม่ค่อยดีนัก ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่ รู้แค่ว่าตั้งแต่เด็กนั่นเข้ามาในชีวิตผม ผมก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเพิ่มเข้ามาแต่ก็เหมือนมีบางอย่างขาดหายไป“ทำหน้าเหมือนคนขาดของเลยนะมึง”เสียงไอ้ธามลูกพี่ลูกน้องของผมที่นั่งดื่มอยู่ทักขึ้น หรือจะใช่อย่างที่มันว่าจริง ๆ เพราะช่วงนี้ผมไม่ได้ยุ่งกับใครเลย “เด็กใหม่ไม่ถึงใจหรือไง ทำไมหน้าเหมือนคนของไม่ครบ”มันพูดต่อก่อนจะเขี่ยโทรศัพท์เล่นตามเดิม ผมถอนหายใจแรง ๆ ออกมาก่อนจะเอนตัวพิงกับพนักโซฟาแล้วคิดตามมัน “ยังไม่ได้แตะเลย”ผมบอกมัน ทำเอาคนที่เขี่ยโทรศัพท์เล่นถึงกับขมวดคิ้วงง“หมายความว่าไงวะ นี่อย่าบอกกูนะว่ามึงนอนตบยุงให้เขาเฉย ๆ น่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลย อย่างมึงเนี่ยนะจะปล่อยให้ใครหลุดรอด”มันทำหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดสักเท่าไหร่ก่อนจะถามต่อ“หรือคนนี้มึงจริงจัง กูเห็นมึงให้กูรายงานเรื่องเขาให้ฟังด้วย ดูต่างจากคนก่อนลิบลับเลย”“จริงจังกับผีอะไรล่ะ