8.2 ทำตามสัญญา

หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับวิวทะเลได้เกือบทุกมุม ลมทะเลพัดเข้ามาเบา ๆ พร้อมกลิ่นน้ำทะเล

หญิงสาวมองไปรอบบ้านอีกครั้งก่อนความทรงจำเก่า ๆ จะย้อนกลับมา เธอเคยได้ยินคุณย่าเล่าว่าพ่อของนิลเคยซื้อเกาะส่วนตัวเอาไว้แห่งหนึ่ง

ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นแค่เรื่องเล่า แต่ตอนนี้...

คงเป็นที่นี่จริง ๆ

หญิงสาวค่อย ๆ เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังชานบ้าน เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า หันหน้าออกสู่ทะเล ด้านข้างมีรูปของคุณย่าตั้งอยู่ ร่างสูงนั่งนิ่งเพียงลำพัง ไม่พูด ไม่ขยับราวกับกำลังใช้เวลาอยู่กับคนที่จากไป ในแบบของตัวเอง

ช่วงเย็นบนเกาะส่วนตัวเงียบสงบกว่าที่สายซอคิด

แสงอาทิตย์สีส้มทอดยาวเหนือผืนน้ำทะเล คลื่นลูกเล็กกระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

หลังอาบน้ำและพักผ่อนเล็กน้อย ทั้งคู่ก็ลงมาที่ห้องครัว อาหารสดถูกจัดเตรียมไว้ในตู้เย็นเรียบร้อยแล้ว คงเป็นฝีมือของคนดูแลเกาะที่นิลจ้างเอาไว้

มีทั้งผักสด มันฝรั่ง เห็ด เนย เครื่องเทศรวมถึงปลาแซลมอนชิ้นใหญ่ที่ยังสดใหม่

“แล้วใครจะทำ” สายซอยืนกอดอกมองพลางถาม

“ก็ฉันไง” เขาเหลือบมองเธอแล้วตอบอย่างเรียบ ๆ

หญิงสาวเลิกคิ้วทันที สีหน้าชัดเจนว่าไม่เชื่อจนชายหนุ่มแค่นหัวเราะเบา ๆ

“ทำไม ไม่เชื่อ? คิดว่าฉันทำไม่เป็น?”

สายซอไม่ได้ตอบ แต่สีหน้าก็บอกทุกอย่างแล้วนิลส่ายหน้าก่อนหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาผูกอย่างคล่องแคล่วจากนั้นก็เริ่มจัดการวัตถุดิบ ล้างผัก หั่นมันฝรั่ง ปรุงซอสทุกอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ไม่มีท่าทีติดขัดแม้แต่น้อย

ร่างบอบบางยืนมองอยู่พักใหญ่ ยิ่งมองก็ยิ่งประหลาดใจ

“คุณทำเป็นจริง ๆ ด้วย”

เขาหันมามอง มุมปากยกขึ้นอย่างคนอารมณ์ดี

“อยู่เมืองนอกหลายปี ฉันก็ทำอาหารกินเองตลอด”  เขาหยิบพริกไทยบดโรยลงบนเนื้อปลาก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเชิด ๆ ตามนิสัย “ถือว่าเป็นบุญปากเธอ เพราะไม่ใช่ใครจะได้กินอาหารฝีมือฉัน”

“เว่อร์” สายซอเบ้ปาก

“จริง” เขาตอบด้วยใบหน้านิ่ง ๆ “แม้แต่คุณย่า...”

ประโยคที่กำลังจะพูดกลับหยุดลงกลางคัน มือที่กำลังจับตะหลิวชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้า

ค่อย ๆ จางหาย

“...ยังไม่เคยได้ชิมเลย”

ความเงียบตกลงมาชั่วครู่ เสียงคลื่นจากด้านนอกดังแทรกเข้ามาแทน นิลก้มหน้ามองกระทะเหมือนกำลังสนใจอาหารตรงหน้า แต่แววตาที่หม่นลงทำให้สายซอรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดถึงใคร

เขาเสียใจ เสียใจมาก เพียงแต่ไม่ใช่คนประเภทที่จะร้องไห้หรือพร่ำพูดออกมา

เธอมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปหยิบจานออกมาจัดโต๊ะ โดยไม่พูดอะไร เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ที่เธอเลือกจะไม่ประชดเขา

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าพอดี อาหารเย็นถูกยกออกมาวางบนโต๊ะไม้ริมระเบียง ลมทะเลพัดเย็นสบาย แสงไฟสีส้มจากในบ้านสาดส่องออกมา ตรงกลางโต๊ะมี

สเต๊กปลาแซลมอนสีสวย มันฝรั่งอบ สลัดผักและไวน์แดงหนึ่งขวด ร่างเล็กมองอาหารตรงหน้าอย่างแปลกใจเพราะอาหารหน้าตาดีกว่าที่คิดไว้มาก

“กินได้หรือเปล่าไม่รู้”

“อร่อยจนเธอเลียจานเลยล่ะ”

“ทุเรศ!” คนบ้า ใครจะเลียจาน เธอไม่ใช่หมานะ

สายตาของสายซอเหลือบไปเห็นจานอีกใบที่วางอยู่มุมโต๊ะ ในจานมีสเต๊กแซลมอนชิ้นเล็ก ๆ จัดไว้อย่างสวยงามพร้อมแก้วน้ำเปล่าเหมือนเตรียมไว้ให้ใครสักคน

เธอนิ่งไปก่อนถามเบา ๆ

“ทำไมต้องจัดอีกจาน”

เขามองตามสายตาเธอแล้วเงียบไปพักหนึ่ง

“ของย่า”

หญิงสาวชะงักอึ้ง มองเขาอย่างไม่กะพริบตา นิลหันไปมองรูปคุณย่าที่ตั้งอยู่ข้างระเบียง แสงไฟอ่อน ๆ สะท้อนกรอบรูป

“ย่าชอบกินแซลมอน ทุกครั้งที่ไปกินข้าวนอกบ้านต้องสั่งทุกครั้ง” น้ำเสียงเรียบมาก แต่กลับฟังดูเศร้ากว่าการร้องไห้เสียอีก เขาไม่เคยลืมว่าชอบอะไร แต่ไม่คิดแสดงออกมาให้ย่ารู้  “ฉันเคยคิดว่าสักวันจะทำให้ย่าชิมสุดท้ายก็ช้าไป”

สายซอก้มมองจานอาหารของตัวเอง ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดว่าเขาไม่เคยสนใจคุณย่า คิดว่าเขาเอาแต่ต่อต้าน เอาแต่โกรธและไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของท่าน

แต่ตอนนี้เธอกลับเริ่มเห็นอีกด้านหนึ่ง นิลรู้ว่า

คุณย่าชอบกินอะไร รู้ว่าท่านชอบทะเล รู้ว่าท่านเคยอยากมาเกาะแห่งนี้และจำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับท่านได้มากกว่าที่เธอคิด บางที...

เขาอาจไม่ได้รักคุณย่าน้อยกว่าใคร เพียงแต่แสดงออกไม่เป็นและเมื่อสูญเสียไปแล้ว

จึงไม่รู้ว่าจะชดใช้ความเสียใจนั้นอย่างไร

สายซอเงยหน้ามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขากำลังมองออกไปยังทะเลมืดมิดเบื้องหน้า สีหน้าสงบนิ่งแต่แววตากลับดูโดดเดี่ยว เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า...

บางทีเธออาจมองเขาผิดไปบ้างจริง ๆ