Novels by ลายมะลิ

“รู้ไหม...” น้ำเสียงของเขาแผ่วลง “บางครั้งฉันก็ยังโกรธตัวเองอยู่”“เรื่องอะไรคะ”“หลายเรื่อง เรื่องที่เคยทำให้เธอร้องไห้ เรื่องที่เอาแต่คิดเอง เรื่องที่ทำให้เธอกลัวฉัน”ดวงตาของเธออ่อนแสงลงทันที เธอรู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นหมายถึงอะไร หมายถึงทุกช่วงเวลาที่ทั้งคู่เคยทำร้ายกันโดยไม่ได้ตั้งใจ หมายถึงวันที่ต่างคนต่างปิดหัวใจและหมายถึงวันที่เกือบสูญเสียกันไปตลอดกาล“ซอเองก็ผิด ซอชอบหนีปัญหา ชอบคิดไปเองแล้วก็ไม่เคยถามคุณตรง ๆ สักครั้ง”“ช่างมันเถอะ” นิลส่ายหน้า เขากระชับอ้อมแขนรอบตัวเธอ “เราเสียเวลาให้กับอดีตมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับเธอและลูกมากกว่า”สายซอคลี่ยิ้มละมุน ภาพลูกสาวตัวน้อยที่กำลังหลับอยู่ในห้องข้าง ๆ วาบขึ้นมาในความคิด“อีกไม่กี่ปี ลูกคงวิ่งวุ่นทั่วบ้าน คงดื้อเหมือนเธอ”“ใครบอก”“ฉันดูออก”เธอหยิกแขนเขาเบา ๆ จนเขาหัวเราะ เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังคลอไปกับความเงียบสงบของบ้าน เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขมขื่นหลงเหลืออยู่แล้ว“ถ้าลูกดื้อ คุณนิลต้องจัดการนะคะ”“ได้”“ถ้าลูกร้องกลางดึก คุณก็ต้องลุก”“ได้”“ถ้าลูกไม่ยอมนอน”“ฉันอุ้มเอง” นิลรีบตอบทันที“ถ้าลูกป่วย”“ฉันเ

นิลก้มมองลูกสาวที่กำลังหลับสนิท เมื่อแน่ใจว่าลูกหลับสนิทแล้ว เขาจึงลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ สายซอยังไม่ทันได้ถามอะไร ร่างสูงก็เดินตรงเข้ามาก่อนช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม“ว้าย!”“เบา ๆ เดี๋ยวลูกตื่น”“ปล่อยเลยนะคะ”“ไม่ปล่อย”“จะพาซอไปไหน” เธอตีไหล่เขาเบา ๆ พลางถาม ทั้งที่พอจะเดาได้ว่าเขาคิดจะทำอะไร“ไปทำหน้าที่เมีย ฉันอดทนมาหลายเดือนแล้ว ได้แต่กอด ได้แต่หอม ได้แต่มอง” เขาส่ายหน้าเหมือนคนทุกข์ใจจริง ๆ “ชีวิตน่าสงสารมาก”เธอหลุดหัวเราะทั้งที่พยายามเก๊กหน้าไว้ เขาอุ้มเธอออกจากห้องนอนใหญ่ไปยังห้องเล็กข้าง ๆ อย่างคุ้นทาง เมื่อถูกวางลงบนเตียงนุ่ม สายซอก็เงยหน้ามองชายตรงหน้า สายตาของทั้งคู่สบกันนิ่ง ๆไม่มีความหวาดระแวง ไม่มีความเสียใจเหมือนวันเก่าเหลือเพียงความรู้สึกที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้วด้วยเวลาเขายกมือขึ้นลูบแก้มเธอแผ่วเบา“รู้ไหม…ฉันเคยคิดว่าการมีครอบครัวเป็นเรื่องยุ่งยากของชีวิตมาก”“แล้วมันใช่อย่างที่คิดไว้ไหมล่ะคะ”“ไม่เลยสักนิด ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันโชคดีที่สุดในชีวิต” คำตอบเรียบง่าย แต่ทำให้ดวงตาของหญิงสาวพร่ามัวขึ้นทันที เขาโน้มหน้าลงมาจุมพิตหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน “ขอบคุณนะ ที่อยู่กับฉัน ขอบค

“ย่ายิ้มให้ฉัน” ลมเย็นพัดผ่านศาลาอีกครั้ง นิลทอดสายตามองออกไปไกลเหมือนยังเห็นภาพในฝันวันนั้นอยู่ “ก่อนจะเดินจากไป ย่าพูดแค่ประโยคเดียว”“คุณย่าพูดว่าอะไรคะ”“เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วนะ” เสียงของเขาเบาจนแทบปลิวไปกับสายลม “หลังจากนั้นย่าก็เดินหายเข้าไปในความมืดแล้วฉันก็ตื่น”ความเงียบโรยตัวลงระหว่างทั้งคู่ สายซอก้มหน้าลง ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว“ทำไมไม่เล่าให้ซอฟัง”“ก็แค่ความฝัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นฝันดีหรือฝันร้าย”สายซอมองไปยังลูกสาว เด็กน้อยกำลังหัวเราะเสียงใส แก้มยุ้ยน่าฟัด ดวงตาเป็นประกายสดใสเหมือนมีความสุขกับทุกสิ่งรอบตัว นิลเองก็มองลูกอยู่เช่นกัน โดยไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา บางครั้ง...เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าบางที ลูกสาวคนนี้อาจเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่คุณย่าฝากไว้ให้หรืออาจเป็นย่าเอง ที่ย้อนกลับมาเจอพวกเขาอีกครั้ง ในรูปแบบของเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งคนที่ชอบยิ้ม ชอบหัวเราะและทำให้บ้านที่เคยเงียบเหงาเต็มไปด้วยเสียงแห่งความสุขแต่เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใคร แม้แต่สายซอเพราะรู้ดีว่าไม่มีใครพิสูจน์ได้ มันอาจเป็นเพียงความคิดของคนที่คิดถึงผู้ล่วงลับมากเกินไปก็ได้เขาจึงเพียงยื่

“โอ๊ย!” นิลแสร้งร้องอย่างคนโดนทำร้าย แต่ยังไม่ทันจะได้โวยเมีย เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนแม่ก็สะดุ้ง ปากเล็ก ๆ หลุดจากเต้าแม่แล้วร้องแผดเสียงดังลั่นบ้าน“แง้!”สองผัวเมียชะงักพร้อมกัน สายซอรีบอุ้มปลอบลูกนิลรีบลูบศีรษะกลม ๆ ของลูกสาวทันที“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคนเก่ง” เด็กน้อยยังสะอื้นเบา ๆ เขาจึงหันไปมองเธอแล้วทำหน้าเคร่งขรึมเสียเต็มประดา“เห็นไหม ลูกตกใจจนสะดุ้งตื่นเลย”“เกี่ยวอะไรกับซอเล่า คุณนิลต่างหากที่มากวนซอ”“เกี่ยวสิ” เขาพยักหน้าอย่างจริงจังแล้วจึงก้มหน้าพูดกับลูกสาว “ไม่ต้องร้องนะ เดี๋ยวพ่อทำโทษแม่ให้”“คุณนิล!”“โทษฐานทำให้ลูกสะดุ้ง”สายซอตีหลังมือนิลไปหนึ่งทีจนหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะของเขาทำให้เจ้าตัวเล็กหยุดร้องอย่างน่าอัศจรรย์ดวงตากลมโตค่อย ๆ ลืมขึ้นมองหน้าพ่อกับแม่สลับกันไปมาทั้งที่ตายังมองไม่เห็นชัดก่อนจะส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอราวกับกำลังร่วมวงสนทนาด้วยนิลก้มลงจูบหน้าผากลูกสาวแล้วเงยหน้ามามองภรรยา สายตาอบอุ่นจนแทบละลายไม่มีความโกรธ ไม่มีความเสียใจ ไม่มีความเข้าใจผิด ไม่มีบาดแผลจากอดีตเหลืออยู่อีกแล้ว สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในบ้านหลังนี้ มีเพียงความรักเสียงหัวเราะและครอบครัวเล็ก ๆ ที่ผ่

ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่นิลกับสายซอได้เปลี่ยนบทบาทชีวิตเป็นพ่อกับแม่มือใหม่ สายซอนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวริมหน้าต่าง อุ้มลูกสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ขณะเจ้าตัวเล็กกำลังดูดนมอย่างเอร็ดอร่อย แสงแดดอ่อนสาดเข้ามากระทบใบหน้าหวานละมุนจนดูอบอุ่น นิลแอบมองอยู่พักใหญ่ มองทุกวัน แต่ก็ยังมองไม่เบื่อ โดยเฉพาะตอนที่แม่ลูกอยู่ด้วยกันยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าบ้านหลังนี้สมบูรณ์ขึ้นทุกวันเขาเดินเข้าไปหา ยังไม่ทันได้นั่งข้าง ๆ แม่ของลูกก็ปรายตามองก่อนขยับตัวหนีทันที“ไปนั่งที่อื่นสิ”“ไม่ จะนั่งด้วย” เขาตอบหน้าตาเฉยแล้วทรุดตัวลงข้าง ๆ หญิงสาวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอก่อนขยับลูกหนีอีกนิดราวกับกลัวเขาจะเข้ามาใกล้ทั้งที่ความจริง...ทุกคนในบ้านรู้หมดแล้วว่าเธอหายโกรธตั้งนานแล้ว เหลือแต่ฟอร์มที่ยังค้ำคออยู่นิลเองก็รู้ แต่เลือกเล่นตามน้ำ เพราะเห็นอีกฝ่ายทำหน้าบึ้งแล้วน่ารักดี“ไปเลยนะ ไม่ต้องมายุ่งกับลูกซอ”นิลก้มมองลูกสาวที่กำลังดูดนมเพลินแล้วหันกลับมาหาแม่ของลูก“ลูกเธอ?”“ใช่” สายซอเชิดหน้า พยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดชีวิต “น้องโซ่เป็นลูกของซอคนเดียว”“ตลกแล้วซอ” นิลหัวเราะหึ ๆ พลางขยับเข้าไปใกล้อีกนิด จนไหล่แทบชนก

ช่วงบ่ายของวัน ห้องพักฟื้นเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงหายใจแผ่วเบาของเจ้าตัวเล็กที่กำลังหลับอยู่ในรถคลิบเด็กอ่อนข้างเตียงสายซอเพิ่งให้นมลูกเสร็จ กำลังนั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกสาวด้วยความเพลิดเพลินแล้วเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างอย่างตกใจ“พี่ว่าน”วรุตยิ้มคลี่ยิ้มละมุนเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้สีขาวและตุ๊กตาหมีตัวเล็ก“พี่มาเยี่ยมหลาน” เขาวางของขวัญลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วเดินเข้ามาใกล้คุณแม่ลูกเล็กลอบมองประตูทันที หัวใจเต้นตุบ ๆ อย่างกังวล ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจที่วรุตมา แต่เธอกลัว...กลัวนิลจะมาเห็น กลัวจะเกิดศึกขึ้นอีกโดยเฉพาะในโรงพยาบาลแบบนี้“หลานน่าเกลียดน่าชังมาก” วรุตก้มมองเด็กน้อยในคลิบ แววตาอ่อนโยนจนคนมองรู้ได้ทันทีว่าเอ็นดูจากใจจริง “เหมือนพ่อเขาจนน่าหมั่นไส้”“ใช่ไหมคะ” สายซอหัวเราะอย่างชอบใจทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่แล้วประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งบรรยากาศในห้องนิ่งไปทันที นิลเดินเข้ามา มือถือถุงอาหารและแฟ้มเอกสารสำหรับติดต่อเรื่องแจ้งเกิดลูกดวงตาคมกวาดมองคนในห้องเพียงแวบเดียวก่อนจะหยุดที่วรุต สายซอแทบกลั้นหายใจ เตรียมพร้อมสำหรับสงครามย่

“พี่ก็ต้องขอโทษที่ทำให้พริกร้องไห้กับความไม่เด็ดขาดของพี่ พี่รักพริกมากนะ แต่พี่รู้แล้วว่าแค่ความรักอย่างเดียวไม่พอ มันต้องมีความชัดเจนด้วย ที่ผ่านมาถ้าพี่เด็ดขาดและชัดเจนกว่านี้ เราก็ไม่เจ็บปวด”อดีตเป็นบทเรียนให้ดำเนินชีวิตในปัจจุบันและอนาคตได้อย่างดีที่สุด เมื่อเคยทำผิดพลาดก็ต้องไม่เกิดซ้ำอีกเขายังโชคดี ที่ยังรักษาครอบครัวไว้ได้ ถ้าขี้ขลาดและเห็นแก่ตัว ปล่อยมือพริมาแล้วเลือกเดินด้วยเส้นทางที่มีแค่ตัวเอง ป่านนี้...ก็คงไม่ได้มีโอกาสได้สัมผัสความสุข ความอิ่มเอมใจเหมือนที่เคยได้รับมาในช่วงแรก ๆที่แต่งงานกับพริมา“เราอาจจะมีช่วงเวลาที่รักกัน มีช่วงเวลาที่เบื่อหน่าย ทะเลาะกันบ้าง แต่พริกสัญญาค่ะ ว่าพริกจะไม่เอ่ยปากขอหย่ากับพี่ชาญอีกเด็ดขาด” เพราะเคยถูกชาญชัยประชดด้วยการขอหย่า พริมาถึงได้เข้าใจว่าแค่คำว่า ‘หย่า’ คำสั้น ๆที่หลุดมาจากปากของคนที่เรารัก มันสร้างความเจ็บปวดเชือดเฉือนหัวใจเพราะเหตุนี้ ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรกับชีวิตคู่ เธอจะไม่ปากพล่อยพูดคำว่า ‘หย่า’ ออกมาง่าย ๆอีกแล้ว“พี่ก็สัญญาว่าพี่จะไม่ขอหย่ากับพริกตอนที่มีอารมณ์โกรธอีกแล้ว พี่ยังยืนยันว่าถ้าพี่จะหย่ากับพริก มีเหตุผลเดี

พริมาหายเข้าไปจัดการกับธุระของตัวเองอยู่ราวยี่สิบนาที พอออกมาก็เห็นว่าชาญชัยนอนพิงหลังอยู่กับหัวเตียง ทำเหมือนว่ากำลังรอเธออยู่กายขาวโพลนที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงสีหวานเผลอยกมือจับที่กระดุมเสื้อชุดนอนอย่างลืมตัวเมื่อถูกดวงตาคู่คมหวานหยาดเยิ้มจ้องอย่างไม่ลดละใจสาวหายวาบ เมื่อคนที่นอนอยู่บนเตียงลุกเดินมาหา เข้ามาสวมกอดแล้วกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหู“ทำลูกกันนะครับ”ไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยคำใด ก็ถูกสามีอุ้มขึ้นไปวางที่เตียงโดยที่เขาคลานขึ้นมาคร่อมทับไว้“พี่รักพริก”“พริกก็รักพี่ชาญค่ะ”หัวใจของพริมาเต้นเร็วถี่เมื่อกระดุมเสื้อชุดนอนเม็ดแรกถูกแกะและตามมาด้วยกระดุมเม็ดต่อไปผิวกายขาวเนียนละเอียดต้องใจของกายหนา ฝ่ามือสากสัมผัสที่ทรวงอกนุ่มนิ่มถวิลหายิ่งนักสองกายแนบชิด สนิทไปทุกสัดส่วน ความหวามหวานแผ่ซ่านไปทั่วอณูของผิวเนื้อเน้นหนักและนุ่มนวลจังหวะรักผ่อนหนัก ผ่อนเบา ดำเนินไปอย่างไม่ว่างเว้น ความคิดถึง ความโหยหาโถมซัดจนระบายความกระสันอยากเป็นจังหวะวาบหวามที่แสนอ่อนหวาน“พริกรักพี่ชาญ”กอดรัดเอวสอบ บดเบียดส่วนอ่อนไหวกับกายแก่ง ช่องทางรักฉ่ำชื้นด้วยพิษของน้ำใคร่ใจนางหวิววาบ ยามที่ดอกไม้งามถูกกล

คืนแรกของการย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่ครึกครื้นด้วยงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆที่จัดขึ้นภายในครอบครัว ตัวชูโรงในการสร้างเสียงหัวเราะก็คงหนีไม่พ้นภพภัค เจ้าเก่าเจ้าเดิม “บ้านมึงนี้เงียบมากเหมาะเอาเมียน้อยหนีมาซุกไว้” ยักคิ้วหลิ่วตาใส่เพื่อนก่อนที่กระป๋องเบียร์เปล่าจะลอยลิ่วตรงมาหา “น้องพริก ไอ้ชาญทำร้ายพี่” พริมาหัวเราะขำพลางส่ายหน้ากับความซุกซนของสองหนุ่ม อายุก็เลยเลขสามกันแล้ว ยังเล่นหยอกล้อกันเหมือนเด็กน้อยน่าปวดหัวจริง ๆ“พริกว่าพี่ภัคหาเมียเถอะค่ะ จะได้ไม่ซนมาก”“พี่ซนที่ไหน ไอ้ชาญสิซน ดู ๆน้องพริกดูมันทำหน้าใส่พี่” พอเห็นเพื่อนมองตาขวาง ใบหน้าขึงตึง ภพภัคก็ชิงฟ้องพริมาอีกครั้ง “เออ พี่มีอะไรให้น้องพริกดูด้วย ของเด็ดเลย”ภพภัคล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วเปิดหน้าจอ ค้นหารูปที่ถ่ายเก็บไว้ จากนั้นยื่นให้พริมาดูดวงหน้าสวยหวานปรากฏรอยยิ้มกว้าง ตั้งแต่คบหาและแต่งงานกันมา ยังไม่เคยเห็นชาญชัยในลุกพ่อบ้านแบบนี้สักครั้ง“อันนี้พ่อบ้านใจกล้านี่คะ” หันหน้าจอให้สามีดูพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างชอบใจ ทว่าคนที่อยู่ในรูปกลับใบหน้าบูดบึ้งกว่าเดิม“ไอ้เหี้ยภัค! แอบถ่ายไว้ตอนไหนวะ!”“

“น้องมาทำงานที่นี่เพราะอะไร ?”พอเด็กเสิร์ฟเดินมาหา ภพภัคก็เอ่ยถามด้วยใบหน้านิ่ง ๆดวงตาสีดำขลับไล่มองรูปร่างผอมบางของเด็กสาว ผอมมาก ไม่มีเนื้อไม่มีหนังเลย“หนู...เอ่อ หนูมาทำงานช่วยแม่หาค่าเทอมให้หนูกับน้องค่ะ” เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก้มหน้าจนคางชิดอกเลยไม่ทันได้เห็นแววตาที่แฝงไปด้วยความชื่นชมของคนถาม“เป็นเด็กดีสินะเรา ดีจริง ไม่ใช่ดีแตกนะ ?”“ดีจริงค่ะ” เด็กสาวตอบกลับด้วยความใสซื่อจนเรียกรอยยิ้มของสองผัวเมีย“อะ พี่ให้ เอาไปขายแล้วเอาเงินไปจ่ายค่าเทอม” หยิบแหวนขึ้นมาจากโต๊ะแล้วยื่นให้เด็กสาว ทว่าคนรับกลับไม่ยอมรับแหวน นอกจากนั้นแล้วยังเงยหน้าช้อนตาขึ้นสบกับคนให้ด้วยสายตาที่ฉายชัดว่ามีความคับข้องใจ “เอ้า! รับไปสิ ทองจริง ไม่ใช่ทองเก๊”“หนูรับไปเถอะ พี่เขาตั้งใจให้”พริมาช่วยพูดจนเด็กสาวรับแหวนไปจากภพภัคแต่โดยดี ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณในน้ำใจแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง โดยที่ยังแอบมองมาที่คนให้อยู่เป็นพัก ๆ“ได้บุญใหญ่เลยนะมึง ให้การศึกษาเด็ก”“กูได้บุญ มึงได้หน้างี้” ชาญชัยเบ้หน้าพร้อมมองเพื่อนด้วยความหมั่นไส้ เขาก็พูดหยอกภพภัคไปเพื่อความเฮฮาเท่านั้น ถึงแหวนจะมีราคา แต่ในเมื

“พูดมากนะมึง” ตวัดสายตาดุพร้อมสาดคำพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างส่งไปหาเพื่อนผู้ที่ขยันหาเรื่องมาพูดให้เขาขายขี้หน้า “ตอนนั้น พี่เฮิร์ทหนักน่ะ ตอนนี้ไม่แล้ว”เอื้อมจับมือเมียมากุมไว้พลางยกแนบที่แก้ม ได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะดังลอดมาจากคนที่นั่งเก้าอี้อีกฝั่ง“เกรงใจกูบ้าง เห็นกูเป็นหัวหลักหัวตอรึไง”ชาญชัยเบ้ปากส่งให้เพื่อนพร้อมทำหน้าสื่อไปว่า ‘กูไม่แคร์’ จนภพภัคบุ้ยปากส่งกลับมาให้ด้วยความหมั่นไส้กับความคลั่งรักของเพื่อน“สรุปตอนนี้คือดีกันแล้ว ? ไม่หย่า ?”“ไม่หย่าโว้ย! ถามเหี้ยอะไรของมึง!”คำถามมีตั้งเยอะแยะ ดันเสือกมาถามคำถามที่จี้ใจของเขากับพริมา มันน่ายกเท้าถีบไปสักที“เอ้า! กูถามเพราะอยากรู้ ไม่หย่าก็ดีแล้ว กูดีใจด้วย พี่ดีใจด้วยนะน้องพริก”“กว่าจะมาถึงวันนี้ กว่าจะเข้าใจกัน พริกก็เสียน้ำตาไปเยอะเหมือนกันค่ะ วันหลังถ้าพริกกับพี่ชาญงอแงกันอีก พี่ภัคช่วยเตือนสติด้วยนะคะ” พริมาไม่รู้หรอกว่าอนาคตข้างหน้าความสัมพันธ์ของเธอกับชาญชัยยังจะราบรื่น แต่สิ่งหนึ่งที่ย้ำเตือนกับตัวเองคือ ถ้าชีวิตคู่เริ่มมีปัญหา อย่าปล่อยให้มันคาราคาซัง อย่าหนีปัญหา ให้รีบเปิดใจคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็น แลกเปลี่ยนความรู

“เหม็นความรักว่ะ”พอเห็นเพื่อนควงเมียเดินตรงมาที่โต๊ะ ภพภัคก็แสร้งพูดลอยอย่างกวน ๆได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของพริมาแว่วตามมา“มานานหรือยังคะพี่ภัค” พริมาเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ด้านในสุดแล้วให้ชาญชัยนั่งเก้าอี้ตัวที่อยู่ถัดไป“มานั่งรอจนคิดว่าจะกลับแล้วล่ะ”“มึงก็เว่อร์ไป กูมาเลทแค่ครึ่งชั่วโมงเอง”ชาญชัยยกเท้ายันไปที่ขาเก้าอี้ของเพื่อนที่นั่งอยู่อีกฝั่งตรงข้ามพลางมองด้วยสายตาคาดโทษ“ดื่มอะไร เบียร์หรือเหล้า”“กูไม่ดื่ม” บอกไปด้วยเสียงดังฟังชัด วันนี้ที่มาตั้งใจแค่พาพริมามานั่งดื่มด่ำบรรยากาศในยามราตรีก็เท่านั้น“ไม่ดื่มแล้วมึงมาทำเหี้ยไรวะ!” ภพภัคถามกลับอย่างไม่เข้าใจว่าชาญชัยจะถ่อมาร้านเหล้าทำไม ถ้าไม่ดื่ม ไม่สู้นอนกกเมียอยู่ที่บ้านยังจะดีกว่าอีก“มานั่งเป็นเพื่อนเหี้ย ๆอย่างมึงไง”ไม่มีใครยอมใครเอาเสียเลย จนพริมาต้องเป็นฝ่ายห้าม ไม่อย่างนั้นที่โต๊ะคงมีสัตว์อีกหลายชนิดออกมาวิ่งจนทั่ว“พริกขอให้พี่ชาญพามาเที่ยวเองค่ะพี่ภัค แต่พริกไม่ได้ห้ามพี่ชาญดื่มนะคะ” ออกตัวก่อนเพราะไม่อยากให้ภพภัคเข้าใจผิดคิดว่าที่ชาญชัยไม่ดื่มเป็นเพราะเธอสั่งห้ามเขาไว้ “พี่ชาญอยากดื่มก็ดื่มได้นะคะ เดี๋ยวพริกขับร

ในฐานะสามีหลังจากเสร็จจากงานที่ไร่ อย่างแรกที่ต้องทำคือกลับมาบ้าน มาช่วยเมียเลี้ยงลูก“ม่านขอโทษนะคะ ที่ไม่ค่อยได้ดูแลอาธรรศเลย”ดูแลในเรื่องทั่วไป เธอทำอย่างสม่ำเสมอ จะมีแค่เรื่องบนเตียงที่ห่างหาย“ไม่ต้องขอโทษอา แค่หนูม่านดูแลลูกก็เหมือนได้ดูแลอาแล้ว” ยอมรับว่ามีความต้องการเรื่องอย่างว่ากับเมีย แต่กระนั้นก็แยกแยะออก อารมณ์ดิบต้องไม่อยู่เหนือเหตุผลและความเป็นจริงเห็นทนโท่ว่าเมียเหนื่อยเลี้ยงลูก จะมาเอาแต่ใจร้องขอเรื่องแบบนั้นอยู่ตลอดไม่ได้“อุ๊ย! ดาวตกแล้วค่ะ” ม่านมุกเผลอพูดออกมาเสียงดังด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นดาวตกลงจากฟ้านานมากจริง ๆ ที่ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้“ตกอีกแล้วค่ะ ตกหลายดวงแล้วด้วย”“ให้อาไปปลุกลูกมาดูไหม” กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นพลางเอียงหน้าซบกับศีรษะของเมีย“ให้ลูกนอนเถอะค่ะ” ถึงไปปลุก ลูกก็ไม่ตื่นอยู่ดี ลูกยังมีโอกาสได้ดูฝนดาวตกในอนาคตข้างหน้าถึงไม่ได้ดูวันนี้ก็ไม่เป็นไร“เขาว่าถ้าเห็นดาวตกให้อธิษฐานขอพร อาธรรศอยากขอพรอะไรไหมคะ”“อาขอให้ได้อยู่กับหนูม่านกับลูกให้นานที่สุด หนูม่านล่ะอยากขออะไร” ไม่ขออะไรนอกจากขอให้ได้อยู่กับเมียกับลูกให้นานที่สุดในชีวิต“ม่านขอ

“ดุ”ม่านมุกหันขวับไปมองลูกชายเพราะได้ยินที่ลูกชายพูด เด็กน้อยไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ดุ’ แค่เพียงอยากพูดตามผู้เป็นพ่อเท่านั้น“แม่ม่านไม่ได้ดุนะครับ” แก้ตัวไปโดยที่ไม่ได้หวังว่าลูกชายจะเข้าใจความหมายของสิ่งที่พูด ด้วยความที่มีลูกคนแรก ม่านมุกก็เลยทำทุกอย่างเข้มงวดไปเสียหมดแต่กลับธรรศแล้ว เขาค่อนข้างทำตัวง่าย ๆกับลูก อาจเป็นมุมมองของผู้ชายที่แตกต่งจากมุมมองของผู้หญิง แต่กระนั้นก็ยังเลี้ยงลูกไปในทิศทางเดียวกัน“อาวอีก”พอกินเนื้อไก่ที่อยู่ในจานหมด เด็กชายทิวเขาก็ขอกินอีก ม่านมุกยิ้มเต็มหน้าหยิบบาร์บีคิวมาอีกหนึ่งไม้ รูดเนื้อไก่วางให้ลูกแต่เอาผักใส่ในจานพ่อของลูกแทนธรรศมองเมียด้วยสายตาคาดโทษ แต่ก็ยินยอมหยิบผักทุกชิ้นที่อยู่บนจานของตัวเองกินจนหมด“อากินผักหมด คืนนี้หนูม่านต้องตกรางวัลให้อาด้วย” มองเมียด้วยสายตาแกมเล่นแกมจริงตั้งแต่มีลูก ยอมรับว่าห่างจากเรื่องอย่างว่ากับเมียไปโดยปริยาย จากที่ได้กินทุกวัน จนทุกวันนี้ เดือนละครั้ง สองครั้งก็เต็มที่แล้วนั่นเพราะรู้ว่าเมียเหนื่อยกับการเลี้ยงลูก วัน ๆแค่วิ่งไล่จับลูกชายให้ทันยังเหนื่อย ตอนลูกยังแบเบาะก็อยากให้รู้ความไว ๆ พอเริ่มนั่งได้อ

“อู้ม...”“ไม่เดินเองแล้วเหรอครับทิวเขา”ธรรศที่เดินตามลูกชายวัยสองขวบยิ้มบางอยู่ในหน้า พอลูกชายวัยสองขวบส่ายหน้าพร้อมชูมือทั้งสองข้างขึ้น เขย่งตัวหมายให้เขาอุ้มก็รีบย่อตัวนั่งลง“น้าม”“หิวน้ำเหรอครับ ทนหน่อยนะครับ น้ำอยู่กับแม่ม่าน” เด็กก็คือเด็ก พอสนุกกับการได้เล่นก็เล่นจนเหงื่อซก พอเหนื่อยและหิวก็ร้องขอด้วยความไร้เดียงสาธรรศอุ้มลูกชายขึ้นแล้วพาเดินลัดเลาะตามแถวของต้นองุ่น มาถึงที่บ้านตากอากาศหลังเล็ก ม่านมุกก็กำลังง่วงอยู่กับการปิ้งบาร์บีคิวอยู่“ขอน้ำให้ลูกหน่อยครับ”“คนเก่งหิวน้ำเหรอครับ” ม่านมุกหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินมาหาสองพ่อลูก ใบหน้าของคุณแม่มีรอยยิ้มเอ็นดูใบหน้าของลูกชายมีแต่เม็ดเหงื่อ นี่ขนาดว่าอากาศยังเย็นสบาย คงวิ่งจนเหนื่อย เหงื่อถึงได้ผุดเต็มหน้าแบบนี้“คร้าบ” เด็กชายทิวเขาบอกพลางรีบก้มหน้าอ้าปากงับที่หลอดดูด ดูดน้ำอย่างเร็วจนม่านมุกต้องบอกให้ดูช้า ๆเพราะกลัวว่าลูกชายจะสำลักน้ำเอาได้“ดูดช้า ๆครับ เดี๋ยวสำลัก”พอดื่มน้ำจนหายอยาก เด็กชายก็ขอพ่อลงไปยืนเอง ธรรศปล่อยให้ลูกชายยืนบนพื้นเด็กชายวัยสองขวบได้กลิ่นหอม ๆของบาร์บีคิวก็มองตาแป๋ว ม่านมุกที่เห็นอมยิ้ม

“เดี๋ยวพาไปกินสด ๆที่ไร่ครับ” ค่อยประคองเมียให้ลุกขึ้นมานั่ง ลูบที่แก้มเมีย ปัดเส้นผมที่ย้อยมาปรกใบหน้าออก โน้มหน้าเข้าใกล้ หอมแก้มเมียไปหนึ่งฟอด“ม่านชอบเวลาที่ดวงตะวันใกล้จะตกดินจังเลยค่ะ”กุมมือธรรศเดินทอดน่องไปในไร่องุ่นโดยที่ปากก็ยังเคี้ยวลูกองุ่นไปด้วย มือหนึ่งของธรรศกุมมือเมียไว้ อีกมือถือหิ้วพวงองุ่นที่เพิ่งตัดออกมาจากต้นไปด้วยพอเมียขอองุ่น ธรรศก็ยกพวงองุ่นขึ้นให้เมียเด็ดกิน ปากบางเล็กที่กำลังเคี้ยวตุ๊ย ๆเป็นอะไรที่น่ามองมาก ๆ“อาว่าจะสร้างบ้านหลังเล็ก ๆไว้ที่นี่สักหลังเผื่อว่าหนูม่านจะได้พาลูกมานั่งเล่น หนูม่านว่าดีไหม”“อาธรรศว่าดี ม่านก็ว่าดีค่ะ”ธรรศบีบมือเมียเบา ๆแล้วยิ้มเต็มหน้า ดวงตาทอประกายที่มีความสุขอย่างเหลือล้น“อาจะถอนต้นองุ่นทิ้งแล้วสร้างบ้านอยู่ตรงนี้ หนูม่านกับลูกจะได้นั่งมองพระอาทิตย์ขึ้น-ลงทุกวัน”“ขอบคุณนะคะ ที่ทำทุกอย่างเพื่อม่าน” เธอกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพลางเอียงศีรษะพิงที่หัวไหล่หนา แววตาทอประกายสะท้อนแสงแดดสุดท้ายของวัน“ตอนที่อามาเหยียบที่นี่วันแรก อาตั้งใจว่าจะรักษาไร่แห่งนี้ให้ดีเพื่อวันหนึ่งอาจะได้คืนมันให้กับหนูม่าน”จากวันแรกจนถึงวันนี้

“หนูม่านกำลังจะมีลูกกับอา ลูกที่เกิดจากความรักของอาที่มีต่อหนูม่าน” ลูกเป็นพยานความรักของเขาที่มีต่อม่านมุก จุดเริ่มต้นในความสัมพันธ์อาจเกิดขึ้นด้วยความไม่เต็มใจของอีกฝ่าย แต่เขา...ก็อยากได้โอกาส อยากให้ม่านมุกรับรู้ว่าเขาใช้วิธีเห็นแก่ตัวผูกมัดเธอไว้จริง แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้คือเขารักม่านมุกด้วยหัวใจที่แท้จริง“อาธรรศพูดผิดค่ะ” แย้งคำพูดของธรรศด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มบาง ๆ แม้จะยังดูอ่อนล้า แต่แววตากลับเปล่งประกายอบอุ่น ใครบอกว่าลูกเกิดจากความรักของธรรศที่มีให้เธอฝ่ายเดียวกัน ลูกเกิดจากความรักความผูกพันของเธอกับเขาต่างหาก “ลูกเกิดจากความรักของเราสองคนค่ะ”“...หนูม่าน” ธรรศทาบมือลงบนมือเล็กที่สัมผัสอยู่บนแก้มของเขา ยอมรับว่ารอคอยรอวันที่จะได้ยินคำบอกรักจากเมีย คำบอกรักที่ออกมาจากความรู้สึกของเมียจริง ๆ“ม่านรักอาธรรศค่ะ ม่านขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่ทำให้อาธรรศเสียใจ อาธรรศยกโทษให้ม่านนะคะ ขอโอกาสให้ม่านได้รักอาธรรศและขอเป็นคนที่อาธรรศรักมากที่สุดด้วย” ทุกคำพูดที่กลั่นกรองออกมาล้วนออกมาจากความรู้สึกนึกคิดของเธอทั้งหมดเธอรักธรรศรักและเทิดทูน ธรรศเป็นมากว่าสามี เขาเป็นทุก

“รักแบบไหนถึงไม่เชื่อใจกัน”“รักแบบคนโง่ค่ะ ม่านโง่เองที่คิดไม่ได้ว่าอาธรรศทำทุกอย่างเพื่อม่านเพราะอาธรรศรักม่าน ม่านเอาแต่ไปคิดถึงตอนที่อาธรรศยื่นข้อเสนอให้ม่านนอนกับอาธรรศเพื่อแลกกับเงิน ม่านไม่เคยรู้เลยว่าที่ผ่านมาอาธรรศเป็นห่วงและรักม่านมาตลอด ม่านขอโทษ ขอโทษจริง ๆค่ะ”“อายอมรับว่าเห็นแก่ตัวที่ทำแบบนั้นกับหนูม่าน อาฉวยโอกาสตอนที่หนูม่านเดือดร้อนบังคับให้หนูม่านเป็นของอา”“ช่างมันเถอะค่ะ ตอนนี้ม่านเต็มใจเป็นของอาธรรศ ม่านเต็มใจเป็นเมียอาธรรศ เต็มใจมาก ๆด้วย” ไม่อยากให้เรื่องนี้กลายมาเป็นปัญหาที่ทำให้เธอกับธรรศไม่เข้าใจกันอีกแล้ว อยากลืมไปให้หมดให้มีแค่เรื่องของเธอกับธรรศ ณ ปัจจุบันนี้ก็พอ“หนูม่านเริ่มต้นใหม่กับอาได้ใช่ไหม ทิ้งเรื่องอดีตไปให้หมด” เสียงธรรศแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหวัง“ม่านจะไม่สนใจเรื่องอดีต ม่านจะอยู่กับอาธรรศ”ธรรศหลับตาแล้วถอนหายใจยาวแล้วค่อย ๆยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่ทั้งโล่งใจและเต็มไปด้วยความสุข เขาเอื้อมมือไปลูบผมของเมียเบา ๆก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“รู้ไหมว่าอาทรมานแค่ไหนที่ต้องบังคับตัวเองไม่ให้ยุ่งกับหนูม่าน” เป็นเดือนที่ข่มกลั้นความรู้สึกไม่ยุ่งเ