ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ

มุมมองของมีอา

“ยินดีด้วยค่ะ” คุณหมอเรย์กล่าวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “คุณกำลังตั้งครรภ์ค่ะ”

ฉันกะพริบตาถี่ ๆ พยายามตั้งสติ คุณหมอยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะชี้ให้ฉันมองไปที่หน้าจอ ซึ่งมีจุดเล็ก ๆ สองจุดกำลังเต้นเป็นจังหวะพร้อมกัน

“ลูกแฝดค่ะ” เธอกล่าวเสริม “คุณกำลังตั้งครรภ์ลูกแฝด”

ลูกแฝดงั้นเหรอ ฉันแทบทำใจเชื่อไม่ได้เลยว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ ทั้งที่ฉันระมัดระวังตัวมาตลอด ระวังทุกอย่างอย่างดีที่สุด ยาคุมกำเนิดที่ไคล์ยืนกรานให้ฉันกินทุกวันก็ควรจะป้องกันเรื่องนี้ได้สิ เรามีสัญญากันอยู่ สัญญาที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามตั้งครรภ์ เพราะนั่นคือข้อตกลงของเราตั้งแต่แรก

“ฉัน... ฉันกินยามาตลอดนะคะ” ฉันพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแทบเป็นกระซิบ มือทั้งสองข้างสั่นเทาจนต้องจับขอบเตียงตรวจเอาไว้เพื่อพยุงตัวเอง

คุณหมอเรย์มองฉันพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าคุณกินยาอย่างสม่ำเสมอ คุณแน่ใจนะคะว่ากินยาต่อเนื่องมาตลอด”

ฉันลังเลเพราะไม่แน่ใจนัก ความทรงจำในหัวเลือนรางไปหมด มีบางครั้งเหมือนกันที่ฉันมัวแต่คิดเรื่องอื่นจนเสียสมาธิ “ฉัน...” เสียงของฉันสั่นเครือ ก่อนจะส่ายหน้า “ฉันไม่แน่ใจค่ะ”

สีหน้าของคุณหมอเรย์จริงจังขึ้น “ถึงจะคุมกำเนิดอยู่ก็ยังมีโอกาสตั้งครรภ์ได้ค่ะ แต่ว่า...” เธอหยุดพูดไป ก่อนจะมองฉันด้วยแววตาเป็นห่วง “คุณไม่อยากมีลูกเหรอคะ”

“ไม่ค่ะ” ฉันพึมพำ “ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะตั้งครรภ์ได้”

เธอช่วยเช็ดเจลเย็น ๆ ออกจากหน้าท้องของฉัน “เอาเป็นว่าตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการดูแลสุขภาพของคุณกับลูก ๆ ให้แข็งแรงค่ะ แต่หมอต้องเตือนไว้ก่อนนะคะ” สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจัง “สภาพมดลูกของคุณจำเป็นต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ คุณต้องรับประทานอาหารให้ได้สารอาหารเพียงพอ พักผ่อนอย่างสม่ำเสมอ และมาตรวจครรภ์บ่อย ๆ นะคะ”

ฉันพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย มือเลื่อนลงไปสัมผัสหน้าท้องที่ยังแบนราบของตัวเอง สองชีวิต ชีวิตน้อย ๆ สองชีวิตกำลังเติบโตอยู่ในท้องฉัน ลูกของไคล์ ลูกของเรา

ฉันกล่าวขอบคุณคุณหมอเรย์แล้วออกจากโรงพยาบาล พอขึ้นรถก็จับพวงมาลัยแน่น พยายามหายใจให้เป็นปกติ ตลอดทางกลับบ้าน ทุกอย่างดูพร่าเลือนไปหมด ในหัวเอาแต่คิดถึงข้อความในสัญญาฉบับนั้น ข้อที่ 6 ต้องคุมกำเนิดอย่างสม่ำเสมอ ห้ามตั้งครรภ์โดยเด็ดขาด เงื่อนไขการแต่งงานของเราชัดเจนและไร้ความรู้สึก ไม่ต่างจากความสัมพันธ์ในด้านอื่น ๆ ฉันไม่ควรปล่อยให้ตัวเองตั้งครรภ์ เพราะชีวิตทั้งชีวิตของฉันตั้งอยู่บนการแสร้งทำหน้าที่ภรรยาของเขา ในขณะที่คนทั้งโลก รวมถึงตัวเขาเอง กลับมองฉันเป็นเพียงเลขานุการคนหนึ่งเท่านั้น

ฉันขับรถเข้ามาจอดตรงทางเข้าบ้าน ดับเครื่องยนต์แล้วนั่งนิ่งอยู่ในรถ การแต่งงานควรเป็นเรื่องของความรัก ความไว้วางใจ และการสร้างชีวิตร่วมกัน แต่เมื่อสามีมองว่ามันเป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจ ความฝันเหล่านั้นก็เป็นได้แค่ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ซึ่งไคล์ทำให้เรื่องนี้ชัดเจนตั้งแต่แรกแล้ว

“นี่คือข้อตกลง” เขาพูดพลางเลื่อนสัญญาข้ามโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีมาให้ “หวังว่าคุณคงไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่นนะ” แต่ฉันกลับคิดไปไกลกว่านั้น ฉันมีความรัก ความรักที่เก็บซ่อนไว้อย่างดีมาตลอดหลายปี ฉันจึงยอมเซ็นสัญญาโดยยึดมั่นในความหวังว่าบางที แค่บางทีเมื่อเวลาผ่านไป เขาอาจมองฉันเปลี่ยนไปบ้างก็ได้

สามปีผ่านไป ความหวังนั้นก็พิสูจน์แล้วว่าเลือนรางไม่ต่างจากหมอกยามเช้า ความสัมพันธ์ของเรามีอยู่เพียงในความมืดของห้องนอนเป็นส่วนใหญ่ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างไร้ความรู้สึกราวกับทำตามหน้าที่ ส่วนในเวลากลางวัน ฉันก็เป็นเพียงพนักงานธรรมดาคนหนึ่งของเค.ที. เอ็นเตอร์ไพรส์ โดยมีเพียงลินดา ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาเท่านั้นที่รู้เรื่องการแต่งงานของเรา

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันก็ลงมือทำสิ่งต่าง ๆ ราวกับคนไร้ความรู้สึก มือสั่นเทาขณะเตรียมอาหารง่าย ๆ กิน บางทีอาจเป็นเพราะความประหม่า แต่ฉันกลับรู้สึกหิวมากกว่าปกติ จึงปล่อยให้ตัวเองกินมากขึ้นอีกหน่อย เพราะรู้ดีว่าต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรงเอาไว้

พอกินอาหารเสร็จ ฉันก็รีบอาบน้ำ ก่อนจะมายืนจ้องเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ร่างกายของฉันยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อย่างน้อยก็ยังไม่มีอะไรที่มองเห็นได้ชัดเจน หน้าท้องยังคงแบนราบ ไม่มีวี่แววของชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน แต่ความจริงนั้นก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ และแค่คิดว่ามีชีวิตน้อย ๆ สองชีวิตกำลังเติบโตอยู่ในท้อง หัวใจของฉันก็เต้นรัวขึ้นมา เด็ก ๆ จะหน้าตาเหมือนฉันไหมนะ จะมีดวงตาสีเขียวเหมือนฉันหรือเปล่า หรือจะได้ดวงตาสีเข้มดุดันเหมือนพ่อของพวกเขามา

ฉันอดคิดถึงเด็ก ๆ ไม่ได้เลย การตั้งครรภ์ครั้งนี้จะส่งผลอย่างไรต่ออนาคตของเรานะ พวกเขาจะนำความหวังมาให้ หรือจะกลายเป็นความผิดหวังอีกครั้งกันแน่

หลังจากแต่งตัวเสร็จ ฉันก็มานั่งรอไคล์กลับบ้านอยู่บนโซฟา ไม่รู้เหมือนกันว่านั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไรแล้ว ความคิดในหัวแล่นพล่านไปหมด ฉันจินตนาการถึงทุกสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นตอนบอกข่าวนี้กับเขา เวลาช่วงเย็นผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับไม่มีวันสิ้นสุด มือของฉันเลื่อนไปสัมผัสหน้าท้องครั้งแล้วครั้งเล่า พยายามสร้างสายสัมพันธ์กับชีวิตน้อย ๆ ที่อยู่ข้างใน แต่วันนี้ไคล์กลับบ้านช้า นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไปจนกลายเป็นชั่วโมง กระทั่งในที่สุดฉันก็เริ่มเคลิ้มหลับ

ฉันสะดุ้งตื่นเมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่คุ้นเคยบนผิวกาย หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นทันที

เมื่อลืมตาขึ้น ฉันก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียง และไคล์ก็ถอดเสื้อผ้าของฉันออกจนหมดแล้ว “ไคล์ คุณกลับมาแล้วเหรอ” ฉันรู้สึกประหม่า และท้องน้อยก็กระตุกเบา ๆ

“วันนี้เธอไม่ได้ไปทำงาน” เขาพึมพำอยู่ข้างลำคอฉันพร้อมด้วยลมหายใจอุ่นร้อน ริมฝีปากของเขาแตะลงมา เป็นสัมผัสที่รวดเร็วและแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนที่เขาจะขบเบา ๆ ลงบนตัวฉัน ฉันสะดุ้งและร่างกายก็เกร็งขึ้นมาทันที “วันนี้เธอไม่ได้ไปทำงาน”

“ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ลินดากับฉันเลยลางานกันหนึ่งวัน”

ลิ้นของไคล์สอดเข้ามาในปากของฉัน ฉันรู้ดีว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่วันนี้ฉันไม่พร้อม จึงเบือนหน้าหนี “ไคล์” ฉันเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเขา โหนกแก้มคมสันราวกับประติมากรบรรจงแกะสลัก ส่วนแนวกรามก็ได้รูปอย่างน่าทึ่ง ดวงตาสีเทาคู่นั้นงดงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น และตอนนี้มันก็เต็มไปด้วยความปรารถนา

“อ้าขาออกสิ” เขาออกคำสั่ง ในขณะที่ส่วนแข็งขืนของเขาแนบอยู่กับทางเข้าของฉันแล้ว

“ไม่ไคล์ วันนี้ไม่ได้” เขาชะงักไปทันที

เขาผละออกห่าง ดวงตาสีเทาคู่นั้นเข้มขึ้น “ทำไมล่ะ”

“ฉันไม่สบายท้องน่ะ” ฉันตอบออกไป ความจริงเพียงครึ่งเดียวนั้นทิ้งรสขมปร่าไว้บนปลายลิ้น

ความอบอุ่นบนใบหน้าของเขาราวกับถูกความเย็นเยียบเข้าปกคลุมในทันที เขาลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำ “อย่าลืมไปให้จอห์นตรวจดูด้วยล่ะ” เขาพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมา จอห์นเป็นแพทย์ประจำตัวของเรา และฉันก็คงไม่โง่พอจะไปหาเขาเพื่อตรวจการตั้งครรภ์หรอก ฉันเม้มริมฝีปากแน่น

“ไคล์ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากบอกคุณ” ฉันเริ่มพูด แต่เสียงของฉันกลับถูกกลบจนหมดด้วยเสียงน้ำจากฝักบัว

ฉันค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ตัดสินใจรอจนกว่าเขาจะอาบน้ำเสร็จ ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็สว่างขึ้น การแจ้งเตือนข้อความที่ปรากฏสะดุดตาฉันเข้าอย่างจัง แม้จะพยายามห้ามใจแล้ว แต่สุดท้ายฉันก็อดมองไม่ได้

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ... เทย์เลอร์

“คิดถึงนะที่รัก วันพฤหัสบดีนี้มาหาฉันหน่อยสิ”

ฉันคุ้นเคยกับชื่อนี้ดี อันที่จริง ทุกคนที่ทำงานอยู่ในเค.ที.ก็คงคุ้นเคยกับชื่อนี้เช่นกัน ไคล์ แบรนสันใช้เวลาเพียงสิบปีสร้างบริษัทที่โด่งดังจนกลายเป็นตำนานขึ้นมา ชายผู้ดูเย็นชาและยึดถือเหตุผลเป็นที่ตั้งคนนี้ตั้งชื่อบริษัทตามอักษรตัวแรกของชื่อตัวเองกับชื่อผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด จนกลายเป็นเค.ที. เอ็นเตอร์ไพรส์ ชื่อนั้นเปรียบเสมือนสิ่งย้ำเตือนถึงผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง โดยปรากฏเด่นชัดอยู่บนทุกอาคาร ทุกเอกสาร และทุกเช็คเงินเดือน

ฉันอาจรู้จักเทย์เลอร์ดีกว่าคนอื่นอยู่สักหน่อย เพราะเธอเป็นน้องสาวต่างสายเลือดของฉัน

จากนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายเรียกเข้าจากเทย์เลอร์