All Chapters of ร้าวสัมพันธ์: Chapter 1 - Chapter 10

“คุณนิลจะออกไปจริง ๆ เหรอคะ”หญิงสาวเอ่ยขึ้นเบา ๆ ขณะที่เขากำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตหน้ากระจกหลังจากที่ถอดชุดเจ้าบ่าวออกแล้วสวมทับด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ค่ำคืนนี้...เป็นคืนเข้าหอของเธอกับ ‘นิล’“ใช่” ชายหนุ่มไม่หันกลับมาเพียงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาคู่คมมองหญิงสาวที่เพิ่งได้สถานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายผ่านกระจกบานใหญ่“แต่คุณย่าไม่ค่อยสบาย วันนี้ลุงหมอบอกว่าอาการไม่ค่อยดีนะคะ” คุณย่าจันทร์ไม่ได้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ไหว้วานให้เพื่อนที่เป็นหมอมาช่วยดูอาการให้อย่างสม่ำเสมอและยังมีพยาบาลที่จ้างมาดูแลเป็นพิเศษ แม้ว่าเธอกับลุงหมอจะเกลี้ยกล่อมให้คุณย่าย้ายไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น แพทย์จะได้ช่วยรักษาได้อย่างทันท่วงทีทว่าคุณย่าก็ไม่ยินยอม ยังยืนยันว่าจะอยู่ที่บ้านและถ้าต้องหมดลมหายใจ ก็อยากขอให้ตนเองได้จากโลกใบนี้ไปในบ้านของคุณย่าเองมือที่กำลังติดกระดุมหยุดไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา“เธอเชื่อจริง ๆ เหรอ”“เชื่ออะไรคะ”“ก็เรื่องที่ย่าป่วยหนัก”คำพูดของเขาทำให้ ‘สายซอ’ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว นิลมีความคิดแบบนี้ได้อย่างไร คุณย่าจันทร์ เป็นคุณย่

ภายในบาร์หรูใจกลางเมือง นิลนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เพียงลำพัง แก้วเหล้าสีอำพันถูกยกขึ้นจิบเป็นครั้งคราว เขาไม่ได้อยากเมา แค่อยากหาสถานที่ เพื่อให้ตัวเองได้คิดอะไรคนเดียวเสียงเพลงเบา ๆ ดังคลออยู่รอบตัว แต่กลับไม่ช่วยให้ความอึดอัดในใจลดลงเลย“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ”เสียงหวานดังขึ้นข้างตัว ชายหนุ่มหันไปมองเพียงแวบเดียว หญิงสาวหน้าตาดีในชุดเดรสรัดรูปกำลังส่งยิ้มให้ เขาหันกลับมามองแก้วในมือตามเดิมไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธ“มาคนเดียวเหรอคะ ดูเครียดจัง” หญิงสาวเข้าใจว่าเขาไม่ได้รังเกียจ จึงนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆนิลยังคงเงียบ เขาไม่ยอมหันไปคุยด้วยจน หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ แล้วจงใจโน้มกายเข้าหาเขา“ไม่พูดแบบนี้ ฉันเขินนะคะ”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาก่อนยกมือซ้ายขึ้นหยิบแก้วเหล้า แหวนแต่งงานบนนิ้วนางสะท้อนแสงไฟทันที หญิงสาวชะงักมองแหวนวงนั้นอยู่ครู่หนึ่ง“แต่งงานแล้วเหรอคะ”นิลยังคงไม่ตอบเพียงยกแก้วขึ้นดื่ม แหวนสวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายขนาดนี้ ถ้ายังดูไม่ออกว่าโสดหรือมีเจ้าของ ถ้าไม่โง่จริง ก็คงแกล้งโง่แหละพอถูกหนุ่มหล่อเมินอย่างหนัก หญิงสาวจึงยิ้มเจื่อน ๆ รีบลุกจากเก้าอี้ไปในที่สุด“งั้นฉันไม่กวน

วันแรกของงานศพผ่านไปอย่างเชื่องช้า ศาลาวัดถูกปกคลุมด้วยความโศกเศร้า แขกผู้ใหญ่ ญาติสนิทและคนที่เคารพรักคุณย่าจันทร์ทยอยเดินทางมาร่วมพิธีรดน้ำศพไม่ขาดสายสายซอแทบไม่ได้พักเลยตั้งแต่เมื่อคืน เธอเป็นคนจัดเตรียมทุกอย่าง คอยรับแขก คอยประสานงานกับวัด คอยดูแลรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แทนนิลที่แทบไม่มีความรู้และความสามารถพอจะจัดการอะไรหลายครั้งที่เธอต้องหลบไปเช็ดน้ำตาหลังศาลา แต่พอกลับเข้ามา ก็ยังต้องฝืนยิ้มต้อนรับแขกต่อจนคนที่เห็นหลายคนอดสงสารไม่ได้ขณะที่ผู้คนทยอยรดน้ำศพ สายซอยืนอยู่ข้าง ๆร่างไร้วิญญาณของคุณย่าตลอดเวลา ดวงตาแดงก่ำ แก้มซีดเซียวพอเห็นคนรู้จักของคุณย่าแต่ละคนเดินเข้ามาร้องไห้ เธอก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ บางช่วงถึงกับต้องหันหน้าหนีเพราะร้องไห้จนตัวสั่นตรงกันข้ามกับนิล เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาแดงจากการอดนอน แต่ไม่มีน้ำตาสักหยดไม่ใช่เพราะไม่เสียใจแต่เพราะสมองของเขาเหมือนยังไม่ยอมรับความจริง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปเร็วเสียจนเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันร้ายหลายครั้งที่สายตาเผลอมองไปทางประตูเหมือนกำลังรอให้คุณย่าเดินเข้ามา รอให้มีใครบอกว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงความ

นิลที่นั่งอยู่ด้านหลัง สายตาเผลอมองแผ่นหลัง เล็ก ๆ ของสายซออยู่หลายครั้ง เขาเห็นเธอร้องไห้ เห็นเธอพยายามเข้มแข็ง เห็นเธอจัดการทุกอย่างแทนเขาและเป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งตระหนักว่า...ตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่อยู่ข้างคุณย่าจนถึงลมหายใจสุดท้าย ไม่ใช่หลานชายอย่างเขา แต่เป็นผู้หญิงที่เขาเอาแต่ผลักไสมาโดยตลอดต่างหากหลังจากที่เสร็จสิ้นการสวดอภิธรรม แขกบางส่วนทยอยเดินออกจากศาลาเพื่อลากลับ สายซอยังรับหน้าที่ส่งแขกเช่นเดิมด้วยใบหน้าอิดโรย แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มและกล่าวขอบคุณแขกทุกคนนิลยืนอยู่เงียบ ๆ บริเวณมุมหนึ่งของงาน สายตามองออกไปยังความมืดนอกวัด ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เขาแทบไม่ได้พูดกับใคร เพราะยังจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความสับสนที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน“นิล...”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง ชายหนุ่มหันกลับไปมอง แฟนเก่าของเขาเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำในมือ หญิงสาวส่งมันให้พร้อมรอยยิ้มแสดงความห่วงใย“ดื่มน้ำหน่อยนะ”เขารับมาโดยไม่ได้พูดอะไร เธอมองใบหน้าซูบตอบของเขาแล้วถอนหายใจ“อย่าเศร้าเลยนะคะ คุณย่าไปสบายแล้ว”นิลยังคงเงียบ เขาหลุบมองแก้วน้ำในมือ ในหัวยังวิ่งวุ่นด้วยคำพูดของสายซอ เธอไม่ได้ตำหนิเขาออ

งานสวดอภิธรรมคืนที่สองเต็มไปด้วยผู้คนมากกว่าคืนแรก ด้วยความที่คุณย่าเป็นที่เคารพรักของหลายคน แขกจึงเดินทางมาร่วมงานอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ช่วงเย็น สายซอยังคงทำหน้าที่ทุกอย่างเหมือนเดิมรับแขก ดูแลอาหารว่าง จัดดอกไม้และคอยประสานงานกับทางวัดราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจนเห็นได้ชัดว่าแทบไม่ได้นอน ป้าแม่บ้านมองแล้วก็อดสงสารไม่ได้“คุณซอไปนั่งพักหน่อยไหมคะ”“ไม่เป็นไรค่ะป้าศรี ซอไม่เหนื่อย” เธอฝืนยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปช่วยจัดเก้าอี้ต่อ ป้าแม่บ้านถอนหายใจเบา ๆ ยิ่งเห็นภาพอีกมุมของศาลา ก็ยิ่งรู้สึกแทนหญิงสาวบริเวณทางเข้าศาลานิลกำลังยืนรับแขกผู้ใหญ่ตามมารยาท แต่คนที่ยืนเคียงข้างเขาอยู่ตลอดเวลากลับไม่ใช่ภรรยาอย่างสายซอ หากเป็นอลิสา หญิงสาวเดินตามนิลไปทุกที่จนคนที่ไม่รู้เรื่องอาจเข้าใจว่าเธอคือคนรักหรือคู่ชีวิตตัวจริงหลายครั้งที่มีแขกมองมาอย่างสงสัย แต่หญิงสาวกลับไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม...ดูเหมือนเธอจะตั้งใจด้วยซ้ำ“นิลเหนื่อยไหมคะ” เธอยื่นแก้วน้ำให้ เขารับมาโดยไม่พูดอะไร “นิลไปนั่งพักก่อนก็ได้ เดี๋ยวอลิสช่วยรับแขกตรงนี้ให้เอง”ชายหนุ่มเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ไ