INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 175
Último capítulo
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 920
ทั้งสองถูกจับคู่กันอย่างไม่เต็มใจ กล่าวตามตรง การที่หลี่ซู่อวี้ต้องแต่งงานกับเขา นางเองก็ไม่ได้รับความเป็นธรรมเช่นกันเมื่อหลี่ซู่อวี้ได้ยินคำพูดของเสิ่นฉางหลิง ขอบตาก็ยิ่งแดงก่ำ นางถามเสียงแหบพร่า “หากท่านไม่ได้รังเกียจข้า เหตุใดถึงไม่ยอมแตะต้องข้าสักครั้ง”เสิ่นฉางหลิงก้มหน้า ไม่กล้าสบตาหลี่ซู่อวี้ ผ่านไปเนิ่นนานก็พูดได้เพียงคำเดียว “ข้าขอโทษ”ทุกครั้งมีแต่คำว่าขอโทษ หลี่ซู่อวี้แทบจะถูกเสิ่นฉางหลิงบีบคั้นให้เสียสติแล้วนางกัดฟันกล่าว “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือ? ท่านไม่ชอบข้า ข้าก็ไม่ชอบท่าน แต่ในเมื่อท่านแต่งข้าเป็นภรรยา ข้าออกเรือนมาอยู่กับท่าน ข้าดูแลเรือนหลังให้ท่าน ท่านก็ต้องให้เกียรติข้าสมฐานะภรรยาเอก”“อย่างน้อยให้ข้ามีลูกสักคนได้หรือไม่?”เสิ่นฉางหลิงอ้าปาก แต่กลับตอบคำคาดคั้นของหลี่ซู่อวี้ไม่ได้ สุดท้ายจึงกล่าวด้วยเสียงฝืดฝืน “ข้าบอกแล้วว่าจะไม่รับอนุ ซ้ำอยู่ข้างนอกข้าก็ยอมเชื่อฟังเจ้าทุกอย่าง แต่เรื่องนี้ข้าทำไม่ได้จริง ๆ”“อีกอย่าง ข้ายังมีพี่ใหญ่อยู่ทั้งคน ข้าจะมีทายาทหรือไม่ก็ไม่สำคัญ หากท่านแม่ตำหนิเจ้า ข้าก็ยินดีออกหน้าพูดให้ ถ้าไม่ได้จริง ๆ เจ้าก็บอกไปว่าร่างกายข
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 919
ทั้งเมื่อครู่เสิ่นฉางหลิงยังผลักนาง ทำให้นางนึกขุ่นเคือง ทำให้นางอับอายต่อหน้าผู้อื่น ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่า ในเมื่อเขารู้สึกผิดต่อนาง เวลาอยู่ข้างนอกก็ต้องยอมเชื่อฟังนางเสมอด้วยรู้สึกไม่เป็นธรรม นางจึงเดินเข้าไปดึงหูเสิ่นฉางหลิง “ตกลงคุณชายสามจะกลับตอนนี้หรือไม่?”เสิ่นฉางหลิงร้องโอดโอยสองคำ แต่ก็อดกลั้นไว้ พลางบอกให้หลี่ซู่อวี้ปล่อยมือก่อนหลี่ซู่อวี้เห็นเสิ่นฉางหลิงร้องขอให้ปล่อย ก็คล้ายได้กู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมาต่อหน้าทุกคน จึงค่อยสบายใจขึ้นและยอมปล่อยมือในที่สุดเสิ่นฉางหลิงกุมใบหู อยากด่านางว่าสตรีปากร้าย แต่พอเห็นหลี่ซู่อวี้ปรายตามองมาก็ไม่กล้าพูดคำใดออกไปอีกจี้หานอีเองก็นึกไม่ถึงว่าหลี่ซู่อวี้จะเป็นคนดุดันเช่นนี้ ถึงกับกำราบเสิ่นฉางหลิงเสียอยู่หมัด จึงกล่าวว่า “นานทีคุณชายสามถึงจะกลับจวนสักครั้ง เช่นนั้นก็ควรรีบกลับเรือนสักหน่อยเถิด”เสิ่นฉางหลิงไม่เต็มใจแม้แต่นิด กลับไปก็มีแต่ต้องเผชิญหน้ากับแม่เสือสาวหลี่ซู่อวี้ แต่เขาตกลงกับนางไว้แล้วว่า อยู่ข้างนอกเขาต้องเชื่อฟังนาง ส่วนในห้องเขาเป็นคนตัดสินใจเองเขาเป็นคนรักษาคำพูด และในเมื่อจี้หานอีกล่าวเช่นนี้ จึงต้องยอมเดินตามห
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 918
หลี่ซู่อวี้เองก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน ครั้นหันไปมอง จะเป็นผู้ใดได้หากไม่ใช่เสิ่นฉางหลิงเสิ่นฉางหลิงสวมชุดลำลองแขนทรงกระบอกสีน้ำเงิน ข้างเอวห้อยป้ายงาช้าง เดินยิ้มแย้มมาตามระเบียง พอมาถึงก็ตรงไปคารวะจี้หานอีอย่างนอบน้อม ก่อนเรียกท่านอาสะใภ้ห้าอีกครั้งจี้หานอีเห็นเสิ่นฉางหลิงก็ยิ้มเช่นกัน นางรู้สึกดีต่อเขามาแต่ไหนแต่ไร จึงถามอย่างเป็นมิตร “แผลที่หลังหายดีแล้วหรือ?”เสิ่นฉางหลิงตอบว่า “ท่านอาสะใภ้ห้าอย่าได้เป็นห่วง หายดีนานแล้วขอรับ”จี้หานอีคลี่ยิ้ม ก่อนถามถึงเรื่องในค่ายทหารว่าเสิ่นฉางหลิงมีงานยุ่งหรือไม่ด้วยยามนี้แทบไม่เห็นเสิ่นฉางหลิงอยู่ในจวนสักเท่าใด จึงลองถามดูหลี่ซู่อวี้ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างมองเสิ่นฉางหลิงพูดคุยกับจี้หานอี ทั้งสองมีท่าทีเป็นธรรมชาติ ดูสนิทสนมกันดี นางกลับรู้สึกทนมองไม่ได้ขึ้นมาชอบกลนางเดินไปข้างกายเสิ่นฉางหลิง กล่าวแทรกขึ้นทั้งที่เขายังพูดไม่จบ พลางคล้องแขนและมองเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง “เหตุใดจะกลับมาก็ไม่บอกกันล่วงหน้าเลยเล่า?”เสิ่นฉางหลิงเป็นคนอารมณ์ดี เห็นหลี่ซู่อวี้ทำหน้าบึ้งก็ไม่คิดใส่ใจ เพียงตอบ “ข้ากลับมาเวลาใดไม่แน่นอน บางทีอาจต้องไปดื่มสุรากับผู
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 917
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นชะงักงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ควรกล่าวสิ่งใดต่อ แต่ในเมื่อเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว หากปล่อยให้จี้หานอีบ่ายเบี่ยงโดยง่าย ก็ออกจะเสียหน้าอยู่บ้าง จึงกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าจัดการไปก่อนแล้วกัน หากอาซื่อไม่พอใจจริง ๆ ค่อยว่ากันอีกที”ความหมายก็คือจะสำเร็จหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่อย่างไรก็ต้องทำความจริงพอพูดจบ ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเองก็รู้สึกว่าคำพูดของตนฟังดูไร้เหตุผลและบีบบังคับอีกฝ่ายไม่น้อย จึงก้มหน้าจิบชาอีกครั้ง ไม่มองหน้าจี้หานอีอีกจี้หานอีย่อมตอบรับอย่างว่าง่าย ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจึงนับว่าพึงพอใจเมื่อออกจากเรือนฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น จี้หานอีก็เดินไปผ่อนคลายอารมณ์ที่สวนด้านหลัง ครั้นมาถึงศาลาริมน้ำข้างต้นท้อ นางก็มองกลีบดอกท้อที่ลอยอยู่ในสระด้วยสีหน้าสบายใจในบรรดาสาวใช้ที่ติดตามอยู่ด้านหลังจี้หานอี ยังมีชิวเยวี่ยกับชิวซวงรวมอยู่ด้วย ทั้งสองเองก็ได้ยินคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อครู่เช่นกัน แต่ไม่กล้าเกิดความคิดเช่นนั้น พวกนางปรนนิบัติอยู่ในเรือนใหญ่มาหลายปี หากท่านโหวเคยชายตามองพวกนางสักครั้ง ก็คงพอจะนึกเพ้อฝันอยู่บ้าง ทว่าตลอดหลายปีนี้ แม้แต่โอกาสพบหน้าท่านโหวยังแทบไม่มี จึงเลิ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 916
จี้หานอีนั่งอยู่ตรงข้ามฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ท่าทีสุขุมอ่อนโยน ขณะมือขาวผ่องรินน้ำชาให้อีกฝ่ายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองรอยแดงบนลำคอจี้หานอีอีกเล็กน้อย ก่อนถาม “บัดนี้ร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”จี้หานอีตอบตามตรง “ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ กินอาหารได้มากขึ้นแล้วด้วย”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้า ก่อนกล่าวต่อ “ปกติอาซื่อยุ่งอยู่กับงานราชการ จำเป็นต้องมีคนคอยปรนนิบัติให้มาก เขาจะได้ไม่ต้องพะวงเรื่องในเรือน ทุ่มเทให้กับงานในราชสำนักได้อย่างสบายใจ”ได้ยินเช่นนั้น จี้หานอีก็ชะงักใจไปชั่วขณะ ก่อนพยักหน้าอีกครั้ง รอฟังว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจะกล่าวสิ่งใดต่อฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองลึกเข้าไปในดวงตาของจี้หานอีอีกครั้ง “เวลานี้เจ้าตั้งครรภ์แล้ว สุขภาพร่างกายสำคัญที่สุด จะให้เกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด”“เด็กในท้องเจ้าเป็นหลานที่ข้าให้ความสำคัญที่สุด”กล่าวพลางฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็เอื้อมไปกุมมือจี้หานอี และกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “รอเจ้าคลอดลูกออกมา วันหน้าข้าย่อมมีให้เจ้าไม่น้อย”“อย่างน้อยก็จะยกร้านค้าให้เจ้าสามแห่ง”เห็นได้ชัดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกำลังหยิบยื่นของหวานออกมาล่อ จี้หานอีหลุบตาลงตอบรับอย่าง
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 915
จี้หานอีนั่งถัดลงมาจากฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น เพิ่งนั่งลง หลานสะใภ้สาวสองคนก็เข้ามาชวนพูดคุย ทั้งพี่สะใภ้รองยังเข้ามาถามไถ่สุขภาพ ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ถามว่าหลายวันมานี้นางกินได้ดีขึ้นหรือไม่ จี้หานอีจึงตอบรับทุกคนแทบไม่ทันหลี่ซู่อวี้ผู้นั่งอยู่ข้างนางไป๋มองภาพฝั่งตรงข้าม จี้หานอีใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งปี ก็ทำให้คนในจวนสกุลเสิ่นเข้าหาได้ถึงเพียงนี้ ครั้นมองข้างกายแม่สามีที่ไม่มีใครเข้ามาชวนสนทนา นางก็รู้สึกเหลือเชื่อไม่น้อยในอดีต นางเคยดูแคลนจี้หานอี แต่ยามนี้อีกฝ่ายกลับดูสูงส่งจนคล้ายตนเองจะเอื้อมไม่ถึงแล้วนางคิดไม่ออกว่าจี้หานอีทำได้อย่างไรนับแต่แต่งเข้ามา นางมีโอกาสพบหน้าจี้หานอีเพียงไม่กี่ครั้ง ส่วนหนึ่งเพราะจี้หานอีตั้งครรภ์พอดี จึงไม่ได้ไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าในตอนเช้า อีกเหตุผลคือได้ยินว่าช่วงนี้จี้หานอีไม่สบาย จึงไม่ค่อยได้ออกนอกเรือนนางชุยนั้นไปหาจี้หานอีเป็นประจำ ตัวนางเองก็เคยคิดทำเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน ด้วยมารดาส่งจดหมายมาบอกว่า บัดนี้จี้หานอีตั้งครรภ์แล้ว สกุลเสิ่นมีฐานะเช่นทุกวันนี้ได้ก็ล้วนอาศัยเสิ่นซื่อกับครอบครัว จึงกำชับให้นางพยายามใกล้ชิดจี้หานอีเข้าไว้แต่ด้วยเรื่องร
También te puede gustar
บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว82.8K vistasข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง34.0K vistasท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.9K vistasหนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว
l3oonm@1.1K vistasหมอหญิงบัลลังก์เลือด
สุราวสันต์6.1K vistasชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล319 vistasหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม6.7K vistas
