LOGINShare
บทที่ 916
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 918
หลี่ซู่อวี้เองก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน ครั้นหันไปมอง จะเป็นผู้ใดได้หากไม่ใช่เสิ่นฉางหลิงเสิ่นฉางหลิงสวมชุดลำลองแขนทรงกระบอกสีน้ำเงิน ข้างเอวห้อยป้ายงาช้าง เดินยิ้มแย้มมาตามระเบียง พอมาถึงก็ตรงไปคารวะจี้หานอีอย่างนอบน้อม ก่อนเรียกท่านอาสะใภ้ห้าอีกครั้งจี้หานอีเห็นเสิ่นฉางหลิงก็ยิ้มเช่นกัน นางรู้สึกดีต่อเขามาแต่ไหนแต่ไร จึงถามอย่างเป็นมิตร “แผลที่หลังหายดีแล้วหรือ?”เสิ่นฉางหลิงตอบว่า “ท่านอาสะใภ้ห้าอย่าได้เป็นห่วง หายดีนานแล้วขอรับ”จี้หานอีคลี่ยิ้ม ก่อนถามถึงเรื่องในค่ายทหารว่าเสิ่นฉางหลิงมีงานยุ่งหรือไม่ด้วยยามนี้แทบไม่เห็นเสิ่นฉางหลิงอยู่ในจวนสักเท่าใด จึงลองถามดูหลี่ซู่อวี้ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างมองเสิ่นฉางหลิงพูดคุยกับจี้หานอี ทั้งสองมีท่าทีเป็นธรรมชาติ ดูสนิทสนมกันดี นางกลับรู้สึกทนมองไม่ได้ขึ้นมาชอบกลนางเดินไปข้างกายเสิ่นฉางหลิง กล่าวแทรกขึ้นทั้งที่เขายังพูดไม่จบ พลางคล้องแขนและมองเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง “เหตุใดจะกลับมาก็ไม่บอกกันล่วงหน้าเลยเล่า?”เสิ่นฉางหลิงเป็นคนอารมณ์ดี เห็นหลี่ซู่อวี้ทำหน้าบึ้งก็ไม่คิดใส่ใจ เพียงตอบ “ข้ากลับมาเวลาใดไม่แน่นอน บางทีอาจต้องไปดื่มสุรากับผู
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 917
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นชะงักงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ควรกล่าวสิ่งใดต่อ แต่ในเมื่อเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว หากปล่อยให้จี้หานอีบ่ายเบี่ยงโดยง่าย ก็ออกจะเสียหน้าอยู่บ้าง จึงกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าจัดการไปก่อนแล้วกัน หากอาซื่อไม่พอใจจริง ๆ ค่อยว่ากันอีกที”ความหมายก็คือจะสำเร็จหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่อย่างไรก็ต้องทำความจริงพอพูดจบ ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเองก็รู้สึกว่าคำพูดของตนฟังดูไร้เหตุผลและบีบบังคับอีกฝ่ายไม่น้อย จึงก้มหน้าจิบชาอีกครั้ง ไม่มองหน้าจี้หานอีอีกจี้หานอีย่อมตอบรับอย่างว่าง่าย ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจึงนับว่าพึงพอใจเมื่อออกจากเรือนฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น จี้หานอีก็เดินไปผ่อนคลายอารมณ์ที่สวนด้านหลัง ครั้นมาถึงศาลาริมน้ำข้างต้นท้อ นางก็มองกลีบดอกท้อที่ลอยอยู่ในสระด้วยสีหน้าสบายใจในบรรดาสาวใช้ที่ติดตามอยู่ด้านหลังจี้หานอี ยังมีชิวเยวี่ยกับชิวซวงรวมอยู่ด้วย ทั้งสองเองก็ได้ยินคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อครู่เช่นกัน แต่ไม่กล้าเกิดความคิดเช่นนั้น พวกนางปรนนิบัติอยู่ในเรือนใหญ่มาหลายปี หากท่านโหวเคยชายตามองพวกนางสักครั้ง ก็คงพอจะนึกเพ้อฝันอยู่บ้าง ทว่าตลอดหลายปีนี้ แม้แต่โอกาสพบหน้าท่านโหวยังแทบไม่มี จึงเลิ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 916
จี้หานอีนั่งอยู่ตรงข้ามฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ท่าทีสุขุมอ่อนโยน ขณะมือขาวผ่องรินน้ำชาให้อีกฝ่ายฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองรอยแดงบนลำคอจี้หานอีอีกเล็กน้อย ก่อนถาม “บัดนี้ร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”จี้หานอีตอบตามตรง “ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ กินอาหารได้มากขึ้นแล้วด้วย”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้า ก่อนกล่าวต่อ “ปกติอาซื่อยุ่งอยู่กับงานราชการ จำเป็นต้องมีคนคอยปรนนิบัติให้มาก เขาจะได้ไม่ต้องพะวงเรื่องในเรือน ทุ่มเทให้กับงานในราชสำนักได้อย่างสบายใจ”ได้ยินเช่นนั้น จี้หานอีก็ชะงักใจไปชั่วขณะ ก่อนพยักหน้าอีกครั้ง รอฟังว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจะกล่าวสิ่งใดต่อฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองลึกเข้าไปในดวงตาของจี้หานอีอีกครั้ง “เวลานี้เจ้าตั้งครรภ์แล้ว สุขภาพร่างกายสำคัญที่สุด จะให้เกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด”“เด็กในท้องเจ้าเป็นหลานที่ข้าให้ความสำคัญที่สุด”กล่าวพลางฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็เอื้อมไปกุมมือจี้หานอี และกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “รอเจ้าคลอดลูกออกมา วันหน้าข้าย่อมมีให้เจ้าไม่น้อย”“อย่างน้อยก็จะยกร้านค้าให้เจ้าสามแห่ง”เห็นได้ชัดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกำลังหยิบยื่นของหวานออกมาล่อ จี้หานอีหลุบตาลงตอบรับอย่าง
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 915
จี้หานอีนั่งถัดลงมาจากฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น เพิ่งนั่งลง หลานสะใภ้สาวสองคนก็เข้ามาชวนพูดคุย ทั้งพี่สะใภ้รองยังเข้ามาถามไถ่สุขภาพ ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ถามว่าหลายวันมานี้นางกินได้ดีขึ้นหรือไม่ จี้หานอีจึงตอบรับทุกคนแทบไม่ทันหลี่ซู่อวี้ผู้นั่งอยู่ข้างนางไป๋มองภาพฝั่งตรงข้าม จี้หานอีใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งปี ก็ทำให้คนในจวนสกุลเสิ่นเข้าหาได้ถึงเพียงนี้ ครั้นมองข้างกายแม่สามีที่ไม่มีใครเข้ามาชวนสนทนา นางก็รู้สึกเหลือเชื่อไม่น้อยในอดีต นางเคยดูแคลนจี้หานอี แต่ยามนี้อีกฝ่ายกลับดูสูงส่งจนคล้ายตนเองจะเอื้อมไม่ถึงแล้วนางคิดไม่ออกว่าจี้หานอีทำได้อย่างไรนับแต่แต่งเข้ามา นางมีโอกาสพบหน้าจี้หานอีเพียงไม่กี่ครั้ง ส่วนหนึ่งเพราะจี้หานอีตั้งครรภ์พอดี จึงไม่ได้ไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าในตอนเช้า อีกเหตุผลคือได้ยินว่าช่วงนี้จี้หานอีไม่สบาย จึงไม่ค่อยได้ออกนอกเรือนนางชุยนั้นไปหาจี้หานอีเป็นประจำ ตัวนางเองก็เคยคิดทำเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน ด้วยมารดาส่งจดหมายมาบอกว่า บัดนี้จี้หานอีตั้งครรภ์แล้ว สกุลเสิ่นมีฐานะเช่นทุกวันนี้ได้ก็ล้วนอาศัยเสิ่นซื่อกับครอบครัว จึงกำชับให้นางพยายามใกล้ชิดจี้หานอีเข้าไว้แต่ด้วยเรื่องร
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 914
คำตอบนี้ของเสิ่นซื่อนับว่าเปิดเผยมากแล้วเขายอมรับว่ารักนาง แต่เริ่มรักตั้งแต่เมื่อใด เขาเองก็ไม่รู้ กว่าจะรู้ตัวความรู้สึกนั้นก็ฝังอยู่ในใจไปนานแล้วอย่างน้อย เสิ่นซื่อในวัยเยาว์ก็เคยคิดว่าในโลกนี้ไม่มีผู้ใดที่หาคนมาแทนไม่ได้ ต่อให้เสียจี้หานอีไป เขาก็ยังใช้ชีวิตต่อได้โดยไม่เดือดร้อนอันใดทว่าสิ่งที่เขาจำต้องยอมรับก็คือ เขาลืมนางไม่ได้ และไม่มีผู้ใดทดแทนความหวั่นไหวที่เขาเพิ่งมาตระหนักรู้ในภายหลังได้เลยเขายังต้องยอมรับด้วยว่า ขอเพียงจี้หานอีกระดิกนิ้วเรียกสักนิด เขาก็ยังคงเป็นของนางเสมอ เรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงจี้หานอีไม่ถึงกับพอใจคำตอบนี้นัก แต่การง้างปากเสิ่นซื่อให้พูดออกมาได้ถึงเพียงนี้ก็ไม่ง่ายแล้วนางจึงรู้จักพอ อย่างน้อยเสิ่นซื่อก็ยอมรับว่ารักนางนางถามอีกว่า “ท่านพี่รักข้ามากเพียงใดหรือ?”เสิ่นซื่อเลิกคิ้ว วางปลายนิ้วหัวแม่มือลงข้างหางตานาง “รักมากเพียงใด ไม่มีสิ่งใดใช้วัดได้หรอก”“ยิ่งเจ้าอยู่ข้างกายข้านานเท่าใด เจ้าก็จะยิ่งเข้าใจขึ้นเท่านั้น”อันที่จริงคำมั่นในถ้อยคำนี้กลับมีน้ำหนักยิ่งกว่า เป็นความรักที่ค่อย ๆ สั่งสมอย่างเงียบงัน หนักแน่นขึ้นทุกวัน จนเปี่ยมล้นอ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 913
คำพูดของเสิ่นซื่อนั้น แทบไม่ต่างจากการแจกแจงความผิดของจี้หานอีทีละข้อแต่เสิ่นซื่อไม่เคยใช้ผ้าหุ้มเข่า ส่วนเสื้อคลุมนั้น แต่ละปีมีคนส่งหนังสัตว์ชั้นดีมาให้นับไม่ถ้วน มากเสียจนมีเสื้อคลุมหลายตัวที่เขาไม่เคยสวม จี้หานอีจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้แต่พอคิดดูอีกที ทั้งเห็นเขาแจกแจงความผิดของนางได้อย่างคล่องปาก เกรงว่าคงจดจำไว้ในใจมานานแล้ว เพียงแต่ไม่เคยพูดออกมาก็เท่านั้นจี้หานอีรู้สึกอยากหัวเราะเล็กน้อย สุดท้ายคนเย็นชาอย่างเสิ่นซื่อก็ยังเก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ นางจึงอดยิ้มจนตาหยีไม่ได้เสิ่นซื่อเห็นจี้หานอียิ้มก็เลิกคิ้ว เอื้อมมือดึงนางเข้ามาแนบอก ยามนี้นางยิ่งไม่เกรงกลัวเขาขึ้นทุกวัน หากผู้ใต้บังคับบัญชาเห็นสีหน้าเช่นนี้ของเขา ล้วนต้องหวาดหวั่นจนตัวสั่น แต่นางกลับยังหัวเราะออกมาได้เขาก้มมองคนในอ้อมแขน รอยยิ้มนั้นงดงามนัก นางหัวเราะจนร่างสั่นไหวอยู่ในอ้อมกอดดุจกิ่งบุปผาต้องลม ร่างกายที่ไม่ได้ใกล้ชิดนางมานานพลันร้อนรุ่มขึ้นอีกระลอก เขาจึงยิ่งกระชับอ้อมแขนกอดนางแน่นกว่าเดิมจี้หานอีรู้สึกว่าเสิ่นซื่อยามหึงหวงช่างแปลกใหม่สำหรับนางนักนางกล่าวพลางคลี่ยิ้ม “ดูท่าคงเป็นความผิดของข้าเอง แต่
You May Also Like
หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ258.8K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง240.2K viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K viewsสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K viewsเงินหนึ่งหยวนสุดท้ายพาย้อนเวลาไปแก้ไขอดีตยุค70
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง734 viewsคุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์100 viewsด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)130 viewsบันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
มีสมองแค่ 2 นาที55 views
